Meningen

Wie de tekst kent van ‘A Message To Rudy’ van The Specials, begrijpt meteen waarom Rudy Giuliani niet wenste mee te werken aan deze zogenaamde ‘documusical’. Rothstein is niet uit op een objectief portret van de voormalige federale aanklager en burgemeester van New York, maar probeert een verklaring te vinden voor diens twijfelachtige rol in de Presidentscampagnes van Donald Trump. Maar de terugblik op Giuliani’s professionele leven in de jaren 90 is een interessante geschiedenisles, evenals hoe hij dankzij 9/11 in korte tijd zijn ernstig beschadigde reputatie wist op te vijzelen. Oprah Winfreys introductie van Giuliani is ronduit schokkend, gezien Giuliani’s weinig verhulde racisme in voorgaande jaren. Vrienden en tegenstanders komen aan het woord, maar kunnen de vooringenomenheid niet verbergen. Zo nu en dan zingt een koor wat regels in een theater, vandaar de term ‘documusical’.

Terwijl Ruigoord zich opmaakt op de viering van haar vijftigjarig bestaan, moet een delegatie van de bewoners van dit voormalige eilandje in de Amsterdamse IJ in conclaaf met de Amsterdamse gemeente om het voortbestaan voor de komende 25 jaar te garanderen. Deze vrijhaven voor mensen die van het leven een feest willen maken is aan alle kanten omsingeld door havenbedrijven en windmolens. Een respectvol portret van een groep mensen dat (figuurlijk in ieder geval) zoveel mogelijk afstand heeft genomen van de kapitalistische samenleving en duidelijk een “vrije uitloop voor scharrelmensen” is die openstaat voor elke cultuurvorm. Wingender maakt uitstekend gebruik van archiefmateriaal en van homevideo’s van een bustour (met de iconische 'luchtbus') door de wereld om de voorgeschiedenis van Ruigoord te vertellen.

In 1999 neemt de Afghaanse Roya Mahboob [Nikohl Boosheri] een radicaal besluit door zich te storten op het begeleiden van een groep ambitieuze meisjes op deelname aan internationale robotwedstrijden. Het team staat constant onder druk door ernstige bedreigingen van eigen bodem en de toenemende macht van de Taliban die onderwijs aan meisjes verbiedt. Goedbedoeld, braaf volwassenwordingsdrama (gebaseerd op ware gebeurtenissen) is een afgezaagd pleidooi voor internationale samenwerking, vooral tussen jongeren. Roya’s zus Alaha schreef mee aan het scenario.

Ex-militair Albert Schoneveld zet zich nu in voor het Rode Kruis en probeert met een workshop soldaten in oorlogsgebieden bewust te maken van de regels van oorlog. Deze documentaire is een registratie van zo’n workshop waarin Albert een groep Zuid-Soedanese soldaten, die betrokken zijn bij de daar heersende burgeroorlog, probeert te laten nadenken over manieren waarop ze strijd kunnen voeren volgens de Conventie van Genève. Wat opvalt in de ondertiteling is dat de tolk regelmatig nuances aanpast waardoor de communicatie niet helemaal doeltreffend is, maar het voornaamste probleem is het onaangename gevoel van de blanke kolonist die de plaatselijke bevolking even komt vertellen hoe het allemaal hoort.

Oneerbiedige satire waarin Peter O'Toole (letterlijk) neer daalt vanaf het houten kruis in de hal van het imposante paleis van Ralph Gurney [Harry Andrews], de 13e graaf van Gurney om zijn rol als 14e graaf van Gurney op zich te nemen. Maar voor die tijd is Daniel Tucker [Arthur Lowe, bij tv-liefhebbers bekend als Captain Mainwaring uit Dad's Army] al plotseling in zang en dans uitgebroken bij het horen van het testament van zijn pas overleden werkgever. Onvoorspelbaar is het dus ook en Peter O'Toole speelt zijn knotsgekke karakter steeds met overtuiging, beheersing en een enorme dosis energie. Het leverde hem een Oscarnominatie op, maar ook Nigel Green, Coral Browne en niet te vergeten Alistair Sim (als een verwarde pastoor) dragen hun steentje bij aan een film die werkelijk one-of-a-kind is. En dat is niet alleen omdat Harry Andrews hier een tutu draagt, al is dat an sich al reden genoeg om deze film niet aan je voorbij te laten gaan.

Na Fear And Loathing In Las Vegas kruipt Johnny Depp opnieuw in een alter ego van de even notoire als bewonderde Hunter S. Thompson in deze moedige, maar niet geheel geslaagde verfilming van het gelijknamige boek. Depp speelt Paul Kemp een drankzuchtige, avontuurlijke journalist die (als enige) solliciteert bij een krant op Puerto Rico en tot taak heeft het eiland te promoten. Tot zijn collega’s behoren de flamboyante, drankzuchtige Moberg [Giovanni Ribis] en de charismatische Sanderson [Aaron Eckhart], die een affaire heeft met de aantrekkelijke Chenault [Amber Heard] en Pauls jaloezie opwekt. Verder is er onder anderen een opportunistische ondernemer [Bill Smitrovich] die een luxe resort op het eiland wil bouwen. Onderhoudend en bij vlagen amusant, maar door de episodische structuur blijft het oppervlakkig. Depp en Heard kregen ook in het ware leven een relatie die zou resulteren in een kortstondig huwelijk (2015-2016) en sensationele rechtszaak (2022).

Voormalige kooivechter Jack Boucher [Aaron Eckhart] weet in een casino het geld te winnen dat hij schuldig is aan Big Momma Sweet [Marianne Jean-Baptiste], maar dat raakt hij kwijt wanneer hij wordt beroofd door Ricky Joe [Mike McColl]. Daarom dwingt Big Momma Sweet hem om mee te doen aan een kooigevecht, ook al heeft Jack in zijn carrière zoveel klappen geïncasseerd dat zijn geheugen al is aangetast en dat hij zo’n gevecht niet overleeft. Speelt zich af in Mississippi, dus bereid je voor op karikaturale personages, twijfelachtige accenten en een bij vlagen lachwekkende melodramatische rol van Eckhart. Bij de tenenkrommende ontknoping roep je waarschijnlijk (ook) om je moeder.

De Duitse Bondskanselier Hilda Orlmann [Cate Blanchett] is gastvrouw van de G7 in Dankerode. Buiten het zicht van de camera en in de vrije natuur komen de persoonlijke tekortkomingen en onzekerheden naar de oppervlakte, maar kort nadat communicatienetwerk is platgelegd, ontdekken deze wereldleiders dat ze volledig op elkaar aangewezen zijn om deze G7-bijeenkomst te overleven. Het uitgangspunt is interessant en de cast is uitstekend, maar het scenario laat veel kansen op messcherpe satire liggen. Dit had veel beter kunnen en moeten zijn.

Geestige en effectieve bewerking van het sprookje van de gebroeders Grimm, waarin een molenaar [Mark Cook] zijn dochter Evalina [Hannah Baster-Eve] magische krachten toedicht in de hoop dat de koning Colin Malone] haar zal kiezen als zijn vijfde (!) echtgenote. Als de koning eist dat Evalina haar magische krachten demonstreert, krijgt ze hulp van een duivelse elf [Joss Carter]. Maar daarvoor moet ze wel iets doen! Het gebrek aan budget verklaart de lage productiewaarden, maar de moderne insteek, het uitstekende spel van Baxter-Eva en Joss Carter en de fraaie make-up van Georgia Brown maken dit een prima alternatief voor de vaak overgeproduceerde, brave Disney-sprookjesfilms.

Fraserburgh, een stadje in het noordoosten van Schotland, is de plaats van handeling voor dit prima geacteerde, dynamische geregisseerde maar sombere en ietwat nihilistische drama. Finnie [Mark Stanley] heeft jarenlang weten te ontsnappen aan zijn monotone, uitzichtloze leven door zich te storten op illegale autoraces. Nu hoopt hij dat zijn zoon [Anders Hayward] het stokje van hem overneemt, maar hij besluit zich nog één keer vol op het autoracen te storten door de auto van zijn zoon te ‘lenen’ en door de stad te crossen. Goede cinematografie en montage helpen, maar inhoudelijk stelt het weinig voor.

Chloe [Kiera Allen] is tot nu toe vrijwel volledig afhankelijk geweest van haar moeder Diane [Sarah Paulson]. Chloe heeft zowel een huid- als een longaandoening, lijdt aan astma en diabetes en haar benen zijn verlamd. Maar ze is intelligent en zelfverzekerd genoeg om zelfstandig te gaan wonen op een campus. Wanneer ze op een dag een onbekend medicijn vindt, beginnen bij Chloe alarmbellen te rinkelen ondanks Dianes pogingen om haar gerust te stellen. Ze besluit op eigen houtje op onderzoek te gaan. Een slimme titel voor een intelligente thriller met een plot dat weliswaar niet helemaal waterdicht is, maar Chaganty zorgt voor meer dan voldoende suspense, daarbij geholpen door het voortreffelijke speelfilmdebuut van Allen.

Dertig jaar lang loste Jimmy ‘The Gravedigger’ Conlon [Liam Neeson] het vuile werk op voor zijn beste vriend Shawn Maguire [Ed Harris]. Daardoor wil zijn zoon Mike [Joel Kinnaman] niets met heem te maken hebben. Wanneer Mike ziet hoe Shaws zoon Danny [Boyd Holbrook] afrekent met een schuldenaar, weet Jimmy zijn zoon te reden door Danny dood te schieten. Daardoor wordt zijn grootste vriend in een keer zijn grootste vijand en moeten Jimmy en Mike alles op alles zetten om elkaar en hun familie in leven te houden. Eenvoudig plot is excuus voor een flinke scheut adrenaline. Deze vlotte misdaadthriller profiteert van de gewichtigheid die Harris en Neeson eraan verlenen en van D’Onofrio’s spel als de getergde detective die Mike en Shawn al jaren achter de tralies probeert te krijgen.

Vrolijke, maar ook wat gemakzuchtige Ealing Comedy waarin veel van de humor ten koste gaat van twee wereldvreemde broers uit Wales in Londen. Een wat oubollige fish-out-of-water komedie waarin twee jonge mijnwerkers [Donald Houston, Meredith Edwards] hun harde werk beloond zien wanneer ze een reis naar Londen winnen. Het hoogtepunt van die reis is een bezoek aan de rugby-interland tussen Engeland en Wales op Twickenham. Alec Guinness speelt de journalist die ze tijdens hun reis moet volgen, maar ze uit het oog verliest. Moira Lister is de Londense dame die de broers van hun geld wil ontdoen, maar gecharmeerd is van hun gebrek aan cynisme. Guinness heeft een vrij ondankbare rol, maar het enthousiasme van Houston en Edwards houdt de zaak drijvende.

Vier jongeren dringen Vernon Central High binnen waar ze een aantal leerlingen doodschieten en een grote groep gegijzeld houden in de kantine. De 17-jarige Zoe Hull [Isabel May] is net naar het toilet en weet als enige te ontsnappen. Bendeleider Tristan [Eli Brown] dwingt Zoes beste vriend Lewis [Olly Sholotan] om alles te filmen en live te streamen, ondertussen probeert Zoe het gebouw te laten ontruimen. Lastig, want het is de dag van de Examenstunt en daarom nemen docenten haar niet direct serieus. Als je kunt meegaan in de aanname dat verder niemand de schoten heeft gehoord, is dit een inventieve nagelbijter met May sterk als de heldin en Brown overtuigend als de charismatische bendeleider.

Alleenstaande moeder Sarah [Sarah Snook] komt voor een dilemma te staan wanneer haar dochtertje Mia [Lily LaTorre] opeens aangeeft contact te willen met oma [Grete Scacchi] die ze nog nooit heeft gezien. Op aandringen van haar ex-man [Damon Herriman] keert Sarah met Mia terug naar het ouderlijk huis, waar ze gedwongen wordt een duister hoofdstuk uit haar verleden onder ogen te komen. Is er een verband met dat witte konijn dat Mia vond, vlak voor ze zich vreemd begon te gedragen? Sfeervolle, verontrustende thriller met fantastisch spel van Snook en LaTorre en een scenario dat de duistere kanten van de menselijke geest op intrigerende wijze blootlegt.

Kirsten Stewart en Dakota Fanning als punkrockgodinnen Joan Jett en Cherie Currie, de bekendste gezichten van de taboedoorbrekende band "The Runaways"? Daar zijn die meiden veel te braaf voor... althans, dat doet hun imago vermoeden. Maar hoewel de seks, drugs & rock n roll die onderdeel uitmaakten van de kortstondige carrière van The Runaways (en zorgden voor de nekslag) hier wel degelijk zichtbaar zijn, is dit een vrij brave biografische film. Niet zo gek, aangezien het scenario is gebaseerd op Curries autobiografie en Jett één van de uitvoerende producenten was. Fanning en Stewart bewijzen hier hun veelzijdigheid met hun overtuigende acteerwerk, maar het is jammer dat de rol van de overige bandleden hier wat is gemarginaliseerd. Michael Shannon domineert de film als de veeleisende, opportunistische, maar succesvolle manager Kim Fowley, die nogal wat weg heeft van die andere punkrockmanager: Malcolm McLaren. Het helpt als je een liefhebber bent van de muziek, maar het is geen vereiste om deze film te kunnen waarderen.

Een bejaarde Bingospeler die opeens opstaat en de Hitlergroet brengt, een pedofiel met een balkje voor zijn gezicht die kinderen volgt met zijn camera en een moeder die niets anders doet dan van bil gaan met de mannen die in de rij voor haar caravan staan. Zomaar een greep uit de volstrekt onsamenhangende en daardoor nimmer effectieve 'absurde grappen' uit de doos van Yannick van de Velde en Tom van Kalmthout. Lücker probeert er zo nu en dan nog iets van te maken, maar het afschuwelijke spel van Van de Velde (als de idiote opzichter van een camping) en Tom van Kalmthout (als een in de vergetelheid geraakte kindster) doet eer aan het scenario. De discografie van Ronnie Bosboom Jr. is hilarisch, maar verder is dit één tranendal. Absurd is het zeker. Absurd slecht!

Tweede verfilming van de roman van Stephen King over een wanhopige man [Glen Powell] in een dystopische, cynische toekomst, die één mogelijkheid ziet om de levensreddende medicatie voor zijn dochter te kunnen betalen voor het te laat is: deelname aan ‘The Running Man’, een show waarin kandidaten iedere dag geld kunnen verdienen door te overleven. De adders onder het gras? Kijkers kunnen geld verdienen door de kandidaten uit te schakelen en tot nu toe heeft geen enkele kandidaat het maximum van 30 dagen gehaald. Powell treedt in de voetsporen van Arnold Schwarzenegger en dat betekent dat de hoofdpersoon het meer moet hebben van inventiviteit dan van fysieke kracht. De maatschappijkritische elementen liggen er iets te dik bovenop, maar Wright houdt de vaart erin en dankzij een fijne ondersteunende cast (met o.a. Josh Brolin als het brein achter de televisieshow) is dit voer voor de fans van actie en sciencefiction.

Hoewel de makers beweren dat het in real time is gefilmd, zijn er verschillende momenten waarop het verhaal zich verplaatst, vooraf gegaan door wat lijkt op een wilde camerabeweging. De opening van deze film, waarin Carl [Bruce Campbell] na een laatste gesprek de gevangenis mag verlaten, is een fraai uitgevoerde scène die in één take is opgenomen. Wat volgt is niet al te origineel, maar Campbell weet de aandacht redelijk vast te houden en doet je de onvolkomenheden van het script haast vergeten.

Cabells variant op Soderberghs Traffic is in alle opzichten inferieur. Deze misdaadfilm behandeld alle fases van de drugshandel, vanaf het vervoer van de grondstoffen tot aan de dodelijk gevolgen voor junkies. Nicholas Cage is een kwaliteitsexpert die een laatste klus doet voor zijn oude baas, Fishburne een dealer die de geleverde waren versnijdt met een eigen mengsel en Bibb een agent die zeer persoonlijke redenen heeft om de drugshandel een halt toe te roepen. Cabell neemt veel teveel hooi op de vork en schakelt razendsnel tussen de verschillende verhaallijnen die daardoor nooit tot leven komen. De beste momenten komen wanneer de verhaallijnen van Cage en Fishburne elkaar kruizen. Het type misdaadfilm dat Mexicaanse mannen afschildert als bierbuikerige profiteurs en vrouwen als prostituees. U bent gewaarschuwd!

De 11-jarige Fuki [Yui Suzuki] moet de aanstaande dood van haar vader [Hikari Ishida] verwerken, maar haar moeder [Lily Franky] heeft het te druk met werken om haar te helpen. Fuki zoekt verbinding met mensen van verschillende leeftijden en in 1987 gaat dat nog heel anders dan tegenwoordig. Een serie los met elkaar verbonden scènes met Fuki als verbindende factor, maar ook vanwege haar houterige, gemanierde spel is er van enige persoonlijke ontwikkeling net zo weinig te merken als van samenhang. Poëtisch voor sommigen, nietszeggend voor de meesten.

Ondanks een recente professionele misstap wordt een verpleegkundige [Madelyn Dundon] ingehuurd als persoonlijke verzorger van een vrouw op leeftijd [Veronica Cartwright] die vanwege ademhalingsproblemen amper uit huis komt. Ze raakt betrokken bij een bespottelijk moordcomplot vol rookgordijnen dat maar niet spannend wil worden. Hooguit een kijkje waard vanwege de medewerking van Cartwright (The Children’s Hour, The Birds, Alien).

In de jaren ’70 was je als coureur in de Formule I je leven niet zeker. Niki Lauda [Daniel Brühl] weet zich zonder de financiële steun van zijn rijke familie voldoende sponsors te werven om zijn plaats in de Formule I te kopen en al snel staat hij bekend als een koele coureur met een ongeëvenaard technisch inzicht. James Hunt [Chris Hemsworth] is een ongeleid projectiel die zich met hulp van de steenrijke Alexander Lord Hesketh [Christian McKay] langzaam opwerkt, maar uiteindelijk door een speling van het lot terecht komt in F1-circuit en Lauda’s belangrijkste rivaal wordt. De rivaliteit tussen Lauda en Hunt staat centraal in deze typische Ron Howard-film die degelijk gemaakt is en nooit verveeld, maar die je snel weer vergeten bent.

Fedor Alexandrovich is een eigenzinnige kunstenaar en activist die als kind Tsjernobyl moest ontvluchten na de ramp met de kernreactor aldaar en kunst gebruikt om kritiek te leveren op het Russische regime en Poetins pogingen om Oekraïne in te lijven. Hij keert terug naar Tsjernobyl en beklimt de enorme Duga-2 radartoren die zich net buiten Tsjernobyl bevindt. Is er een verband tussen deze toren de geheimzinnige radiogolven van 10Hz (die op de radio klonken als een specht)? En is er een direct verband te leggen met de kernramp aldaar? Alexandrovich bezoekt een indrukwekkende lijst aan hoogwaardigheidsbekleders en trekt zijn eigen conclusies. Die conclusies zijn niet waterdicht maar toch zien we hoe Alexandrovich een oogopslag of een bepaalde lichaamsleiding ziet als een bevestiging van zijn theorie. Iedere kijker dient zelf te bepalen in hoeverre die lezing juist is, maar Gracia toont ons hoe een samenzweringstheorie tot stand komt en hoe die theorie kan uitgroeien tot een obsessie. Fascinerend.

De 13-jarige Lucas [Patrick Scott McDermott] wordt ter dood veroordeeld voor de moord op een intimiderende rancher. Eerst doet zijn groottante [Frances Fisher] een tevergeefs verzoek om clementie, kort daarna wordt Lucas uit de gevangenis bevrijdt door Harland Rust [Alec Baldwin] die zijn eigen redenen heeft om Lucas te helpen. Terwijl Lucas verscheurd is tussen zijn drang naar vrijheid en de verantwoordelijkheid voor zijn broertje [Easton Malcolm] opent premiejager Fenton ‘Preacher’ Lang [Travis Fimmel] de jacht op Lucas en Harland. Oogstrelende, maar trage en veel te lange (139 min.) western van de oude stempel met een overvloed aan personages en karikaturale vertolkingen. Opgedragen aan cinematograaf Halyna Hutchins die om het leven kwam bij een schietincident op de set waarvoor Baldwin werd aangeklaagd en vrijgesproken.

Met zijn ‘I Have A Dream’ speech werd Martin Luther King [Aml Ameen] het gezicht van The March on Washington for Jobs and Freedom op 28 augustus 1963. Maar Bayard Rustin [Colman Domingo] was degene die beschikte over het charisma, het doorzettingsvermogen en de juiste ervaring om erop toe te zien dat deze demonstratie precies verliep zoals gehoopt. Deze biopic maakt duidelijk dat de flamboyante, gepassioneerde Rustin en de bedachtzame, pragmatische King elkaar nodig hadden om hun doel te bereiken. Het maakt ook duidelijk waarom Rustin lange tijd in de geschiedschrijving lange tijd in de schaduw van King bleef. Het scenario van Julian Breece en Dustin Lance Black richt zich via Rustin op de vele andere mannen en vrouwen die een sleutelrol speelden bij de organisatie, waaronder A. Philip Randolph [Glynn Turman] en dr. Anna Hedgeman [CCH Pounder]. Maar het toont ook hoe belangrijk King was om sceptici als NAACP-leider Roy Wilkins [Chris Rock] en volksvertegenwoordiger Adam Clayton Powell [Jeffrey Wright] aan boord te krijgen. Een uitstekend voorbeeld van hoe je een persoonlijk verhaal verweeft met een historisch tijdsdocument.

Ontevreden met de muzikale richting die haar is opgedrongen, trotseert R&B-zangeres Ruth [Serayah] haar manager Syrus [James Lee Thomas] door haar vertrek aan te kondigen. Wanneer hij impliceert verantwoordelijk te zijn voor de dood van Ruths geliefde Marlon [Chaundre Hall-Broomfield] en zijn vader [Gregory Alan Williams], sluit ze zich aan bij Marlons moeder [Philicia Rashad], die terugkeert naar haar ouderlijk huis. Ruth vindt werk op de wijngaard van Bo Azara [Tyler Lepley]. Romantisch drama met lichte religieuze ondertonen heeft een paar plotgaten, maar leunt op een verzorgde productie en prima acteerwerk. Bevat cameo’s van muzikale grootheden Jermaine Dupri en Kenneth ‘Babyface’ Edmonds

Dom [David Jonsson] en Yas [Vivian Oparah] ontmoeten elkaar in een openbaar toilet (!) op de avond dat ze allebei zijn gedumpt. Daardoor komen ze met elkaar in gesprek en dat leidt tot persoonlijke ontboezemingen en ontmoetingen met kleurrijke personen tegen de achtergrond van een levendig, soms magisch-realistisch Londen. Allen-Miller weet het beste te maken van de budgettaire beperkingen van deze amusante voor televisie gemaakte BBC-productie.

Suzu [Kaho Nakamura] is een dromerig tienermeisje dat zich verliest in U, de ‘ultieme virtuele wereld’ met 5 miljard gebruikers, wanneer blijkt dat via haar avatar Belle dingen kan die ze in het echte leven nooit zou durven. Vanwege haar bijzondere uiterlijk en haar prachtige zangstem wordt Belle een sensatie in U en neem ze het op zich om de identiteit te achterhalen van ‘The Beast’, een monster dat in U gevreesd wordt vanwege zijn fysieke agressie. Hashoda geeft goed inzicht in wat de virtuele wereld zo verleidelijk maakt en heeft oog voor de positieve mogelijkheden hiervan. De subtiele schifting in de beleving van de virtuele wereld, alsmede het toenemende behoefte aan persoonlijk, menselijk contact, getuigt van een diep inzicht van zowel social media als van de gevoelswereld van jonge tieners. De emoties in zowel de animatie als de stemvertolkingen ligt er wat te dik op, maar dit is ontegenzeggelijk meeslepend en heeft een prachtige, ontroerende ontknoping.