Rimini (2022)

Achjuist, Sorry Richardus, had er even geen rekening mee gehouden dat beide films ook in één film gegoten werden. Verwarrend concept.

Reactie laat ik dan maar aan anderen over want Sparta moet ik nog zien.

Na de dood van zijn moeder hunkert Richie [Michael Thomas] naar een surrogaat voor moederliefde. Daarom probeert hij een comeback te maken als entertainer Richie Bravo, waarmee hij vooral (nog) oudere vrouwen probeert te verleiden, ondanks zijn drankzucht. Daarnaast probeert hij de relatie met zijn dochter [Tessa Göttlicher] op te pikken, wanneer die geld komt eisen. De scènes met Göttlicher lijken ter plekke (en niet al te best) geïmproviseerd. Hoewel Thomas over het algemeen uitstekend speelt, kabbelt het al snel wat stuurloos in het rond. Deel van een tweeluik. Het andere deel, Sparta, richt zich op Richies broer Ewald, die in het begin even te zien is.

Rimini gaat over de ene zoon en diens verwerking van de dood van zijn moeder.

Sparta gaat over de andere zoon en diens verwerking van de dood van zijn vader.

Onvermijdelijk zijn er stilistische overeenkomsten en er is één scène die in beide films te zien is, maar inhoudelijk zijn het verschillende films.

Geweldig dat je zoveel triestigheid in een film kan zetten. En een prachtig sfeerbeeld van een populaire badplaats buiten het seizoen.Mooi gedaan Van deze regisseur.

Troosteloos Rimini in de winter met als hoofdpersoon een Oostenrijkse charmezanger wiens succestijd al weer een tijdje voorbij is. Paar bejaarde fans die hem nog trouw blijven en zorgen voor nog wat schamele inkomsten. En als regisseur Seidl erbij komt dan wordt het allemaal nog net wat ellendiger dan het al was.

Rimini ziet er prachtig uit met al dat neonlicht, maar het is allemaal een beetje nep en natuurlijk heeft Seidl met name ook oog voor alle rafelranden erom heen. En natuurlijk blijft zanger Ritchie Bravo nog overtuigend zingen over Amore Mio en Immer wieder geht die Sonne auf.

Vooralsnog mijn favoriete Seidl-film.

Vooral Sparta ook nog kijken, wennependear

De plot leek me al wat, maar nu zie ik ook nog dat het van Seidl is...

Wat voor een domme film! trekt echt op niets!

heb nog een halfuur proberen volhouden, maar zelfs als Emmi er was, (was dat zijn dochter?) zat er nog steeds geen verhaal in... Saai!!! Saai!!! Saai!!!

Normaal gesproken vind ik films van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl wel leuk om te zien, omdat ze vaak apart, humoristisch, seksistisch en choquerend zijn. Maar deze film over de blijmoedige Richie Bravo, een Oostenrijkse schlagerzanger op z’n retour, die leeft van sneue gigs in de Italiaanse badplaats Rimini (in de winter!) en wat extra gigolowerk voor zijn allergrootste fans, kon me niet echt bekoren en is ook een lange zit.

Ik vond het maar een treurige, saaie en langdradige bedoeling, waar eigenlijk ook weinig in gebeurt. Hoofdrolspeler Michael Thomas (als Richie Bravo) doet het wel geweldig en hij zingt zijn liedjes (zoals o.a. "Amore Mio", "Emilia" en "Ende Der Nacht") tijdens optredens ook met volle overtuiging (zijn zangstem galmt dan ook neerslachtig door de betonnen setting) en dat is eigenlijk ook het enige leuke in deze film. Omdat zijn optredens niet volstaan om zijn talrijke verslavingen (zoals zuipen, roken en gokken) te bekostigen, houdt hij er bovendien een aantal zeer bijzonder aparte bijbaantjes op na. Zo laat hij zich door zijn stevig op leeftijd zijnde vrouwelijke fans betalen om met hem naar bed te gaan.

De film staat betiteld als een Drama / Komedie film, maar dat laatste (Komedie) heb ik eigenlijk niet ervaren omdat ik nergens om heb moeten lachen, zelfs niet om zijn demente vader Ekkehart (Hans-Michael Rehberg) in het bejaardentehuis, die vroeger schijnbaar een nazi was. Als hij een nationalistisch lied begin te zingen in zijn rolstoel op de gang van het bejaardentehuis, overstemt Richie hem met één van zijn eigen composities. Op het einde was hij ook maar een treurig geval die naar zijn moeder riep. Het meest grappige moment in deze film is dat een dronken Richie Bravo op een gegeven moment "Rutschi Bravo" wordt genoemd door een vrouw (een fan van hem).

Ook het plotseling verschijnen van zijn dochter Tessa (Tessa Göttlicher) zorgt niet echt voor een leuke wending. Zijn dochter zeurt ook alleen bij hem om geld wat Richie Bravo niet heeft. Hoe hij uiteindelijk toch aan geld komt (door een man van een vrouw te chanteren waarmee hij het gedaan heeft en waarvan hij opnames gemaakt heeft), was overigens ook nog leuk. Tessa Göttlicher is wel de mooiste vrouw in deze film, want voor de rest zie je alleen maar oude vrouwen (vanaf 60 jaar) waarmee Richie het doet en van sommigen zie je ook wat naaktheid (zoals van de bijna 80 jarige Inge Maux) waar je niet echt op zit te wachten (zelfs ik niet ).

De film is overigens het eerste deel van een trilogie waarin ook broer Ewald (Georg Friedrich), die we ook in deze film zien, en daarna de demente vader Ekkehart mogen aantreden. Ulrich Seidl is daarom nog niet klaar met het vizier te richten op het verval van deze Europese familiestamboom. Hopelijk zijn die films wel leuker.

Zijn dochter is al niet veel beter dan hem en hem is een uitgebluste charmezanger die nog wat succes heeft in een omgeving waar éénoog koning is.

Seidl kiest hier voor een troosteloos winters Rimini en laat er de beslist niet de fraaiste kantjes van de mens naar boven komen.

Vaak onthutsend in zijn harde realiteit. (dacht bijvoorbeeld aan de situatie van de oudere vrouw met de zorg voor haar ziekelijke moeder.) en vaak grappig hoe Richie de eer tracht boven water te houden, maar intrinsiek zwak figuur als hij is, toch steeds dieper wegzakt.

Naar wat ik al eerder zag van de Oostenrijker Seidl, een typisch werk van hem. Niet te versmaden en blij om films uit die hoek.