Running Time (1997)

Bruce Campbell in een hoofdrol! Altijd interessant, als ik de reacties lees op imdb(7.2) begint mijn hartje helemaal te beven van opwinding. Gefilmd in real-time net als Nick of Time met Depp. De regisseur Josh Becker is al jaren bevriend met Campbell en met Sam Raimi, waarmee hij eerder Thou shalt not kill...except heeft gemaakt. Becker heeft ook de hilarische tv-film Lunatics:a love story met Bruce Campbell gemaakt waarin hij 4 rollen heeft en Ted Raimi een contactgestoorde psychotische kluizenaar speelt die contact zoekt en vindt in een eveneens niet helemaal naar behoren functionerende chick.

En jawel hoor. Mijn 3000e stem blijkt nog een goede te zijn ook.

Tot nu toe heeft Josh Becker maar weinig indruk op me gemaakt als regisseur. Alleen Lunatics: a love story kon me echt boeien. Niet in de laatste plaats door de hilarische rol van Campbell. Alien Apocalyps was wel een dieptepunt in het ouvre van beide heren. Dat Beide heren ook nog een heerlijke barokke misdaad/ heist film op hun naam hadden staan kwam dan ook als een totale verrassing.

Dit keer speelt Campbell niet zijn zoveelste lollige 'Ash' rol. Hij is eerder grimmig en speelt zijn rol met veel dynamiek. verder draagt de gimmick van real time ontzettend bij aan de vaart van de film. Een gimmick die niet helemaal tot het einde toe werkt. Vooral als de romance tussen Carl en zijn love interest in de weg komt te staan. Dat neemt direct een stuk van de snelheid en spanning weg.

Maar daar staat genoeg tegenover. Running time is een spannende thriller met uitstekend zwart-wit camerawerk (wat de film een grimmige uiterlijk geeft), dito dialogen en een leuke uitwerking.

Het is ook fijn om Campbell eens in een totaal andere rol te zien dan we van hem gewend zijn en dat doet hij met verve.

In tien dagen opgenomen voor een shoestring budget van 130.000 dollar. Kijk, zo kan het dus ook. Aanrader!

4*en

Waardeloos amateuristisch filmpje met nietszeggende dialogen en slecht acteerwerk.

*2

Hoewel de makers beweren dat het in real time is gefilmd, zijn er verschillende momenten waarop het verhaal zich verplaatst, vooraf gegaan door wat lijkt op een wilde camerabeweging. De opening van deze film, waarin Carl [Bruce Campbell] na een laatste gesprek de gevangenis mag verlaten, is een fraai uitgevoerde scène die in één take is opgenomen. Wat volgt is niet al te origineel, maar Campbell weet de aandacht redelijk vast te houden en doet je de onvolkomenheden van het script haast vergeten.