Meningen

Ik ken Rodin van naam, weet dat het een toonaangevende Franse kunstenaar was en dat standbeeld van de kus ken ik ook nog wel. Meer wist ik eigenlijk niet voordat ik deze film ging kijken. Kenners en liefhebbers van Rodin bieden wellicht een ander perspectief op deze onevenwichtige, biografische film. Het roept bij vlagen herinneringen op aan La Belle Noiseuse, volgens velen de beste film over de creatie van kunst die ooit is gemaakt. Het is fascinerend te zien hoe de meester kijkt en hoe hij dat beeld (sic!) weet om te zetten tot zijn kunstwerk. Vincent Rodin zet in dat opzet een uitstekende prestatie neer, want we zien hem ook echt zelf aan het werk. Sowieso valt er op het acteerwerk niets aan te merken, dat is erg sterk. Het probleem met "Rodin" is het scenario, dat nauwelijks inzicht geeft in wat de grootmeester nu werkelijk beweegt en inspireert. Rodin vrijt wat af met Camille en een aanzienlijke selectie van zijn modellen, ruziet wat af met Camille en zijn huishoudster, babbelt met tijdsgenoten, waaronder Cezanne en Manet. De film speelt zich grotendeels af in Rodins atelier, de cameravoering is statisch en komt niet verder dan het registreren van toneelspel. Gefilmd zonder fantasie, al zijn de buitenscènes een welkome afwisseling. Dat neemt niet weg dat deze uitstekend geacteerde biografie te traag, te oppervlakkig en eerlijk gezegd te saai is om te behagen.

“Leven begint bij conceptie. Als dokter weet ik dat”, beweert Dr. Mildred Jefferson [Stacey Dash] in deze preek voor eigen parochie vol leugens, verdraaiingen en pogingen tot manipulatie die aanvankelijk extreem op de lachspieren werken maar steeds belachelijker een aanstootgevender worden. Ik schoot compleet in de lach wanneer een snikkende voorganger voorleest uit ‘Diary of the Unborn’ en wanneer Norma McCorvey [Summer Joy Campbell] in close-up een pizza verrobert terwijl ze uitleg krijgt over het verloop van een abortus. Loeb, Allyn en co-scenarist Ken Kushner maken van de gelegenheid gebruik om abortus te vergelijken met de Holocaust (en met slavernij) om later in de film een expliciet anti-Semitische toon aan te nemen door de Jood Larry Leder [Jamie Kennedy] neer te zetten als een op seks beluste manipulator en Joodse Rabbi’s te beschuldigen van het faciliteren van abortus. Katholieken zijn onschuldige slachtoffers van een hetze door de media en Hollywood, een Britse dokter vertelt waar je het beste kleding kunt kopen terwijl hij een abortus uitvoert en de Hippocratische eed verbiedt blijkbaar opens abortus. Je gelooft nooit wie zich hebben laten overhalen om voor dit gedrocht de rol de rechters van het Hooggerechtshof te spelen. Een belediging voor iedere enigszins ingelichte ziel, maar de Christelijke Fundamentalisten in de VS vinden dit geweldig.

Toen Michael Moore in 1989 “Roger & Me” maakte, was hij nog een onbekende in de filmwereld. De titel verwijst naar Michaels pogingen om in gesprek te gaan met Roger B. Smith, die sinds 1981 voorzitter is General Motors. Aanleiding voor het gesprek is het besluit van General Motors om fabrieken in Flint te sluiten, waardoor zo’n 30.000 mensen op straat komen te staan. Flint is Moores geboortestad en zijn familiegeschiedenis is nauw verbonden met General Motors: al generaties lang werkt de familie Moore in dienst van General Motors. Zijn grootvader nam zelfs deel aan een ‘sit-down-strike’ in 1936 waarmee de vakbond een verbetering van de werkomstandigheden afdwong. Het is dus vanaf het begin duidelijk dat Moore direct betrokken is bij het onderwerp.

“Roger & Me” begint met een korte geschiedenisles, waarin Moore het ideaalbeeld van General Motors schept zoals dat via de media in de jaren ’50 via de televisie werd afgeschilderd. De tenenkrommende commercials met Pat Boone en Dinah Shore en de beelden van een behoorlijk grote GM-parade uit die tijd gebruikt Moore niet alleen voor een ontegenzeggelijk aanwezige luchtige toon, maar hij schetst hiermee ook het contrast met de erbarmelijke realiteit van de late jaren ’80. Moore spreekt met talloze bewoners van Flint en toont daarmee de sociale tweedeling binnen die stad die typerend is voor de VS. Interviews met mensen die ten einde raad zijn, met een vrouw die illegaal konijnen fokt en slacht – in de film zien we hoe ze één van haar konijnen doodknuppelt en vilt – om te overleven, maar ook een dag uit het leven van een deurwaarder die vertelt dat hij verschillende van zijn vrienden uit huis heeft moeten zetten omdat ze de huur niet meer konden betalen en die mensen op de dag voor Kerstmis op straat zet. Michael Moore wisselt deze ontmoetingen af met gesprekken met welgestelden als Pat Boone, Anita Bryant en de misselijkmakende Bob Eubanks. Het blikseminterview met Miss Michigan Kaye Lani Rae Rafko is daarentegen weer hilarisch, maar krijgt ook een bitterzoete nasmaak.

Wanneer Moore tevergeefs naar Roger zoekt in het clubhuis bij de golfbaan, raakt hij in gesprek met een paar rijke dames van middelbare leeftijd. Die vertellen doodleuk dat Flint ‘een prachtige stad’ is en wekken de suggestie dat al die ontslagen GM-werknemers zo weer een baan zouden vinden, als ze niet zo lui zouden zijn. Waarop ze nog een balletje slaan en rustig richting de green lopen. Dat contrast tussen arm en rijk is zo scherp, dat je er soms onvermijdelijk om moet lachen. Helaas is dit de dagelijkse realiteit in Flint en ééntje die anno 2017 nog steeds kenmerkend is voor grote delen van de VS, waar de gewone werkende Amerikaan lijdzaam moet toezien hoe de fabrieksbazen hardwerkende Amerikanen op straat zet om vervolgens een nieuwe fabriek in Midden-Amerika te openen en de eigen zakken met nog meer miljoenen te vullen. Het is de verdienste van Michael Moore dat hij dat schrijnende contrast juist weet te versterken door zijn commentaar te doorspekken met ironische observaties en door uiterst efficiënt gebruik te maken van archiefmateriaal. Dit is Michael Moore toen hij nog gewoon een oprecht bezorgde burger kon zijn en daarmee is dit de beste manier om kennis te maken met zijn indrukwekkende filmoeuvre.

Isabel Bassett] te bevrijden uit handen van een terreurgroep in een afgelegen plaats in Afrika. Na de bevrijding loopt de operatie spaak en moet O’Hara met een gedecimeerde eenheid stand zien te houden tegen een numerieke meerderheid. De situatie wordt extra penibel door een agressieve leeuwin die iedereen doodt die ze op haar pad vindt. Eindigt met een pleidooi tegen de handel van wilde dieren, maar deze bij vlagen kolderieke actiethriller (met weinig overtuigende CGI) is hooguit het aanzien waard omdat het zichzelf niet al te serieus neemt.

Advocate Alice [Gemma Arterton] valt voor MI5-agent Robert Freegard [James Norton] met mysterieuze en/of mooie praatjes. Tot een vriend [Julian Barratt] vertelt wat hij over Robert heeft ontdekt. Ontzettend saai en belabberd belicht misdaaddrama gebaseerd op een artikel van Michael Bronner waarin werkelijk niets interessants gebeurt. Amateuristisch gepruts.

"Carrramba! This movie is what the Amerrricans call... terrrrible!" José Bohr speelt een Mexicaanse bandiet die de meest banale onzin uitkraamt met een rollende R en dat ook nog eens zo geforceerd traag doet, dat deze mix van western en musical gedoemd is te vallen in de categorie "zo slecht dat 'ie leuk is". Er schijnt iets van een verhaal te zijn, maar de verbijstering over de amateuristische vertolkingen doet je dat ongetwijfeld vergeten. De grootste boosdoeners zijn overigens scenarist Oliver Drake, die verantwoordelijk is voor de karikaturale personages en de vaak belachelijke dialogen, en regisseur Spencer Gordon Bennet, die verantwoordelijk is voor het abominabele acteerwerk. Veel films uit deze periode zijn spoorloos verdwenen. Myrna Loy had dit onding waarschijnlijk graag zelf de nek om willen draaien.

Vier schrijvers zijn verantwoordelijk voor een spin-off van de Star Wars-franchise zonder originele ideeën met een cast die uitblinkt in diversiteit, maar waarbij het zoeken is naar goed acteerwerk. Het routinematige verhaal betreft de ontwikkeling van de Death Star die de strijd tussen de Federatie en de Rebellen moet beslissen. De rebellen ontdekken echter dat wetenschapper Galen Erso [Mads Mikkelsen] bewust een zwakke plek heeft ingebouwd en roepen de hulp van Galens dochter Jyn [Felicity Jones] in om haar mentor Saw Gerrera [Forest Whitaker] op te sporen en met hem de blauwdrukken van The Death Star in bezit te krijgen. Een luie poging om de franchise levend te houden, maar zonder toezicht van George Lucas blijkt dat een kansloze missie.

Argentijnse thriller begint in 1975 wanneer advocaat Claudio [Darío Grandinetti] en zijn vrouw Susana [Andrea Frigerio] betrokken zijn bij een zelfmoordactie van een radeloze cliënt. Claudio besluit het incident geheim te houden en begraaft het lichaam in de woestijn, maar die keuze komt hem duur te staan. Aangenaam ironische thriller biedt een interessante, kritische kijk op Argentinië in de aanloop naar de coup van 1975. Zeer goed geacteerd bovendien.

Vrij onzinnige titel voor een gelikte, fraai ogende romantische dramady waarin Nijenhuis soepel de verschillende verhaallijnen door elkaar laat lopen, maar die ernstig lijdt onder teveel benedenmaatse vertolkingen. Verschillende mensen die op zoek zijn naar de ware komen bij elkaar bij een kook-workshop/speeddate waarbij je elk gerecht met een andere partner maakt en elkaar zo leert kennen. Teveel karikaturen, maar Birgit Schuurman, Martijn Fischer voorzien hun oppervlakkig geschreven karakters van vlees en bloed en hebben een paar goede momenten. Daar moet je het helaas mee doen.

Deze verschrikking begint met de voice-over van Roos [Abbey Hoes] die beweert dat iedereen op zoek is naar de liefde en zich (net als tientallen andere romcompersonages) afvraagt of er een formule voor de liefde is. Die denkt ze in ieder geval te hebben gevonden en samen met haar weinig enthousiaste nieuwe rekruut Geurt [Kiefer Zwart] organiseert met haar bureau ‘Blind Date’ twee blind dates. De sociaal onhandige bankier Bob [Leo Alkemado] wordt opgescheept met de onzekere Jenny [Brigitte Heitzer] en Eefje [Bertrie Wierenga] is gekoppeld aan de ronduit lompe Aldo [Lykele Muus]. Slechte grappen, dito acteerwerk in de zoveelste lopendebandprul van Nijenhuis die afgezien van Nijenhuis zelf niets te maken heeft met het eveneens te verwaarlozen Rokjesdag.

Op de dag dat ze 7 jaar getrouwd zijn besluiten Emma [Kaley Cuoco] en Dave [David Oyelowo] dat te vieren met een rollenspel. Ze spreken af in een hotel waar ze doen alsof ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Maar wanneer de ietwat opdringerige Bob Kitterman [Bill Nighy] de date verstoort, begin een onvoorziene achtbaanrit die te danken is het dubbelleven dat Emma tot dat moment geheim heeft weten te houden. Het basisgegeven is bepaald niet origineel en Cuoco is niet geheel geloofwaardig. Oyelowo’s rol is beter uitgewerkt en hij heeft veel ogeode momenten in deze voorspelbare, luchtige actiethriller. Maar Bill Nighy steelt ‘m.

Wie nog twijfelde aan het feit dat Alfonso Cuarón één van de meesters is van zijn generatie, zal na het zien van deze tour-de-force van alle twijfels verlost zijn. De film zit vol liefdevolle visuele verwijzingen naar o.a. Orson Welles, François Truffaut en (gezien de titel haast onvermijdelijk) Federico Fellini. Maar misschien is de grootste triomf van dit meesterwerk wel het feit dat je al heel snel vergeet dat deze film niet is gemaakt in 1970, het jaar waarin deze film zich afspeelt. Cuarón deed zelf het vaak verbluffende camerawerk en weet Mexico City op indrukwekkende wijze tot leven te brengen, getuige verschillende trackingshots door de drukke straten van die wereldstad. Er is een aardbeving, een uit de hand lopend studentenprotest en een adembenemende scène in een ziekenhuis. Cuarón regisseert de honderden figuranten - tot in de kleinste rol aan toe - dusdanig dat de massascènes volstrekt authentiek overkomen, alsof het toevallige gebeurtnissen zijn. Zeker, de eerste 5 minuten doen anders vermoeden: hoofdpersoon Cleo [Yalitza Aparicio] maakt als dienstmeisje van een welgesteld Mexicaans gezin de met hondenpoep vervuilde vloer van de garage schoon en doet 's avonds één voor één de lichten in de woonkamer uit voordat ze met een collega in hun kleine appartementje boven het huis nog wat strijkwerk verrichten. Het is een (bewust) gerekte scène die de routine van Cleo's leven toont, maar ook duidelijk maakt dat ze gelukkig is met die routine: ze zet de radio zachtjes aan, neuriet mee en lacht mee met haar collega. Die scène staat in schril contrast met wat de chaos die ontstaat wanneer Cleo zwanger blijkt te zijn en de vader van haar kind haar in de steek laat. Parallel daaraan lopen de perikelen van de familie waarvoor ze werkt, waarbinnen de relatie tussen de ouders op gespannen voet komt te staan. Een simpel verhaal dat Cuarón vooral gebruikt als liefdesverklaring aan de cinema. Professor Zovek (gespeeld door een acteur die op de credits staat als Latin Lover) zorgt voor één van de grappigste momenten wanneer hij een gastles bij een trainingskamp voor sporters en lijkt rechtstreeks uit een Fellini-film te zijn gekomen. Een ware traktatie voor de liefhebbers van klassieke film en zonder twijfel één van de beste arthousefilms van de afgelopen jaren.

De twaalfjarige Maissa [Jaike Belfor] woont met haar moeder [Zineb Fallouk] in een flatgebouw in Rotterdam dat dreigt te worden afgebroken. De verantwoordelijke projectontwikkelaar [Stefan Rokebrand] probeert de inwoners vroegtijdig uit te kopen en mede omdat het gebouw nogal is verwaarloosd heeft hij aardig wat succes. Maar Maissa is erg gehecht aan deze plaats, vooral omdat het mooie herinneringen aan haar overleden vader [Mamoun Elyounoussi] oproept. Samen met haar beste vriend Juno [Jahlay van Bosse] en haar oom Yunis [Said Boumazoughe] gaat Maissa aan de slag om het gebouw meer leefbaar te maken. Een sympathiek idee maar het scenario bevat teveel onvoldoende uitgewerkte ideeën, niet in de laatste plaats Roamissa’s zogenaamde ‘superkrachten’. Het vlakke acteerwerk van de kinderen helpt natuurlijk ook niet.

Oppervlakkige bewerking van ‘Le Roman De Jim’, de op ware feiten gebaseerde bestseller van Pierric Bailly over de relatie tussen Aymeric Bailly [Karim Leklou] en zijn petekind voor wie hij lange tijd de vaderrol op zich neemt. Aymeric is 22 en heeft twee intense relaties en twee jaar celstraf achter de rug wanneer hij jeugdvriendin Florence [Laetitia Dosch] tegen het lijf loopt. Florence is hoogzwanger, maar haar vriend heeft haar in de steek gelaten. Wanneer Flo bevalt van een zoon neemt Aymeric de vaderrol op zich. Er ontstaat een hechte band tussen Aymeric en Jim [Eol Personne] die op een abrupte manier op zijn eind komt. Episodisch drama leunt voor een belangrijk deel op voice-over om de gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen. Het is een komen en gaan van personages en spannend of interessant wil het maar niet worden. Het acteerwerk kan er gelukkig meer door, maar memorabel is dit zeker niet.

Roman J. Israel, Esq [Denzel Washington] klaagt zichzelf aan wegens hypocrisie en verraad van alle idealen waar hij jarenlang voor gestreden heeft. Roman werkte jarenlang in de schaduw van zijn collega aan zaken waar de carrièreadvocaten hun neus voor ophaalden, maar wanneer de partner van zijn advocatenkantoor komt te overlijden begint hij zich te realiseren dat zijn leven heel anders zou kunnen worden als hij zou kiezen voor het grote geld. Maar in plaats van zijn professionele idealen op te geven, neemt hij een riskant besluit om aan geld te komen en zet daarmee meer op het spel dan zijn reputatie.

Een complex, psychologisch drama dat je volledige aandacht verdient om het allemaal te kunnen volgen. Washington beheerste, uitgekiende vertolking is één van zijn besten ooit en de Oscar-nominatie is zeker gerechtvaardigd. Colin Farrell is ook erg effectief in de - voor zijn doen - opvallend ingetogen rol als Romans nieuwe werkgever. Wie veel advocatenfilms heeft gezien zal het wellicht opvallen dat de advocatenwereld in deze film zeer multicultureel is: het is niet langer het witte bastion van weleer. Een onderliggende politiek boodschap komt niet helemaal uit de verf en het einde is wat melodramatisch, maar dat doet niets af aan Washingtons indrukwekkende prestatie.

Andrew Braunsberg is al 45 jaar een persoonlijke vriend van Roman Polanski dus voor een kritisch portret van de evenzo verguisde als gevierde Roman Polanski is dit niet geworden. Maar het is interessant om Polanski onbevangen te horen spreken over zijn jeugd, zijn oorlogservaringen, het leven onder Communisme, de gelukkige jaren met Sharon Tate, de verwerking van diens gruwelijke dood en de rol die zijn films hebben gespeeld in zijn professionele en persoonlijke carrière. Ook de schaduwkanten komen aan bod, maar Braunsberg legt zijn goede vriend bepaald niet het vuur aan de schenen. Voer voor fans dus.

Vivien Leigh is uitstekend gecast als Karen Stone, een 50-jarige actrice op retour die haar verblijf in Rome gebruikt om de plotselinge dood van haar echtgenoot [John Phillips] te verwerken. Daar maakt ze al snel kennis met een Contessa [Lotte Lenya], die haar voorstelt aan gigolo Paolo [Warren Beatty]. Eigenlijk is het de bedoeling dat hij Karen verleidt tot het geven van geld of dure cadeaus, maar dat gaat Paolo moeilijker af dan hij gewend is.

In zijn tweede rol worstelt Beatty met zijn Italiaanse accent en dat verstoort een verder goed gespeeld en geschreven romantisch drama waarvoor Lotte Lenya (die een jaar later zou schitteren als Bond-schurk Rosa Klebb in From Russia With Love) een terechte Oscarnominatie kreeg voor haar interpretatie van de manipulatieve Contessa.

Wanneer Michael Kent [Don DeFore] drie jaar achter elkaar op het laatste moment de viering van zijn trouwdag afzegt, begint zijn echtgenote Elvira [Janis Paige] te vermoeden dat haar echtgenote een affaire heeft met zijn flirterige secretaresse [Leslie Brooks]. Elvira kondigt aan dat zij tóch meegaat met de geplande cruise, maar huurt nachtclubzangeres Georgia Garrett [Doris Day] in om onder haar naam aan boord te gaan zodat Elvira haar man kan bespioneren. Maar Michael heeft inmiddels detective Peter Virgil [Jack Carson] ingehuurd om zijn echtgenote in de gaten te houden tijdens de cruise. Dat levert uiteraard de nodige verwarring op.

Een geweldige showcase voor Day, wiens komische timing alleen wordt overtroffen door haar veelzijdige muzikale vertolkingen. Het liedje "I'm in love" behoort zeker niet tot de hoogtepunten uit The American Songbook, maar gaat wel de geschiedenis als het liedje dat Doris Day introduceerde aan de filmwereld. In haar autobiografie maakte Day duidelijk hoeveel ze leerde van haar ervaren tegenspeler Jack Carson en de chemie tussen de twee is één van de belangrijkste redenen waarom deze kleurrijke, luchtige muzikale comedy-of-errors zo vermakelijk is. Toppianist Oscar Levant en de altijd vermakelijke Eric Blore dragen hun steentje bij aan een uiterst aangenaam niemendalletje.

In 2004 duikt de 18-jarige Marina [Llúcia Garcia] in de voorgeschiedenis van haar biologische ouders, die ze nooit heeft gekend. Gebaseerd op de brieven van de moeder van Carla Simón die door een voice-over worden voorgelezen. Wat ze schrijft is aanzienlijk interessanter dan het nietszeggende gedoe dat we te zien krijgen. Aangezien Simón visueel amper onderscheid maakt tussen het heden (2004) en het verleden (midden jaren 80) en Garcia ook castte als haar moeder, is dit vooral verwarrend. Maar bovenal is het slaapverwekkend saai.

Raul Julia is indrukwekkend in deze door de United States Roman Catholic Church gefinancierde biografische film over de Rooms-Katholieke aartsbisschop van El Salvador, die zijn uitgesproken kritiek en passieve verzet tegen het bloederige regime in zijn vaderland moest bekopen met de dood. Dat verklaart mede waarom het scenario van John Sacret Young meer een karakterstudie is dan een reconstructie van het extreme geweld van die tijd. Hoewel regisseur John Duigan zo nu en dan iets te nadrukkelijke moeite doet om dat geweld te beperken, torent Julia's waardige en beheerste vertolking boven de gehele productie uit. Dat maakt deze biografie een waardevolle aanvulling op het meer expliciete en gewelddadige Salvador (1986) van Oliver Stone.

Een ronduit luie komedie van de makers van New Kids over een kansloze, stomdronken, incompetente stuntman [Tim Haars] die via impresario [Michael Romeyn] een contract krijgt aangeboden en hopeloos verliefd wordt op Bo Maerten. Mannen zijn lompe zuiplappen, alle vrouwen zijn hoeren in deze komedie die nieuwe dieptes haalt op het gebiedt van smakeloosheid. En nee, dat is écht geen aanbeveling. Het flutverhaal is slechts een excuus voor een parade aan flauwe cameo’s en muzikale intermezzo’s met de onvermijdelijke Dennie Christian. Een volledige verspilling van tijd.

Barney [Jack Dylan Grazer] voelt zich een buitenbeentje op een school waar iedereen rondloopt met de nieuwste Bubblebot die programmeur Marc [Justice Smith] op de markt heeft gebracht. Barneys vader Graham [Ed Helms] en grootmoeder [Olivia Colman] zien namelijk helemaal niets in media. Toch denkt Graham dat hij zijn zoon gelukkig kan maken met een Bubblebot en Barney is dan ook razend enthousiast over zijn nieuwe ‘vriend’ die hij Ron doopt. Ron heeft nogal veel weg van Baymax uit Big Hero 6 en dat geldt eigenlijk voor de hele film, maar dit is op alle fronten inferieur en is niet meer dan een sneue imitatie. De tweeslachtige houding ten opzichte van robots en social media doet vermoeden dat de makers de Techreuzen niet al teveel voor het hoofd wilde stoten.

Braaf, eerbiedig portret van topvoetballer Cristiano Ronaldo waarin hij vaak te zien is met zijn zoontje Cristiano jr. om zijn voorbeeldige ouderschap te onderstrepen. Louter familie en vrienden komen aan bod in de narcistische documentaire dat uiteraard mooie voetbalplaatjes bevat, maar verder alleen interessant is wanneer Ronaldo te maken krijgt met een tegenslag. De finale van de Champions League tussen Real Madrid en stadsgenoot Atletico, het rampzalige WK 2014 en de verkiezing van speler van het jaar (met de onvermijdelijke Lionel Messi als grote concurrent) aan het eind van het kalenderjaar komen voorbij. Voer voor fans, te weinig diepgang voor de meer kritische voetballiefhebber.

Gitarist/zangeres Suus [Julia Akkermans] doet met pianist Jasper de Jager [Beau Schneider] (en haar rode cap) mee aan een talentenjacht in Amsterdam Noord als ‘Roodkapje’. Na afloop nodigen twee scouts [Mark van Eeuwen en Lies Visschedijk] twee scouts hun uit voor deelname aan The Voice en meldt Wolf Uitdenbosch [Raymond Thiry] zich vrijwillig aan als hun nieuwe manager. Iedereen kan raden hoe dit afloopt en toch genieten van Thiry als de sinistere, gluiperige Wolf en van een charmante rol van Thomas Acda als de sympathieke snackbareigenaar die Suus een duwtje in de juiste richting geeft. Koopman neemt een risico door het verhaal te verweven met muzikale intermezzo’s bestaande uit (verdienstelijke vertaalde) liedjes uit Grease, maar die momenten blijken op zijn minst goed voor een glimlach en voorzien het verhaal van een verfrissende benadering. Een luchtig, aangenaam niemendalletje.

Serieovervaller Jeffrey Manchester [Channing Tatum] ontsnapt uit de gevangenis en houdt zich schuil in de Toys “R” Us in een voorstadje van Charlotte. Hij is gecharmeerd van een verkoper [Kirsten Dunst], stelt zich voor met een valse naam en begint een romance die gedoemd is te mislukken. Tatums charismatische spel doet je bijna vergeven dat zijn personage een crimineel is. Bijna, maar niet helemaal. Dunst is innemend als de love interest en Dinklage vermakelijk als de veeleisende bedrijfsleider, maar de mix van misdaaddrama en romantiek werkt niet.

Joy Newsome [Brie Larson] zit sinds haar 17e opgesloten in een kamer in de tuin van haar ontvoerder Old Nick [Sean Bridgers], die de biologische vader is van Jack [Jacob Tremblay], die de buitenwereld alleen kent van televisie en de verhalen van haar moeder. Wanneer Joy en Jack eindelijk weten te ontsnappen, moeten ze elk op hun eigen wijze aan het leven in de buitenwereld. Brie Larson won o.a. een Oscar en een BAFTA voor haar rol, maar de negenjarige Tremblay is minstens even goed in een uiterst complexe rol. Spannend, ontroerend en mede dankzij het onder ondersteunende werk van William H. Macy en Joan Allen als Joys ouders en uitblinker Tom McCamus als de stiefvader is dit boeiend van begin tot eind.

Tijdens een signeersessie krijgt auteur en journalist Ingrid [Julianne Moore] van oud-collega Stella [Sarah Demeestere] te horen dat haar goede vriendin Martha [Tilda Swinton] met kanker is opgenomen in het ziekenhuis. Ingrid besluit Martha op te zoeken en komt voor een moreel dilemma te staan wanneer Martha vraagt of ze in ‘the room next door’ wil zijn wanneer ze met een euthanasiepil een einde aan haar leven maakt. Dit moet gebeuren tijdens een vakantie in een luxe, afgelegen woning en dat biedt Ingrid en Martha de gelegenheid om herinneringen op te halen en hun emotionele band te versterken. Ingrid vindt morele steun in haar ex-vriend Damian [John Turturro]. Een op dialoog leunend, voorspelbaar psychologisch drama dat het moet hebben van het sterke spel van de twee hoofdrolspelers. Niet onaardig, maar Almodóvars scenario is teleurstellend conventioneel.

Wie op zoek is naar de slechtste seksscènes aller tijden kan niet om deze film heen. Het heeft namelijk de slechtste, de op één na slechtste, de op twee na slechtste... en ja, ook de op drie na slechtste seksscène ooit. Maar dat is nog niet het enige rampzalige aan deze productie. Tommy Wiseau - producer, regisseur, scenarist én hoofdrolspeler - kan er werkelijk he-le-maal niks van in een film die een cultaanhang heeft gekregen omdat een geduchte concurrent is van o.a. Plan 9 From Outer Space, Robot Monster en niet te vergeten Eegah voor de titel van slechtste film aller tijden. Een paar flinke borrels en een bak chips en vermaak je met deze afgrijselijke film, zonder enige twijfel de slechtste film van de 21 eeuw... tot nu toe. Vormde de inspiratie voor James Franco's film 'The Disaster Artist'.

Sara [Minka Kelly] deelt op campus een kamer met Rebecca [Leighton Meester]. Die begint al snel obsessief gedrag te vertonen maar Minka is te dom om dat in te zien. Wat volgt is een opeenstapeling van wanhopige daden waarmee Rebecca het leven van Jan en Alleman naar de knoppen probeert te helpen. Een zelf aangebrachte verwonding met een stanleymes verdwijnt als sneeuw voor de zon en dat is niet de enige inconsistentie in deze rip-off van Single White Female.

Brandon [John Dall] en Philip [Farley Granger] hebben de subversieve denkbeelden uit de lessen van hun voormalige docent Rupert Cadell [James Stewart] zo serieus genomen dat ze de daad bij het woord voegen: ze vermoorden hun studiegenoot David [Dick Hogan], verstoppen het lichaam in hun appartement en organiseren daar een etentje waar Davids vader [Cedric Parker] en tante [Constance Collier], zijn verloofde [Joan Chandler] en diens ex-vriend [Douglas Dick] voor op komen draven, evenals Rupert Cadell. Gefilmd in real time als één doorlopende take, waarbij meubels en decorstukken geruisloos wijken voor de camera, is dit zowel voor de regisseur als voor de acteurs een tour-de-force. Dankzij de sprankelende dialogen en het uitstekende spel is dit vermakelijk, maar dit is vooral een technische stunt en het behoort dan ook niet tot de allerbeste Hitchcockfilms. Maar tweederangs Hitchcock is nog altijd prima te verteren.