Meningen

Wie op zoek is naar de slechtste seksscènes aller tijden kan niet om deze film heen. Het heeft namelijk de slechtste, de op één na slechtste, de op twee na slechtste... en ja, ook de op drie na slechtste seksscène ooit. Maar dat is nog niet het enige rampzalige aan deze productie. Tommy Wiseau - producer, regisseur, scenarist én hoofdrolspeler - kan er werkelijk he-le-maal niks van in een film die een cultaanhang heeft gekregen omdat een geduchte concurrent is van o.a. Plan 9 From Outer Space, Robot Monster en niet te vergeten Eegah voor de titel van slechtste film aller tijden. Een paar flinke borrels en een bak chips en vermaak je met deze afgrijselijke film, zonder enige twijfel de slechtste film van de 21 eeuw... tot nu toe. Vormde de inspiratie voor James Franco's film 'The Disaster Artist'.

Sara [Minka Kelly] deelt op campus een kamer met Rebecca [Leighton Meester]. Die begint al snel obsessief gedrag te vertonen maar Minka is te dom om dat in te zien. Wat volgt is een opeenstapeling van wanhopige daden waarmee Rebecca het leven van Jan en Alleman naar de knoppen probeert te helpen. Een zelf aangebrachte verwonding met een stanleymes verdwijnt als sneeuw voor de zon en dat is niet de enige inconsistentie in deze rip-off van Single White Female.

Tussen de infantiele, vulgaire komedies die Adam Sandlers productiemaatschappij ‘Happy Madison’ aan de lopende band maakt, zit zo nu en dan een bescheiden juweeltje. Deze komedie, over een sociaal onzekere student [Sadie Sandler] die een kamer deelt met een extraverte tegenpool [Chloe East] scoort vanwege Sandlers authentieke spel, de serieuze aandacht voor studentendilemma’s en meer dan genoeg rake grappen. Sarah Sherman is een kwestie van smaak als de leerlingbegeleider die het verhaal vertelt als levensles aan ruziënde kamergenoten Luna [Storm Reid] en Auguste [Ivy Wolk].

Brandon [John Dall] en Philip [Farley Granger] hebben de subversieve denkbeelden uit de lessen van hun voormalige docent Rupert Cadell [James Stewart] zo serieus genomen dat ze de daad bij het woord voegen: ze vermoorden hun studiegenoot David [Dick Hogan], verstoppen het lichaam in hun appartement en organiseren daar een etentje waar Davids vader [Cedric Parker] en tante [Constance Collier], zijn verloofde [Joan Chandler] en diens ex-vriend [Douglas Dick] voor op komen draven, evenals Rupert Cadell. Gefilmd in real time als één doorlopende take, waarbij meubels en decorstukken geruisloos wijken voor de camera, is dit zowel voor de regisseur als voor de acteurs een tour-de-force. Dankzij de sprankelende dialogen en het uitstekende spel is dit vermakelijk, maar dit is vooral een technische stunt en het behoort dan ook niet tot de allerbeste Hitchcockfilms. Maar tweederangs Hitchcock is nog altijd prima te verteren.

In 1870 wordt twintiger Rosalie [Nadia Terszkiewicz] door haar vader [Gustave Kervern] in feite uitgehuwelijkt aan de weinig aantrekkelijke café-eigenaar Abel Deluc [Benoît Magimel]. Rosalie gaat een weddenschap aan met vaste klant Pierre [Guillaume Gouix] dat zij een natuurlijke baard kan laten groeien. Tot ieders verbazing lukt het haar en zodra het nieuws over de ‘bebaarde vrouw’ zich verspreidt, groeit het noodlijdende café uit tot een succes. Rosalie bloeit bovendien op en voelt zich steeds meer thuis in haar nieuwe omgeving. Totdat kortzichtig mannen, en de invloedrijke Barcelin [Benjamin Biolay] in het bijzonder, haar reputatie moedwillig beginnen te saboteren. Er waren vijf mensen nodig om het scenario in elkaar te timmeren en dat is vooral in het laatste kwart te merken. Dat scenario mist sowieso wat samenhang, maar tegen het einde valt er nauwelijks een touw aan vast te knopen. De melodramatische ontknoping komt dan ook als een donderslag bij heldere hemel.

De schizofrene Inger [Sofie Gråbøl] reist in september 1997 (kort na de dood van Lady Di) onder begeleiding van haar zus Ellen [Lene Maria Christensen] en diens kersverse echtgenote Vagn [Anders W. Berthelsen] per bus van Denemarken naar Parijs. Twintig jaar geleden woonde en werkte Inger hier enkele jaren. Het is de eerste keer sindsdien dat ze de stad bezoekt en ze neemt een mysterieuze brief mee in haar tas. Ingers grillige gedrag veroorzaakt spanningen tijdens de reis, maar ze vindt toenadering bij de 12-jarige Christian [Luca Riechardt Ben Coker] die besluit Inger te helpen om een geheim stukje verleden af te sluiten. Uitstekend geschreven, geregisseerd en geacteerd familiedrama waarin non-verbale communicatie meer zegt dan duizend woorden. Enig minpuntje is de sentimentele ontknoping.

Advocate Gabriele [Liv Ullmann] en haar dochter Tina [Lena Müller] zijn ooggetuige van een aanval op de bejaarde Arnold Krenn [Kurt Hübner]. Tot haar verbazing krijgt ze kans om de dader, Holocaustoverlevende Aaron Reichenbach [Maximilian Schell], te verdedigen. Na enige aarzeling neemt ze de zaak aan. Al snel blijkt dat Arnold Krenn in de Tweede Wereldoorlog enige tijd commandant was van een concentratiekamp waar medische experimenten op kinderen werd uitgevoerd. Ullmann zijn uitstekend en het scenario werpt interessante vragen op over de vraag in hoeverre militairen zich kunnen verschuilen achter orders van hogerhand, maar Rademakers laat zich iets te veel afleiden door een geschiedenisles over de Holocaust.

Na de dood van haar moeder ontdekt Rose [Ann Skelly] dat ze is geadopteerd en dat ze geboren is als Julie. Twee jaar later verzint ze een list om contact te krijgen met haar biologische moeder Ellen [Orla Brady]. Wat Rose ze ontdekt over de omstandigheden die leidden tot het besluit om haar te laten adopteren brengt haar tot een radicaal besluit. Duister psychologisch drama is stijlvol gefilmd maar vooral in de finale verliezen de regisseurs daardoor het oog op de dramatische impact van de finale die kil en afstandelijk overkomt.

Mia Farrow speelt hierin de rol van Rosemary Woodhouse, die samen met haar echtgenoot Guy [John Cassavetes], een succesvol acteur, intrek neemt in een appartementencomplex in de hoop daar een gezin te stichten. Kort nadat Rosemary kennis heeft gemaakt met Terry [Victoria Vetri] pleegt die zelfmoord door van haar balkon te springen. Terry was goed bevriend met een bejaard stel, bestaande uit de vriendelijke, erudiete Roman [Sidney Blackmer] en de wat bemoeizuchtige spraakwaterval Minnie [Ruth Gordon]. Wanneer Rosemary ze probeert te troosten ontstaat er een vriendschap. Kort daarna wordt Rosemary geteisterd door vreemde geluiden en bizarre nachtmerries en wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is en andere vreemde, toevallige (?) gebeurtenissen zich opstapelen, raakt Rosemary er steeds meer van overtuigd dat haar leven in gevaar is!

Dit is suggestieve horror op zijn allerbest. Polanski wilde de kijker de bioscoop uit laten gaan zonder antwoord te geven op de centrale vraag: zijn Rosemary en haar baby werkelijk in gevaar of is hier sprake van een extreme paranoia die het gevolg is van haar angst voor het moederschap, het gevoel dat er een onbekend wezen in haar lichaam groeit? Polanski slaagt daarin door een nadrukkelijk contrast te scheppen door middel van een objectieve en een subjectieve camera. Naar mate Rosemary’s angst toeneemt, maakt de camera steeds meer onnatuurlijke bewegingen, zien we steeds nadrukkelijkere beeldvervormingen. En dan is daar natuurlijk nog die onvergetelijke, uiterst effectieve score die begint als een wat ongemakkelijk slaapliedje, maar geleidelijk ontaardt in een nerveuze jazz-score. Daarmee neemt Polanski ons mee in het hoofd van Rosemary en maakt hij diens angst voelbaar en begrijpelijk. De sublieme vertolking van Mia Farrow, toen vooral bekend als soapsterretje uit Peyton Place, versterkt onze sympathie voor en empathie met haar, maar het is de pure cinema van Roman Polanski die de absolute ster is in deze horrorfilm die ik iedereen zou willen aanraden, behalve aanstaande moeders... want wie weet treden die in de voetsporen van Rosemary Woodhouse!

Theo [Benedict Cumberbatch] en Ivy Rose [Olivia Colman] hebben een goed inkomen, een prachtige woning, twee schatten van kinderen en een stabiele relatie. Totdat Theo’s reputatie als architect een gigantische deuk oploopt op hetzelfde moment dat Ivy’s kleinschalige visrestaurant plotsklaps een enorm succes wordt. Nu is Olivia verantwoordelijk voor het financiële onderhoud van het gezin en stort Theo zich op de opvoeding van de kinderen. En dat leidt uiteindelijk tot jaloezie en wrok. Verfilming van ‘The War Of The Roses’ kan niet tippen aan de Amerikaanse versie met Michael Douglas en Kathleen Turner vanwege de naargeestige toon. De ‘oorlog’ waar het eigenlijk om zou moeten draaien wordt jammer genoeg afgeraffeld en dat maakt de ontknoping bespottelijk, ook al is het zeker niet de bedoeling dat je dit serieus neemt.

De in Iran geboren maar in Engeland woonachtig Maziar Bahari [Gael Gárcia Bernal] moet een satirisch interview in The Daily Show met Jon Stewart bekopen wanneer hij kort daarna naar Iran afreist om verslag te doen van de verkiezingen. Hij wordt van zijn bed gelicht en opgesloten in een isoleercel op verdenking van spionage, en dat allemaal op basis van de beelden van zijn televisieoptreden. Maar liefst 118 dagen haalt de meedogenloze Javadi [Kim Bodnia] - die strikte orders heeft gekregen Maziars gezicht niet aan te tasten - iedere truc uit de kast om Maziar te breken.

Jon Stewart schreef en regisseerde zelf het verhaal waar hij zo persoonlijk bij betrokken is. Het is weliswaar ongebruikelijk, maar het is geen verrassing dat Rosewater - vernoemd de geur waaraan Maziar zijn ondervrager herkent - vooral een satire is en geen politieke thriller. De pogingen tot intimidatie zijn dan regelmatig eerder belachelijk dan schokkend en onderstrepen de absurditeit van het hele gebeuren. Stewart gaat het despotisme van de Iranese president Ahmadinejad en andere gelijkdoenden te lijf met het wapen waarmee hij het beste overweg kan: humor en zelfrelativering. Aangezien het gelijknamige boek van Maziar Bahari dezelfde toon aanneemt is dat volstrekt logisch, maar voor wie het boek niet gelezen heeft kan het wat verwarrend zijn.

Michael de Cock schreef het scenario voor dit drama dat gebaseerd is op zijn eigen kinderboekenreeks rondom Rosie en Moussa, door de auteur omschreven als een stiekeme versie van Jip en Janneke. Het verhaal richt zich op Rosie [een kleurloze Savannah Vandendriessche] die met haar moeder verhuisd naar een appartement in Molenbeek in Brussel en daar moet wennen aan de nieuwe omgeving en het feit dat ze haar vader niet meer kan zien. Gelukkig ontmoet ze Moussa [Imad Borji], een straatschoffie met een hart van goud. Het verhaal is vrij mager maar de film komt regelmatig tot leven in subtiel gefilmde, maar vermakelijke scènes die Rosies fantasie verbeelden.

De Italiaanse regisseur Roberto Rossellini werd wereldwijd op handen gedragen na zijn grensverleggende meesterwerk Rome, Open City, tot hij zich tot doelwit van de schandaalpers maakte door zijn affaire met Ingrid Bergman. Alessandro is Roberto’s oudste kleinkind en heeft decennialang geworsteld met wat hij omschrijft als ‘Rossallinitis’, een druk om de naam in ere te houden door te excelleren. Alessandro reist de wereld rond om in gesprek te gaan met familieleden (Roberto hield er ook nog een derde vrouw op na) in een poging meer duidelijkheid te krijgen over wat het betekent om een Rossellini te zijn. Alessandro geeft eerlijk toe dat hij deze film (zijn regiedebuut) mede maakte uit geldnood, maar het blijkt voor hem een helend proces te zijn. Fijn voor hem en de familiegeschiedenis is zeker niet oninteressant, maar als kijker heb je niet zoveel (boodschap) aan de therapeutische familiegesprekken.

Leon [Thomas Schubert] zit met een deadline voor zijn boek en zijn goede vriend Felix [Langston Uibel] werkt aan zijn fotografieportfolio voor zijn opleiding. Ze hopen rustig aan het werk te kunnen in het vakantiehuisje van Felix’ moeder vlak bij de Baltische Zee dat door de gunstige ligging gevrijwaard lijkt te blijven van de bosbranden die in de omgeving huishouden. Bij aankomst blijkt dat moeder een kamer heeft verhuurd aan Nadja [Paula Beer]. Vooral Leon stoort zich aan Nadja’s ogenschijnlijk nonchalante gedrag, maar is ook door haar gefascineerd. Volledig verteld vanuit het perspectief van Leon, een gefrustreerde, humeurige en daardoor nogal eens onvriendelijke jongeman die dankzij Schuberts innemende spel nooit de sympathie van de kijker verspeeld. Beer is een prachtig enigma in een film die vanaf het begin aanvoelt als een slowburner en overloopt van de sfeer. Het enige minpunt (en het is een behoorlijke) is dat het de verwachtingen niet waarmaakt en uiteindelijk met een sisser afloopt. Tot die tijd is dit een heerlijke, fascinerende film.

Op een afgelegen boerderij in Frankrijk probeert jeugdwerker Petra Knol te achterhalen waarom Mitchell, Mike en Jahlano dusdanig zijn ontspoord dat ze niet meer thuis kunnen en/of mogen wonen. Ooms filmt de jongens in close-up tijdens hun gesprekken met Petra die ze geduldig, maar doelgericht laat reflecteren op de oorzaken voor hun gedrag en de rol die hun familie daarin speelt. Een bijzonder intiem en openhartig portret van jongeren die, in ieder geval deels door persoonlijke omstandigheden, proberen hun dwaalspoor te verruilen voor een weg naar een betere toekomst.

Grappen over drank, drugs, seks en ontlasting. Gewoon weer een domme obscene komedie met stripachtige, ongeloofwaardige karakters waarvan het nauwelijks voor te stellen is dat ze vrienden zijn. Regisseur/scenarist Lucia Aniello en co-scenarist Paul W. Downs dachten blijkbaar dat al deze oubollige grappen opeens weer hilarisch zouden zijn omdat het hier gaat om vier vrouwen die een wild weekendje tegemoet gaan, maar dar is geen sprake van. Dit is grotendeels een flauwe komedie met slechts een paar sterke momenten (de champagnefles op het vliegveld en de scène waarin de Kate McKinnon tracht het lichaam van de stripper te dumpen in de zee], maar het laatste kwart is een stuk beter en in de finale komen veel losse ideetjes op slimme en hilarische wijze bij elkaar voor een uitstekend einde. Jammer dat je geduld wel erg op de proef wordt gesteld voor het zover is...

Dit was voorbestemd als een grote productie met Brendan Fraser in de hoofdrol. Maar scenarist Tony Hawks was het niet eens met een aantal geplande veranderingen aan zijn autobiografische verhaal en zette een streep door die plannen. Bij gebrek aan een hoofdrolspeler speelt Tony Hawks de rol van ... Tony Hawks, een komiek wiens televisie-optredens hem niet het gehoopte succes brengen. Eén van zijn populairste anekdotes betreft een ontmoeting met een man die stond te liften met een koelkast. Een vriend daagt Tony daarom uit om zélf heel door te reizen. De prijs? 100 Pond. De regels? Tony mag alleen maar reizen door liften en hij moet altijd een koelkast meenemen. Aanvankelijk lijkt het een kansloze missie, maar wanneer hij bij toeval wordt opgemerkt door de redactie van het radioprogramma van Dylan Daley [Ed Byrne], lijkt hij toch nog kans te maken de weddenschap te winnen.

Tony Hawks doet het prima in de hoofdrol in deze episodische komedie. De weddenschap levert niet zozeer een verhaal op, meer een serie ontmoetingen met grappige momenten. Die sandwichformule is wel op het lijf geschreven van tv-regisseur Ed Bye (Bottom, Red Dwarf), maar het betekent ook dat deze film beter tot zijn recht komt op televisie (inclusief reclame-onderbrekingen) dan op het witte scherm.

Dit vervolg op The Outlaws (2017) speelt zich af in 2008, wanneer detective Ma Seok-do [Ma Dong-seok] met zijn leidinggevende Jeon Il-man [Gwi-hwa Choi] naar Ho Chi Minh City wordt gestuurd om een crimineel op te halen die zich vrijwillig bij de Vietnamese autoriteiten heeft gemeld. Daar raakt het tweetal betrokken bij een kat-en-muisspel tussen een meedogenloze crimineel [Sukku Son] en de familie van een van diens slachtoffers. Heeft de juiste mix gevonden van actie, thriller en komedie, vooral dankzij Sons sterke spel als de schurk en de indrukwekkende vechtscènes, prachtig in beeld gebracht door Sung-Lim Ju. De finale in een passagiersbus is een waardige ontknoping van een puike misdaadthriller. Vervolg: The Roundup: No Way Out (2023)

Frankie [John Bishop] is omgekomen op “Route Irish”, de levensgevaarlijke weg van het vliegveld van Baghdad naar The Green Zone waar hij werkte als vredessoldaat. Boezemvriend Fergus [Mark Womack] heeft grote twijfels over de officiële lezing dat Frankie “op de verkeerde plek, op het verkeerde moment was”. Overmand door schuldgevoel omdat hij Frankie had overgehaald dit werk te doen, maakt Fergus gebruik van zijn militaire contacten om de onderste steen boven te krijgen. Begint als een psychologisch drama, werpt vervolgens een kritische blik op het werk van “vredessoldaten” aan de hand van archiefbeelden en gaat dan over naar een bikkelharde wraakthriller tot aan de melodramatische ontknoping. Goed geacteerd is het zeker en bij vlagen indringend, maar het is ook prekerig en onevenwichtig van toon.

Tien jaar na “de ineenstorting” van Australië wordt het leven van Eric [Guy Pearce] in The Great Outback verstoort wanneer Henry [Scoot McNairy], Archie [David Field] en Caleb [Tawanda Manyimo] zijn auto stelen. Eric weet de mannen op te sporen, maar raakt bij de confrontatie bewusteloos en ontwaakt bij zijn woning waar ook Henry’s verstandelijk beperkte broer Rey [Robert Pattinson] gewond is achtergelaten. Er ontstaat iets wat lijkt een band tussen Eric en Rey terwijl ze Henry en zijn mannen achtervolgen. Stemmig dystopisch drama met plotselinge geweldsuitbarstingen en een puike hoofdrol van Pearce die je tot het einde laat gissen naar Erics ware aard. Hier en daar wat aan de trage kant en Pattisons spel is een tikje gemanierd, maar dit is zeker een kijkje waard.

In 1992 kwam een droom uit voor Rowwen Hèze: optreden op het hoofdpodium van Pinkpop. De jonge, energieke mannen van toen zijn nu ouder, wijzer en vanzelfsprekend niet meer zo energiek of zorgeloos als toen, maar hun doorbraakhit ‘Bestel Mar’ is nog steeds vaste prik voor de band. Lenssen volgt de band vanaf zes maanden voor hun jaarlijkse ‘eindfeest’, dat in dit jubileumjaar (de band bestaat dan 40 jaar) groter en spectaculairder moet worden dan ooit. Bandleden vertellen over hun persoonlijke verhalen en over de ups en downs van de band. Zanger en tekstschrijver Jack Poels kijkt terug op hoe zijn geboorteplaats (en woonplaats) zich vroeger inzette om zijn aan MS lijdende vader te helpen aan ‘een wagentje’ en wordt uitgedaagd om een lied over zijn vader te schrijven. Een mooi, integer portret van een gepokte en gemazelde band en een hechte vriendengroep.

Begin jaren 80 is Lolita Shanté Gooden [Chanté Adams] vooral aan het hosselen om haar verbitterde moeder [Nia Long] en haar zusjes te onderhouden. Ze verdient geld door in opdracht winkeldiefstal te plegen, maar ook door het winnen van rapbattles. Ze kreeg landelijke bekendheid met de disstrack ‘Roxanne’s Revenge’ en was een rolmodel voor vrouwelijke rappers die nog op zouden komen. Muzikale biografie richt zich vooral op de sociale omstandigheden die “Roxanne Shanté” vormden, waaronder ook de relatie met een veel oudere man [Mahershala Ali]. Geeft bovendien een interessant inkijkje in de staatcultuur rondom hiphop in de jaren 80. En toekomstige hiphoplegendes als Biz Markie [Nigel A. Fullerton] en Nas [Tremaine Brown Jr.] maken deel uit van het verhaal van deze hiphoppionier. Adams won de speciale juryprijs voor haar doorbraakrol.

Robert E Sherwood verdient veel eer voor de dialogen dat gebaseerd is op zijn toneelstuk "The Queen's Husband" en is bewerkt door J. Walter Ruben. Deze vroege screwball comedy bevat veel spitsvondigheden en vileine humor, bovendien weet Lowell Sherman het tempo lekker hoog te houden. Lowell Sherman is voortreffelijk als de laconieke koning Eric III die besluit tegen zijn dominante vrouw [Nance O'Neill] in te gaan en zijn dochter [Mary Astor] toch de mogelijk te bieden om te trouwen met Freddie Granton [Anthony Bushell], zijn secretaris. Bovendien heeft hij te maken met een ambitieuze zoon [Hugh Trevor] die snode plannen smeedt om zijn vader af te zetten.

Sherman en Astor zijn uitstekend en Bushell houdt zich staande, maar de vertolkingen in de bijrollen zijn wisselvallig. Vooral O'Neill, Desmond Roberts (als een stugge militair) en Gilbert Emery (als de butler) zetten houterige en overdreven vertolkingen neer die voorkomen dat deze goed geschreven komedie de status van klassieker krijgt.

George MacDonald Fraser bewerkte zijn eigen verhalen rondom Harry Flashman, een karakter dat in 1857 werd geïntroduceerd in "Tom Brown's School Days" van Thomas Hughes. Puristen wezen er snel op dat McDowell totaal niet aan de fysieke omschrijving van Flashman, maar hij kan wel uitstekend overweg met de oneerbiedige humor en de slapstick die zo typerend is voor het werk van regisseur Richard Lester. Het verhaal is een kapstok voor een enorme hoeveelheid kleine grapjes die je gemakkelijk over het hoofd ziet als je niet goed oplet. Flashman [Malcolm McDowell] vertoont zo'n sterke gelijkenis met een Pruisische prins dat niemand minder dan Otto von Bismarck [Oliver reed] besluit Flashman te gebruiken als dubbelganger, zodat hij de Pruisische politiek kan beïnvloeden. Dat Flashman daarvoor moet trouwen zou een bezwaar geweest zijn, ware het niet dat de bruid in kwestie gespeeld wordt door Britt Ekland. Je kunt het erger treffen natuurlijk! Let niet teveel op de plot, maar geniet van de komische hoogstandjes - waaronder een subliem geregisseerd gevecht in een keuken - en geniet van McDowells veelzijdigheid als acteur in een bijzonder vermakelijke, regelmatig knotsgekke komische actiefilm die je in tandem zou kunnen kijken met The Four Musketeers (1974).

De uit Canada afkomstige Liv [Jessica Henwick] en Hanna [Julia Garner] maken een rondreis over de wereld met het ‘work and travel’ en nemen hun intrek in ‘The Royal Hotel’, een aftandse pub nabij in The Great Outback van Australië dat vooral bezocht wordt door (mannelijke) mijnwerkers. Liv probeert er het beste van te maken, maar Hanna voelt zich totaal niet op haar gemak. Sfeervolle psychologische thriller is amper een slowburner te noemen, maar wordt gered goed spel. Hugo Weaving valt (in positieve zin) op als de bepaald niet zachtzinnige hoteleigenaar.

In afwachting van het resultaat van een sollicitatie laat idealistische advocaat Maggie [Merritt Patterson] zich door haar beste vriendin [Rhea Bailey] overhalen om eindelijk eens op vakantie te gaan. In Calpurnia stuit ze (letterlijk) op Adrian [Jack Donnelly], de idealistische kroonprins die op het punt staat de troon te bestijgen. Romantiek volgt. Adrians moeder [Samantha Bond] ziet Maggie niet zitten. Voer voor romantische zielen die geen genoeg kunnen krijgen van de genreclichés.

Na de dood van haar moeder de 15-jarige Lesia [Ghjuvanna Benedetti] meer tijd doorbrengen bij haar 59-jarige vader [Saveriu Santucci] op Corsica, een beruchte misdadiger die bezig met een vergeldingsactie waarbij de vijand pogingen doet om terug te slaan en de politie hem op de hielen zit. Het perspectief van de dochter van een moordenaar is zonder meer origineel, maar tot verbazingwekkende nieuwe inzichten leidt dat niet. De vergeldingsacties vinden grotendeels buiten beeld plaats (via nieuwsreportages ontdekt Lesia wat er is gebeurd) en dus is er weinig actie, maar veel gepraat. Dat een vader onvoorwaardelijk van zijn kind houdt en dat een dochter blind kan zijn voor de fouten van haar vader zal geen verrassing zijn en veel meer heeft Colonna helaas niet toe te voegen in dit goed geacteerde, maar (ondanks spannende muziekjes) weinig meeslepende familiedrama.

Een lange disclaimer maakt duidelijk dat het niet de bedoeling was om bepaalde groepen te kwetsen. De Britten komen er (zelfs gezien hun rol in de geschiedenis van India) echter uiterst bekaaid af. De disclaimer vermeldt ook dat er respectvol is omgegaan met de dieren en dat veel van die dieren niets meer zijn dan CGI. Ook dat is overbodig, want de CGI is naar huidige maatstaven ondermaats. ‘Van Dik Hout Zaagt Men Planken’ is het devies in deze spectaculaire, maar volstrekt belachelijke actiefilm waarin Komaram Bheem [N.T. Arama Rajo Jr.] namens zijn dorpsgemeenschap vergelding zoekt voor de ontvoering van een jong meisje [Twinkle Sharma] door de echtgenote [Alison Doody] van de Britse gouverneur [Ray Stevenson]. Wanneer een soldaat de moeder [Ahmareen Anjum] van het meisje doodschiet is de gouverneur omdat een kogel veel meer waard is dan ‘brown rubbish’. Even later gaat Raju [Ram Charan], die werkt voor de Britten, in zijn eentje een menigte te lijf die dreigt een voorpost van de Britse politie te overrompelen. Volstrekt idioot, maar de onvermijdelijke (indrukwekkende) muzikale intermezzo’s bewijzen de veelzijdigheid van de twee populaire hoofdrolspelers.

“De meeste mensen kennen mij maar van één ding”, merkt de charismatische Ruben Blades op in deze aardige, maar weinig diepgravende documentaire over de man die filmliefhebbers vast zullen herkennen als bijrolacteur. Maar de in New York woonachtige Panamees wordt al sinds de jaren ’70 op handen gedragen binnen de Latijns-Amerikaanse gemeenschap over heel de wereld sinds hij het van oorsprong vooral al escapisme gebruikte Salsagenre te transformeren met zijn politieke en sociaal-maatschappelijke boodschappen die hij bracht in de vorm van kleurrijke, herkenbare verhalen. Er zijn wat soundbites van Paul Simon en Sting en Blades geeft Benaim een uniek kijkje in zijn appartement, maar we zien vooral veel beelden van wat zijn laatste tour had moeten zijn en van fans die hem op straat aanklampen om te vertellen hoe geweldig en invloedrijk Blades is. Het is wel van groot belang dat je Spaans verstaat of ondertiteling hebt en de kans is groot dat je – net als ik – toch eens wat albums van deze muzikale titaan gaat beluisteren.

Een aaneenschakeling aan saaie kunstroven en een vaag, nauwelijks bestaand plot dat verder wordt ondermijnd door flashbacks en nachtmerries die uitsluitend tot doel hebben zoveel mogelijk verwijzingen naar bestaande kunstenaars en hun kunstwerken in deze heistfilm te proppen. Vooral de nachtmerries leveren enkele visueel fraaie momenten op, maar Krstic heeft verhaal, karakterisering en spanningsopbouw overboord gegooid ten faveure van stilering en een gedateerde interpretatie van 'cool' zijn. In een korter format was dat waarschijnlijk genoeg geweest, maar het is bij lange niet voldoende om een film van deze speelduur interessant te houden.