Ride the Pink Horse (1947)

Geniale titel en dito poster! En het imdb gemiddelde mag er ook wezen, alhoewel niet al te veel stemmen.

Waarom worden zulke films niet of nauwelijks op dvd uitgebracht ?!

Zo'n suuuper geniale poster is het nou ook weer niet... ik ken mooiere.

Ik heb zo'n (optimistisch) voorgevoel dat dat nog wel gaat komen. Alleen pas als de bekendere films er allemaal zijn. De dvd-maatschappijen zullen dan waarschijnlijk op zoek gaan naar obscuurder werk.

Dat hoop ik dan toch.....

Ik ben een enorme fan van oude posters. Vooral de kleurstelling en de blikken (Montgomery!) op de poster zijn prachtig. Je moet er van houden, da's waar.

Vind oude posters ook erg mooi, maar waarom zijn die dingen bijna altijd gevouwen? Zo zonde, al weet jij het wel aardig weg te werken.

Ik vind het ook wel een mooi postertje hoor Kapp en ik kan ook vaak genieten van een oude poster (zie die link die we een tijdje geleden hadden), maar om deze nou geniaal te noemen (als in "5 sterren"), neuh .

Jeuh

Misschien was het vroeger wel de gewoonte om die dingen op te vouwen in plaats van op te rollen, who knows.

Goed zoeken levert overigens vrijwel altijd een poster met weinig vouwen op. En Photoshop doet de rest.

Film is alleen op VHS uitgebracht.

Nu ook op Blu-Ray dank zij Criterion.

De verhaallijn was minder interessant dan de eigenaardige personages in deze onderhoudende, gestileerde, melodramatische psychologische thriller, waarin het noodlot een belangrijke rol speelde (onder het mom dat mensen vrij zijn om slechte keuzes te maken). De cast speelde goed en de (regelmatig schaduwrijke) zwart-wit beelden waren prachtig.

Het is moeilijk om er precies een vinger op te leggen, waarom deze film zo fijn is om te kijken. Ride the Pink Horse is een beetje te omschrijven als een Eenhoorn binnen het film-noir-genre. Het heeft alle overeenkomsten van het genre; De hard-boiled man die het hart van een mooie vrouw wint,een femme fatale, een vertrouwde side-kick en een stel slechte (slechter dan hem) jongens die zijn leven bedreigen als hij te dicht bij hen komt.

Echter met die elementen van het genre word ook soms gespeeld. Zo is de locatie van de donkere straten van Los Angeles of New York City vervangen voor het klein stadje San Pablo met op de achtergrond een luidruchtig ritueel festival waarin de geest van pech wordt geofferd. De hoofd-personage Gagin (Robert Montgomery) die, ondanks het feit dat een meisje Pila (“Sitting Bull”) hem volgt en een plaatselijke vriend Pancho die hem helpt, toch vooral een eenling is.

De climax met de onschuldige kinderen in de carrousel met op de achtergrond het geweld tegen Pancho, was erg goed gedaan en maakte een goede impact. Wie weet was het ook metaforisch; dat mensen kunnen rondgaan en nog steeds eindigen waar we begonnen.Ook al rijdt je op een roze paard; je krijgt dezelfde waarheid als op een paard van een andere kleur. Met deze film liet Robert Montgomery zien dat hij erg mooie dingen kon maken als regisseur. (als acteur vind ik hem minder) Helaas heeft hij nooit echt goed de kans gekregen. Hoe het verhaal vordert, hoe de personages met elkaar praten, zelfs de titel, het is allemaal fascinerend vanwege zijn unieke karakter.

Robert Montgomery is één van de weinige acteurs die zichzelf meerdere keren mocht regisseren ten tijde van het studio-systeem. Een jaar na zijn experimentele, maar goed ontvangen The Lady In The Lake (de eerste film die volledig is gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon) regisseerde hij zichzelf opnieuw in dit verhaal over Gagin [Montgomery], een veteraan van WOII die naar een dorpje tegen de Mexicaanse grens reist om een rekening te vereffenen met gangster Frank Hugo [Fred Clark].

Er is een dubieuze FBI-agent [Art Smith], de levendige Pancho [Thomas Gomez], een bedrieglijke dame [Rita Conde] en de ogenschijnlijk naïeve jonge vrouw [Wanda Hendrix] die Gagin overal volgt. Alle ingrediënten voor een klassieke film-noir zijn aanwezig, maar in de eerste helft is veel praat en weinig actie. Pas halverwege komt het verhaal op gang en zijn de handen van scenaristen Ben Hecht en Charles Lederer zichtbaar in de scherpe dialogen. Maar je geduld wordt hier behoorlijk op de proef gesteld.

Dit juweel verschijnt eindelijk op blu-ray op 7 augustus 2023 bij Arrow in een ongetwijfeld hoogstaande uitgave. Ik zag de film eind jaren '70 's nachts op de Duitse TV en hij is me altijd bijgebleven door de broeierige en sarcastische sfeer.

Film Noir Collection Vol. 3 Limited Edition | Arrow Films UK - arrowfilms.com

Noirvember 12

Erg sterke Noir. Spannend, mysterieus en sfeervol. Dat laatste vooral door de Mexicaanse setting.

Zit in de 3e noir box van Arrow.

Aanrader.

4*

Fantastisch. Wat onmiddellijk opvalt is de setting. Noir is bijna altijd een stadse aangelegenheid. LA, New York, San Francisco, Chicago of desnoods Boston. Hier zitten we in een klein grensplaatsje richting de grens tussen de VS en Mexico.

Typische noir hoofdpersoon. Gagin heeft geen plek in de omgeving waar hij is. Hij is duidelijk weg van zijn normale plek. Hij snapt de regels en gewoonten daar niet. Weet niet waar hij moet slapen. Weet niet dat er tijdens Fiesta (een carnavalachtig feest in het dorp dat constant op de achtergrond bezig is) geen hotelkamer te krijgen is. Gagin komt met een doel dat ergens in de film een keer wordt uitgelegd maar wat eigenlijk haast niet belangrijk is. Want de film drijft vooral op sfeer en het door elkaar lopen van de arme bewoners (veelal van Mexicaanse of native american afkomst) en de toeristen (die veelal blanke mensen uit de stad zijn en veel rijker dan de bewoners).

Een film die een rudimentair plot heeft en daardoor ruimte heeft voor tonnen sfeer en vooral draait om het steeds hulpelozer worden van Gagin die zijn doel niet kan bereiken in een omgeving waar hij zich nooit helemaal thuisvoelt.

Grote aanrader.

Overigens heb deze maand al meerdere films gezien waarin de grens een rol speelt. Opvallend veel. En ik weet dat er nog minstens een gaat komen

Mwah, er zijn volgens mij ook veel plattelands /suburbs / gehucht noirs (ala Postman Always Rings Twice) waar een verveelde femme fatale een uitweg ziet als er een vreemde vent het gehucht binnengewandeld komt (bijvoorbeeld).

Verder mooie noir reviews steeds wel hoor.

Ik vond er allemaal niet heel veel aan.

Het verhaaltje is ok en de setting en uberhaupt de fotografie is allemaal prima, maar de hoofdpersoon is zo'n buitengewoon vervelend personage (met racistische trekjes ook nog) dat het vooral irriteert.