Scandal Sheet (1952)

"Scandal Sheet" uit 1952 is gebaseerd op het boek "The Dark Page" van de bekende regisseur Samuel Fuller. Zo te zien op IMDb is Fuller verder niet betrokken geweest bij de bewerking van het filmscript. Het boek kwam uit in 1944, 1 jaar later dan de film "The Power of the Press" uit 1943, ook naar een verhaal van Fuller.

Fuller lijkt met "The Dark Page" een verbeterende versie te hebben willen schrijven van het filmverhaal uit 1943. In mijn ogen is hem dat ook prima gelukt met zijn tweede verhaal over de krantenwereld. Hij kende deze journalistieke omgeving van binnenuit, zoals ik eerder schreef bij "Power of the Press", op zijn 12de jaar werkte hij al op een redactie.

Op de achtergrond komt in beide verhalen de weerstand aan bod tegen de oprukkende commerciële invloeden bij een krant. Om de oplage te verhogen wordt door een hoofdredacteur besloten om, tegen de zin van de aandeelhouders en sommige medewerkers, in krantenartikelen meer aandacht te geven aan thema's die sterk gericht zijn op de onderbuik en minder aan onderwerpen die een beroep doen op het nuchtere verstand. In beide films vindt een moord plaats, die erom vraagt opgelost te worden.

In "The Power of the Press" wordt een moord gepleegd, waarbij de motivering helaas een beetje te veel in criminele/politieke raadselen gehuld blijft. De ontknoping laat bij de kijker daardoor een wat onbevredigend gevoel achter. In "Scandal Sheet" heeft de gepleegde moord gelukkig een meer persoonlijk motief, met als resultaat een veel spannender verhaal.

Ook wordt in dit laatste verhaal veel met ironie gewerkt. Zelfs in het ingenieuze plot is het aanwezig, een valse slang van een hoofdredacteur lijkt zich namelijk met een moord in zijn eigen staart te gaan bijten met zijn commerciële giftanden. Ergens in het begin van de film wordt de moord getoond. De spanning tijdens het kijken ontstaat vooral uit de vraag of de zeer gehaaide slang zich wel of niet uit de armen van de rechtvaardigheid weet te houden.

Aanvankelijk was ik een beetje teleurgesteld dat de meeste films in de box "The Samuel Fuller Collection" niet door de maestro zelf waren geregisseerd, maar o.a. door hem waren geschreven. Met nog één film te gaan, is die teleurstelling inmiddels verdwenen. Het was leuk om er achter te komen hoe Fuller zich op eigen kracht ontwikkeld heeft, van loopjongen op een krantenredactie, via werk als misdaadverslaggever, daarnaast ook scenario's gaan schriijven, om dan ook nog filmregisseur te worden. Nu gelijk maar een andere box besteld, namelijk "The First Films of Samuel Fuller", met de drie eerste films die hij wel zelf geregisseerd heeft.

Degelijke thriller over niets meedogenloze hoofdredacteur, die in z'n eigen zwaard valt. Het verhaal wordt zonder enige opsmuk vertelt, hetgeen de spanning ten goede komt. Bovendien prima acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

Best een goede film.

Erg goede film noir die ondanks dat de dader gekend is echt boeiend blijft door de keurige opbouw, geloofwaardigheid in het intrige en niet in het minst door het knap acteerwerk.

Inhoudelijk ook omwille van de blik (de openingsscènes) op de manier van journalistiek voeren en een krant leiden.

Meer nog dan in andere films - en er zijn er massa's - is een verslaggever pienterder dan de politie. En als het geen journalist is, dan is het advocaat, een verzekeringsagent, enz....Een dikke rode lijn in de misdaadfilms

Broderick Crawford is ijzersterk als Mark Chapman, een redacteur die de oplage van zijn krant flink heeft doen stijgen door zich te richten op sensationele verhalen waar hij vaak zelf een handje in heeft gehad. Kritiek van aandeelhouders op zijn gebrek aan integriteit wuift hij dan ook gemakkelijk weg. Maar wanneer een ontmoeting met zijn ex-vrouw Charlotte [Rosemary DeCamp] uitloopt op ruzie, een handgemeen en haar dood, komt Chapman in een extreem moeilijk parket wanneer zijn meest succesvolle verslaggever [John Derek] hem laat weten dat hij denk dat er een smeuïg verhaal schuilt achter Charlottes dood. Chapman heeft zijn uiterst best gedaan om het onmogelijk te maken een link te leggen tussen hem en Charlotte - waarbij het helpt dat ze na hun scheiding allebei een nieuwe naam hebben aangenomen - maar hoe kan hij zijn eigen journalist tegenwerken zonder zich verdacht te maken?

Een uiterst intrigerende verhaal voor ironie en suspense, met uitstekend ondersteunend werk van Henry O'Neill als een uitgerangeerde, aan de drank verslaafde voormalige Pulitzer-winnaar die zich bemoeit met de zaak en fraai camerawerk van Burnett Guffey. Een voorbeeldige neo-noir.

Sterke journalistieke thriller, de steeds links afslaat voor het voorspelbaar wordt. Mooie karakters en goed gespeeld.

Script van Sam Fuller.

Broderick Crawford is 1 van die vrijwel vergeten acteurs die toch heel wat goede films op zijn naam heeft staan
Eigenlijk best wel bizar dat zijn naam zo vergetn is terwijl Bogart , hudson en ,Grant wel bij iedereen een belletje doet rinkelen .
Zoals wel vaker speelt hij hier de bad guy die ongevraagd geconfronteerd wordt met zijn ex die hem min of meer wil chanteren uit wraak .
Als hij haar in een schermutseling per ongeluk doodt probeert hij de zaak te verdoezelen maar 1 vaan zijn verslaggevers bijt zich in de zaak vast .
Als bad guy is Crawford weer goed op dreef , qua spanning drijft de film natuurlijk vooral op het feit dat de kijker zich afvraagt wanneer en hoe Crawford tegen de lamp gaat lopen .

Erg toffe film. Naar een boek van Fuller ditmaal. Leuke cast en en een zekere speelsheid (alsof de makers genieten van het allemaal moeilijk maken voor de hoofdrolspelers). Vierde film die ik van Karlson zie en wederom een ondergewaardeerd werk. Net als vooral Tight Spot. Een economisch verteld verhaal gecombineerd met sfeervolle momenten.

Crawford is natuurlijk vooral vergeten omdat hij geen superster werd. Het was eerder een zeer goede acteur die in films werd gecast met een wat lager budget en minder prestige.Met af en toe een bijrol in een "grotere" film. Daarbij: we groeien er langzaam naar toe dat de enige acteurs uit de jaren 50 die nog massaal herkend worden de iconen zijn: Dean, Monroe, Bogart. Wat er verder was interesseert alleen specifieke liefhebbers, zoals wij.