Meningen

Na een buitenaardse invasie ligt het lot van de wereld in de handen van vier bezoekers van een vakantiekamp die elkaar niet kennen. Beginnende tieneres Alex [Jack Gore], ZhenZhen [Miyako], Dariush [Benjamin Flores Jr.] en Gabriel [Alessio Scalzotto] zijn in het bezigt gekomen van een cryptosleutel die toegang verschaft tot een defensiesysteem dat het vijandige moederschip kan vernietigen. Een soort moderne update van The Goonies met wisselend uitgewerkte personages. Gore en Miyako komen het beste uit de verf in dit vlotte SF-avontuur voor tieners. Zoals altijd houdt McG het tempo er lekker in.

Na de dood van zijn moeder hunkert Richie [Michael Thomas] naar een surrogaat voor moederliefde. Daarom probeert hij een comeback te maken als entertainer Richie Bravo, waarmee hij vooral (nog) oudere vrouwen probeert te verleiden, ondanks zijn drankzucht. Daarnaast probeert hij de relatie met zijn dochter [Tessa Göttlicher] op te pikken, wanneer die geld komt eisen. De scènes met Göttlicher lijken ter plekke (en niet al te best) geïmproviseerd. Hoewel Thomas over het algemeen uitstekend speelt, kabbelt het al snel wat stuurloos in het rond. Deel van een tweeluik. Het andere deel, Sparta, richt zich op Richies broer Ewald, die in het begin even te zien is.

Prachtige familiefilm, grotendeels gefilmd op prachtige locaties in Schotland. De Londense schrijver Graham Merrill [Bill Travers] wint bij een loterij in een pub een enorme vis. Dat trekt de aandacht van een otter in de etalage van een dierenwinkel. In een opwelling besluit Graham de otter te kopen en mee te nemen naar Schotland waar hij intrek neemt in een afgelegen huisje, in de hoop dat hij daar inspiratie krijgt voor zijn boek. Er ontstaat een bijzondere band tussen Graham en de levendige, ondeugende otter die de schrijver tevens in contact brengt met Mary McKenzie [Virginia McKenna], de plaatselijke dokter met wie hij de natuur op een hele andere manier leert kennen.

Travers bewerkte samen met regisseur Jack Couffer de autobiografische roman Gavin Maxwell. Het scenario bevat weinig plot en concentreert zich vooral op de ontwikkeling van de vriendschap tussen mens en dier. Travers en McKenna, die eerder samen speelden in Born Free, zijn zeer charismatisch, maar uiteraard is het Mij (de otter) die de show steelt. Hij krijgt overigens nog aardig wat concurrentie van een paar eendjes en niet te vergeten Mary's hond, met wie hij eindeloos lijkt te kunnen spelen. De passend speelse score van Frank Cordell is een groot pluspunt en veel lof dient te gaan naar editor Reginald Mills, die van de vele losse beetjes een overtuigend geheel weet te maken. Een ontroerend slot rond een uitstekende film voor de hele familie af en het is de moeite waard om even te luisteren naar de door Val Doonican gezongen titelsong tijdens de aftiteling.

De setting van deze documentaire doet erg denken aan dat van Darren Aronosky’s The Wrestler. Onder het mentoraat van de immer gemaskerde Tengkwa en de sardonische (en soms ronduit gemene) Emili Sitoci probeert een nieuwe lichting dromers een goede start te maken in de wereld van professioneel worstelen bij Pro Wrestling Holland. Eén van de nieuwelingen in de jonge, tengere Christian. Toont de slopende training die hierbij komt kijken en bevat uiteraard beelden van de optredens van gevestigde namen, maar bevat ook openhartige interview met de worstelaars waardoor dit een waardevolle, interessante en soms amusante aanvulling is op The Wrestler.

Het is maar goed dat er een introductie is die vertelt waar het verhaal naar toe gaat, want tot aan de laatste minuten van de film lijkt deze thriller (?) meer op een komedie. Een hele slechte komedie over een aantal studenten medicijnen, hun broederschap inclusief domme grollen en aanstootgevende humor rondom twee dikkerdjes. Het gaat nergens over en de finale is in een vloek en een zucht voorbij, zonder dat ik enig idee had wat er nu eigenlijk aan de hand was. Jammer dat de rest van de film zo ellendig lang lijkt te duren...

Voor zijn eerste film voor British International kreeg Hitchcock een groter budget en de vrijheid om samen met zijn vrouw Alma Reville het scenario te schrijven voor dit intelligent geschreven en uiterst vermakelijke romantische drama over twee boksers, gespeeld door Charles Brisson en Ian Hunter, die zowel binnen als buiten de (boks)ring strijden om de affectie van Mabel [Lillian Hall-Davis], die beide mannen op sluwe wijze bespeeld. Vol visuele symboliek, prachtige shots en voorzien van een prettig gevoel voor humor. De bokswedstrijden zijn bepaald niet slecht in scène gezet!

Ik was binnen 5 minuten al de draad kwijt, maar dat kwam wellicht ook omdat ik toen al door had dat deze film werkelijk niets nieuws te bieden had. Een warrig plot en de enige poging tot horror bestaat uit een variant op het 'langharig-meisje-kruipt-uit-de-tv'-shot en een constante herhaling van dat irritante filmpje waaraan je dood gaat. Het excuus is dat er op aanvankelijk onverklaarbare wijze steeds nieuwe beelden aan het filmpje worden toegevoegd. Op het einde wordt het allemaal min of meer verklaart, maar toen had ik allang besloten dat ik me niet intellectueel uit zou putten om hier nog een touw aan vast te knopen. Enige lichtpunt in de duisternis is de sleutelrol van Vincent D'Onofrio, één van die acteurs waarvan je je afvraagt waarom zijn talent niet wordt gebruikt voor films die veel beter zijn. Maar hij verschijnt veel te laat om je nog bij de les te krijgen, vrees ik.

Om zijn soort te redden wordt ara Blu [Jesse Eisenberg] gekoppeld aan Jewel [Anne Hathaway]. Blu’s eigenaar Linda [Leslie Mann] en vogelwetenschapper Tulio [Rodrigo Santoro] brengen Blu naar Rio. Blu en Linda hebben nog maar net kennis gemaakt wanneer de straatarme Fernando [Jake T. Austin] hen steelt en verkoopt aan dierensmokkelaar Marcel [Carlos Ponce]. Omdat Blu en Linda aan elkaar geketend zijn, moeten ze samenwerken om te kunnen ontsnappen en Linda en Tulio terug te vinden. Het feit Blu nooit geleerd heeft te vliegen, maakt die opdracht een stuk lastiger. Eisenberg en Hathaway leveren uitstekend stemmenwerk af en zorgen voor de beste momenten. Maar Saldanha vult zijn matige op met een hoop onnodige, doch lollig bedoelde ondersteunende personages en soms vermoeiende slapstick. Jammer, want iedere seconde met Eisenberg en Hathaway is raak. Zodra zij uit beeld zijn, daalt het niveau.

Blu [Jesse Eisenberg], Jewel [Anne Hathaway] en hun kinderen Bia [Amandla Stenberg], Carla [Rachel Crow] en Tiago [Pierce Gagnon] besluiten af te reizen naar het Amazonegebied nadat Linda [Leslie Mann] en Tulio [Rodrigo Santoro] daar een groep soortgenoten heeft ontdekt. Het blijkt te gaan om Jewels familie en dus moet Blu zijn geschiktheid bewijzen tegenover zijn schoonvader [Andy Garcia]. En dat terwijl Jewels charmante jeugdvriend Roberto [Bruno Mars] in de coulissen afwacht. Aartsvijand Nigel [Jermaine Clement] wil van de gelegenheid gebruik maken om wraak te nemen en een houthandelaar [Miguel Ferrer] dreigt het gebied te vernietigen. Een stortvloed aan cameo’s, overbodige liedjes en andersoortig gebakken lucht kunnen het gebrek aan verhaal en ideeën niet verhullen.

Een onofficiële remake van The Comancheros, maar deze goed gecaste western bewijst dat je het wiel niet altijd opnieuw hoeft uit te vinden. De film speelt zich af tijdens de Restoration, een paar jaar na de burgeroorlog, toen profiteurs grof geld verdienden door Indianen te voorzien van wapens. Hier probeert Captain Haven [Stuart Whitman] met hulp van Sergeant Franklyn [Jim Brown] te voorkomen dat een voormalige kolonel [Warner Anderson] van de rebellen gestolen wapens aflevert bij een Indiaanse stam. Daarbij roepen ze de hulp in van majoor James Lassiter [Richard Boone], wiens tactische inzichten nogal eens botsen met die van zijn meerdere.

Vlotte western met een aantal goed uitgevoerde actiescènes, vooral de indrukwekkende finale. Boone is perfect en zijn karakter contrasteert effectief met de wat timide Whitman en de zwijgzame maar imposante Brown (in zijn filmdebuut). Geen meesterwerk, maar een goed gefilmde en onderhoudende western.

Alistair [Sam Claflin] treedt in de voetsporen van zijn broer wanneer hij samen met Miles [Max Irons] wordt genomineerd voor het lidmaatschap van The Riot Club, een elitaire eetclub voor uitsluitend mannelijke studenten aan Oxford University wat “the brightest, the boldest and the best” zich kunnen “laven aan het leven.” De nieuwelingen ontdekken dat de leden van deze club hun geld en positie gebruiken om zich alles te kunnen permitteren, zo blijkt tijdens een etentje in de plaatselijke pub. Laura Wade bewerkte haar toneelstuk ‘Posh’ dat geïnspireerd is door ‘The Bullingdon Club’ waar de toenmalige Prime Minister James Cameron en de toekomstige PM Boris Johnson eind jaren 80 onderdeel van uitmaakten. Scherfig geeft ieder lid van de club een eigen persoonlijkheid en Wades scenario maakt op pijnlijke wijze duidelijk hoeveel er in werkelijkheid met geld te koop is. De hilarische momenten gaan samen met een toenemend gevoel van ongemak.

Politieluitenant Dumars [Matt Doman] leidt zijn team bij een huiszoeking in Miami, waar drie ton contant zwart drugsgeld verborgen zou zijn. Wat een routineklus (een ‘rip’) had moeten zijn, loopt uit op een zenuwslopende operatie als blijkt dat de buit miljoenen bedraagt en het vermoeden ontstaat dat één van de teamleden het team in een valstrik heeft gelokt. Onderlinge achterdocht verhoogt de spanning in afwachten van onvermijdelijke repressailles uit de onderwereld. Een hoop gekibbel, maar weinig actie in deze veelbelovend openende, maar teleurstellende misdaadthriller. De actiescènes zijn prima; de stoerdoenerij en het geruzie zijn minder interessant.

Koningsbrugge is ronduit briljant in de hoofdrol: een uur lang presenteert hij zich aan de kijker met overtuiging als iemand die werkelijk het beste voor heeft met de Joodse families wiens bezittingen hij 'in bewaring' neemt in ruil voor bescherming en de belofte dat ze hun bezittingen na de oorlog terugkrijgen. Een knappe, charmante en bijzonder charismatische man, die echter niet schroomt om iemand rake klappen te verkopen als hem dat uitkomt. Het komt daadwerkelijk als een schok wanneer blijkt dat hij al die Joodse families zonder pardon verraadt en naar Polen laat afvoeren. Zolang de focus op Riphagen ligt, is dit oorlogsdrama ijzersterk. Maar halverwege de film is de oorlog voorbij en richt het verhaal zich meer op de zoektocht van Jan van Liempt [een kleurloze Kay Greidanus] naar Riphagen. De film begint dan te zwalken en het verband tussen sommige scènes was mij lang niet altijd duidelijk. Kuijpers wil teveel vertellen in te weinig tijd, waardoor het tweede uur veel zwakker is dan het eerste. De onvermijdelijke slotconfrontatie is dan ook niet het dramatische hoogtepunt dat het had moeten zijn: dat moment zit halverwege de film.

In 1990 emigreren Charles Dayo Okeniyi] en Veronika Adetokounmpo [Yetide Badaki] van Nigeria via Egypte en Turkije naar Griekenland. Omdat ze geen vluchtelingenstatus hebben komen ze vast te zitten in een vicieuze cirkel: ze moeten een baan hebben om de juiste papieren te verkrijgen, maar hebben die papieren juist nodig om een baan te kunnen krijgen. Ze krijgen vier zoons waaronder Giannis [Uche Agada], die – zo weten de basketballiefhebbers – een ster wordt in de NBA. Deze sentimentele biografie presenteert het geïdealiseerde gezin als de hoeksteen van de samenleving, met tegeltjeswijsheden als: “als een speler scoort, scoort het hele team” en veel nadruk op het belang van familie. Niet geheel toevallig verwijst de titel naar het gelijknamige gedicht van Maya Angelou, dat een belangrijke inspiratie was voor Serena Williams. Dit is dan ook een vrij opzichtige poging om navolging te geven aan het succes van King Richard, maar dit is veel te formulematig om zelfs de meest fervente basketballiefhebbers te bekoren.

Will Rodman [James Franco] heeft na 5½ jaar experimentele gentherapie bij gevangen mensapen nog niet het gehoopte resultaat bereikt. Wanneer één van de mensapen uitbreekt en een ravage veroorzaakt geeft Steven Jacobs [David Oyelowo] opdracht om het onderzoek stop te zetten en de mensapen af te maken. Hier moeten we aannemen dat niemand gemerkt heeft dat één van de mensapen is bevallen, dat Will de baby mee naar huis neemt én dat hij die 8 jaar thuis heeft kunnen verbergen. Wie zich over deze grote ongeloofwaardigheid kan zetten wacht een technisch nog niet geheel overtuigende, maar mede dankzij het sublieme motion-capture spel van specialist Andy Serkis en Karin Konoval, Terry Notary en Christopher Gordon toch spannende, intrigerende en intelligente update van Planet of the Apes (1968), met natuurlijk de nodige expliciete verwijzingen naar die inspiratiebron. Vervolg: Dawn of the Planet of the Apes.

Anthony Kiedis en Michael Balzary waren herrieschoppers die van dag tot dag leefden in Hollywood toen ze een lift kregen van Hillel Slovak, de toenmalige gitarist van lokale rockband ‘Anthym’. De drie kregen een nauwe band en richtten een paar jaar later Red Hot Chili Peppers op. Veertig jaar na Hillels dood is zijn invloed op de band nog altijd immens en is de pijn over zijn dood nog altijd zichtbaar als zijn voormalige bandleden en opvolger John Frusciante over hem spreken. Niet alleen een portret over een rasechte punk- en funkband, maar ook dat van een hechte vriendschap en een schets van de muzikale scene in het Hollywood van begin jaren 80.

De Romeinse krijgsheer Clavius [Joseph Fiennes] heeft namens Pilate [Peter Firth] al menig Joods protest op meedogenloze manier de kop ingedrukt en ziet persoonlijk toe op de dood van Yeshua [Cliff Curtis], een Nazarener die vele volgelingen heeft en door Pilate is veroordeeld tot kruisiging. Clavius ziet er hoogstpersoonlijk op toe dat Yeshua sterft aan het kruis en laat de tombe waar het lichaam wordt geplaatst bewaken, maar enkele dagen later ontstaat er opnieuw onrust wanneer het gerucht gaat dat Yeshua levend en wel is gesignaleerd. Het idee om het wederopstandingsverhaal te vertellen vanuit Romeins perspectief is zonder meer gewaagd, maar Curtis verleent waardigheid aan zijn rol als de Nazarener en Fiennes geeft op geloofwaardige manier gestalte aan de transformatie van een gedisciplineerde krijgsheer naar een zelfdenkende twijfelaar. Niet de ultieme Paasfilm, maar een prima aanvulling op de traditionele vertellingen.

Bonhôte en Ettedgui proberen iets te nadrukkelijk de personen die aan bod komen in deze sportdocumentaire op een voetstuk te plaatsen. Dat is helemaal niet nodig, want de verhalen en de persoonlijkheden van de Paralympische topsporters die hier aan het woord komen spreken voor zich. De titel verwijst naar de bijnaam van Bebe Vio, de Italiaanse schermster die op haar 11e zo ziek werd dat al haar ledematen moesten worden geamputeerd. Zij is één van de velen die uit een diep dal moest klimmen en, als een feniks, 'herrees uit de as' om uit te groeien tot Olympische sporthelden. Atleten uit verschillende takken van sport en met verschillende nationaliteiten vertellen wat hun deelname betekende voor hun persoonlijk en voor de manier waarop de wereld naar hun en naar miljoenen als hun heeft leren kijken. Er is ook aandacht voor Ludwig Guttmann, de chirurg die zag hoe belangrijk sport was voor de fysieke, maar vooral mentale revalidatie van oorlogsveteranen. Hij organiseerde in op 29 juli 1948, de dag waarop de Olympische Spelen in Londen werd geopend, de eerste Stoke Mandeville Games die in 1960 zouden uitgroeien tot de eerste Paralympische Spelen in Rome. De verhalen achter de laatste drie Olympische Spelen zijn fascinerend en indrukwekkend. Een mooie opwarmer voor de volgende Spelen die (onder voorbehoud) in 2021 worden gehouden.

Documentairemaker Laura Poitras begon vanaf 2006 aan deze fascinerende, bij vlagen ronduit spannende blik achter de schermen bij WikiLeaks en richt zich op Julian Assange, de charismatische, controversiële oprichter en het gezicht van WikiLeaks. Ze filmt onder anderen het moment waarop Assange en een collega Hillary Clinton (op dat moment minister van Buitenlandse Zaken) op de hoogte brengen van het feit dat WikiLeaks op het punt staat duizenden vertrouwelijke documenten van haar departement te publiceren, maar is er ook bij wanneer Jacob Appelbaum tijdens een forum Egyptische ministers rechtstreeks bekritiseert. Net als in 'citizenfour' (over Edward Snowden, wiens perikelen hier ook de revue passeren) gebruikt Poitras de woorden uit haar audio-dagboek om alles in een context te plaatsen. Het feit dat ze zich geen raad weet met Assange, dat hij ondoorgrondelijk is en dat ze Assange simpelweg niet vertrouwt, staat in schril contrast met de schijnbare openheid van zaken die hij geeft. Poitras slaagt er dan ook niet in een inzichtelijk portret te maken, maar ondanks die tekortkoming is dit wel een meeslepende documentaire geworden.

Vera Reynolds was een favoriet van Cecil B DeMille, maar mede omdat ze in 1932 stopte met acteren is ze in de vergetelheid geraakt. In deze film heeft ze qua uiterlijk wat weg van Louise Brooks en doet haar komische stijl wel wat denken aan Clara Bow. Een schot in de roos dus in deze komedie waarin Cecily Stoughton [Vera Reynolds] haar geliefde plattelandsarts Ted Pyncheon [Kenneth Thomson] ervan moet overtuigen dat ze een geschikte echtgenote kan zijn. Haar moeder [Ethel Clayton] heeft echter andere plannenen ziet haar kans schoon om de boel te saboteren wanneer Ted haar uitnodigt voor een weekend bij zijn zus [ZaSu Pitts].

Deze romantische komedie begint sterk met Cecily's pogingen om Ted over te halen om met haar te trouwen. Zodra de rest van de familie erbij komt neemt de grappendichtheid wat af en zit er ook wat flauwe humor tussen, onder andere rondom huishoudster Hefty Helga [Louise Cabo]. Maar al met al valt er genoeg te genieten.

Zelden een film gezien die zijn nobele bedoelingen op zo'n tragische wijze volledig om zeep helpt. Ooit een film gezien die zichzelf eigen niet eens een film mag noemen? Derek Jarman durfde het in 1993 aan om zijn publiek bijna 80 minuten lang naar een blauw scherm te laten kijken, Martti Helde laat je vrijwel uitsluitend 'levende' standbeelden of foto's zien. Het is een volstrekt zinloze cinematografische stunt die mij in ieder geval aanzette om goed te kijken hoe vaak ik acteurs op het scherm zie knipogen. En ja, dat gebeurt regelmatig dus moet je zelfs concluderen dat de regisseur genoegen heeft genomen [of heeft moeten nemen] met minder dan perfectie. Dat op zich is al sneu.

Veel erger is het dat de beelden juist de aandacht afleiden van de voice-over, waarin actrice Laura Peterson de brieven voorleest van de Estse Erna die ze tijdens haar ballingschap in een Siberische goelag schreef aan haar geliefde Helmar. Nee, er is dus GEEN ENKELE dialoog in deze 'film', we horen alleen de exacte inhoud van de brief. Maar als je dan toch voor zo'n literaire aanpak kiest, dan zou je als filmmaker die brieven tot leven kunnen brengen door de inhoud te reconstrueren. Waarom Helde er voor gekozen heeft om alle personages monddood te maken en fysiek te verlammen is mij een raadsel. Doordat de personages letterlijk niet tot leven komen, komt de film totaal niet tot leven en verzandt het in hopeloze pretentie. We hebben hier te maken met een regisseur wiens enige regie-aanwijzing waarschijnlijk 'blijf heel stil staan' luidt. Een film zonder beweging, zonder dialoog, zonder enig recht om zichzelf een film te noemen. Dit is beeldende kunst van het treurigste soort en dat over de ruggen van de miljoenen die onder Stalin omkwamen in de strafkampen. Bah, bah en nog eens bah!

Detective Lucas Boyd [Cole Hauser] onderzoekt een bizarre serie moorden die hij in verband weet te brengen met traditionele Afrikaanse rituelen. Daarom roept hij de hulp in van Dr. Mackles [Morgan Freeman] die aan de hand van het bewijs concludeert dat het gaat om Muti, een vorm van magie die gebruikt wordt door traditionele medicijnmannen. Om de identiteit van de moordenaar te achterhalen blijkt Boyd hulp nodig te hebben van collega’s uit landen waar deze geheimzinnige moordenaar eerder huis heeft gehouden. Standaard detectivethriller komt tot leven wanneer de sinistere moordenaar (een indrukwekkende Vernon Davis) verschijnt en heeft een niet onaardige finale. Verder is dit formulematig en routinematig. Freemans bijdrage stelt overigens niet veel voor.

vlak voor zijn dood had voorgesteld. Onverklaarde nachtelijke geluiden en mysterieuze symbolen maken duidelijk dat ze in deze wildernis niet veilig zijn. Het schuldgevoel van Luke [Rafe Spall] lijkt een belangrijk element te zijn, maar doet er uiteindelijk niet toe in deze eindeloze tease, die meer dan een beetje leentjebuur speelt bij The Blair Witch Project.

Professioneel politieduiker Kiki Schelfthaut [Marie Vincky] vindt tijdens een zoektocht in een Brussels kanaal een afgehakte hand. De zoektocht naar de identiteit van het slachtoffer dwingt Kiki om haar eigen verleden, dat van haar voorouders en zelfs dat van heel België nog eens goed onder de loep te nemen. In een andere verhaallijn volgen we junkie Jonas [Willem Herbots] die via een Congolese dealer [Frank Onana] onderdak krijgt. Van Rampelberg en Line Pillet zijn de agenten die de zaak onderzoeken en via Kiki op een spoor worden gezet. Dit had een aardige politiethriller kunnen zijn, maar het scenario van Carl Joos (gebaseerd op de gelijknamige roman van Mo Hayder) neemt teveel hooi op zijn vork. Competent gemaakt en goed geacteerd, maar bij vlagen verwarrend en daarom weinig meeslepend.

Deze sportdocumentaire draait om Scott Lindgren, een pionier kajakken, die alles doet om zijn droom, het bedwingen van alle vier White Water rivieren in Tibet, na te jagen. Na een proloog over zijn moeilijke jeugd ontdekken we dat hij zijn passie voor kajakken wist te financieren door zich te specialiseren in het filmen van deze expedities. Helaas moeten we het bij de spannende, tragische verhalen van Lindgren en zijn vrienden en collega’s vooral doen met foto’s en vage archiefbeelden waarvan ik betwijfel of die überhaupt iets met het incident te maken hebben en die dus amper enige emotionele impact hebben. Pas in het laatste deel, waarin Scott een comeback maakt en daarbij betere apparatuur voor handen heeft, zien we pas de spectaculaire beelden die je bij dit onderwerp verwacht. Wie bekend is met kajakken en/of Scott Lindgren zal dit waarschijnlijk iets hoger waarderen.

Na de dood van zijn opa [Pierce Brosnan] is Keegan [Sam Hardy] in zak en as. En dat terwijl het nu zijn taak is om het dorp te beschermen tegen ‘The Huntsman’ [Brendan Gleeson]. Geloof het niet, die kan alleen tegengehouden worden door Michael Flatleys versie van Ierse dans. Keegan krijgt hulp van een Spaans-Iers meisje [Hannah Herman] en (echt waar!) dansende edelherten in deze poging om wat er nog over is van de populariteit van Riverdance tot op het bot uit te melken. En die dans is veel minder indrukwekkend in animatievorm. Afgezien van de finale is de animatie niet om over naar huis te schrijven. De stemvertolkingen zijn net zo ongeïnspireerd als het scenario.

In het dorpje Gearrannan, op het eiland Lewis ten westen van het Schotse vasteland, is ‘The Road Dance’ een traditie waarbij de bewoners elkaar ontmoeten en jongens en meisjes elkaar vinden in de liefde. Dat geldt ook voor Kirsty [Hermione Corfield] en Murdo [Will Fletcher], die zich in 1914 na dat feest eindelijk kunnen verloven. Maar voor ze kunnen trouwen worden alle jonge mannen opgeroepen om te strijden aan het westelijke front. Kirsty’s hoop op een goede afloop valt in duigen wanneer een onbekende man haar verkracht en zwanger maakt. Dankzij het filmen op locatie weet Adams zowel het gevoel voor plaats en tijd uitstekend over te brengen. Corfield is erg goed in de hoofdrol, maar het verhaal doet denken aan de oubollige melodrama’s die ze meer dan 100 jaar geleden aan de lopende band leken te maken.

De depressieve voormalig Ultimate Fighter Elwood P. Dalton [Jake Gyllenhaal] kan duidelijk wel wat advies gebruiken van Elwood P. Dowd. Hij breekt een zelfmoordpoging op het laatste moment af om in te gaan op een lucratief aanbod van Frankie [Jessica Williams], de eigenaar van roadhouse ‘Road House’ op een van de Florida Keys. Hij helpt barkeepers Reef [Dominique Columbus] en Moe [Arturo Castro] om onaangenaam volk buiten te werken en grijpt alleen in geval van nood zelf in. ‘Road House’ blijkt een doelwit te zijn van gluiperige ondernemer Ben Brandt [Billy Magnussen], die een groep zware jongens stuurt om de zaak kort en klein te slaan. En als die het klusje niet kunnen klaren, kan hij een beroep doen op de ultieme kleerkast [Conor McGregor]. Overbodige remake van de gelijknamige B-klassieker met Patrick Swayze onthult geleidelijk met welke demonen Dalton worstelt. In theorie keurt het geweld af, maar in de praktijk is het niet meer dan een competente gefilmde aaneenschakeling van bruut geweld.

Fenix is het kunstmuseum over migratie in Rotterdam dat op 17 mei 2025 feestelijk werd geopend door koningin Máxima. Bakker volgde de ‘weg naar Fenix’ vanaf 2019, wanneer de beoogde ruimte niet naar wens wordt opgeleverd. Het is de eerste van een serie obstakels die de vele verantwoordelijken moeten zien te overwinnen. Anderhalf uur blijkt aan de korte kant om het hele verhaal in detail te vertellen, maar dit geeft zonder meer inzicht in wat er komt kijken bij het opzetten van zo’n ambitieus project. Het helpt bovendien dat de betrokken personen niet cameraschuw zijn en geen blad voor de mond nemen.

Darryl F Zanuck kocht de rechten op van de Franse oorlogsfilm Les Croix De Bois (1932), plunderde vervolgens de actiescènes en liet Joel Sayre en William Faulkner daar een scenario omheen schrijven. Een behoorlijk opportunistische productie, ook al omdat Lewis Milestone met All Quiet on the Western Front (1930) al had laten zien dat Hollywood uitstekend in staat was om de gevechten tijdens WOII te reconstrueren. Gelukkig spelen acteerkanonnen Fredric March en Warner Baxter uitstekend, ook al is de liefdesdriehoek met June Lang wat vergezocht. Lionel Barrymore heeft een amusante bijrol als een oorlogsveteraan op leeftijd die zich meldt voor het leger en daar moet dienen onder zijn bloedeigen zoon [Baxter]. De cast maakt dit de moeite waard, maar dit verbleekt bij Les Croix De Bois.