Rimini (2022)

Opvallend veel mensen verlieten de bioscoop vroegtijdig en ik neem aan dat dat komt omdat een film van Seidl nu eenmaal niet een gewone film is, maar ik hou ervan en ook van deze film heb ik erg genoten.

We volgen de verlopen schlagerzanger Richie Bravo die in de toeristische bad- en wellness-plaats Rimini aan de Italiaanse kust in glamourpakken voor z’n bejaarde fans zingt (een beetje zoals Elvis in Vegas deed maar dan natuurlijk op een veel kleinere en aftandsere schaal) en nog bijschabbelt door met z’n bejaarde fans naar bed te gaan. Maar de decadentie van zo’n wellness-plek vol bejaarden en de glitter van het artiestenbestaan verraadt natuurlijk vooral de dood, het verval en de perversie die eronder schuilgaat en die het wil verbloemen, zoals ook de heftige hartstochten die Richie bezingt in z’n levensliedjes vooral z’n kil cynisme verhullen. Tegelijk is hij de hoofdpersoon van een eigen smartlap waarin z’n (verleden van) egoïstische levensstijl een prijs heeft en hij zelf de binding met z’n naasten is verloren: de film imponeert met name door z’n harde (hyper)realisme waarin niemand slecht is maar iedereen verloren rondloopt in een nacht der eenzaamheid en noodgedwongen de ander gebruikt voor eigen gewin (met zijdelings ook een rol voor de immigratie uit Afrika met eenzelfde spel van vervreemding en wederzijds wantrouwen of misbruik).

Het is dit troosteloze realisme waarmee accuraat de ziekte van onze tijd wordt getoond dat anderen wellicht afstoot maar dat voor mij de reden is waarom ik het een hele sterke film vind. Wellicht vinden sommigen de schlagerliedjes ook afstotend maar ofschoon het niet mijn genre is werd ik getroffen door de formidabele zangkwaliteit van de eveneens zeer goed acterende Michael Thomas als Richie Bravo alsmede de hoge kwaliteit van de voor deze film gecomponeerde schlagerliederen; zoals er een lijn loopt van de nazistische vader van Richie naar de racistische Richie (en hun beider moederliefde en verlatenheid) is er ook een lijn te zien van Schuberts kunstlied op het eind naar de schlagers van de film (en niet alleen qua tekst).

Richie Bravo is een soort Oostenrijkse René le Blanc, zeker qua ego. Klatergoud en ranzigheid gaan hand in hand bij een verlopen schlagerzanger in een Italiaanse badplaats waar de vergane glorie ook vanaf straalt. Richie houdt zich staande door tegen betaling met oudere vrouwen naar bed te gaan, door zijn appartement aan fans te verhuren en met schnabbels in bejaardenvakantieoorden. De triestigheid druipt er vanaf, maar Richie vermaakt zich wel en slaat zich er wel doorheen.

Dat wordt wat als zijn dochter ook nog ten tonele verschijnt.

Fantastisch geacteerd, naargeestig en op zijn tijd ook gewoon geestig drama, enig minpuntje is dat het wel iets korter had gekund, maar verder een erg te gekke film. Geen mooie filmsterren maar de naakte realiteit.

Tijdens de voorstelling ging een ouder echtpaar (ze zaten schuin voor ons) na enkele veelbetekenende wederzijdse blikken over en weer bij bepaalde scenes er na een dik half uur vandoor. Die hadden schijnbaar niet gelezen wat ze te wachten stond. Onbedoeld maakten ze deel uit van de filmbeleving, in het donker traag de trap afstrompelend, man kon de deur van de uitgang niet vinden, dacht dat die achter een gordijn zat, vrouw zag de kruk wel en daar stommelden ze weg.

Ik zou er wat voor over hebben gehad om te mogen horen wat ze daarna tegen elkaar zeiden.

Ik had hier veel van verwacht, maar de film viel me enorm tegen. Sowieso duurt dit ding te lang, na een minuut of 80 is het punt wel gemaakt en dan gaat de film nog lang door. Vooral die scène met die twee vrouwen in een verlaten hotel duurt maar en duurt maar. Net als de productie want blijkbaar is de film al in 2018 opgenomen.

De sfeer is soms geweldig, met verlopen hotels en vergane glorie uit de jaren 80 waar men in is blijven leven daar met foute glittergordijnen en gekleurd tl-licht. Maar dat was voldoende geweest. En de regisseur kiest ervoor om alles nog wat triester te maken met alleen maar grijze dagen en veel regen. Dat werd uiteindelijk te veel. Ook qua plot vind ik de film maar half uitgewerkt en het acteerwerk is weinig bijzonder. Thomas mist de emotionele diepte die zijn rol nodig heeft en blijft daardoor enorm aan de oppervlakte. Op dat vlak, de uitwerking van de figuur Ritchie Bravo, is de film mislukt net als zijn relatie met zijn dochter.

Ik zie ook dingen geschreven over die Nazistische vader vanwege liederen die hij zingt (blijkbaar, ik herkende ze niet), maar dat betwijfel ik. De man dementeert, keert terug naar zijn kindertijd daardoor, roept ook om zijn moeder aan het eind. Zijn vrouw kwam uit '33, zelf zal hij niet enorm veel ouder zijn geweest. Kortom, de Nazi-tijd was zijn kindertijd waarin zulke liedjes op school worden gezongen. Puur door zijn dementie komt hij daar weer op uit, zonder verdere reden.

Geen idee wat Seidl hiermee wil zeggen. Iets als: het verleden wordt vergeten, de boomers denken enkel aan zichzelf en leven in oude glorie en de jeugd bestaat uit immigranten en luiwammesen die teren op hun ouders? Maar dat zal vast te simpel zijn bedacht. En eigenlijk boeit het me ook niet. 2,0*.

Ik zag al enkele films van Seidl en wist wel ongeveer waar ik me kon aan verwachten. Geen wulpse vrouwen met goddelijke lichamen, maar aan de fanbasis van de aan lager wal geraakte schlagerzanger Ritchie Bravo te zien, ligt de gemiddelde leeftijd en speklaag een stukje hoger. Het levert een rauw en alledaags verhaal op, zonder veel bochten of opsmuk. Gewoon zoals het leven is.

De hoogtepunten van Ritchie Bravo liggen al even achter de rug. De demonen van drank en kansspelen nemen de overhand en alles is goed om toch maar wat extra cash te genereren. Dat daar goedgelovige lichtekooien aan te pas moeten komen om zijn kas te spijzen, dat vindt hij best en is een extra centje waarvan hij geniet én tegelijk iets aan verdient.

Alleen gaan zijn uitgaven onverwacht de hoogte in als zijn dochter op de proppen komt. Tragisch en meelijwekkend zijn die contacten zonder liefde. Hard en meedogenloos. Het tekent de diepe onherstelbare wonden tussen beiden. Ook de contacten met zijn dementerende vader zijn troosteloos en ellendig. Aan de ene kant besteelt hij zijn vader om zijn verslavingen te onderhouden, anderzijds is er toch die (be)zorg(dheid) tussen hem en zijn vader.

Het is moeilijk een beeld te creëren van Ritchie Bravo. Een egoïstische manipulatieve klootzak die niet beter verdient, maar ondanks de vele problemen eveneens een man die geholpen moet worden. Fijn zo die tweespalt.

Aardige film over een volkszanger wiens muzikale carriere niet meer is wat het geweest was. Het hoofdpersonage wordt goed neergezet en is boeiend genoeg. Echter wordt het nogal eentonig en duurt het te lang. De troosteloze setting (een uitgestorven badplaats in de winter) past perfect bij de film. Een aantal ongemakkelijke scenes, maar minder indringend dan een aantal andere films van Ulrich Seidl.

Seidl op herhaaloefening.

Wederom toont hij veel lelijkheid, ranzigheid en verstoorde communicatie.

Alle thema's die aan bod komen in deze film zijn al eens eerder en beter aan bod geweest in zijn eerdere films, maar met meer diepgang. Daarom voelt dit nu een beetje als een slap aftreksel.

Wel een erg sterke rol van Michael Thomas als verlopen schlagerzanger, die steeds goed in de markt ligt bij zijn oudere publiek.

De zorg voor en het leven van oudere mensen wordt hier als een hel afgebeeld.

De film voelt zelfs lang aan en het verhaal met de verloren dochter duurt net wat te lang, al kent het nog een verrassend en origineel einde.

Wanstaltig drama met een smakeloos verhaal over een uitgerangeerde schlagerzanger, die bij een deel van zijn publiek nog goed in de markt (en in bed) ligt. De film is net zo grauw als het decor meestentijds. Onverkwikkelijk om het zachtjes uit te drukken.

Over Richie Bravo. Een schlagerzanger die ooit succesvol was en probeert zijn leven weer op orde te krijgen, maar daarin steeds weer faalt. Rimini verhaalt niet alleen van de wanhopige pogingen van de zanger om op te krabbelen, maar focust eveneens op het karakter Richie Bravo.. Op de goede hoop die hij nog steeds heeft en die hij uit in zijn zoetsappige schlagers, die hij voor een slinkend publiek van vrouwelijke bewonderaars op leeftijd vertolkt. Hij is afgegleden en zijn leven is een sneue bedoening.

Ergens weet Richie Bravo wel dat het met hem bergafwaarts gaat. Dat de kans dat hij zijn carrière weer oppakt bijna nihil is. Toch kan hij zich daar niet bij neerleggen. De camera volgt hem op zijn rusteloze tochten door de straten en over het verlaten strand van Rimini Zijn lange bontjas, de ietwat protserige outfits en zijn lederen laarzen getuigen van een succesvollere tijd, maar zien er afgedragen uit. De voortdurend in beweging zijnde Richie toont met zijn onrust zijn onwil om zich bij zijn lot neer te leggen. Hij kan of wil niet anders dan doorgaan ondanks dat zijn huidige pad geplaveid is met vernederende ervaringen en desillusies.

De camera houdt het gebeuren nauwlettend in de gaten, maar laat zich niet verleiden om dicht op de protagonist en zijn omgeving in te zoomen. De camera houdt afstand. De emotionele betrokkenheid is gering. Wel bereikt de camera hiermee een heldere weergave van de strijd die Richie levert. De tegenstelling tussen de grauwe werkelijkheid en Richie’s dromen over betere tijden zijn schrijnend. Wat mij betreft ligt de emotie in de weergave van die tegenstelling. In de hopeloze weergave van dat verlangen.

Rimini is een melancholisch drama over een mens die in zijn hunkeringen gevangen zit. Regisseur Ulrich Seidl vertelt van een mens die niet kan opgeven. Gewoon,omdat hij geen andere keus heeft. Zijn omstandigheden laten dat niet toe. Rimini vertelt een menselijk verhaal dat ontroert. De mens Richie is niet per se aardig of sympathiek en ontroert amper. De weergave van zijn sneue omstandigheden deden dat in mijn geval echter wel.

Briljante film. Zoals eigenlijk alle films van Ulrich Seidl, die zich steeds weer weet te overtreffen en die je de uitvinder van het Oostenrijkse hyperrealisme zou kunnen noemen. Je neemt een verlaten en troosteloze badplaats waar de wind langs de strandtenten blaast, de hotels leeg zijn en de sneeuw over het strand waait. Kan het desolater? Neem een aan lager wal geraakte zanger/entertainer die daar zijn kleine schare vrouwelijk fans vermaakt met zijn schlagers en de eindjes aan elkaar probeert te knopen door wat seksuele diensten te verlenen aan de dames die dat nodig hebben. Nou, dan heb je geen verhaal meer nodig.

Het bijzondere is, er is geen effectbejag. Het is allemaal naturel, alsof de filmer wil zeggen: zo is het leven. En zo is.het. Ja, het is triest, uitzichtloos, verloren. Maar tegelijkertijd realiseer je dat het leven van miljoenen mensen er zo uit ziet: troosteloos, uitzichtloos, zonder veel hoop. Het was niks, er gebeurt niks en het wordt niks. Pessimistisch? Nou nee, eerder realistisch. Je moet er alleen wel tegen kunnen om er naar te willen kijken. Ik was er diep van onder de indruk, kijkend naar Richie Bravo in zijn kale pelsjas en zijn huilende vader, ooit een nazi en nu nog eenzamer dan al die andere verloren zielen.

Seidls films kan ik altijd smaken. Ook Rimini viel me niet tegen. Je zou met een titel als deze denken dat het een zonnige film gaat worden maar nee, Seidl toont Rimini in de winter, wanneer het weer guur en koud is, wanneer het vroeg donker is en waar de migranten langs de straten liggen. Daar voert Richie Bravo schlager nummers op voor gepensioneerden, die zijn grootste fans zijn. Nu en dan bevredigt hij zijn seksuele behoeftes met sommige van zijn bejaarde fans. Je zou haast gaan lachen met dit portret van een loser maar zoals vaker bij Seidl is het persoonlijke drama nooit veraf. De man heeft echt niks in zijn bestaan, zelfs geen greintje waardigheid wanneer zijn vervreemde dochter Tessa hem komt opzoeken om van hem te profiteren. Richie Bravo's echte naam krijgen we nooit te horen; die is volledig weggewist alsof de man wil vergeten wie hij was en zich krampachtig vastklampt aan zijn gloriemomenten als de zingende Richie. Seks wordt in de film alweer gebruikt als ontsnappingsweg uit allerhande miserie zoals o.a. die vrouw met haar zieke moeder...
Thematisch blijft Seidl bij hetzelfde. Het is al 20 jaar hetzelfde soort films dat hij maakt. Ik vraag me soms af of de man wel getalenteerd genoeg is om eens wat anders uit te proberen.

Na de dood van zijn moeder hunkert Richie [Michael Thomas] naar een surrogaat voor moederliefde. Daarom probeert hij een comeback te maken als entertainer Richie Bravo, waarmee hij vooral (nog) oudere vrouwen probeert te verleiden, ondanks zijn drankzucht. Daarnaast probeert hij de relatie met zijn dochter [Tessa Göttlicher] op te pikken, wanneer die geld komt eisen. De scènes met Göttlicher lijken ter plekke (en niet al te best) geïmproviseerd. Hoewel Thomas over het algemeen uitstekend speelt, kabbelt het al snel wat stuurloos in het rond. Deel van een tweeluik. Het andere deel, Sparta, richt zich op Richies broer Ewald, die in het begin even te zien is.

Geweldig dat je zoveel triestigheid in een film kan zetten. En een prachtig sfeerbeeld van een populaire badplaats buiten het seizoen.Mooi gedaan Van deze regisseur.

Troosteloos Rimini in de winter met als hoofdpersoon een Oostenrijkse charmezanger wiens succestijd al weer een tijdje voorbij is. Paar bejaarde fans die hem nog trouw blijven en zorgen voor nog wat schamele inkomsten. En als regisseur Seidl erbij komt dan wordt het allemaal nog net wat ellendiger dan het al was.

Rimini ziet er prachtig uit met al dat neonlicht, maar het is allemaal een beetje nep en natuurlijk heeft Seidl met name ook oog voor alle rafelranden erom heen. En natuurlijk blijft zanger Ritchie Bravo nog overtuigend zingen over Amore Mio en Immer wieder geht die Sonne auf.

Vooralsnog mijn favoriete Seidl-film.

Normaal gesproken vind ik films van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl wel leuk om te zien, omdat ze vaak apart, humoristisch, seksistisch en choquerend zijn. Maar deze film over de blijmoedige Richie Bravo, een Oostenrijkse schlagerzanger op z’n retour, die leeft van sneue gigs in de Italiaanse badplaats Rimini (in de winter!) en wat extra gigolowerk voor zijn allergrootste fans, kon me niet echt bekoren en is ook een lange zit.

Ik vond het maar een treurige, saaie en langdradige bedoeling, waar eigenlijk ook weinig in gebeurt. Hoofdrolspeler Michael Thomas (als Richie Bravo) doet het wel geweldig en hij zingt zijn liedjes (zoals o.a. "Amore Mio", "Emilia" en "Ende Der Nacht") tijdens optredens ook met volle overtuiging (zijn zangstem galmt dan ook neerslachtig door de betonnen setting) en dat is eigenlijk ook het enige leuke in deze film. Omdat zijn optredens niet volstaan om zijn talrijke verslavingen (zoals zuipen, roken en gokken) te bekostigen, houdt hij er bovendien een aantal zeer bijzonder aparte bijbaantjes op na. Zo laat hij zich door zijn stevig op leeftijd zijnde vrouwelijke fans betalen om met hem naar bed te gaan.

De film staat betiteld als een Drama / Komedie film, maar dat laatste (Komedie) heb ik eigenlijk niet ervaren omdat ik nergens om heb moeten lachen, zelfs niet om zijn demente vader Ekkehart (Hans-Michael Rehberg) in het bejaardentehuis, die vroeger schijnbaar een nazi was. Als hij een nationalistisch lied begin te zingen in zijn rolstoel op de gang van het bejaardentehuis, overstemt Richie hem met één van zijn eigen composities. Op het einde was hij ook maar een treurig geval die naar zijn moeder riep. Het meest grappige moment in deze film is dat een dronken Richie Bravo op een gegeven moment "Rutschi Bravo" wordt genoemd door een vrouw (een fan van hem).

Ook het plotseling verschijnen van zijn dochter Tessa (Tessa Göttlicher) zorgt niet echt voor een leuke wending. Zijn dochter zeurt ook alleen bij hem om geld wat Richie Bravo niet heeft. Hoe hij uiteindelijk toch aan geld komt (door een man van een vrouw te chanteren waarmee hij het gedaan heeft en waarvan hij opnames gemaakt heeft), was overigens ook nog leuk. Tessa Göttlicher is wel de mooiste vrouw in deze film, want voor de rest zie je alleen maar oude vrouwen (vanaf 60 jaar) waarmee Richie het doet en van sommigen zie je ook wat naaktheid (zoals van de bijna 80 jarige Inge Maux) waar je niet echt op zit te wachten (zelfs ik niet ).

De film is overigens het eerste deel van een trilogie waarin ook broer Ewald (Georg Friedrich), die we ook in deze film zien, en daarna de demente vader Ekkehart mogen aantreden. Ulrich Seidl is daarom nog niet klaar met het vizier te richten op het verval van deze Europese familiestamboom. Hopelijk zijn die films wel leuker.

Zijn dochter is al niet veel beter dan hem en hem is een uitgebluste charmezanger die nog wat succes heeft in een omgeving waar éénoog koning is.

Seidl kiest hier voor een troosteloos winters Rimini en laat er de beslist niet de fraaiste kantjes van de mens naar boven komen.

Vaak onthutsend in zijn harde realiteit. (dacht bijvoorbeeld aan de situatie van de oudere vrouw met de zorg voor haar ziekelijke moeder.) en vaak grappig hoe Richie de eer tracht boven water te houden, maar intrinsiek zwak figuur als hij is, toch steeds dieper wegzakt.

Naar wat ik al eerder zag van de Oostenrijker Seidl, een typisch werk van hem. Niet te versmaden en blij om films uit die hoek.