Meningen

Van dik hout zaagt men planken, aldus Warchus, die elk muzikaal intermezzo behandeld als een finale en mede daardoor weinig heel laat van de onderkoelde, zwartgallige humor van Roald Dahl. De liedjes zitten goed in elkaar, vooral qua tekst (een lied met het alfabet als rode draad is een juweeltje) en Thompson geniet zichtbaar van haar rol als de wanstaltige schooldirecteur Agatha Trunchbull (zeg maar de boze stiefzus van Nanny McPhee), maar zowel de choreografie als het acteerwerk is dusdanig over-the-top dat het nogal vermoeid wordt. Sindhu Vee is goed als bibliothecaresse Mrs Phelps, maar Stephen Graham is de absolute uitblinker als Matilda’s vader en heeft de beste momenten. Dat zijn er jammer genoeg maar weinig. Kijk liever Matilda (1996).

In 2017 zet Rob de Nijs zijn 75e verjaardag luister bij met het zeer goed ontvangen album ‘Niet Voor Het Laatst’. Hoewel hij nog steeds graag en goed zingt merkt hij dat de jaren gaan tellen. Tijdens een optreden legt hij zijn publiek op uiterst nuchtere wijze uit waarom de hand waarin hij zijn microfoon houdt zo trilt. “Zo erg is het nog niet”, lacht De Nijs, maar hij spreekt wel de hoop uit dat hij zelf de eerste zal zijn die weet wanneer het tijd is om de microfoon aan de wilgen te hangen. Die nuchtere, realistische houding typeert De Nijs tijdens deze openhartige documentaire die zich vooral richt op het heden en dat aanvult met archiefbeelden waarin een veel jongere De Nijs zonder enige schroom, maar op diezelfde nuchtere wijze spreekt over onder anderen de vergankelijkheid van roem en de mensen die een belangrijke rol in zijn leven speelden. Fans van de zanger mogen dit sowieso niet missen, sceptici zullen waarschijnlijk een stuk milder zijn want één ding staat als een paal boven water: De Nijs is een oprechte vakman.

Shaun Douglas [Jay Will] was nog een kind toen zijn vader [Chiwetel Ejiofor] werd veroordeeld wegens een dubbele moord. Shauns moeder [Mary J. Blige] neemt Shaun in bescherming door zijn naam te veranderen in Rob Peace. Rob ontwikkelt zich tot een intelligente, veelbelovende student, maar vader blijft hem door de jaren heen onder druk zetten om hem te helpen vrij te komen. Dat heeft grote invloed op Robs toekomstperspectief en zijn persoonlijkheid. Ejiofor laat je tot het einde in het onzekere over de vraag of Robs vader schuldig is. Het is dan ook moeilijk te begrijpen waarom Rob zich onvoorwaardelijk voor het karretje van zijn vader laat spannen, ook al omdat Ejofiors scenario weinig inzicht geeft in Wills emoties en gedachten.

Nadat Jenny [Suzanne Dallawa] en Paul Otto [Lee Bane] hun vergeetachtige huishoudster Agatha [Judith Haley] met zachte hand op straat zetten, neemt Agatha wraak door zoon des huizes Gene [Flynn Allen] een behekste pop te geven als afscheidscadeau. Jenny gelooft dat de pop leeft en Gene bevestigt dat, maar vanwege haar recente psychologische problemen gelooft Paul haar niet. Robert The Doll bestaat en staat in een Amerikaans museum als ‘de meest behekste pop ter wereld’, maar deze horrorfilm is in alle opzichten incompetent. Horrorkenners kunnen de verveling verdrijven door een lijstje op te stellen met films die regisseur en scenarist Jones plunderde voor dit hopeloos geregisseerde en geacteerde prutswerkje. Kreeg 5 (!) abominable vervolgen, te beginnen met The Curse Of Robert.

Biografie van Robert De Niro, de zoon van twee kunstenaars die twee Oscars won en door Quentin Tarantino beschouwd wordt als de beste acteur van zijn generatie. In een uurtje jast Péretié het levensverhaal van De Niro er doorheen, zonder werkelijk de diepte in te gaan. Vroege films als The Wedding Party, Hi Mom! en Greetings komen voorbij, maar Bang The Drum Slowly (1973) wordt afgeserveerd als een ‘tranentrekker’. De sleutelrol van Brian De Palma wordt genoemd, maar niet uitgediept want Péretié is duidelijk het meest geïnteresseerd in de samenwerking met Scorsese. Best aardig voor filmliefhebbers, maar De Niro is er duidelijk in geslaagd om zijn privéleven verborgen te houden voor de media: Péretié kan zich alleen wenden tot de films die De Niro daar zelf over heeft gemaakt. Een aardige introductie (alsof De Niro de nodig heeft), maar te beknopt en vrij oppervlakkig.

Voordat Robin Hood de legendarische held van het volk werd, vocht hij als Robin Longstride [Russell Crowe] in dienst van koning Richard Lionheart [Danny Huston]. Wanneer koning Richard op de weg terug van zijn kruistocht om het leven komt, laat zijn neef (en regent) John [Oscar Isaac] zich tot koning kronen. Diens arrogantie en roekeloze gedrag stelt de loyaliteit van Robin en andere loyale ridders zwaar op de proef met het bekende resultaat. Alle personages uit het boek van Walter Scott passeren de revue, maar wat valt er nog te genieten als de levendigheid, de humor, de charme en niet te vergeten de kleur van The Adventures of Robin Hood ontbreekt? Een goed gemaakt, prima geacteerd, maar naargeestig en vreugdeloos verhaal met een deprimerende hoofdpersoon. Geef mij maar Errol Flynn.

Taron Egerton en Jamie Foxx geven energieke vertolkingen in deze vrije bewerking van Robin Hood-legende, die uiteindelijk toch niet zoveel nieuws onder de zon biedt. De voice-over geeft aan dat er geen zekerheid is over wanneer dit verhaal zich afspeelt en regisseur Otto Bathurst laat dat soms op inventieve wijze doorschemeren in een zeer vrije keuze aan kostuums. In de opening toont Barhurst dat ook een schietpartij met pijl en boog bijzonder meeslepend en spectaculair kan zijn, mede dankzij de fraaie geluidseffecten van Mudar Abarra. F Murray Abraham is aangenaam gluiperig als de übercorrupte kardinaal, maar dit is en blijft niets meer dan oppervlakkig, maar onderhoudend vermaak voor een niet al te veeleisend publiek.

De medewerking van familieleden van Robin Williams verlenen extra geloofwaardigheid aan dit portret van de onnavolgbare, buitengewoon getalenteerde, maar aan een ernstig minderwaardigheidscomplex lijdende Robin Williams. Zijn vroege jaren als theateracteur komt uitgebreid aan bod en Zenovich maakt zorgvuldig gebruik van een schat aan beeldmateriaal van Williams in series of tijdens zijn onemanshows en lijkt aan te tonen dat Williams zijn optredens gebruikte om zijn diepste emoties en meest duistere gedachten uit te spreken onder het mom van komedie. Vooral zijn geïmproviseerde speech tijdens een prijsuitreiking met Jack Nicholson en Daniel Day-Lewis heeft met de kennis van nu een naargeestig karakter. Een waardig portret van een getormenteerd multitalent dat zijn gevoel van minderwaardigheid uit alle macht, maar tevergeefs probeerde te compenseren. Indringend, indrukwekkend en ontroerend.

Op 31/7/2012 schreef Robin Williams op de eerste pagina van een boek zijn wens uit: "Ik wil mensen helpen zich minder angstig te voelen". De Amerikaanse topkomiek deed dat tijdens zijn leven door mensen, waaronder ernstig zieken, eindeloos aan het lachen te maken. De wereld was dan ook geschokt toen Williams op 11 augustus 2014 een einde maakte aan zijn leven, naar men aannam als gevolg van depressie. Zijn weduwe Susan kreeg na de autopsie echter te horen dat haar echtgenoot leidde aan een complexe vorm van dementie die zijn paranoia, de angsten en het zonderlinge gedrag verklaarden en zijn dood in een heel ander perspectief zetten. Susan heeft het haar levensmissie gemaakt om mensen te informeren over Lewie Body Dementie. Deels een portret van Williams, maar vrijwel uitsluitend vertelt door buren en trouwe vrienden. Shawn Levy, de regisseur van Williams' laatste voltooide speelfilm Night at the Museum: Secret of the Tomb, spreekt bovendien vooral over hoe de eerste tekenen van deze ernstige ziekte zich openbaarden tijdens de opnames. Uiteraard een eerbiedig portret, maar de aandacht gaat vooral uit naar de ziekte en het belang, zowel geestelijke als lichamelijk, om tijdig tot een diagnose te komen. Daarmee hoopt Susan de angst bij lotgenoten van haar en haar echtgenoot een beetje minder angstig te maken. Robins slotwoorden zijn inspirerend.

Verrassend conventionele film van Luis Buñuel is een compacte, onderhoudende versie van het beroemde verhaal van Daniel Defoe die de elementen van avontuur, drama, humor en maatschappijkritiek op geslaagde wijze weet te combineren. Dan O'Herlihy is prima als de verwende drenkeling die niet alleen leert dat hij geen bedienden nodig heeft om te overleven, maar ook dat huidskleur en culturele achtergrond geen barrière zijn voor onderlinge afhankelijkheid en vriendschap. Duidelijk een goedkope productie maar dat blijkt nauwelijks een bezwaar te zijn.

Originele hervertelling van ‘Robinson Crusoe’ vertelt een groot deel van het avontuur vanuit het perspectief van de dieren op het eiland waar Robinson [Yuri Lowenthal] na een schipbreuk probeert te overleven met zijn trouwe hond Aynsley [Doug Stone]. De dieren proberen Robinson eerst te verjagen, maar papegaai Max [David Howard] denk dat Robinson hem misschien kan helpen om van het eiland af te komen en meer te zien van de wereld. Het échte gevaar komt van de sluwe kat May [Debi Tinsley] die samen met de kater Mal [Jeff Doucette] een sluw plan bedenkt om de heerschappij over het eiland te krijgen. Het verhaal voltrekt zich nu en dan met horten en stoten, maar deze Europese animatiefilm (oorspronkelijk Duits gesproken) heeft een hoge schattigheidsfactor, een scherp gevoel voor taal en een paar puike actiescènes waardoor dit prima te verteren is, zeker voor de jeugdige doelgroep.

Achteraf gezien is het niet zo gek dat Verhoeven bereid bleek te zijn om deze film te regisseren. Maar in de ogen van Edward Neumeier en Michael Miner, de schrijvers van het scenario, was Robocop een simpele popcornfilm waartoe iemand met de reputatie van Paul Verhoeven, op dat moment één van de meest gerespecteerde Europese regisseurs, zich zou verlagen. Maar Verhoeven herkende een diepgaande laag: een film over wederopstanding, een satire over het doorgeslagen kapitalisme van The Reagan Years en de Amerikaanse obsessie met wapens. Het is heel goed mogelijk dat die elementen er niet bewust in waren verwerkt, wat alleen maar onderstreept dat deze film zijn reputatie als een kritisch en commercieel succes voor een zeer groot deel dankt aan de visie van Paul Verhoeven. Deze bespreking betreft de Director’s Cut, waarin het geweld veel explicieter en over-the-top is en waarin de zwarte humor van het scenario beter tot zijn recht komt.

“Robocop” vertelt het verhaal van de pas overgeplaatste agent Murphy [Peter Weller], die met zijn nieuwe partner Lewis [Nancy Allen] op het spoor komt van de levensgevaarlijke crimineel Clarence J. Boddicker [Kurtwood Smith] en hem en zijn handlangers volgt naar een verlaten fabriek. Lewis vraagt om ondersteuning, maar die laat nog 20 minuten op zich wachten. Murphy en Lewis besluiten op eigen houtje het gebouw binnen te dringen, maar Murphy loopt in de val en gaat ten onder in een regen van kogels. Een team onder leiding van Bob Morton [Miguel Ferrer] brengt Murphy in het diepste geheim weer tot leven door zijn hersens en zijn aangezicht te koppelen aan een onverwoestbare machine die de orde moet herstellen en al snel de bijnaam Robocop krijgt. Maar Robocop heeft een paar tics en gewoontes waardoor Lewis achter de ware identiteit van Robocop komt. Bovendien blijken er flarden van herinneringen in Murphy’s hersens bewaard te zijn gebleven.

Oorspronkelijk had Verhoeven de Canadese acteur Michael Ironside in gedachten voor de titelrol, maar de beperkte bewegingsvrijheid van het Robocop-pak maakte het noodzakelijk om op zoek te gaan naar een kleinere acteur. Uiteindelijk viel de keuze op Peter Weller, die pantomimelessen nam om zo overtuigend mogelijk de mechanische bewegingen van een robot te kunnen imiteren. De film liep vertraging op doordat het Robocop-pak – een hybride van de robots uit “Metropolis” [1927] en “The Day The Earth Stood Still” [1951] – pas op de eerste draaidag beschikbaar was: Verhoeven eiste dat Weller zijn werk deed, Weller – die 9 uur de tijd nodig had om in zijn outfit te geraken – klaagde [terecht] over het feit dat hij geen enkele tijd had gehad om te wennen aan het pak. Na flink wat geruzie kreeg Weller zijn zin, Verhoeven besefte zich achteraf ook dat een vertraging onvermijdelijk was. Het resultaat is echter verbluffend: Wellers vertolking is een ijzersterk staaltje ‘Robotics’ in een pak dat het extra moeilijk maakte om vrij te bewegen.

Verhoeven maakte nog een paar verrassende keuzes: Ronny Cox als de grote schurk die zich drukker maakt om zijn robot ED-209 dan om de vrijwilliger die hij aan stukken heeft geschoten in een scène die een gewelddadige persiflage is op ‘The Foodmachine’ uit Chaplins meesterwerk “Modern Times”. Nancy Allen was vooral bekend als de spreekwoordelijke ‘American Sweetheart’ en kreeg bij haar eerste ontmoeting meet Verhoeven meteen te oren dat ze haar lange haar moest afknippen. Ze rekent hier uitstekend af met haar imago in een vrouwelijk rol ‘met ballen’, en dat soort rollen waren in de jaren ’80 nog redelijk dun gezaaid. Met Miguel Ferrer als de op seks, drugs, geld en macht beluste Morton en Kurtwood Smith als een intelligente, indrukwekkende schurk heeft ook “Robocop” alle ingrediënten voor een uitstekende, vermakelijke en intelligente actiefilm. Met deze film vestigde Verhoeven definitief zijn reputatie als Hollywoodregisseur en hij zou zijn succes voortzetten met “Total Recall” en “Basic Instinct”. Maar dit is een geval van ‘de eerste, de beste’.

Frank [Frank Langella] is een voormalige dief van middelbare leeftijd, die zo vergeetachtig is geworden dat zijn kinderen zich zorgen om hem maken. Mede door Franks nuttig houding kan zijn zoon Hunter [James Marsden] het niet meer opbrengen om elke week 10 uur in de auto te zitten om zijn vader te helpen. Daarom besluit hij een zorgrobot [met de stem van Peter Sarsgaard] te kopen die Frank moet helpen een gezond en actief leven te leiden. Frank is aanvankelijk helemaal niet blij met deze opgedrongen hulp, maar na een tijdje ontdekt hij dat de robot hem zeer goed van pas kan komen bij alternatieve werkzaamheden.

Een slim komisch drama dat inspeelt op de actuele ontwikkeling van robots, waarvan de verwachting is dat die in de toekomst op grote schaal zorgtaken zullen overnemen. De makers zijn dat duidelijk als een positieve ontwikkeling, maar hier is geen enkele sprake van sentiment. De ontwikkeling van de verstandhouding (of is het toch vriendschap) tussen Frank en Robot is uitgewerkt op een geloofwaardige wijze en scenarist Christopher Ford verkiest duidelijk humor boven sentiment. Sarsgaard geeft een stemvertolking die regelmatig doet denken aan Hal-500, maar het is Frank Langella die de film draagt met een goed uitgebalanceerde vertolking. Het resultaat is dan ook zeer vermakelijk.

Met deze gelaagde, diep ontroerende animatiefilm bewijst Berger dat een sterk verhaal veel belangrijk is dan gelikte animatie en dat de zwijgende cinema in zijn handen nog veilig is. In het New York van de jaren 80 besluit de eenzame hond (simpelweg ‘Dog’ genoemd) een gezelschapsrobot te kopen. Dog bloeit helemaal op, maar na een dagje op het strand moet hij de robot achterlaten. De volgende dag keert hij terug om zijn vriend te redden, maar het strand is hermetische afgesloten tot het begin van de volgende zomer. Zowel de robot als hond dromen van hun hereniging, maar in de tijd dat ze van elkaar zijn gescheiden gaat hun leven gewoon door. Een prachtig verhaal over vrienden maken en verliezen is een genot voor jong en oud. Kinderen zullen zich vergapen aan de vindingrijke visuele ideeën, bijvoorbeeld de uitbundige dans op de discoklassieker ‘September’ van Earth, Wind & Fire en een potje bowlen met een sneeuwpop. Volwassenen begrijpen de diepere achterliggende betekenis. Mijn persoonlijke favoriet: de scène met de vogeltjes. Een van de beste animatiefilms aller tijden.

Spectaculaire poster, waardeloze film. Hoewel de mensheid vrijwel volledig is uitgeroeid als gevolg van iets dat nog erger is dan radio-activiteit kernenergie, ziet de wereld er nog verrassend groen uit. Zou het kunnen dat de robots het allemaal zo goed bijhouden? Een niet al te logische verklaring, maar deze film tart alle wetten van de logica met een dom script, slecht acteerwerk, abominabele regie en hilarische special effects. Maar dan heb je nog niet eens de gruwelijkheden van 'The Question Room' gezien, laat staat de onthulling van 'The Dark One'. Kneusjeswerk, maar wel zo slecht dat het - mits niet op al te nuchtere maag - amusant in.

Daar is 'ie dan, een film die zich qua slechtheid kan meten met klassiekers als 'Plan 9 From Outer Space', 'Manos - The Hands of Fate' en 'Eegah'. Een gorilla met een snoepautomaat als hoofd en een soort bellenblaassysteem, wandelt een grot in en uit. De arme George Barrows strompelt hopeloos rond in één van de meest belachelijke monster-outfits ooit, in een film die een absolute aanrader is voor een 'slechte-film-nacht'. Er is ook nog wat geouwehoer tussen de vele shots van het moeizaam wandelende monster uit de titel. De onheilspellende score van Elmer Bernstein werkt extra op de lachspieren, omdat er van onheil werkelijk geen spoortje te bekennen valt!

Met een ernstige zieke echtgenoot [Jules Croiset] in het hospitaal en een dochter [Johanna Hagen] die onregelmatige diensten draait in het ziekenhuis, bestaat het leven Sjuul vooral uit ziekenhuisbezoeken en de opvang van haar (zeer irritante) kleinzoon. Tot ze haar oude liefde Rocco [Sabri Saad El-Hamus] tegenkomt, met wie ze herinneringen ophaalt en die wat kleur in haar leven brengt. Maar Rocco heeft zijn eigen bagage en blijkt een egocentrische flierefluiter zonder empathie of verantwoordelijkheidsgevoel te zijn. Geen enkele reden om sympathie voor Rocco te hebben en wanneer Sjuul haar (gebrek aan een) seksleven in de discussie met haar kinderen betrekt, is er geen redden meer aan. Het plichtmatige einde kan dan ook niet snel genoeg komen in deze mislukte formulefilm met stemmige muziekjes en oude popdeuntjes. Melissen is de enige die haar personage van diepgang voorziet en verdiende een beter scenario.

En hoera: als een van de eerste bezoekers kreeg ik een goodiebag van "Vegro - Jouw Zorgwinkel' mee!

Het verhaal van een eenvoudige familie uit Zuid-Italië dat intrekt bij de oudste zoon Vincenzo [Spyros Fokas] en de familie van diens verloofde [Claudia Cardinale] in Milaan met muziek van Nino Rota. Rocco [Alain Delon] is de rechtschapen broer die lijnrecht tegenover zijn verbitterde, oudere broer Simone [Renato Salvatori] komt te staan. Neemt erg veel tijd om de personages te introduceren, maar wordt interessanter wanneer het scenario zich in episodes richt op de verschillende broers. Helaas ontaardt het in de laatste akte in onvervalst – soms ronduit hysterisch – melodramatisch gedoe dat onbedoeld op de lachspieren werkt. Prachtig gefilmd door Giuseppe Rotunno en de score onderstreept dat die een belangrijke inspiratie was voor Francis Ford Coppola’s The Godfather.

De Tibetaanse Mastiff Bodi [Luke Wilson] zou normaal gesproken zijn vader [J.K. Simmons] opvolgen als bewaker van Snow Mountain, maar hij heeft andere ambities die hij besluit na te jagen wanneer hij (in een wel erg geforceerde speling van het lot) een radio vindt die om onverklaarbare en onverklaarde redenen uit een vliegtuig is gesodemieterd én blijkt te werken én precies op dat moment een interview met de legendarische rockgitarist Angus Scattergood [Eddie Izaard] uitzendt. Geïnspireerd door de worden van Angus besluit Bodi met zijn zelfgemaakte gitaartje Angus persoonlijk te vragen hem gitaarlessen te geven. Standaard vis-op-het-droge verhaal heeft een originele en aantrekkelijke stemmencast, maar het verhaal is te mager en de animatie is beneden peil. Gevolgd door Rock Dog 2: Rock Around the Park.

Een traktatie voor liefhebbers van 80s classic rock die het overgrote deel van deze musical kunnen meezingen. Het gebruik van hits van o.a. Foreigner, Poison, Warrant en David Lee Roth werkt uitstekend in de energieke eerste helft van deze rockmusical waarin Sherrie [Julianne Hough] met slechts $17 naar Hollywood reist in de hoop een carrière als rockzangeres op te bouwen. Ze kan haar geluk niet op als een toevallige ontmoeting met Drew [Diego Boneta] leidt tot een baan als barvrouw bij de legendarische Bourbon Run, geleidt door Dennis Dupree [Alec Baldwin], vooral omdat haar eerste werkdag samen valt met een exclusief optreden van de rockband Arsenal met rockicoon Stacee Jaxx [Tom Cruise]. Maar een groep vrouwen onder leiding van Patricia Whitmore [Catherine Zeta-Jones], de vrouw van de burgemeester [Ray Cranston], is vastbesloten ervoor te zorgen dat deze poel des verderfs voorgoed zijn deuren moet sluiten.

Hoewel Tom Cruise wel erg campy is als Stacee Jaxx, is het eerste uur erg vermakelijk met een paar inventieve muzikale mash-ups en een fantastische Catherine Zeta-Jones wiens uitvoering van Pat Benatars 'Hit Me With You Best Shot' het hoogtepunt van de film is. Helaas verdwijnt Jones in de tweede helft naar de achtergrond en moeten we het doen met een vrij standaard romantisch drama, omlijst door niet al te originele power ballads. Daardoor valt het tweede uur wat tegen. Dit is er wel ééntje voor liefhebbers van de muziek. Als je niets hebt met powerballads en de eerder genoemde artiesten mag je één ster van deze score afhalen.

Een film die alleen bedacht kan zijn door zelfingenomen acteurs die iets te diep in het glaasje hadden gekeken. Wat als Guillaume Canet de meest extreme maatregelen neemt om weer bij de jonge garde te horen? En wat als Marion Cotillard vrijwel alleen maar spreekt in een slecht Canadees accent? Het resultaat is deze film - waarin vrijwel iedereen zichzelf speelt - waarbij het gebrek aan een fatsoenlijk verhaal de film al snel doet zinken als een baksteen.

De 42-jarige Canet is genomineerd voor een César, maar wanneer een jonge, knappe assistente hem toevertrouwt dat hij erg laag staat op de lijst van 'acteurs-die-ik-zou-doen' die ze met een groep vriendinnen voor de grap heeft opgesteld, is zijn ego zo gekrenkt dat hij alles op alles zet om te verjongen. Zijn vrouw Marion doet binnenkort auditie voor een rol waarvoor ze oefent door met een Quebecs-Frans accent te spreken.

Ik vond de film extreem saai, maar ik behoor duidelijk niet tot de beoogde doelgroep. De humor in de film steunt voor een groot deel op twee elementen die mij om begrijpelijke redenen ontgaan.

Vrijwel alle karakters zijn Bekende Fransen (vermoed ik), maar omdat ik van de meesten van hen nooit gehoord heb [met uitzondering van Johnny Halliday, maar daar weet ik ook niet veel van] is de context voor mij heel anders dan voor een Frans publiek, dat hoogstwaarschijnlijk veel kwinkslagen wel zal herkennen.

Ik versta en spreek boven amper Frans, dus ik kon de ongetwijfeld aanwezige (pogingen tot) humor in Cotillards accent totaal niet volgen. De ondertiteling (geen prettige klus in dit geval) suggereert dat ze elke "a" uitspreekt als een "è", maar dat levert totaal geen grappige resultaten op.

Deze film is gemaakt voor Frans publiek, dus wie Frans spreekt/verstaat én de cast kent, kan deze film beter op waarde schatten.

In een documentaire hoef je niet te acteren, zo zullen de filmmakers gedacht hebben toen ze dit docudrama produceerden over de aanloop naar en de gevolgen van een raketaanval op de VS door aartsvijand Rusland. Zo gezegd, zo gedaan en dus leest de cast de dialoog gewoon voor zonder enige inleving en is alleen de voice-over nog monotoner. De dialoog is overigens waardeloos en wie denkt een spectaculaire finale te krijgen komt van een koude kermis thuis: de film bestaat voor een veel te groot deel uit gelul van nieuwslezers en nietszeggende telefoongesprekken. Verder moet je het doen met een ratjetoe aan archiefmateriaal dat duidelijk uit totaal verschillende bronnen gejat. OK, een 'educatieve film' (!) moet niet al te gekunsteld zijn, maar hiermee sus je zelfs de grootste stuiterbal van de klas in slaap.

Aan het begin van deze fascinerende biografie loopt Elton John [Taron Egerton] in één van zijn meest flamboyante kostuums (en dat wil wat zeggen) binnen bij een AA-bijeenkomst en bekent dat hij verslaafd is aan van alles en dat hij onuitstaanbaar is geworden. Die scène maakt meteen duidelijk wat we kunnen verwachten: het openhartige verhaal achter het succes en de persoonlijke problemen van superster Elton John en een geniale vertolking van Egerton, die zijn hilarische outfit ontstijgt en een glimp van de mens achter het fenomeen toont. "Rocketman" begint met de jeugd van Elton John en de rol die zijn kille, afstandelijke vader [Steven Mackintosh] en zijn in een liefdeloos huwelijk gevangen moeder [Dallas Bryce Howard] speelden in zijn persoonlijke ontwikkeling. Vervolgens zien we hoe Reginald Dwight zich muzikaal ontwikkelt als toetsenist bij een rondreizende show met Amerikaanse soulartiesten, zichzelf opnieuw uitvindt wanneer hij zijn enorme muzikale talenten weet te combineren met de schrijftalenten van Bernie Taupin, faam verwerft met een legendarisch optreden in The Troubadour, bijna ten onder gaat aan zijn succes en de cultuur van seks, drank en drugs die daarbij om de hoek kijken, en hoe hij worstelt met zijn seksuele identiteit. Het scenario van Lee Hall gebruikt de evergreens uit het oeuvre van Elton John als spiegelbeeld voor diens leven en geeft die liedjes daarmee een nieuwe dimensie die je als kijker stimuleert om de muziek van de bestverkopende artiest van de vroege jaren '70 opnieuw te ontdekken. Egerton, die in Sing al een liedje van Elton John ten gehore bracht, houdt zich ook als zanger goed staande en Ben Foster voorziet veel van de liedjes op geslaagde wijze van nieuwe arrangementen.

Goedkope SF-film met bordkartonnen karakters, een onaangename dosis seksisme en weinig overtuigende special effects. Uiteraard bijzonder gedateerd, maar anno 2018 hooguit de moeite waard vanwege Lloyd Bridges, die toen eigenlijk al te goed was voor dit soort pulp.

Eind jaren ’60 hadden broers Kingsley en Charles Ward weinig zin om naar de grote stad te verhuizen om hun muzikale ambities na te jagen. Daarom besloten ze hun afgelegen boerderij in Wales deels om te bouwen tot repetitieruimte en later als opnamestudio die ze aanvankelijk tevens verhuurden aan lokale bandjes. Toen in 1970 de mannen van Black Sabbath de stad verruilden voor een verblijf op de boerderij – waar ze het meesterwerk Paranoid opnamen – bleek dat het begin van een periode waarin een keur aan topbands de rust van het platteland in Wales opzochten om te werken aan een album. Niet alleen vanwege de omgeving (de pubs waren populaire trekpleisters voor de bandleden en hun crew), maar ook vanwege de bijzondere akoestiek. Vele muzikanten vertellen over hun ervaringen die Berryman deels met animatie tot leven laat komen. Dat maakt dit een vermakelijke, maar weinig diepgravende verzameling anekdotes voor liefhebbers van met name Britse rockmuziek.

Nadat hij een houten paard heeft gekregen van klusjesman Bassett [John Mills], ontdekt Paul Grahame [John Howard Davies] dat het paard hem de naam van toekomstige winnaars van de paardenrennen influistert als hij maar had genoeg rijdt. Mede omdat zijn moeder [Valerie Hobson] constant klaagt over geldproblemen lijkt zijn gave aanvankelijk een zegen te zijn, maar al snel blijkt dat er een schaduwzijde aan zit.

Deze verfilming van een origineel, kort verhaal van D.H. Lawrence blinkt vooral uit door de regie van Anthony Pelissier. De sequentie waarin Paul zijn eerste openbaring heeft is een masterclass in cinematografie, beeldcompositie en montage en behoort tot de meest onvergetelijke momenten in de filmgeschiedenis. Er hangt een beheerste sfeer van mysterie en gevoel van naderend heil dat dit maakt tot een uiterst intrigerend psychologisch drama, bovendien is het acteerwerk van hoog niveau.

Het scenario voor dit sociale drama is gebaseerd op gesprekken met jongeren, ouders en zorgmedewerkers en de cast bestaat vrijwel volledig uit amateurs. Die realistische benadering pakt vooral goed uit in de scènes waarin we een groep vriendinnen volgen tijdens hun dagelijks leven op school, in een vreethut of op straat. Het spel van de meiden is energiek, oogt volstrekt spontaan, bevat veel vermakelijk momenten maar tonen boven alles hoe belangrijk die vriendschap is als middel om te ontsnappen aan de schaduwkanten van het leven.

Centraal staat Shola [Bukky Bakray], bijgenaamd 'Rocks' omdat ze een rots in de branding is voor haar vriendinnen. Wanneer haar geestelijk labiele moeder (niet voor de eerste keer overigens) opeens verdwijnt moet Shola zorgen voor haar broertje Emmanuel [een ontwapenende D'angelou Osei Kissiedu] en voorkomen dat de sociale dienst ingrijpt. Shola's vriendinnen staan voor haar klaar, maar Shola heeft moeite om hun hulp te accepteren en probeert haar problemen op haar eigen manier op te lossen met alle consequenties van dien.

Als exploratie van de kracht van vriendschap is dit zeer geslaagd, maar het gebrek aan acteerervaring is te merken in de dramatische scènes die daardoor minder overtuigen.

Er valt erg veel goeds te zeggen over deze western: het heeft een goed plot met een goede mix van traditionele elementen en interessante ideeën, de actiescènes zijn uitstekend geregisseerd door William Keighley en met niemand minder dan Yakima Canutt als één van de stuntcoördinatoren weet je dat de stunts in alle opzichten dik in orde zijnde. Bovendien zorgt Max Steiner er met zijn opwindende scores voor dat de spanning tot grote hoogten stijgt. Ted McCord weet de locaties vaak prachtig in beeld te brengen en zorgt ook regelmatig voor fraaie beeldcomposities. Maar, om Blackadder maar eens aan te halen: "There was one tiny flaw..." Het acteerwerk is slecht. Flynn lijkt zich stierlijk te vervelen en trekt een groot deel van de cast - inclusief Slim Pickens en iemand die verdacht veel klinkt als Slim Pickens - daarin mee. Enige uitzondering is Patricia Wymore als de 'love interest': haar vertolking is ronduit houterig. Alleen Spot (inderdaad, een hond) krijgt een voldoende.

Documentairemaakster Jessica Gorter bezocht verschillende streken in Rusland in een poging te achterhalen waarom de waardering voor Stalin in de laatste jaren zo is toegenomen, ondanks het feit dat hij direct verantwoordelijk was voor de dood van miljoenen landgenoten tijdens zijn 25 jaar als leider van Rusland. Een interessante vraag, maar het antwoord is al snel duidelijk en dan heeft Gorter inhoudelijk eigenlijk niets meer toe te voegen. De twee Russische zussen houden de film levend en er is een interessant kijkje bij een soort jeugd-internaat waar het lijkt alsof De Staat jongeren opleidt tot de historici van de toekomst, maar Gorter neemt genoegen met (of moet genoegen nemen met) oppervlakkige antwoorden. 'De Rode Ziel' biedt daarom weinig nieuwe inzichten en mist de poëtische zeggingskracht van 'Liefde Is Aardappelen'.

Tiener Julia [Julie Ledru] ontsnapt aan haar troosteloze bestaan als ze op een motorfiets kan rijden en schroomt niet om motorfietsen te stelen van nietsvermoedende particulier verkopers. Dan komt ze in contact met zogenaamde ‘Asfaltbandieten’ die brommers bijstellen, opvoeren en met winst doorverkopen en zich verder vermaken met het uithalen van halsbrekende toeren. Julia probeert aansluiting te vinden, maar haar wantrouwige houding en discriminatie vanwege haar zigeunerbloed maken het moeilijk om acceptatie te vinden. Een knappe prestatie van Ledru, maar haar personage is weinig sympathiek en er is onvoldoende sprake van enige karakterontwikkeling waardoor dit zich met horten en stoten voortsleept naar de ontknoping.