Meningen

McConaughey is op zijn kleurrijke best als een flamboyante, doortastende bijenhouder Amziah King, die de politie te hulp schiet bij een onderzoek naar honingdiefstal. Wanneer Amziahs honingraten worden gestolen, weet agent Sutherland [Bruce Davis] dat een opportunistische zakenman [Kurt Russell] erachter zit, maar door gebrek aan bewijs kan hij niets doen. Amziahs voormalige pleegdochter [Angeline LookingGlass] besluit het recht in eigen handen te nemen met hulp van Amziahs vrienden. De eerste helft is een eigenzinnige karakterstudie die de sociale structuren binnen een afgelegen Amerikaanse dorpsgemeenschap blootlegt. Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor bluegrassmuziek. De tweede helft had een aardige misdaadthriller kunnen zijn, maar Patterson doet geen enkele poging om spanning op te roepen. In plaats daarvan blijft hij je bestoken met bluegrass, die behoorlijk uit de keel begint te hangen. Goed geschreven, maar matig geregisseerd. Patterson heeft Deliverance gezien (en verwijst er expliciet naar), maar niet begrepen waar die nagelbijter zijn reputatie aan verdient.

Deze sportdocumentaire draait om Scott Lindgren, een pionier kajakken, die alles doet om zijn droom, het bedwingen van alle vier White Water rivieren in Tibet, na te jagen. Na een proloog over zijn moeilijke jeugd ontdekken we dat hij zijn passie voor kajakken wist te financieren door zich te specialiseren in het filmen van deze expedities. Helaas moeten we het bij de spannende, tragische verhalen van Lindgren en zijn vrienden en collega’s vooral doen met foto’s en vage archiefbeelden waarvan ik betwijfel of die überhaupt iets met het incident te maken hebben en die dus amper enige emotionele impact hebben. Pas in het laatste deel, waarin Scott een comeback maakt en daarbij betere apparatuur voor handen heeft, zien we pas de spectaculaire beelden die je bij dit onderwerp verwacht. Wie bekend is met kajakken en/of Scott Lindgren zal dit waarschijnlijk iets hoger waarderen.

Na de dood van zijn opa [Pierce Brosnan] is Keegan [Sam Hardy] in zak en as. En dat terwijl het nu zijn taak is om het dorp te beschermen tegen ‘The Huntsman’ [Brendan Gleeson]. Geloof het niet, die kan alleen tegengehouden worden door Michael Flatleys versie van Ierse dans. Keegan krijgt hulp van een Spaans-Iers meisje [Hannah Herman] en (echt waar!) dansende edelherten in deze poging om wat er nog over is van de populariteit van Riverdance tot op het bot uit te melken. En die dans is veel minder indrukwekkend in animatievorm. Afgezien van de finale is de animatie niet om over naar huis te schrijven. De stemvertolkingen zijn net zo ongeïnspireerd als het scenario.

In het dorpje Gearrannan, op het eiland Lewis ten westen van het Schotse vasteland, is ‘The Road Dance’ een traditie waarbij de bewoners elkaar ontmoeten en jongens en meisjes elkaar vinden in de liefde. Dat geldt ook voor Kirsty [Hermione Corfield] en Murdo [Will Fletcher], die zich in 1914 na dat feest eindelijk kunnen verloven. Maar voor ze kunnen trouwen worden alle jonge mannen opgeroepen om te strijden aan het westelijke front. Kirsty’s hoop op een goede afloop valt in duigen wanneer een onbekende man haar verkracht en zwanger maakt. Dankzij het filmen op locatie weet Adams zowel het gevoel voor plaats en tijd uitstekend over te brengen. Corfield is erg goed in de hoofdrol, maar het verhaal doet denken aan de oubollige melodrama’s die ze meer dan 100 jaar geleden aan de lopende band leken te maken.

De depressieve voormalig Ultimate Fighter Elwood P. Dalton [Jake Gyllenhaal] kan duidelijk wel wat advies gebruiken van Elwood P. Dowd. Hij breekt een zelfmoordpoging op het laatste moment af om in te gaan op een lucratief aanbod van Frankie [Jessica Williams], de eigenaar van roadhouse ‘Road House’ op een van de Florida Keys. Hij helpt barkeepers Reef [Dominique Columbus] en Moe [Arturo Castro] om onaangenaam volk buiten te werken en grijpt alleen in geval van nood zelf in. ‘Road House’ blijkt een doelwit te zijn van gluiperige ondernemer Ben Brandt [Billy Magnussen], die een groep zware jongens stuurt om de zaak kort en klein te slaan. En als die het klusje niet kunnen klaren, kan hij een beroep doen op de ultieme kleerkast [Conor McGregor]. Overbodige remake van de gelijknamige B-klassieker met Patrick Swayze onthult geleidelijk met welke demonen Dalton worstelt. In theorie keurt het geweld af, maar in de praktijk is het niet meer dan een competente gefilmde aaneenschakeling van bruut geweld.

Fenix is het kunstmuseum over migratie in Rotterdam dat op 17 mei 2025 feestelijk werd geopend door koningin Máxima. Bakker volgde de ‘weg naar Fenix’ vanaf 2019, wanneer de beoogde ruimte niet naar wens wordt opgeleverd. Het is de eerste van een serie obstakels die de vele verantwoordelijken moeten zien te overwinnen. Anderhalf uur blijkt aan de korte kant om het hele verhaal in detail te vertellen, maar dit geeft zonder meer inzicht in wat er komt kijken bij het opzetten van zo’n ambitieus project. Het helpt bovendien dat de betrokken personen niet cameraschuw zijn en geen blad voor de mond nemen.

Darryl F Zanuck kocht de rechten op van de Franse oorlogsfilm Les Croix De Bois (1932), plunderde vervolgens de actiescènes en liet Joel Sayre en William Faulkner daar een scenario omheen schrijven. Een behoorlijk opportunistische productie, ook al omdat Lewis Milestone met All Quiet on the Western Front (1930) al had laten zien dat Hollywood uitstekend in staat was om de gevechten tijdens WOII te reconstrueren. Gelukkig spelen acteerkanonnen Fredric March en Warner Baxter uitstekend, ook al is de liefdesdriehoek met June Lang wat vergezocht. Lionel Barrymore heeft een amusante bijrol als een oorlogsveteraan op leeftijd die zich meldt voor het leger en daar moet dienen onder zijn bloedeigen zoon [Baxter]. De cast maakt dit de moeite waard, maar dit verbleekt bij Les Croix De Bois.

Je voelt de bui al hangen wanneer hoofdpersoon Kenneth Paulton [Joseph Schildkraut] zich nadrukkelijk afkeert van God en Het Geloof. We hebben het hier namelijk over een Cecil B DeMillefilm en daarin loopt het slecht af met atheïsten. Het is dan ook niet zo moeilijk te raden hoe de film afloopt in dit bizarre moraliteitsverhaal waar filmbezoekers in de jaren '20 blijkbaar geen genoeg van krijgen. Na ruim een half uur vindt DeMille een excuus om het verhaal te verplaatsen naar Engeland in de 16e eeuw. Het slaat allemaal nergens op natuurlijk, maar DeMille zorgt voor meer dan voldoende spektakel en andere aangename afleidingsmanoeuvres dat je je daar niet al te druk om hoeft te maken. Dit is popcornpulp gemaakt door de meester van het genre en je krijgt precies wat je mag verwachten.

Leo [Javier Bardem] verkeerd om niet verklaarde redenen in een dusdanige staat van verwarring dat hij in gedachten vaan afdwaalt naar vroeger tijden en zich nauwelijks kan uitdrukken. Zijn dochter Molly [Elle Fanning] probeert hem zo goed mogelijk te helpen, maar de zorg voor haar vader staat een professionele gouden kans in de weg. Salma Hayek speelt Leo’s ex-vriendin in dit goed geregisseerde en degelijk geacteerd psychologische drama dat nogal warrig is en tegen het einde te nadrukkelijk gaat voor goedkoop sentiment.

Een opzichtige en bepaald niet geslaagde poging om een Easy Rider voor de 90s te maken. Deze keer reizen motorrijders Joe [John Doe] en Sam [Adam Horovitz, die je meteen herkent - ook aan zijn stem - als Adrock van de Beastie Boys - door de VS om de as van een 'vriend' van Joe te verstrooien op de juiste plaats. Onderweg komen Joe en Sam kleurrijk volg tegen, gespeeld door onder anderen David Carradine en Jon Cusack. Zo nu en dan zijn er aardige momenten, maar de film is dusdanig episodisch dat je je afvraagt of er überhaupt wel sprake is van een verhaal. Een hint: het antwoord bestaat uit drie letters.

Van dik hout zaagt men planken, aldus Warchus, die elk muzikaal intermezzo behandeld als een finale en mede daardoor weinig heel laat van de onderkoelde, zwartgallige humor van Roald Dahl. De liedjes zitten goed in elkaar, vooral qua tekst (een lied met het alfabet als rode draad is een juweeltje) en Thompson geniet zichtbaar van haar rol als de wanstaltige schooldirecteur Agatha Trunchbull (zeg maar de boze stiefzus van Nanny McPhee), maar zowel de choreografie als het acteerwerk is dusdanig over-the-top dat het nogal vermoeid wordt. Sindhu Vee is goed als bibliothecaresse Mrs Phelps, maar Stephen Graham is de absolute uitblinker als Matilda’s vader en heeft de beste momenten. Dat zijn er jammer genoeg maar weinig. Kijk liever Matilda (1996).

In 2017 zet Rob de Nijs zijn 75e verjaardag luister bij met het zeer goed ontvangen album ‘Niet Voor Het Laatst’. Hoewel hij nog steeds graag en goed zingt merkt hij dat de jaren gaan tellen. Tijdens een optreden legt hij zijn publiek op uiterst nuchtere wijze uit waarom de hand waarin hij zijn microfoon houdt zo trilt. “Zo erg is het nog niet”, lacht De Nijs, maar hij spreekt wel de hoop uit dat hij zelf de eerste zal zijn die weet wanneer het tijd is om de microfoon aan de wilgen te hangen. Die nuchtere, realistische houding typeert De Nijs tijdens deze openhartige documentaire die zich vooral richt op het heden en dat aanvult met archiefbeelden waarin een veel jongere De Nijs zonder enige schroom, maar op diezelfde nuchtere wijze spreekt over onder anderen de vergankelijkheid van roem en de mensen die een belangrijke rol in zijn leven speelden. Fans van de zanger mogen dit sowieso niet missen, sceptici zullen waarschijnlijk een stuk milder zijn want één ding staat als een paal boven water: De Nijs is een oprechte vakman.

Shaun Douglas [Jay Will] was nog een kind toen zijn vader [Chiwetel Ejiofor] werd veroordeeld wegens een dubbele moord. Shauns moeder [Mary J. Blige] neemt Shaun in bescherming door zijn naam te veranderen in Rob Peace. Rob ontwikkelt zich tot een intelligente, veelbelovende student, maar vader blijft hem door de jaren heen onder druk zetten om hem te helpen vrij te komen. Dat heeft grote invloed op Robs toekomstperspectief en zijn persoonlijkheid. Ejiofor laat je tot het einde in het onzekere over de vraag of Robs vader schuldig is. Het is dan ook moeilijk te begrijpen waarom Rob zich onvoorwaardelijk voor het karretje van zijn vader laat spannen, ook al omdat Ejofiors scenario weinig inzicht geeft in Wills emoties en gedachten.

Nadat Jenny [Suzanne Dallawa] en Paul Otto [Lee Bane] hun vergeetachtige huishoudster Agatha [Judith Haley] met zachte hand op straat zetten, neemt Agatha wraak door zoon des huizes Gene [Flynn Allen] een behekste pop te geven als afscheidscadeau. Jenny gelooft dat de pop leeft en Gene bevestigt dat, maar vanwege haar recente psychologische problemen gelooft Paul haar niet. Robert The Doll bestaat en staat in een Amerikaans museum als ‘de meest behekste pop ter wereld’, maar deze horrorfilm is in alle opzichten incompetent. Horrorkenners kunnen de verveling verdrijven door een lijstje op te stellen met films die regisseur en scenarist Jones plunderde voor dit hopeloos geregisseerde en geacteerde prutswerkje. Kreeg 5 (!) abominable vervolgen, te beginnen met The Curse Of Robert.

Biografie van Robert De Niro, de zoon van twee kunstenaars die twee Oscars won en door Quentin Tarantino beschouwd wordt als de beste acteur van zijn generatie. In een uurtje jast Péretié het levensverhaal van De Niro er doorheen, zonder werkelijk de diepte in te gaan. Vroege films als The Wedding Party, Hi Mom! en Greetings komen voorbij, maar Bang The Drum Slowly (1973) wordt afgeserveerd als een ‘tranentrekker’. De sleutelrol van Brian De Palma wordt genoemd, maar niet uitgediept want Péretié is duidelijk het meest geïnteresseerd in de samenwerking met Scorsese. Best aardig voor filmliefhebbers, maar De Niro is er duidelijk in geslaagd om zijn privéleven verborgen te houden voor de media: Péretié kan zich alleen wenden tot de films die De Niro daar zelf over heeft gemaakt. Een aardige introductie (alsof De Niro de nodig heeft), maar te beknopt en vrij oppervlakkig.

Voordat Robin Hood de legendarische held van het volk werd, vocht hij als Robin Longstride [Russell Crowe] in dienst van koning Richard Lionheart [Danny Huston]. Wanneer koning Richard op de weg terug van zijn kruistocht om het leven komt, laat zijn neef (en regent) John [Oscar Isaac] zich tot koning kronen. Diens arrogantie en roekeloze gedrag stelt de loyaliteit van Robin en andere loyale ridders zwaar op de proef met het bekende resultaat. Alle personages uit het boek van Walter Scott passeren de revue, maar wat valt er nog te genieten als de levendigheid, de humor, de charme en niet te vergeten de kleur van The Adventures of Robin Hood ontbreekt? Een goed gemaakt, prima geacteerd, maar naargeestig en vreugdeloos verhaal met een deprimerende hoofdpersoon. Geef mij maar Errol Flynn.

Taron Egerton en Jamie Foxx geven energieke vertolkingen in deze vrije bewerking van Robin Hood-legende, die uiteindelijk toch niet zoveel nieuws onder de zon biedt. De voice-over geeft aan dat er geen zekerheid is over wanneer dit verhaal zich afspeelt en regisseur Otto Bathurst laat dat soms op inventieve wijze doorschemeren in een zeer vrije keuze aan kostuums. In de opening toont Barhurst dat ook een schietpartij met pijl en boog bijzonder meeslepend en spectaculair kan zijn, mede dankzij de fraaie geluidseffecten van Mudar Abarra. F Murray Abraham is aangenaam gluiperig als de übercorrupte kardinaal, maar dit is en blijft niets meer dan oppervlakkig, maar onderhoudend vermaak voor een niet al te veeleisend publiek.

De medewerking van familieleden van Robin Williams verlenen extra geloofwaardigheid aan dit portret van de onnavolgbare, buitengewoon getalenteerde, maar aan een ernstig minderwaardigheidscomplex lijdende Robin Williams. Zijn vroege jaren als theateracteur komt uitgebreid aan bod en Zenovich maakt zorgvuldig gebruik van een schat aan beeldmateriaal van Williams in series of tijdens zijn onemanshows en lijkt aan te tonen dat Williams zijn optredens gebruikte om zijn diepste emoties en meest duistere gedachten uit te spreken onder het mom van komedie. Vooral zijn geïmproviseerde speech tijdens een prijsuitreiking met Jack Nicholson en Daniel Day-Lewis heeft met de kennis van nu een naargeestig karakter. Een waardig portret van een getormenteerd multitalent dat zijn gevoel van minderwaardigheid uit alle macht, maar tevergeefs probeerde te compenseren. Indringend, indrukwekkend en ontroerend.

Op 31/7/2012 schreef Robin Williams op de eerste pagina van een boek zijn wens uit: "Ik wil mensen helpen zich minder angstig te voelen". De Amerikaanse topkomiek deed dat tijdens zijn leven door mensen, waaronder ernstig zieken, eindeloos aan het lachen te maken. De wereld was dan ook geschokt toen Williams op 11 augustus 2014 een einde maakte aan zijn leven, naar men aannam als gevolg van depressie. Zijn weduwe Susan kreeg na de autopsie echter te horen dat haar echtgenoot leidde aan een complexe vorm van dementie die zijn paranoia, de angsten en het zonderlinge gedrag verklaarden en zijn dood in een heel ander perspectief zetten. Susan heeft het haar levensmissie gemaakt om mensen te informeren over Lewie Body Dementie. Deels een portret van Williams, maar vrijwel uitsluitend vertelt door buren en trouwe vrienden. Shawn Levy, de regisseur van Williams' laatste voltooide speelfilm Night at the Museum: Secret of the Tomb, spreekt bovendien vooral over hoe de eerste tekenen van deze ernstige ziekte zich openbaarden tijdens de opnames. Uiteraard een eerbiedig portret, maar de aandacht gaat vooral uit naar de ziekte en het belang, zowel geestelijke als lichamelijk, om tijdig tot een diagnose te komen. Daarmee hoopt Susan de angst bij lotgenoten van haar en haar echtgenoot een beetje minder angstig te maken. Robins slotwoorden zijn inspirerend.

Verrassend conventionele film van Luis Buñuel is een compacte, onderhoudende versie van het beroemde verhaal van Daniel Defoe die de elementen van avontuur, drama, humor en maatschappijkritiek op geslaagde wijze weet te combineren. Dan O'Herlihy is prima als de verwende drenkeling die niet alleen leert dat hij geen bedienden nodig heeft om te overleven, maar ook dat huidskleur en culturele achtergrond geen barrière zijn voor onderlinge afhankelijkheid en vriendschap. Duidelijk een goedkope productie maar dat blijkt nauwelijks een bezwaar te zijn.

Originele hervertelling van ‘Robinson Crusoe’ vertelt een groot deel van het avontuur vanuit het perspectief van de dieren op het eiland waar Robinson [Yuri Lowenthal] na een schipbreuk probeert te overleven met zijn trouwe hond Aynsley [Doug Stone]. De dieren proberen Robinson eerst te verjagen, maar papegaai Max [David Howard] denk dat Robinson hem misschien kan helpen om van het eiland af te komen en meer te zien van de wereld. Het échte gevaar komt van de sluwe kat May [Debi Tinsley] die samen met de kater Mal [Jeff Doucette] een sluw plan bedenkt om de heerschappij over het eiland te krijgen. Het verhaal voltrekt zich nu en dan met horten en stoten, maar deze Europese animatiefilm (oorspronkelijk Duits gesproken) heeft een hoge schattigheidsfactor, een scherp gevoel voor taal en een paar puike actiescènes waardoor dit prima te verteren is, zeker voor de jeugdige doelgroep.

Achteraf gezien is het niet zo gek dat Verhoeven bereid bleek te zijn om deze film te regisseren. Maar in de ogen van Edward Neumeier en Michael Miner, de schrijvers van het scenario, was Robocop een simpele popcornfilm waartoe iemand met de reputatie van Paul Verhoeven, op dat moment één van de meest gerespecteerde Europese regisseurs, zich zou verlagen. Maar Verhoeven herkende een diepgaande laag: een film over wederopstanding, een satire over het doorgeslagen kapitalisme van The Reagan Years en de Amerikaanse obsessie met wapens. Het is heel goed mogelijk dat die elementen er niet bewust in waren verwerkt, wat alleen maar onderstreept dat deze film zijn reputatie als een kritisch en commercieel succes voor een zeer groot deel dankt aan de visie van Paul Verhoeven. Deze bespreking betreft de Director’s Cut, waarin het geweld veel explicieter en over-the-top is en waarin de zwarte humor van het scenario beter tot zijn recht komt.

“Robocop” vertelt het verhaal van de pas overgeplaatste agent Murphy [Peter Weller], die met zijn nieuwe partner Lewis [Nancy Allen] op het spoor komt van de levensgevaarlijke crimineel Clarence J. Boddicker [Kurtwood Smith] en hem en zijn handlangers volgt naar een verlaten fabriek. Lewis vraagt om ondersteuning, maar die laat nog 20 minuten op zich wachten. Murphy en Lewis besluiten op eigen houtje het gebouw binnen te dringen, maar Murphy loopt in de val en gaat ten onder in een regen van kogels. Een team onder leiding van Bob Morton [Miguel Ferrer] brengt Murphy in het diepste geheim weer tot leven door zijn hersens en zijn aangezicht te koppelen aan een onverwoestbare machine die de orde moet herstellen en al snel de bijnaam Robocop krijgt. Maar Robocop heeft een paar tics en gewoontes waardoor Lewis achter de ware identiteit van Robocop komt. Bovendien blijken er flarden van herinneringen in Murphy’s hersens bewaard te zijn gebleven.

Oorspronkelijk had Verhoeven de Canadese acteur Michael Ironside in gedachten voor de titelrol, maar de beperkte bewegingsvrijheid van het Robocop-pak maakte het noodzakelijk om op zoek te gaan naar een kleinere acteur. Uiteindelijk viel de keuze op Peter Weller, die pantomimelessen nam om zo overtuigend mogelijk de mechanische bewegingen van een robot te kunnen imiteren. De film liep vertraging op doordat het Robocop-pak – een hybride van de robots uit “Metropolis” [1927] en “The Day The Earth Stood Still” [1951] – pas op de eerste draaidag beschikbaar was: Verhoeven eiste dat Weller zijn werk deed, Weller – die 9 uur de tijd nodig had om in zijn outfit te geraken – klaagde [terecht] over het feit dat hij geen enkele tijd had gehad om te wennen aan het pak. Na flink wat geruzie kreeg Weller zijn zin, Verhoeven besefte zich achteraf ook dat een vertraging onvermijdelijk was. Het resultaat is echter verbluffend: Wellers vertolking is een ijzersterk staaltje ‘Robotics’ in een pak dat het extra moeilijk maakte om vrij te bewegen.

Verhoeven maakte nog een paar verrassende keuzes: Ronny Cox als de grote schurk die zich drukker maakt om zijn robot ED-209 dan om de vrijwilliger die hij aan stukken heeft geschoten in een scène die een gewelddadige persiflage is op ‘The Foodmachine’ uit Chaplins meesterwerk “Modern Times”. Nancy Allen was vooral bekend als de spreekwoordelijke ‘American Sweetheart’ en kreeg bij haar eerste ontmoeting meet Verhoeven meteen te oren dat ze haar lange haar moest afknippen. Ze rekent hier uitstekend af met haar imago in een vrouwelijk rol ‘met ballen’, en dat soort rollen waren in de jaren ’80 nog redelijk dun gezaaid. Met Miguel Ferrer als de op seks, drugs, geld en macht beluste Morton en Kurtwood Smith als een intelligente, indrukwekkende schurk heeft ook “Robocop” alle ingrediënten voor een uitstekende, vermakelijke en intelligente actiefilm. Met deze film vestigde Verhoeven definitief zijn reputatie als Hollywoodregisseur en hij zou zijn succes voortzetten met “Total Recall” en “Basic Instinct”. Maar dit is een geval van ‘de eerste, de beste’.

Frank [Frank Langella] is een voormalige dief van middelbare leeftijd, die zo vergeetachtig is geworden dat zijn kinderen zich zorgen om hem maken. Mede door Franks nuttig houding kan zijn zoon Hunter [James Marsden] het niet meer opbrengen om elke week 10 uur in de auto te zitten om zijn vader te helpen. Daarom besluit hij een zorgrobot [met de stem van Peter Sarsgaard] te kopen die Frank moet helpen een gezond en actief leven te leiden. Frank is aanvankelijk helemaal niet blij met deze opgedrongen hulp, maar na een tijdje ontdekt hij dat de robot hem zeer goed van pas kan komen bij alternatieve werkzaamheden.

Een slim komisch drama dat inspeelt op de actuele ontwikkeling van robots, waarvan de verwachting is dat die in de toekomst op grote schaal zorgtaken zullen overnemen. De makers zijn dat duidelijk als een positieve ontwikkeling, maar hier is geen enkele sprake van sentiment. De ontwikkeling van de verstandhouding (of is het toch vriendschap) tussen Frank en Robot is uitgewerkt op een geloofwaardige wijze en scenarist Christopher Ford verkiest duidelijk humor boven sentiment. Sarsgaard geeft een stemvertolking die regelmatig doet denken aan Hal-500, maar het is Frank Langella die de film draagt met een goed uitgebalanceerde vertolking. Het resultaat is dan ook zeer vermakelijk.

Met deze gelaagde, diep ontroerende animatiefilm bewijst Berger dat een sterk verhaal veel belangrijk is dan gelikte animatie en dat de zwijgende cinema in zijn handen nog veilig is. In het New York van de jaren 80 besluit de eenzame hond (simpelweg ‘Dog’ genoemd) een gezelschapsrobot te kopen. Dog bloeit helemaal op, maar na een dagje op het strand moet hij de robot achterlaten. De volgende dag keert hij terug om zijn vriend te redden, maar het strand is hermetische afgesloten tot het begin van de volgende zomer. Zowel de robot als hond dromen van hun hereniging, maar in de tijd dat ze van elkaar zijn gescheiden gaat hun leven gewoon door. Een prachtig verhaal over vrienden maken en verliezen is een genot voor jong en oud. Kinderen zullen zich vergapen aan de vindingrijke visuele ideeën, bijvoorbeeld de uitbundige dans op de discoklassieker ‘September’ van Earth, Wind & Fire en een potje bowlen met een sneeuwpop. Volwassenen begrijpen de diepere achterliggende betekenis. Mijn persoonlijke favoriet: de scène met de vogeltjes. Een van de beste animatiefilms aller tijden.

Spectaculaire poster, waardeloze film. Hoewel de mensheid vrijwel volledig is uitgeroeid als gevolg van iets dat nog erger is dan radio-activiteit kernenergie, ziet de wereld er nog verrassend groen uit. Zou het kunnen dat de robots het allemaal zo goed bijhouden? Een niet al te logische verklaring, maar deze film tart alle wetten van de logica met een dom script, slecht acteerwerk, abominabele regie en hilarische special effects. Maar dan heb je nog niet eens de gruwelijkheden van 'The Question Room' gezien, laat staat de onthulling van 'The Dark One'. Kneusjeswerk, maar wel zo slecht dat het - mits niet op al te nuchtere maag - amusant in.

Daar is 'ie dan, een film die zich qua slechtheid kan meten met klassiekers als 'Plan 9 From Outer Space', 'Manos - The Hands of Fate' en 'Eegah'. Een gorilla met een snoepautomaat als hoofd en een soort bellenblaassysteem, wandelt een grot in en uit. De arme George Barrows strompelt hopeloos rond in één van de meest belachelijke monster-outfits ooit, in een film die een absolute aanrader is voor een 'slechte-film-nacht'. Er is ook nog wat geouwehoer tussen de vele shots van het moeizaam wandelende monster uit de titel. De onheilspellende score van Elmer Bernstein werkt extra op de lachspieren, omdat er van onheil werkelijk geen spoortje te bekennen valt!

Met een ernstige zieke echtgenoot [Jules Croiset] in het hospitaal en een dochter [Johanna Hagen] die onregelmatige diensten draait in het ziekenhuis, bestaat het leven Sjuul vooral uit ziekenhuisbezoeken en de opvang van haar (zeer irritante) kleinzoon. Tot ze haar oude liefde Rocco [Sabri Saad El-Hamus] tegenkomt, met wie ze herinneringen ophaalt en die wat kleur in haar leven brengt. Maar Rocco heeft zijn eigen bagage en blijkt een egocentrische flierefluiter zonder empathie of verantwoordelijkheidsgevoel te zijn. Geen enkele reden om sympathie voor Rocco te hebben en wanneer Sjuul haar (gebrek aan een) seksleven in de discussie met haar kinderen betrekt, is er geen redden meer aan. Het plichtmatige einde kan dan ook niet snel genoeg komen in deze mislukte formulefilm met stemmige muziekjes en oude popdeuntjes. Melissen is de enige die haar personage van diepgang voorziet en verdiende een beter scenario.

En hoera: als een van de eerste bezoekers kreeg ik een goodiebag van "Vegro - Jouw Zorgwinkel' mee!

Het verhaal van een eenvoudige familie uit Zuid-Italië dat intrekt bij de oudste zoon Vincenzo [Spyros Fokas] en de familie van diens verloofde [Claudia Cardinale] in Milaan met muziek van Nino Rota. Rocco [Alain Delon] is de rechtschapen broer die lijnrecht tegenover zijn verbitterde, oudere broer Simone [Renato Salvatori] komt te staan. Neemt erg veel tijd om de personages te introduceren, maar wordt interessanter wanneer het scenario zich in episodes richt op de verschillende broers. Helaas ontaardt het in de laatste akte in onvervalst – soms ronduit hysterisch – melodramatisch gedoe dat onbedoeld op de lachspieren werkt. Prachtig gefilmd door Giuseppe Rotunno en de score onderstreept dat die een belangrijke inspiratie was voor Francis Ford Coppola’s The Godfather.

De Tibetaanse Mastiff Bodi [Luke Wilson] zou normaal gesproken zijn vader [J.K. Simmons] opvolgen als bewaker van Snow Mountain, maar hij heeft andere ambities die hij besluit na te jagen wanneer hij (in een wel erg geforceerde speling van het lot) een radio vindt die om onverklaarbare en onverklaarde redenen uit een vliegtuig is gesodemieterd én blijkt te werken én precies op dat moment een interview met de legendarische rockgitarist Angus Scattergood [Eddie Izaard] uitzendt. Geïnspireerd door de worden van Angus besluit Bodi met zijn zelfgemaakte gitaartje Angus persoonlijk te vragen hem gitaarlessen te geven. Standaard vis-op-het-droge verhaal heeft een originele en aantrekkelijke stemmencast, maar het verhaal is te mager en de animatie is beneden peil. Gevolgd door Rock Dog 2: Rock Around the Park.

Rock Hudson was een van de populairste filmsterren van de jaren 50. De homoseksualiteit van deze All American Man was decennialang publiek geheim, tot hij vlak voor zijn dood in 1985 verklaarde slachtoffer te zijn van aids. Hudson is de verpersoonlijking van het leven van homoseksuele mannen in de jaren 50: succesvol, omdat hij zijn geaardheid maskeerde met clichés van mannelijkheid en zich daar lange tijd in de berustend. Kijak mixt op geniale wijze scènes uit verschillende film met Rock Hudson aan elkaar om de ironie van zijn publieke imago te onderstrepen, maar benadrukt ook de cruciale rol die Hudson ongewild speelde in het verdere verloop van de aidsepidemie.