Meningen

Brian Wilson is een van de grote muzikale genieën van de 20e eeuw. Net wanneer hij midden jaren 60 met The Beach Boys de wereld verovert, beginnen de eerste tekenen van een psychische aandoening op te spelen. Hij laat zich op het podium vervangen door Bruce Johnston [Nick Gehlfuss] en stort zich volledig op het schrijven en produceren van muziek. Het resultaat is het baanbrekende, inmiddels legendarische album ‘Pet Sounds’ en wereldhit ‘Good Vibrations’. In de jaren 90 is Brian [John Cusack] gediagnosticeerd met paranoïde schizofrenie en wordt zijn leven geregeerd door zijn ‘dokter’ Eugene Landy [Paul Giamatti]. Ondanks diens pogingen om Brians leven volledig te beheersen, hervindt Brian de liefde wanneer hij autoverkoper Melinda Ledbetter [Elizabeth Banks] ontmoet. Dano maakt indruk en de reconstructies van optredens en (vooral) van de opnamesessies met de legendarische Wrecking Crew zijn een genot voor fans van Wilson en The Beach Boys. Maar verder is dit een vrij oppervlakkige biografie waarin we onvoldoende te weten komen over de mens achter het genie en zijn ziekte.

De dood van Glenn [Gareth Williams] heeft een enorme impact op zijn weduwe Suzanne [Anie MacDowell] en zoons Nicholas [Chris O’Dowd] en Chris [James Adomian]. Ze beseffen zich dat ze op een punt staan dat ze moeten kiezen of ze door willen gaan als voorheen, of toch een andere wending aan hun leven willen geven. Hoewel ze fysiek veel tijd samen doorbrengen lijkt de afstand en het onbegrip tussen de gezinsleden toe te nemen. Intens emotioneel drama biedt de drie hoofdrolspelers een uitdaging en zij stellen bepaald niet teleur. Het basisgegeven is wellicht wat aan de magere kant, zeker gezien de aanhoudende sombere stemming, maar Harbaugh en co-scenarist Eric Mendelsohn laten ons diep in de duistere kanten van de rouwende menselijke ziel zien.

Kinderboekenschrijver Mira Ray [Priyanka Chopra Jonas] is de tragische dood van haar verloofde John [Arinzé Kene] nog steeds niet te boven. Tijdens een etentje met haar zus [Sofia Barclay] komt ze op het idee om haar verdriet te verwerken door te communiceren met John door berichten te sturen naar zijn oude telefoonnummer. Maar dat nummer blijkt inmiddels in gebruik te zijn genomen door Rob Burns [Sam Heughan], die niet goed weet wat hij met de berichten aan moet en via een omweg probeert te achterhalen wie de afzender is. Het verhaal gaat braaf de bekende piekjes en dalletjes af, maar Chopra Jones toont aan ook buiten Bollywood (waar ze enorm populair is) uitstekend een film te kunnen dragen. Fans van Dion kunnen hun hart ophalen: ze heeft een belangrijke bijrol, zet die prima neer en haar muziek vormt een rode draad in deze verder te verwaarlozen romcom.

Een botsing met een meteoriet is voorkomen door het tijdig op te blazen met behulp van raketten. De neerslag van die explosie blijkt echter dodelijk te zijn voor 95% van de aardbevolking. Een neveneffect is dat er nu enorme mutaties van voorheen kleine dieren rondwaren op de planeet. Zeven jaar na de Apocalyps besluit tiener Joel [Dylan O’Brien] uit de schuilkelder van zijn kolonie te komen en een poging te doen zijn geliefde Aimee [Jessica Henwick], die zich op een kleine 50 kilometer afstand bevindt, te bereiken. Een aardig basisidee met fraaie voor een Oscar genomineerde special effects, maar het sarcasme en de zelfingenomenheid van de hoofdpersoon gaat al snel tegenstaan. Zwalkt teveel tussen komedie en thriller, maar Rooker is uitstekend als de ervaren overlevingsexpert Clyde.

Pittsburgh, eind jaren 90. Jamie [Jake Gyllenhaal] is een meesterlijke verkoper die vanwege overschrijdend gedrag net zijn zoveelste baan heeft verloren wanneer hij aan de slag gaat bij Pfizer. Na lang aandringen haalt hij dr. Knight [Hank Azaria] over om hem een paar dagen stage bij hem te laten lopen. Zo ontmoet hij Maggie [Anne Hathaway], een Parkinsonpatiënt met wie hij een seksuele relatie begint. Wanneer de relatie serieus dreigt te worden, staan zijn carrièreambities en haar onvermijdelijke aftakeling een gezamenlijke toekomst in de weg. Knappe mix van romantische komedie, satire op de medicijnenmarkt en zakdoekendrama met goed ondersteunend werk van Josh Gad als Jamies stuurloze, jongere broer en van Oliver Platt als Jamies collega en mentor. Gyllenhaal en Hathaway zijn uitstekend in de hoofdrollen en de aandacht voor de gevolgen van Parkinson en de manier waarop je er mee om kunt gaan is prijzenswaardig. Jammer van de afgezaagde ontknoping.

Hadley [Haley Lu Richardson] reist van JFK naar Londen voor de bruiloft van haar vader [Rob Delaney] met een vrouw [Katrina Nare] die ze nooit heeft ontmoet. Op het vliegveld ontmoet ze Oliver [Ben Hardy], een Britse student die onderweg is naar Londen voor de herdenking van zijn moeder. Richardson is snoezig als altijd, maar het enige originele is de verschijning van verteller [Jameela Jamil]. Niet dat het daardoor beter of minder voorspelbaar wordt. Formulematig tot de laatste snik, met een handjevol kleffe popliedjes.

In 2012 vluchten Iraniërs Leila en Sahand met hun zoontje Mani naar Turkije. Lerares Engels Leila was getrouwd met een man die nooit seks met haar had en haar geen kinderen kon of wilde geven. Leila’s scheidingsaanvraag werd afgewezen, bovendien begon ze een affaire met collega Sahand van wie ze zwanger raakte. Hoewel ze haar man lange tijd aan het lijntje kon houden was de angst voor en kans op ontdekking van haar buitenechtelijke affaire (bestrafbaar met steniging) te groot. De asielprocedure wordt bemoeilijkt door de grote instroom van vluchtelingen uit Syrië. We volgen Leila, Sahand en Mani (die pas bij aankomst in Turkije ontdekt dat Sahand zijn vader is) gedurende de jaren waarin ze wachten op een officiële status en zijn getuige van de impact dat dit op hun leven heeft. Sommige momenten zijn duidelijk (opnieuw) in scène gezet, maar de emoties zijn ontegenzeggelijk oprecht.

Emy [Carré Albers] is een verwend nest dat het niet kan uitstaan dat haar moeder [Nyncke Beekhuyzen] haar niet de leuke klusjes laat doen in het resort op Curaçao waar ze eigenaar van is. Ze zadelt haar rivaal [Lisa Michels] op met een voedselvergiftiging zodat zij gastvrouw kan zijn van hunky filmster Nathan Levi [Twan Kuyper] die zijn nieuwste film ‘Love Fail Repeat’ komt promoten met zijn tegenspeler, tevens kersverse ex-vriendin Sofia Dumonde [Sophie Bouquet]. Waarschijnlijk de slechtste variant op Groundhog Day met een scenario dat net zo slecht is als het acteerwerk. Een prul uit de fabriek voor formulematige werkjes van de gebroeders Boudellah.

Op het eerste gezicht is Marvin Gable[Ke Huy Quan] een nette, zachtaardige makelaar. Tot zijn voormalige partner [Ariana DeBose] hem opzoekt en hem waarschuwt dat een groep criminelen, aangevoerd door zijn broer Alvin ‘Knuckles’ [Daniel Wu], hem heeft opgespoord. De Oscarwinnaar voor Everything Everywhere All At Once doet een verdienstelijke imitatie van Jackie Chan in de actiescènes, maar Eusebio doorspekt de actie met grof geweld waardoor deze op papier luchtige komedie een onaangename, naargeestige bijsmaak heeft.

Sterke cast verleent waardigheid aan het weinig opzienbarende verhaal van Ben [John Lithgow] en George [Alfred Molina] die na hun huwelijk in financiële nood komen omdat George daardoor zijn als leraar verliest. Ze zijn daardoor aangewezen op de hulp van hun familie, maar ondanks alle goede wil blijkt de nieuwe situatie problematisch te zijn voor alle betrokkenen. Goed geacteerd maar te voorspelbaar om te beklijven.

Luchtig, episodisch en weinig zeggend romantisch drama met pogingen tot komische elementen over ups and downs in de relatie tussen Arthur [Johnny Flynn], aspirerend animator en zoon van een eenvoudige staalwerker uit Wales en Via [Lydia Wilson], een 'rijke Jodin' uit Londen. Niet bepaald een 'match made in heaven', want het zijn behoorlijke tegenpolen en je vraagt je af hoe deze twee ooit bij elkaar gekomen zijn. Hoe dan ook: ze grappen, kibbelen, hebben slaande ruzie, gaan uit elkaar en maken het weer goed in een film die als los zand aan elkaar hangt en waar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers het moeilijk maakt om sympathie op te brengen voor de iets te zelfingenomen wederhelften in de centrale relatie. Het gebruik van animatie heeft allicht iets artistiekerigs, evenals als de soundtrack, maar dat kan niet verhullen dat dit weinig om het lijf heeft.

Het is 1989 en Daisy [Anna Baryshnikov] is al liftend onderweg van Oklahoma naar Las Vegas om deel te nemen aan een wedstrijd bodybuilding in Las Vegas. Zo komt ze terecht in een klein woestijnstadje bij een sportschool. Daar krijgt ze een affaire met beheerder Lou [Kristen Stewart] die haar onderdak en anabole steroïden biedt. Lou is verwikkeld in een familievete met haar zus Beth [Jena Malone], die niets doet tegen het huiselijk geweld van haar echtgenoot JJ [Dave Franco], en vader Lou Sr. [Ed Harris], die wapens smokkelt naar Mexico en Lou in het verleden heeft betrokken bij enkele afrekeningen. Glass vult deze bloederige, onvoorspelbare misdaadthriller aan met een aangename dosis zwartgallige humor. Ook de cameravoering en de montage zijn voortreffelijk.

Verfilming van het boek van Constance Debré over biseksuele moeder Clémence [Vicky Krieps], die drie jaar na de amicale scheiding van Laurent [Antoine Reinartz] onverwacht geconfronteerd wordt met een bittere strijd om de voogdij over hun dan achtjarige zoon [Viggo Farreira-Redier]. Over een periode van jaren ontdekken we de gevolgen van die strijd en de onmacht van zowel de moeder als officiële instanties (waaronder de politie) om ervoor te zorgen dat Laurent zich aan de regeling houdt. Cambet vertelt het verhaal volledig vanuit Clémences perspectief. Daardoor is dit wel een gelaagde karakterstudie geworden, maar verzuimt ze ook om te onthullen in hoeverre Laurent de boel in werkelijkheid manipuleert.

Britse nieuwkomer [Mia Jenkins] op een school in Milaan valt voor Will [Luca Melucci], maar Wills boezemvriend (e.d.) James [Pepe Barroso] vertrouwt haar niet en stelt haar op de proef. Bizarre, naargeestige tienerromantiek met karikaturale ondersteunende karakters, extreme emoties en kooigevechten.

Erotisch dichter en woordkunstenaar Ines [Nora El Koussour] is dolblij wanneer publicist Jozie Zwart [Olga Zuiderhoek] interesse toont in haar werk. Maar Jozie vindt dat Ines een duidelijk visie en identiteit nodig heeft en dwingt haar daarom om eens goed in de spiegel te kijken. Die confrontatie heeft onvoorziene, traumatische gevolgen. Sahir zet Ines een uur lang neer als een narcistisch, vaak onuitstaanbaar los projectiel voor ze haar erg abrupt in een slachtofferrol duwt. Dat ze er niet in slaagt om die omslag te tonen als een geleidelijk proces is het grote gebrek van dit onevenwichtige psychologische drama met een paar karikaturale personages die afbreuk doen aan de onderliggende thematiek.

Verpleegkundige Maya [Margaret Qualley] trouwt met Charlie [Gabriel Basso], de liefde van haar leven. Een gezamenlijk leven van liefde en geluk wordt wreed verstoord door de covidpandemie. Overmand door schuldgevoelens ontvlucht Maya haar oude leven en verbreekt ze ieder contact. Na jaren van afzondering ontmoet ze Felix [Aaron Pierre]. Intelligent romantisch drama kiest de moeilijke weg en heeft oog voor de complexe gevoelens van alle belangrijke personages, waaronder Patrick Schwarzenegger als Maya’s boezemvriend en Catherine Keener als Charlies moeder. Een buitengewoon volwassen drama vol hartverscheurende, maar authentieke momenten.

Een film die zwelgt in nostalgie en vooral een hommage lijkt aan de Hammer-films en het werk Mario Bava, Roger Corman en David Lynch. Het is zonde dat het verhaal te mager is om een speelduur van twee uur te rechtvaardigen. Er is op zich niets mis mee om stijl boven inhoud te verkiezen, maar het verteltempo ligt hier te laag en het lijkt erop alsof regisseur Anna Biller het zonde vond om sommige - mooi gefilmde, maar overbodige - scènes weg te knippen. Hier is zeker een talent aan het werk met een diepgewortelde kennis van het horrorgenre, maar het lukt Biller niet om de visuele ideeën om te smeden tot een boeiend verhaal.

Prima romantisch drama met komische elementen maakt goed gebruik van locaties in New York en is een kans om Natalie Wood en Steve McQueen te zien in rollen die we niet direct associëren met hun imago. Angie Rossini [Natalie Wood] is een typische telg uit een Italiaanse familie in New York: charismatisch, rap van tong en niet voor één gat te vangen. Wanneer ze zwanger blijkt te zijn van de zachtaardige muzikant Rocky [Steve McQueen] en hem ermee confronteert, weet Rocky niet goed wat hij met de situatie aan moet. En Angies temperament maakt het ook moeilijk om de emoties opzij te zetten en samen te komen tot een antwoord op die prangende vraag: hoe nu verder?
Wood overtuigt volledig in haar rol, daarbij geholpen door een sterke ondersteunende cast die op treffende en energieke wijze haar familieleven tot leven brengt. Die familiescènes zijn hoogtepunten in deze film die in het laatste half uur even op een door spoor lijkt te komen, maar zich in het laatste kwartier herstelt wanneer Angie en Rocky elkaar (min of meer) uitnodigen voor een etentje. Met een fraai staaltje komisch acteren werken de twee sterren toe naar een fantastische finale met een onvergetelijk eindshot.

In 1992 studeerde Jeroen Kooijmans aan de Rietveld Academie in de hoop beeldend kunstenaar te worden. Hij krijgt een levenslange relatie met medestudent Elspeth Diederix. Kooijmans kijkt terug op zijn leven aan de hand van video’s/beeldende kunstwerken en reflecteert op zijn onophoudelijke strijd tegen depressie. De brieven die hij aan zichzelf schreef als therapie moeten dit een dramatische lading geven, maar in feite is dit vooral een grotendeels chronologische collage van zijn artistiekerige videoportfolio. Onsamenhangend en zelfingenomen.

Marilyns persoonlijke observaties in de vorm van dagboeknotities en brieven vormen de basis voor deze inhoudelijk interessante documentaire over Marilyn Monroe. Uiteraard komen de bekendste momenten uit haar leven naar voren, waarbij ook gebruik is gemaakt van archiefmateriaal waarin sleutelfiguren als Billy Wilder, Arthur Miller, Laurence Olivier en Jack Lemmon hun persoonlijke herinneringen aan Miss Monroe delen. De geschreven woorden van Monroe, alsmede citaten uit biografieën van en interviews met andere personen die een belangrijke rol speelde in haar leven, zijn tot leven gebracht door een wie-is-wie van topacteurs. Het is een wat theatraal concept dat niet altijd werkt omdat de acteurs regelmatig de aandacht teveel naar zichzelf toetrekken. Van alle Marilyn-vertolkers komt Elizabeth Banks het best uit de verf. Daarnaast leveren respectievelijk Hope Davis (als Gloria Steinem), Adrien Brody (als Truman Capote) en F. Murray Abraham (als psychiater Ralph Greenson) het beste werk af. Deze documentaire biedt zeker nieuwe inzichten, maar de vorm leidt regelmatig af van de inhoud.

Rosie [Lily Collins] en Alex [Sam Claflin] zijn al sinds de basisschool beste vrienden en daar hadden ze het beter bij kunnen laten. Want deze romcom zit vol momenten waarop de twee misschien toch een liefdeskoppel kunnen worden en ieder cliché dat die mogelijkheid in de weg staat. Het gebrek aan chemie tussen Collins en de houterige Claflin is één probleem. Het oppervlakkige scenario is het andere grote probleem.

Waar maakt deze jongen zich in vredesnaam zo druk om? Die vraagt bleef maar in mijn hoofd spoken tijdens de vaak tenenkrommende eerste helft van dit luchtige tienerdrama over Simon [Nick Robinson], die al enkele jaren weet dat hij homoseksueel is en dat krampachtig probeert te verbergen. Wanneer hij op een schoolblog een post leest van 'Blue', die ook worstelt met zijn seksualiteit, besluit Simon onder een pseudoniem met de mysterieuze 'Blue' te corresponderen. De problemen ontstaan wanneer de irritante Martin [Logan Miller] zijn emails ziet, er afdrukken van maakt en dreigt deze openbaar te maken als Simon hem niet weet te koppelen aan Simons goede vriendin Abby [Alexandra Shipp]. De film is lang nauwelijks aan te zien, zeker wanneer we kennis maken met de adjunct-directeur Mr Worth [Tony Hale] en Ms Albright [Natasha Rothwell], die werkelijk een belediging zijn voor iedere serieuze onderwijzer! Wanneer Simon eindelijk uit de kast komt zijn er enkele rake momenten, maar tegen het einde verzandt de film toch in een moeras aan sentimentele clichés.

Amanda Seyfried is een even gewaagde als overtuigende keuze voor de titelrol in deze verfilming van het schrijnende verhaal van Linda Susan Borman, die zich door de opportunistische en brute Chuck Traynor [Peter Sarsgaard] wegens geldproblemen liet overhalen om - onder het pseudoniem Linda Lovelace - de hoofdrol te spelen in de beroemdste pornofilm aller tijden: Deep Throat (1972).

De keuze van regisseur Rob Epstein en Jeffrey Friedman om een Rashômon (1950)-achtige structuur te gebruiken pakt wonderwel goed uit. Het eerste deel van de film toont Linda's levensverhaal zoals het publiek het lange tijd kende: Linda als de gewillige, vrolijke actrice die alles wil doen voor de roem en daar volop van geniet, met hulp van Chuck, haar steun en toeverlaat. Na een korte flash-forward waarin Linda een leugendetectortest ondergaat, passeert hetzelfde verhaal nog eens de revue, maar nu vanuit het perspectief van Linda zelf. Dat verhaal, gebaseerd op Linda's baanbrekende autobiografie 'Ordeal', geeft een totaal andere kijk op de gebeurtenissen. "Lovelace" is daarmee niet alleen effectief en integere biografie van een onbegrepen icoon geworden, maar ook een exposé van de meedogenloze manier waarop de filmindustrie sterren tegen elke prijs wil exploiteren. En ondanks het onaangename thema is er een hoopvol, voor sommigen wellicht zelfs inspirerend einde.

De hoogbejaarde Robert Malone [Martin Landau] is een eenzame, wat nukkige man die overdag in een kleine supermarkt wat klusjes doet en schilderijen maakt. Wanneer hij Mary [Ellen Burstyn] daar ontmoet klikt het meteen tussen de twee en er bloeit een romance op waardoor Robert helemaal opleeft. Maar wie denkt dat we hier te maken hebben met een klassieke Kerstfilm rondom een romance tussen twee mensen in de herfst van hun leven, heeft het mis. Het zou zonde zijn om meer van het plot te verraden (kijk ook AJB níet op de IMDB-site!). Het indrukwekkende van dit knap opgebouwde drama is hoe regisseur Nik Fackler je als kijker meeneemt in het hoofd van de hoofdpersoon die werkelijk een emotionele achtbaan moet doorstaan. Het is een prachtrol voor Martin Landau die uitstekend tegenspel krijgt van een uitgesproken charmante Burstyn. Ook Elizabeth Banks (als Mary's dochter) en Adam Scott (als de bedrijfsleider van de supermarkt) dragen hun steentje bij aan een complexe film die desondanks probleemloos te volgen is. Een indrukwekkend regiedebuut.

De pas gescheiden Dave Kroupa begeeft zich in de datingwereld en legt het in korte tijd aan met twee vrouwen. Het heeft er alle schijn van dat een van die vrouwen gestalkt wordt door de andere, maar de vork zit uiteraard anders in de steel. Voorspelbare truecrime met de gebruikelijke hyperbolen die moeten dienen als cliffhanger. Kroupa wekt weinig sympathie op en Hobkinsons keuze om de betrokkenen zelf scènes te laten naspelen, pakt rampzalig uit.

Het is moeilijk te geloven dat dit racistische, homofobe en seksistische misdaaddrama is gemaakt in samenspraak met Fier, een professionele hulpverlenersorganisatie op het gebied van misbruik, geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Guds speelt Terrance, een alleenstaande vader die zijn schuld bij een zware misdadiger [Mohammed Azaay] afbetaalt door meisjes te verleiden en tot seksslaaf te maken. Zijn eerste slachtoffer is Naomi [Julia Batelaan], maar Guds schetst vooral Terrance af als een slachtoffer! De hypocrisie is stuitend en Guds vindt het geen probleem om racistische vooroordelen over zwarte mannen te exploiteren voor “het goede doel”. Een verschrikking!

Net wanneer Mary [Debra Winger] en Michael [Tracy Letts] tot de conclusie zijn gekomen dat ze hun huwelijk beter kunnen beëindigen (ze hebben allebei een affaire), springt er plotseling een vonk over die hun huwelijk niet leven inblaast. Schippert ongemakkelijk en weinig succesvol tussen romantisch drama en romantische komedie. Bovendien slaagt Jacobs er onvoldoende in om de omslag in het liefdeloze huwelijk te verklaren. Dat weerhoudt Winger en Letts er echter niet van om het maximale te halen uit hun rollen en zij maken dit de moeite redelijk waard.

Deze film valt tussen de wal en het schip. Het verhaal van een blanke man en zwarte vrouw die voor 28 jaar uit de staat Virginia worden verbannen omdat ze een interraciale relatie hadden - en zelfs waren getrouwd - biedt ruimte voor de nodige dramatiek. Aanvankelijk is het prijzenswaardig dat regisseur Jeff Nichols nooit kiest voor de emotie, daardoor vervalt Loving nooit in clichés. Maar het lijkt alsof iemand op het twijfelachtige idee is gekomen om Richard en Mildred neer te zetten als uiterst gewone en bescheiden mensen, die gewoon hun leven leidden en die na enig aarzelen besluiten om de staat aan te klagen, zodat ze naar huis konden gaan. Die benadering is, getuige de artikelen die je kunt vinden over de twee, ongetwijfeld erg realistisch, maar daardoor is de film vlak en komt het nooit tot leven. Zelfs de rechtszaken, waarin zich ongetwijfeld wel veel drama afspeelde, komen niet in beeld! En daarmee is dit een voorbeeld van realisme dat leidt tot een vrij saaie film over een interessant onderwerp. Dat doet overigens niets af aan de uitstekende acteerprestatie van Joel Edgerton, die de onzekerheid van Richard Loving over het hele gebeuren op subtiele, haast zwijgende wijze weet uit te drukken.

De wat episodische structuur van deze biopic betekent dat er weinig dramatische opbouw is. Bardem is erg goed als Escobar, maar zijn karakter is ééndimensionaal en we komen onvoldoende te weten over hoe hij zijn positie als meest machtige kartelleider wist te verkrijgen. Uiteraard is er veel geweld, maar de actiescènes voelen meer al snel als een herhaling van zetten. Het scenario probeert teveel in te weinig tijd te vertellen en daardoor is het geheel wat oppervlakkig. De voice-over van Penélope Cruz klinkt bovendien erg mechanisch, waardoor de film zelden enerverend wordt. Enkele actiescènes zijn goed gefilmd, maar het hangt allemaal wat als los zand achter elkaar waardoor deze matige biopic niet beklijfd.

Richard en Mildred Loving waren gelukkig getrouwd toen de plaatselijke sheriff in 1958 hun huis binnenviel en het echtpaar arresteerde wegens schending van de Racial Integrity Act of 1924. Virginia was één van de 24 staten waar interraciaal in 1958 nog steeds verboden was en de rechter dwong het echtpaar om de staat te verlaten. Hoewel de Lovings helemaal geen activisten waren, probeerden ze jarenlang hun veroordeling nietig te laten verklaren. In 1963 besloot Mildred een brief te schrijven aan de toenmalig Procureur-Generaal Robert Kennedy. Uiteindelijk kwam de zaak voor het Amerikaanse Hooggerechtshof. Aan de hand van archiefmateriaal dat bestaat uit interviews met en reportages over de Lovings en hun advocaten Bernard S. Cohen en Philips Hirschkop ontdekken we waarom het huwelijk van de Lovings voor hun volstrekt vanzelfsprekend was, maar ook hoe en waarom een groot deel van de maatschappij en de rechtspraak daar geen enkele waarde aan hechtte. Een degelijke, maar ietwat tamme documentaire over een fascinerend stukje recente Amerikaanse geschiedenis. Dit verhaal werd in 2016 verfilmd als Loving met Joel Edgerton en Ruth Negga in de hoofdrollen.