Rosewater (2014)

Opmerkelijk regiedebuut van Jon Stewart, die inmiddels heeft aangekondigd dat hij gaat stoppen met zijn satirische “Daily Show”, helaas.
De film probeert een realistisch beeld te schetsen van de ervaringen van journalist Maziar Bahari in de Iraanse gevangenis. Uit alles blijkt dat Bahari geen hoge dunk had en heeft van de mensen, die hem daar vier maanden lang ondervroegen of zoals hij in commentaar zei: “They think they know everything, even though many in the government are utterly ignorant about what's going on outside of the small rooms where they beat people up.” Opmerkelijk dat zijn kwelgeest Javadi —die van alles en nog wat als porno kwalificeert— de oren pas werkelijk spitst wanneer Bahari seksueel getinte verhaaltjes verzint over massagesalons.
De film roept herinneringen op aan L'Aveu (1970) van Costa-Gavras, maar is een stuk minder brutaal.

De in Iran geboren maar in Engeland woonachtig Maziar Bahari [Gael Gárcia Bernal] moet een satirisch interview in The Daily Show met Jon Stewart bekopen wanneer hij kort daarna naar Iran afreist om verslag te doen van de verkiezingen. Hij wordt van zijn bed gelicht en opgesloten in een isoleercel op verdenking van spionage, en dat allemaal op basis van de beelden van zijn televisieoptreden. Maar liefst 118 dagen haalt de meedogenloze Javadi [Kim Bodnia] - die strikte orders heeft gekregen Maziars gezicht niet aan te tasten - iedere truc uit de kast om Maziar te breken.

Jon Stewart schreef en regisseerde zelf het verhaal waar hij zo persoonlijk bij betrokken is. Het is weliswaar ongebruikelijk, maar het is geen verrassing dat Rosewater - vernoemd de geur waaraan Maziar zijn ondervrager herkent - vooral een satire is en geen politieke thriller. De pogingen tot intimidatie zijn dan regelmatig eerder belachelijk dan schokkend en onderstrepen de absurditeit van het hele gebeuren. Stewart gaat het despotisme van de Iranese president Ahmadinejad en andere gelijkdoenden te lijf met het wapen waarmee hij het beste overweg kan: humor en zelfrelativering. Aangezien het gelijknamige boek van Maziar Bahari dezelfde toon aanneemt is dat volstrekt logisch, maar voor wie het boek niet gelezen heeft kan het wat verwarrend zijn.