Meningen

Makelaar Wil Grady [Justin Timberlake] wordt opgepakt op verdenking van moord op zijn collega Summer Elswick [Matilda Anna Ingrid Lutz], met wie hij een affaire had. Rechercheurs Tom Nichols [Benicio Del Toro] en Dan Cleary [Ato Essandoh] onderzoeken de zaak en stuiten op een zonderlinge man [Karl Glusman] die duidelijk meer weet over wat zich heeft afgespeeld. Sfeervol moordmysterie is een kolfje naar de hand van Del Toro, een grootmeester in het spelen van getormenteerde, twijfelachtige personen en geeft Alicia Silverstone (als Toms doortastende echtgenoot) een zeldzame kans om te tonen dat ze nog altijd op hoog niveau kan acteren. Maar Singer had er wel wat meer vaart in mogen houden.

Verfilming van het gelijknamige TV-spel dat in 1956 (met Jack Palance) en in 1957 (met Sean Connery) op televisie was te zien. In deze bioscoopversie speelt Anthony Quinn de rol van de 37-jarige bokser Mountain Rivera die, na KO te zijn gegaan tegen niemand minder Cassius Clay (de échte!), op doktersadvies zijn bokscarrière moet beëindigen. Ondanks dat hij nooit een opleiding heeft gevolgd gaat hij vol goede moed op zoek naar een baan. Op het arbeidsbureau ontmoet hij Grace Miller [Julie Harris], die gecharmeerd is van de verlegen Rivera en denkt een baan voor hem te kunnen vinden op een vakantiekamp voor jongens. Maar wanneer Rivera's manager Maish [Jackie Gleason] onthult dat hij grote schulden heeft opgelopen en Rivera om hulp vraagt, komt Rivera voor een dilemma te staan.

Quinns vertolking oogt aanvankelijk wat gekunsteld, maar zijn beheerste spel voorkomt dat Rivera een karikatuur wordt van de niet al te snuggere krachtpatser. Het scenario van Rod Serling bevat bovendien veel authentiek aanvoelende momenten, waardoor de scènes met Harris herinneringen oproepen aan Marty. GGleason en Mickey Rooney [als Rivera's verzorger] leveren eveneens vakwerk op, maar de film wordt gestolen door Madame Spivy als de imposante schuldeiser. Het openingsgevecht is inventief gefilmd en het slot is bijzonder fraai. De moraal ligt er wat dik bovenop, maar dit is met overtuiging gemaakt.

Noam Chomsky, alom beschouwd als een van de meest invloedrijke denkers van zijn generatie, houdt de Amerikaanse Droom een spiegel voor aan de hand van 10 beginselen over de manier waarop rijkdom en macht met elkaar verwijzen zijn en blijven. Met archiefbeelden en concrete verwijzingen naar historische geschriften als ‘Politika’ van Aristoteles en ‘The Wealth Of Nations’ van Adam Smith, legt 90-plusser Chomsky op pijnlijke wijze bloot hoe een systeem in stand wordt gehouden waarin de allerrijksten de macht hebben en houden en hardwerkende burgers in feite tot slaaf maakt. Geen film om vrolijk van te worden, maar Chomsky weet als geen ander de vinger op de zere plek te leggen in heldere bewoordingen. Niet alleen voor de VS, maar voor alle kapitalistische samenlevingen. Inclusief de onze!

De autodidactische muzikant en componist Roger Moreno-Rathgeb, zelf een Sinti, was in 1993 al flink gevorderd met zijn ‘Requiem Voor Auschwitz’, maar een bezoek aan het concentratiekamp zorgde voor een langdurige writer’s block. Pas op 3 mei 2012 ging het 60 minuten durende muziekstuk in première. Deze documentaire volgt Moreno-Rathgeb in de aanloop van een uitvoering door het Roma Philharmoniker, een extra bijzondere aangelegenheid omdat zijn ouders er deze keer bij zijn. Entrop filmt de componist op plaatsen die van groot historisch belang zijn in de geschiedenis van de vervolging van Sinti en Roma, waaronder de Brandenburger Tor en Auschwitz. Daarnaast toont Entrop interviews uit zijn documentaire Een Stukje Blauw In De Lucht (2007), waarin Roma en Sinti een taboe doorbreken door te spreken over wat ze hebben meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, aan kleinkinderen van de geïnterviewden. Als je nog niet wist dat de Nazi’s ook Roma en Sinti massaal deporteerden naar concentratiekampen om te worden vergast, dan vind je dit vast meer opzienbarend.

In een poging een recente miskraam te verwerken en hun relatie te verstevigen, verblijven Jaelyn [Alicia Silverstone] en Kyle [James Tupper] in een paradijselijk resort in Vietnam. Ze negeren de waarschuwingen voor een tropische storm en voor ze het weten zijn ze met hut en al op drift geraakt in de Zuid-Chinese Zee. Pakweg het eerste half uur is één lange commercial voor de Vietnamese toerismesector, de rest is een langdurige, dwaze tease waarin we lang moeten wachten voor de haai eindelijk zijn intrede doet. Silverstones hysterische acteerwerk werkt zowaar op de lachspieren, maar dit amateuristische prutswerkje is in feite ronduit sneu. Maar ik hoop oprecht dat Silverstone en Tupper een fijne betaalde vakantie in Vietnam hebben gehad.

Op 23 juni 2018 bezochten twaalf jongens van 12 tot 16 jaar, onder begeleiding van hun voetbalcoach, een grottenstelsel in Thailand. Ze kwamen daar vast te zitten door een onverwachte stortregen en de eerste pogingen om hun te redden uit hun hachelijke situatie mislukten. De Thaise Seals bleken niet over de juiste training en apparatuur te beschikken en daarom roept een lokale Britse duiker de hulp in van de beste grottenduikers die hij kent. Maar deze sjofel ogende mannen van middelbare leeftijd moeten veel moeite doen om de plaatselijke autoriteiten ervan te overtuigen dat zij de enigen zijn die de jongens kunnen redden. Gezien de wereldwijde aandacht voor dit incident is de uitkomst voor de meeste kijkers waarschijnlijk al bekend, maar deze documentaire vertelt in detail welke hindernissen er overwonnen moesten worden, hoe groot het gevaar was van de uiteindelijke reddingsoperatie en hoe dun de lijn was tussen succes en mislukking. Chin en Chair Vasarhelyi gebruiken animaties om de geografische situatie te verduidelijken, maar het beste van alles zijn de reconstructies met de oorspronkelijke duikers zelf. Een absolute nagelbijter met erkenning voor alle betrokkenen bij één van de meest memorabele gebeurtenissen van de eeuw tot nu toe.

De machtige Umbrella Corporation is afhankelijk van een AI-supercomputer bijgenaamd “Red Queen Bee”. Vanwege de verspreiding van een dodelijk virus zet het een verdedigingsmechanisme in werking waardoor de toegang tot The Hyve waarin de computer zich bevindt niet mogelijk lijkt.. Het is aan een bijzondere eenheid om The Hyve binnen te dringen, de vele vallen en gevaren te omzeilen en de supercomputer onschadelijk te maken. De eerste van een lange reeks verfilmingen gebaseerd op het gelijknamige computerspel heeft met Jovovich en Rodriguez twee krachtige actiehelden, maar na een aardig eerste half uur, waarin zich wat door moet gaan voor een verhaal ontvouwt, volgt een nimmer aflatende reeks aan bloederige confrontaties met zombies zonder spanningsopbouw of variatie, maar mét een irritante soundtrack. Ziet er goed uit, maar valt in de bekende valkuilen van de meeste films die zich baseren op een computer game. Vervolg: Resident Evil: Apocalypse.

Aan het eind van Resident Evil: Extinction beloofde Alice [Milla Jovovich] met een aantal klonen wraak te nemen op Umbrella, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het dodelijke virus dat de wereld in zijn greep heeft. Maar haar vergeldingsactie krijgt een onaangename wending wanneer ze een serum krijgt toegediend waardoor ze haar superkrachten geleidelijk verliest. Zes maanden later zoekt ze contact met de mensen die ze in Extinction hielp te evacueren naar Arcadia in Alaska. De beste film uit de langlopende franchise heeft zowaar iets van een verhaal, heeft meer aandacht voor de personages en geeft Jovovich de kans om te acteren. Minder actie dus in een episode die deels schatplichtig is aan Romero’s Dead-trilogie.

Aan het eind van Resident Evil ontsnapte supersoldaat Alice [Milla Jovovich] uit het ondergrondse lab van Umbrella Corporation waar een dodelijk virus was uitgebroken en ontdekte ze dat Raccoon City een uitgestorven slagveld was geworden. Dit vervolg verklaart in de opening wat er is gebeurd en introduceert de in ongenade gevallen politie-agent Jill Valentine [Sienna Guillory] die een sleutelrol zal spelen in de strijd tegen het virus en de zombies die daardoor de straten onveilig maken. Bovendien probeert Umbrella alles onder het tapijt te vegen. Slecht gemonteerde, stripachtige actiescènes en het volledig ontbreken van enige originaliteit maken dit een kansloze missie met een hoge body count maar een lage amusementswaarde. De extra halve ster is voor één verrassende wending waarvoor de hint aan het eind van Resident Evil zit. Sequel: De laatste tien minuten zijn bedoeld als opmaat naar Resident Evil: Extinction. Dus...

22 jaar na de eerste volledig met de computer gemaakte speelfilm (Final Fantasy: The Spirits Within), is er bar weinig vooruitgang geboekt, zo blijkt uit dit slappe vervolg op de franchise die het allang niet meer verdiende het daglicht te zien. Een voormalige SWAT-commandant [Daman Mills] neemt wraak op de overheid die hem dwong om burgers en een collega dood te schieten om medewerkers van Umbrella Corp. te redden na de uitbraak van het T-virus in 2015. Een standaard groepje helden (inclusief de standaard oneliners) moet de boel komen redden. Het verhaal kan er nog best mee door, maar net de personages zijn nog net zo zielloos als in 2001. Alsof je zit te kijken naar een cutscene van een game zonder gameplay.

Paul W.S. Anderson schreef tekende opnieuw voor het scenario maar Russell Mulcahy nam de regie over voor deze dwaze derde film die gebaseerd is op het computerspel Resident Evil en doorgaat waar Resident Evil: Apocalypse ophield. Het T-virus heeft zich inmiddels vanuit Raccoon City verspreid over de hele wereld en Dr. Isaacs [Iain Glen] gebruikt genetisch materiaal van Alice [Milla Jovovich] om door middel van klonen de ultieme supersoldaat te creëren. Bovendien denkt hij daarmee een vaccin te kunnen ontwikkelen waarmee de vleesetende zombies kunnen worden beteugeld. Beetje jammer dat hij met al zijn technologie niet eens weet waar Alice zelf is gebleven! Speelt zich grotendeels af in de woestijn, maar het leidt uiteindelijk toch weer tot een serie bloederige afrekeningen met zombies voorzien van een irritante soundtrack. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden (en hopen) kwam er nog een vervolg: Resident Evil: Afterlife.

Is dit het vervolg op Resident Evil: Afterlife? Is het een prequel of toch een remake van Resident Evil? Zelfs als je je de vijf voorgaande films uit de franchise kunt herinneren valt hier geen touw vast te knopen. Karakters die omkwamen in eerdere films blijken nog (of is het opnieuw?) te leven maar dat doet er weinig toe aangezien wat moet doorgaan voor een verhaal (Project Alice [Milla Jovovich] neemt het met een aantal huurlingen op tegen Umbrella Corp) dat slechts een excuus is voor een serie saaie gestileerde knok- en schietpartijen. De slechtste uit de serie tot nu toe. En dat wil wat zeggen!

Alice [Milla Jovovich] krijgt eindelijk/opnieuw de kans om wraak te nemen op Dr. Isaacs [Iain Glen], de man die verantwoordelijk was voor de verspreiding van het dodelijk T-virus. Anderson zet nog maar eens de voorgeschiedenis naar zijn hand om de basis te leggen voor meer rondrennende krijgers die het opnemen tegen vleesetende zombies en klonen met buitengewone krachten. Alice krijgt deze keer hulp uit zeer onverwachte hoek, maar uiteraard weet Anderson daar wel een smoes voor te verzinnen. Het verhaal valt te verwaarlozen in deze fraai ogende, maar (zoals altijd) leeghoofdige SF-thriller. Hoewel Alice in de proloog verkondigt dat ze het verhaal gaat vertellen van “het laatste hoofdstuk”, is er toch een open einde. Liefhebbers van Friday the 13th kunnen bevestigen dat ook dat geen origineel idee is.

Gezien het open einde van The Final Chapter mag het geen wonder zijn dat de uitgebluste Resident Evil-franchise toch nieuw leven wordt ingeblazen met een nieuwe cast en een nieuw begin! Het is 1998 en Umbrella Corp evacueert Raccoon City, naar verluidt vanwege een watervergiftiging, maar broer en zus (en weeskinderen) Claire [Kaya Scodelario] en Chris Redfield [Robbie Amell] hebben reden om te vermoeden dat er iets veel ernstigers aan de hand is bij de Spencer Mansion. De special effects zijn heel aardig, maar verder is er niets nieuws aan de horizon en zonder Jovovich is dit sowieso ten dode opgeschreven. Toch?

Biografisch oorlogsdrama over de rol die mimespeler Marcel Marceau voor zijn international doorbraak speelde bij het redden van Joodse weeskinderen en hoe hij zijn acteertalent inzette om de kinderen veilig over de grens met het neutrale Zwitserland te smokkelen. Het basisverhaal biedt weinig nieuwe inzichten maar Eisenberg is verbluffend in de pantomime-scènes, en zijn chemie met de kinderen is vooral zichtbaar wanneer hij de legendarische act doet waarbij hij tegen de wind in probeert te lopen. Ook Schweighöfer verdient lof als de charismatische, maar meedogenloze Klaus Barbie die verwikkelt raakt in een kat-en-muisspel met Marceau.

Biografie over de eerste 30 jaar uit het bewogen leven van Aretha Franklin eindigt met de opname van haar live opgenomen gospelalbum ‘Amazing Grace’ in 1972. Raffelt in 20 minuten Aretha’s traumatiserende jeugd af en gaat vervolgens netjes de belangrijkste momenten uit het leven van The Queen of Soul af, meerdere keren met behulp van een eenzijdig gefilmd telefoontje (“Hello? What? Oh no!” en dan kun je vast wel raden wie er nu weer is dood gegaan) zonder ook enig inzicht te geven in Aretha’s ware drijfveren. Hudson kan best goed zingen maar ze klinkt en lijkt totaal niet op Aretha Franklin waardoor je bij de vertolking van de grote hits bijna vergeet dat Hudson probeert Aretha na te doen. Sla dit over en zet een willekeurig album van Aretha op.

Realistisch portret van een familie voor en nadat een familielid op tragische wijze om het leven komt. De nabestaanden rouwen op hun eigen manier, eerst afzonderlijk, waardoor afstand en onbegrip ontstaat, maar geleidelijk vinden ze de weg naar elkaar terug. Petersen vult de film met momenten waarin de veranderende verstandhoudingen op subtiele wijze zichtbaar worden, daarbij op briljante, maar onopvallende wijze gebruikmakend van cameraopstellingen. Prachtig gespeeld door de gehele cast en met een zeer ontroerende ontknoping. Een van de beste films over rouwverwerking.

Een tragikomedie met een flinke dosis seks, maar interessant of veelzeggend wil het niet worden. Léo [Damien Bonnard] heeft een affaire met schaapherder Marie [India Hair] die (in close-up) bevalt van een kind en er na een tijdje tussenuit knijpt. Maries vader [Raphaël Thiéry] besluit zich met de opvoeding van zijn kleindochter te bemoeien en voelt er ook wel wat voor om met Léo tussen de lakens te duiken. Er is ook nog een tienerjongen [Basile Meilleurat] die Léo’s avances afwijst, maar wel samenwoont met een veel oudere man [Christian Bouillette] die er ook wel pap van lust. Een gewaagde film die in het begin nog wel de aandacht trekt (!), maar vooral zonderling en afstotelijk is.

Cameraman en co-regisseur Tim Hetherington stierf enkele maanden na de release van deze documentaire aan verwondingen opgelopen bij een mortieraanslag in de Libische stad Morata. Hetherington en Sebastian Junger begeven zich letterlijk in de vuurlinie tijdens een aantal bezoeken aan een eenheid van The 173rd Airborne Brigade dat gestationeerd is in de Korengal vallei in het oosten van Afghanistan. Het staat bekend als één van de gevaarlijkste gebieden in Afghanistan vanwege de vele vuurgevechten die daar plaats vinden. Dit eerste deel van een tweeluik (Korengal, het andere deel, verscheen in 2014) toont hoe de soldaten omgaan met de situatie ter plekke - ook tijdens de vuurgevechten - en wisselt dat af met studio-interviews die gefilmd zijn enige tijd na de terugkeer van de overlevende soldaten.

Restrepo geeft een (relatief) realistisch beeld van het leven aan het front in een oorlog die, volgens de soldaten zelf, nauwelijks iets oplevert, alsmede wat voor invloed de vuurgevechten en het gebrek aan vertrouwen in de lokale bewoners hebben op hun geest. De enige manier om écht te begrijpen wat soldaten zoals deze doorstaan is door mee te vechten, maar het zal niet meevallen om een documentaire te maken die zo'n boeiende en indringende poging heeft gedaan.

Hoewel de introductie doet vermoeden dat we te zien krijgen hoe de organisatoren van The CrossFit Games hemel en aarde verzetten om dit evenement, waarin atleten strijden om de titel ‘fitste man/vrouw van de wereld’, te realiseren tijdens de piek van de COVID19-pandemie. Al gauw blijkt dit meer een promo voor het evenement te zijn waarbij we prestaties van de 5 mannen en 5 vrouwen die zich hebben weten te kwalificeren voor de grote finale. Tussen de evenementen door komen we wat meer te weten over de voorbereidingen en over de persoonlijke achtergrond van de deelnemers en het enthousiasme en charisma van een aantal van hen houdt dit redelijke interessant. Helaas wordt al heel snel duidelijk wie de winnaars worden en resteert niets meer dan vluchtige verslagen van de onderdelen voorzien van een paar quotejes zoals je die in een gemiddeld Sportjournaal tegenkomt. Alleen aan te raden voor de fanatiekere fitnesser.

Josh Hartnett geeft een routinematige vertolking over dit relaas van Eric Kernan Jr, een jonge sportjournalist die zijn kans schoon ziet wanneer hij kennis maakt met een dakloze met de bijnaam Champ [Samuel L Jackson]. Het gaat om Bob Satterfield, een ooit gerespecteerd bokser die het onder anderen op nam tegen Jake LaMotta. Maar de mensen met wie Eric contact zoekt om meer over Satterfield te weten te komen waren er stuk voor stuk van overtuigd dat de voormalige bokser al enige tijd dood is.

Een middelmatig drama met een niet al te intrigerende basisgegeven. Hoewel het even wennen is om Jackson te horen praten met een piepstemmetje, geeft hij een sympathieke vertolking weg die het geheel drijvend houdt.

Ellen Burstyn schittert in dit ongewone, maar fascinerende drama en verdiende haar 5e Oscarnominatie in 10 jaar voor haar rol als Edna McCauley, die een auto ongeluk op wonderbaarlijke wijze overleeft en ontdekt dat ze nu in staat is om mensen te genezen - inclusief haarzelf - door middel van handoplegging. Wanneer ook de psychologen overtuigt zijn van haar gave, begint er binnen de streng gelovige gemeenschap waar ze revalideert het geloof te ontstaat dat God haar die krachten heeft gegeven. Edna weigert zich aan te sluiten bij die verklaring en daardoor lopen de spanningen snel op.

Dit is geen evangelische film, maar een goed geschreven verhaal dat laat zien hoe een gemeenschap zich kan keren tegen datgene waarvoor het geen verklaring kan geven. Burstyn maakt vooral in druk in de scènes waarin ze mensen geneest en die met de 81-jarige Eva Le Gallienne - een Broadwaylegende, eveneens genomineerd voor een Oscar - als haar grootmoeder. Er is een amusant, maar piepklein bijrolletje van Richard Farnsworth. Sam Shepard is wat houterig als de man die een meer dan gemiddelde interesse toont voor Edna en haar unieke gaven, maar dit is een uitstekend drama dat nooit zwaar op de hand wordt.

Birgitte Lind], die bij dit botsing om het leven kwam. Wanneer Otto in de media verneemt dat één van de dodelijke slachtoffers de kroongetuige was in een geruchtmakende rechtszaak tegen motorbende ‘Riders of Justice’ gelooft de statisticus in hem dat dit geen toeval kan zijn. Met hulp van collega Lennart [Lars Brygmann] en ICT-er Emmenthaler [Nicholas Bro] verzamelt hij bewijs voor zijn theorie. Wanneer de politie hem niet serieus neemt besluit Otto contact te zoeken met Emma’s echtgenoot Markus [Mads Mikkelsen], een beroepsmilitair die besluit wraak te nemen op man die verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw. Maar dood zijn verbitterdheid heeft hij weinig oog voor zijn tienerdochter Mathilde [Andrea Heick Gadberg], die haar moeder voor haar ogen zag sterven. Een onconventionele mix van familiedrama, komedie en wraakthriller dat werkt door het voortreffelijke spel van de cast en een serie slimme verhaalwendingen die je absoluut niet ziet aankomen. Goed voor een gulle lach, een flinke traan en een stevige dosis adrenaline.

Gefilmd in Miami en op de Kaaimaneilanden, wat mogelijk verklaard waarom zowel Nicolas Cage als Ron Perlman zich aan dit project verbonden. In de vage proloog ontsnappen Jimmy [Jordan Johnson-Hinds] en Ashley [Ashley Greene] ternauwernood uit de klauwen van handlangers van Donnie [Jackie Earle Haley] nadat ze – voor een nog niet bij naam genoemd opdrachtgever – een drive hebben gestolen. Nadat ze het lichaam van handlanger Mitch hebben begraven, zet Ashley haar dochter Sarah [Thalia Campbell] op een vliegtuig naar de Kaaimaneilanden met het adres van Sarahs grootvader [Nicolas Cage] en verstopt ze de drive in Sarahs rugzak. Ron Perlman behoort tot de mannen die namens Donnie de drive moeten zien terug te krijgen. Lowbudgetthriller met kleurrijke rollen voor Cage en Perlman en een paar aardige stunts, maar ook met een overdaad aan personages en een nodeloos ingewikkeld plot.

Het is 2014 en Freddie Benoit [Park Ji-min] kan vanwege een tyfoon geen vakantie vieren in Japan. In plaats daarvan wijkt ze uit naar Seoul, de stad waar ze is geboren en door een Frans gezin is geadopteerd. Op advies van Tena [Guka Han] maakt Freddie van de gelegenheid gebruik om het adoptiebureau te bezoeken om te achterhalen wie haar ouders zijn. Rustig voortkabbelend drama over hoe een veranderende perceptie op je identiteit je persoonlijkheid kan aantasten, speelt zich af in een periode van bijna 8 jaar waarin nieuwe ontwikkelingen of ontdekkingen die perceptie veranderen. Een interessant gegeven en geregisseerd met gevoel voor plaats en voor sfeer, maar het verhaal is onvoldoende uitgewerkt om te ontroeren of eindeloos te boeien.

Martin [Cillian Murphy] en Katie [Thandiwe Newton] trekken zich terug in een huisje op een eiland na een tragedie. De barsten in hun relatie worden zichtbaar na de vondst van een gewonde man [Jamie Bell] die hen waarschuwt voor een dodelijk virus en onder druk zet om het huis te barricaderen tegen eventuele besmette bezoekers. Aardig uitgangspunt had, gezien de imposante cast, een veel betere film moeten opleveren, maar Tibbets kiest ervoor om de hoofdpersonen neer te zetten als zwakkelingen. Het verhaal is bovendien erg mager uitgewerkt, zelfs voor deze relatief korte speelduur.

Matt Turner [Liam Neeson] verdient zijn geld door namens Anders Müller [Matthew Modine] problemen met investeerders glad te strijken, ook al zijn ze voor miljoenen in het schip gegaan. Zij toewijding aan het werk gaat ten koste van zijn relatie met Heather [Embeth Davidtz] en zijn kinderen Zach [Jack Champion] en Emily [Lilly Aspell]. Terwijl hij onderweg is om zijn kinderen ergens af te zetten, krijgt hij een telefoontje van iemand die hem duidelijk maakt dat Matt letterlijk op een bom zit die af zal gaan als hij of een van zijn kinderen opstaat, of wanneer de mysterieuze persoon de bom zelf activeert. Neeson doet wat hij kan en het stuntwerk is prima, maar het scenario is oppervlakkig en loopt bepaald niet over van originaliteit.

Mette [Circé Lethem] zit in een rolstoel, en is haar spraakvermogen deels kwijt geraakt na een traumatische gebeurtenis. In fragmentarische flashbacks die haar eigen verwarring schetsen, ontvouwt zich langzaam de voorgeschiedenis van deze vrouw die werkt bij een stichting dat zich inzet voor slachtoffers van huiselijk geweld. De spanning in haar aanvankelijk gelukkige gezin nemen toe wanneer ze zich het lot aantrekt van Lee Miller [Lien Wildemeersch].

Psychologisch drama begint bewust verwarrend, maar het sublieme sound design van Dan Geesin - die ook verantwoordelijk was voor de bizarre, maar effectieve score - doet je meteen beseffen dat je als kijker werkelijk in het hoofd zit van Mette. Lethem draagt de film met een ongekende tour-de-force, maar ze krijgt daarbij hulp van een perfecte cast dat de complexe, maar authentiek aanvoelende situaties en dialogen op indringende wijze tot leven brengt in een meesterlijk geconstrueerde film waarin spel en techniek elkaar perfect aanvullen.

Er is aardig wat actie in deze western, zeker in de eerste minuten waarin tientallen mannen te paard vol gas in achtervolging zijn op bandieten Draw Egan [William S Hart] en Arizona Joe [Robert McKim]. Ondanks het statische camerawerk is het een vrij spectaculaire opening van een aardige western. Egan gaat verder door het leven als William Blake en onder die naam wordt hij gevraagd om orde op zaken te stellen in een stadje waar men elkaar overhoop schiet om indruk te maken op Poppy [Louise Glaum].

Typische William S Hart-western waarin hij een bandiet speelt die het rechte pad kiest wanneer hij het meisje van zijn dromen ontmoet. Formulematig dus en geregisseerd zonder al teveel inventiviteit, maar het publiek kon destijds geen genoeg krijgen van dit soort westerns. Honderd jaar later is het een curiosum dat goed uit te zitten is.

De medewerking van Priscilla Presley verleent extra geloofwaardigheid aan deze terugblik op de voorgeschiedenis van de beroemde Elvis Presley Comeback Special die in december 1968 te zien was. Beelden van generale repetities tonen Elvis’ nervositeit en Hehir schets op treffende wijze wat er op het spel stond. Analyseert de gevolgen van Elvis’ dienstplicht en de invloed van Colonel Parker, maar ook de redenen waarom Elvis pas in 1968 het heft in eigen handen durde te nemen. Bas Luhrmann gebruikte veel beeldmateriaal twee jaar later in ePiC: Elvis Presley In Concert.