Rosewater (2014)

Het verhaal bracht me minder in beroering dan ik vooraf verwacht had en schudde zeker niet wakker, noch was het bijzonder spannend (je wist immers de afloop) en ik heb slechts een paar beklemmende beelden gezien. De regisseur heeft de kritiek op het regime en drievoudig ingehamerd (klaarblijkelijk was hij bang dat de kijker het anders niet zou begrijpen). De politieke macht van de social media werd wel heel naïef neergezet en sommige scènes leken eerder op een PowerPoint presentatie, dan een speelfilm. En dan ben ik ook al niet zo'n fan van Gael García Bernal.

Qua verhaal niet bijster spannend, maar wel van politiek belang om een betere kijk te krijgen op de Iraanse samenleving. Iran blijft een land met een masker waar zelfs een recente reportage-reeks van Thomas Erdbrink niet doorheen wist te prikken. Het heeft ons niet veel wijzer gemaakt, dan dat er allemaal gewone mensen wonen. Dit soort films echter maakt duidelijk wat het betekent om in een theocratie als Iran te leven en dat verkiezingen altijd ondergeschikt blijven aan de 'wil van god' . Een ander belangwekkend feit is toch wel dat het Jon Stewart's regie-debuut is en of hij naast zijn Daily-show zijn politieke betrokkenheid zal voortzetten als regisseur.

Ik twijfelde om de film te gaan kijken. Maar heb het toch gedaan omdat ik nieuwschierig was de verhaald van Maziar Bahari. Het was een heftige film om het mee te maken hoe het aan toe gaat in Iran als het over verkiezingen gaat.

Rosewater is een aangrijpende film waar er wel meer van zijn. Waargebeurd en daarom met extra laag.

Toch is het geen beklijvende film. Zeker het eerste deel is wat aan de magere kant. Acteerwerk is wat mager, teweten dat García in het Spaans zeer sterk is, maar nu wat aan de matige kant.

Toch werd de tweede helft sterker, acteerwerk beter.

Aardige film die wat intenser had gemogen, maar heb me wel vermaakt...

3**

Opmerkelijk regiedebuut van Jon Stewart, die inmiddels heeft aangekondigd dat hij gaat stoppen met zijn satirische “Daily Show”, helaas.
De film probeert een realistisch beeld te schetsen van de ervaringen van journalist Maziar Bahari in de Iraanse gevangenis. Uit alles blijkt dat Bahari geen hoge dunk had en heeft van de mensen, die hem daar vier maanden lang ondervroegen of zoals hij in commentaar zei: “They think they know everything, even though many in the government are utterly ignorant about what's going on outside of the small rooms where they beat people up.” Opmerkelijk dat zijn kwelgeest Javadi —die van alles en nog wat als porno kwalificeert— de oren pas werkelijk spitst wanneer Bahari seksueel getinte verhaaltjes verzint over massagesalons.
De film roept herinneringen op aan L'Aveu (1970) van Costa-Gavras, maar is een stuk minder brutaal.

"Rosewater" geeft een kijkje in de smerige keuken politiek van een broeierig Iran.

De film toont prima de kille angstaanjagende maanden van journalist Bahari in een grauwe cel.

Inclusief de intimidaties, bedreigingen en pogingen tot hersenspoelen.

Boeiend en overtuigend politiek drama.

4*

Ik kende Maziar Bahari en zijn verhaal niet dus ik ging helemaal blanco deze film kijken. Op zich best een interessant verhaal over hoe het er aan toe ging in Iran tijdens de verkiezingen, hoe de journalist gevangen wordt genomen en wordt mishandeld (alhoewel ik het best mee vond vallen). Echt schokkend wordt het helaas niet, ik vond dat het eigenlijk vrij mild werd gebracht, en werd het op den duur een beetje langdradig en begon ik me af en toe een beetje te vervelen. Er wordt over het algemeen wel redelijk gespeeld, maar de hoofdrolspeler vond ik soms een beetje tegenvallen.

De in Iran geboren maar in Engeland woonachtig Maziar Bahari [Gael Gárcia Bernal] moet een satirisch interview in The Daily Show met Jon Stewart bekopen wanneer hij kort daarna naar Iran afreist om verslag te doen van de verkiezingen. Hij wordt van zijn bed gelicht en opgesloten in een isoleercel op verdenking van spionage, en dat allemaal op basis van de beelden van zijn televisieoptreden. Maar liefst 118 dagen haalt de meedogenloze Javadi [Kim Bodnia] - die strikte orders heeft gekregen Maziars gezicht niet aan te tasten - iedere truc uit de kast om Maziar te breken.

Jon Stewart schreef en regisseerde zelf het verhaal waar hij zo persoonlijk bij betrokken is. Het is weliswaar ongebruikelijk, maar het is geen verrassing dat Rosewater - vernoemd de geur waaraan Maziar zijn ondervrager herkent - vooral een satire is en geen politieke thriller. De pogingen tot intimidatie zijn dan regelmatig eerder belachelijk dan schokkend en onderstrepen de absurditeit van het hele gebeuren. Stewart gaat het despotisme van de Iranese president Ahmadinejad en andere gelijkdoenden te lijf met het wapen waarmee hij het beste overweg kan: humor en zelfrelativering. Aangezien het gelijknamige boek van Maziar Bahari dezelfde toon aanneemt is dat volstrekt logisch, maar voor wie het boek niet gelezen heeft kan het wat verwarrend zijn.