Meningen

Emy [Carré Albers] is een verwend nest dat het niet kan uitstaan dat haar moeder [Nyncke Beekhuyzen] haar niet de leuke klusjes laat doen in het resort op Curaçao waar ze eigenaar van is. Ze zadelt haar rivaal [Lisa Michels] op met een voedselvergiftiging zodat zij gastvrouw kan zijn van hunky filmster Nathan Levi [Twan Kuyper] die zijn nieuwste film ‘Love Fail Repeat’ komt promoten met zijn tegenspeler, tevens kersverse ex-vriendin Sofia Dumonde [Sophie Bouquet]. Waarschijnlijk de slechtste variant op Groundhog Day met een scenario dat net zo slecht is als het acteerwerk. Een prul uit de fabriek voor formulematige werkjes van de gebroeders Boudellah.

Op het eerste gezicht is Marvin Gable[Ke Huy Quan] een nette, zachtaardige makelaar. Tot zijn voormalige partner [Ariana DeBose] hem opzoekt en hem waarschuwt dat een groep criminelen, aangevoerd door zijn broer Alvin ‘Knuckles’ [Daniel Wu], hem heeft opgespoord. De Oscarwinnaar voor Everything Everywhere All At Once doet een verdienstelijke imitatie van Jackie Chan in de actiescènes, maar Eusebio doorspekt de actie met grof geweld waardoor deze op papier luchtige komedie een onaangename, naargeestige bijsmaak heeft.

Sterke cast verleent waardigheid aan het weinig opzienbarende verhaal van Ben [John Lithgow] en George [Alfred Molina] die na hun huwelijk in financiële nood komen omdat George daardoor zijn als leraar verliest. Ze zijn daardoor aangewezen op de hulp van hun familie, maar ondanks alle goede wil blijkt de nieuwe situatie problematisch te zijn voor alle betrokkenen. Goed geacteerd maar te voorspelbaar om te beklijven.

Luchtig, episodisch en weinig zeggend romantisch drama met pogingen tot komische elementen over ups and downs in de relatie tussen Arthur [Johnny Flynn], aspirerend animator en zoon van een eenvoudige staalwerker uit Wales en Via [Lydia Wilson], een 'rijke Jodin' uit Londen. Niet bepaald een 'match made in heaven', want het zijn behoorlijke tegenpolen en je vraagt je af hoe deze twee ooit bij elkaar gekomen zijn. Hoe dan ook: ze grappen, kibbelen, hebben slaande ruzie, gaan uit elkaar en maken het weer goed in een film die als los zand aan elkaar hangt en waar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers het moeilijk maakt om sympathie op te brengen voor de iets te zelfingenomen wederhelften in de centrale relatie. Het gebruik van animatie heeft allicht iets artistiekerigs, evenals als de soundtrack, maar dat kan niet verhullen dat dit weinig om het lijf heeft.

Het is 1989 en Daisy [Anna Baryshnikov] is al liftend onderweg van Oklahoma naar Las Vegas om deel te nemen aan een wedstrijd bodybuilding in Las Vegas. Zo komt ze terecht in een klein woestijnstadje bij een sportschool. Daar krijgt ze een affaire met beheerder Lou [Kristen Stewart] die haar onderdak en anabole steroïden biedt. Lou is verwikkeld in een familievete met haar zus Beth [Jena Malone], die niets doet tegen het huiselijk geweld van haar echtgenoot JJ [Dave Franco], en vader Lou Sr. [Ed Harris], die wapens smokkelt naar Mexico en Lou in het verleden heeft betrokken bij enkele afrekeningen. Glass vult deze bloederige, onvoorspelbare misdaadthriller aan met een aangename dosis zwartgallige humor. Ook de cameravoering en de montage zijn voortreffelijk.

Verfilming van het boek van Constance Debré over biseksuele moeder Clémence [Vicky Krieps], die drie jaar na de amicale scheiding van Laurent [Antoine Reinartz] onverwacht geconfronteerd wordt met een bittere strijd om de voogdij over hun dan achtjarige zoon [Viggo Farreira-Redier]. Over een periode van jaren ontdekken we de gevolgen van die strijd en de onmacht van zowel de moeder als officiële instanties (waaronder de politie) om ervoor te zorgen dat Laurent zich aan de regeling houdt. Cambet vertelt het verhaal volledig vanuit Clémences perspectief. Daardoor is dit wel een gelaagde karakterstudie geworden, maar verzuimt ze ook om te onthullen in hoeverre Laurent de boel in werkelijkheid manipuleert.

Erotisch dichter en woordkunstenaar Ines [Nora El Koussour] is dolblij wanneer publicist Jozie Zwart [Olga Zuiderhoek] interesse toont in haar werk. Maar Jozie vindt dat Ines een duidelijk visie en identiteit nodig heeft en dwingt haar daarom om eens goed in de spiegel te kijken. Die confrontatie heeft onvoorziene, traumatische gevolgen. Sahir zet Ines een uur lang neer als een narcistisch, vaak onuitstaanbaar los projectiel voor ze haar erg abrupt in een slachtofferrol duwt. Dat ze er niet in slaagt om die omslag te tonen als een geleidelijk proces is het grote gebrek van dit onevenwichtige psychologische drama met een paar karikaturale personages die afbreuk doen aan de onderliggende thematiek.

Een film die zwelgt in nostalgie en vooral een hommage lijkt aan de Hammer-films en het werk Mario Bava, Roger Corman en David Lynch. Het is zonde dat het verhaal te mager is om een speelduur van twee uur te rechtvaardigen. Er is op zich niets mis mee om stijl boven inhoud te verkiezen, maar het verteltempo ligt hier te laag en het lijkt erop alsof regisseur Anna Biller het zonde vond om sommige - mooi gefilmde, maar overbodige - scènes weg te knippen. Hier is zeker een talent aan het werk met een diepgewortelde kennis van het horrorgenre, maar het lukt Biller niet om de visuele ideeën om te smeden tot een boeiend verhaal.

Prima romantisch drama met komische elementen maakt goed gebruik van locaties in New York en is een kans om Natalie Wood en Steve McQueen te zien in rollen die we niet direct associëren met hun imago. Angie Rossini [Natalie Wood] is een typische telg uit een Italiaanse familie in New York: charismatisch, rap van tong en niet voor één gat te vangen. Wanneer ze zwanger blijkt te zijn van de zachtaardige muzikant Rocky [Steve McQueen] en hem ermee confronteert, weet Rocky niet goed wat hij met de situatie aan moet. En Angies temperament maakt het ook moeilijk om de emoties opzij te zetten en samen te komen tot een antwoord op die prangende vraag: hoe nu verder?
Wood overtuigt volledig in haar rol, daarbij geholpen door een sterke ondersteunende cast die op treffende en energieke wijze haar familieleven tot leven brengt. Die familiescènes zijn hoogtepunten in deze film die in het laatste half uur even op een door spoor lijkt te komen, maar zich in het laatste kwartier herstelt wanneer Angie en Rocky elkaar (min of meer) uitnodigen voor een etentje. Met een fraai staaltje komisch acteren werken de twee sterren toe naar een fantastische finale met een onvergetelijk eindshot.

Marilyns persoonlijke observaties in de vorm van dagboeknotities en brieven vormen de basis voor deze inhoudelijk interessante documentaire over Marilyn Monroe. Uiteraard komen de bekendste momenten uit haar leven naar voren, waarbij ook gebruik is gemaakt van archiefmateriaal waarin sleutelfiguren als Billy Wilder, Arthur Miller, Laurence Olivier en Jack Lemmon hun persoonlijke herinneringen aan Miss Monroe delen. De geschreven woorden van Monroe, alsmede citaten uit biografieën van en interviews met andere personen die een belangrijke rol speelde in haar leven, zijn tot leven gebracht door een wie-is-wie van topacteurs. Het is een wat theatraal concept dat niet altijd werkt omdat de acteurs regelmatig de aandacht teveel naar zichzelf toetrekken. Van alle Marilyn-vertolkers komt Elizabeth Banks het best uit de verf. Daarnaast leveren respectievelijk Hope Davis (als Gloria Steinem), Adrien Brody (als Truman Capote) en F. Murray Abraham (als psychiater Ralph Greenson) het beste werk af. Deze documentaire biedt zeker nieuwe inzichten, maar de vorm leidt regelmatig af van de inhoud.

Rosie [Lily Collins] en Alex [Sam Claflin] zijn al sinds de basisschool beste vrienden en daar hadden ze het beter bij kunnen laten. Want deze romcom zit vol momenten waarop de twee misschien toch een liefdeskoppel kunnen worden en ieder cliché dat die mogelijkheid in de weg staat. Het gebrek aan chemie tussen Collins en de houterige Claflin is één probleem. Het oppervlakkige scenario is het andere grote probleem.

Waar maakt deze jongen zich in vredesnaam zo druk om? Die vraagt bleef maar in mijn hoofd spoken tijdens de vaak tenenkrommende eerste helft van dit luchtige tienerdrama over Simon [Nick Robinson], die al enkele jaren weet dat hij homoseksueel is en dat krampachtig probeert te verbergen. Wanneer hij op een schoolblog een post leest van 'Blue', die ook worstelt met zijn seksualiteit, besluit Simon onder een pseudoniem met de mysterieuze 'Blue' te corresponderen. De problemen ontstaan wanneer de irritante Martin [Logan Miller] zijn emails ziet, er afdrukken van maakt en dreigt deze openbaar te maken als Simon hem niet weet te koppelen aan Simons goede vriendin Abby [Alexandra Shipp]. De film is lang nauwelijks aan te zien, zeker wanneer we kennis maken met de adjunct-directeur Mr Worth [Tony Hale] en Ms Albright [Natasha Rothwell], die werkelijk een belediging zijn voor iedere serieuze onderwijzer! Wanneer Simon eindelijk uit de kast komt zijn er enkele rake momenten, maar tegen het einde verzandt de film toch in een moeras aan sentimentele clichés.

Amanda Seyfried is een even gewaagde als overtuigende keuze voor de titelrol in deze verfilming van het schrijnende verhaal van Linda Susan Borman, die zich door de opportunistische en brute Chuck Traynor [Peter Sarsgaard] wegens geldproblemen liet overhalen om - onder het pseudoniem Linda Lovelace - de hoofdrol te spelen in de beroemdste pornofilm aller tijden: Deep Throat (1972).

De keuze van regisseur Rob Epstein en Jeffrey Friedman om een Rashômon (1950)-achtige structuur te gebruiken pakt wonderwel goed uit. Het eerste deel van de film toont Linda's levensverhaal zoals het publiek het lange tijd kende: Linda als de gewillige, vrolijke actrice die alles wil doen voor de roem en daar volop van geniet, met hulp van Chuck, haar steun en toeverlaat. Na een korte flash-forward waarin Linda een leugendetectortest ondergaat, passeert hetzelfde verhaal nog eens de revue, maar nu vanuit het perspectief van Linda zelf. Dat verhaal, gebaseerd op Linda's baanbrekende autobiografie 'Ordeal', geeft een totaal andere kijk op de gebeurtenissen. "Lovelace" is daarmee niet alleen effectief en integere biografie van een onbegrepen icoon geworden, maar ook een exposé van de meedogenloze manier waarop de filmindustrie sterren tegen elke prijs wil exploiteren. En ondanks het onaangename thema is er een hoopvol, voor sommigen wellicht zelfs inspirerend einde.

De hoogbejaarde Robert Malone [Martin Landau] is een eenzame, wat nukkige man die overdag in een kleine supermarkt wat klusjes doet en schilderijen maakt. Wanneer hij Mary [Ellen Burstyn] daar ontmoet klikt het meteen tussen de twee en er bloeit een romance op waardoor Robert helemaal opleeft. Maar wie denkt dat we hier te maken hebben met een klassieke Kerstfilm rondom een romance tussen twee mensen in de herfst van hun leven, heeft het mis. Het zou zonde zijn om meer van het plot te verraden (kijk ook AJB níet op de IMDB-site!). Het indrukwekkende van dit knap opgebouwde drama is hoe regisseur Nik Fackler je als kijker meeneemt in het hoofd van de hoofdpersoon die werkelijk een emotionele achtbaan moet doorstaan. Het is een prachtrol voor Martin Landau die uitstekend tegenspel krijgt van een uitgesproken charmante Burstyn. Ook Elizabeth Banks (als Mary's dochter) en Adam Scott (als de bedrijfsleider van de supermarkt) dragen hun steentje bij aan een complexe film die desondanks probleemloos te volgen is. Een indrukwekkend regiedebuut.

De pas gescheiden Dave Kroupa begeeft zich in de datingwereld en legt het in korte tijd aan met twee vrouwen. Het heeft er alle schijn van dat een van die vrouwen gestalkt wordt door de andere, maar de vork zit uiteraard anders in de steel. Voorspelbare truecrime met de gebruikelijke hyperbolen die moeten dienen als cliffhanger. Kroupa wekt weinig sympathie op en Hobkinsons keuze om de betrokkenen zelf scènes te laten naspelen, pakt rampzalig uit.

Het is moeilijk te geloven dat dit racistische, homofobe en seksistische misdaaddrama is gemaakt in samenspraak met Fier, een professionele hulpverlenersorganisatie op het gebied van misbruik, geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Guds speelt Terrance, een alleenstaande vader die zijn schuld bij een zware misdadiger [Mohammed Azaay] afbetaalt door meisjes te verleiden en tot seksslaaf te maken. Zijn eerste slachtoffer is Naomi [Julia Batelaan], maar Guds schetst vooral Terrance af als een slachtoffer! De hypocrisie is stuitend en Guds vindt het geen probleem om racistische vooroordelen over zwarte mannen te exploiteren voor “het goede doel”. Een verschrikking!

Net wanneer Mary [Debra Winger] en Michael [Tracy Letts] tot de conclusie zijn gekomen dat ze hun huwelijk beter kunnen beëindigen (ze hebben allebei een affaire), springt er plotseling een vonk over die hun huwelijk niet leven inblaast. Schippert ongemakkelijk en weinig succesvol tussen romantisch drama en romantische komedie. Bovendien slaagt Jacobs er onvoldoende in om de omslag in het liefdeloze huwelijk te verklaren. Dat weerhoudt Winger en Letts er echter niet van om het maximale te halen uit hun rollen en zij maken dit de moeite redelijk waard.

Deze film valt tussen de wal en het schip. Het verhaal van een blanke man en zwarte vrouw die voor 28 jaar uit de staat Virginia worden verbannen omdat ze een interraciale relatie hadden - en zelfs waren getrouwd - biedt ruimte voor de nodige dramatiek. Aanvankelijk is het prijzenswaardig dat regisseur Jeff Nichols nooit kiest voor de emotie, daardoor vervalt Loving nooit in clichés. Maar het lijkt alsof iemand op het twijfelachtige idee is gekomen om Richard en Mildred neer te zetten als uiterst gewone en bescheiden mensen, die gewoon hun leven leidden en die na enig aarzelen besluiten om de staat aan te klagen, zodat ze naar huis konden gaan. Die benadering is, getuige de artikelen die je kunt vinden over de twee, ongetwijfeld erg realistisch, maar daardoor is de film vlak en komt het nooit tot leven. Zelfs de rechtszaken, waarin zich ongetwijfeld wel veel drama afspeelde, komen niet in beeld! En daarmee is dit een voorbeeld van realisme dat leidt tot een vrij saaie film over een interessant onderwerp. Dat doet overigens niets af aan de uitstekende acteerprestatie van Joel Edgerton, die de onzekerheid van Richard Loving over het hele gebeuren op subtiele, haast zwijgende wijze weet uit te drukken.

De wat episodische structuur van deze biopic betekent dat er weinig dramatische opbouw is. Bardem is erg goed als Escobar, maar zijn karakter is ééndimensionaal en we komen onvoldoende te weten over hoe hij zijn positie als meest machtige kartelleider wist te verkrijgen. Uiteraard is er veel geweld, maar de actiescènes voelen meer al snel als een herhaling van zetten. Het scenario probeert teveel in te weinig tijd te vertellen en daardoor is het geheel wat oppervlakkig. De voice-over van Penélope Cruz klinkt bovendien erg mechanisch, waardoor de film zelden enerverend wordt. Enkele actiescènes zijn goed gefilmd, maar het hangt allemaal wat als los zand achter elkaar waardoor deze matige biopic niet beklijfd.

Richard en Mildred Loving waren gelukkig getrouwd toen de plaatselijke sheriff in 1958 hun huis binnenviel en het echtpaar arresteerde wegens schending van de Racial Integrity Act of 1924. Virginia was één van de 24 staten waar interraciaal in 1958 nog steeds verboden was en de rechter dwong het echtpaar om de staat te verlaten. Hoewel de Lovings helemaal geen activisten waren, probeerden ze jarenlang hun veroordeling nietig te laten verklaren. In 1963 besloot Mildred een brief te schrijven aan de toenmalig Procureur-Generaal Robert Kennedy. Uiteindelijk kwam de zaak voor het Amerikaanse Hooggerechtshof. Aan de hand van archiefmateriaal dat bestaat uit interviews met en reportages over de Lovings en hun advocaten Bernard S. Cohen en Philips Hirschkop ontdekken we waarom het huwelijk van de Lovings voor hun volstrekt vanzelfsprekend was, maar ook hoe en waarom een groot deel van de maatschappij en de rechtspraak daar geen enkele waarde aan hechtte. Een degelijke, maar ietwat tamme documentaire over een fascinerend stukje recente Amerikaanse geschiedenis. Dit verhaal werd in 2016 verfilmd als Loving met Joel Edgerton en Ruth Negga in de hoofdrollen.

In 'Loving Vincent' probeert Armand, de zoon van de postbode die Vincent van Goghs brieven aannam voor bezorging, besluit de laatste onbezorgde brief die Vincent ooit schreef aan diens broer alsnog af te leveren. Wanneer hij ontdekt dat Theo ook is overleden, reist hij af naar Arles in de hoop de brief af te kunnen begeven bij één van Vincents vrienden aldaar. Tijdens zijn zoektocht spreekt hij verschillende figuren die Van Gogh schilderde en een rol speelden in zijn leven en zijn laatste levensdagen en raakt hij geïntrigeerd door diens dood: was het inderdaad zelfmoord, of is Van Gogh toch vermoord? Het scenario van Jacek Dehnel en regisseurs Dorota Kobiela en Hugh Welchman gebruikt de verhaalstructuur van Orson Welles' "Citizen Kane" waarin de hoofdpersoon ook door middel van gesprekken met sleutelfiguren probeert de waarheid te achterhalen rondom de dood van de beroemde hoofdpersoon. Die structuur maakt de film episodisch en het verhaal komt maar langzaam op gang, maar naar mate het mysterie zich ontrafelt sleept het verhaal je toch mee naar een prima einde. Kobiele en Welchman zijn zo verstandig geweest om een spectaculaire openingssequentie te maken, waardoor je meteen gewend raakt aan de unieke visuele stijl van deze volledig handgeschilderde film. De echte kenners van Van Gogh zullen er extra plezier aan beleven de vele schilderijen van zijn hand te herkennen in deze film, maar de visuele stijl leidt nooit af van het verhaal. Visuele hoogtepunten zijn o.a. de dood van Van Gogh en een shot waarin Van Gogh zijn weerspiegeling bekijkt in het water, scènes die zo moeilijk zijn om overtuigend te schilderen. Minpuntje is wel de wisselende kwaliteit van de stemacteurs. waarbij het opvalt dat de vrouwelijke acteurs wél allemaal goed uit de verf komen. Net geen meesterwerk dus, maar zeker een film die je gezien moet hebben.

Een stadsgezin reist met een camper door afgelegen gebied wanneer het stuit op broers Vern [Richard Harmon] en Billy [Ben Sullivan], die op zoek zijn naar hun broer [Todd Masters] en met panne langs de weg staan. Na enig wikken en wegen besluit vader Keith [Matthew MacCaull] Billy een lift te geven en in te gaan op een uitnodiging om op de familieboerderij te overnachten. Lopen ze nu recht in de trechter van The Hills Have Eyes of The Texas Chainsaw Massacre? Nou, niet op de manier waarop je verwacht. Zwarte komedie speelt op soms iets te slimme wijze met de cronventies van het horrorgenre en komt als maatschappelijke satire niet helemaal uit de verf, maar origineel is het zeker en MacCaull en Llewellyn (als de ‘boerendochter’) leveren prima acteerwerk af.

Luca [Jacob Tremblay] leeft als een vis in het water vlakbij het dorpje Portorosso aan de Italiaanse Riviera. Zijn familie verbiedt het hem om aan land te gaan. Dan ontmoet hij Alberto [Jack Dylan Grazer] die laat zien hoe gemakkelijk het is om op het droge te leven, ook al omdat ze daar een menselijke gedaante aannemen zolang ze niet met water in contact komen. Wanneer Luca’s ouders dreigen hem te sturen naar zijn grootvader die diep in de oceaan woont knijpt Luca er tussenuit met Alberto. Samen jagen ze hun droom na: een Vespa om de wereld mee te ontdekken. Een zwak verhaal, teveel krampachtige pogingen tot humor in deze teleurstellende, fantasieloze Disney-productie met zwak uitgewerkte karakters. Ercole Visconti [Saverio Raimondo] doet een gooi naar de titel ‘meest irritante personage in een animatiefilm ooit’.

Harrison Jr, Watts, Spencer en Tim Roth schitteren in dit complexe psychologische drama over de onrust die tiener Luce Edgar [Harrison Jr.] veroorzaakt op school en bij zijn pleegouders Amy [Watts] en Peter [Roth]. Hun rotsvaste vertrouwen in Luce komt onder vuur te liggen wanneer de strenge, maar gerespecteerde lerares Harriet Wilson [Spencer] het vermoeden uitspreekt dat Luce een gevaar is voor de school. Het bewijs daarvoor is echter indirect en Luce heeft overal een antwoord voor, maar wanneer Harriet het doelwit wordt van vandalisme nemen de twijfels toe. Onder de regie Onah blijft Harrison Jr. ook in de meest emotionele scenes in een grijs gebied zitten, waardoor je als kijker net zo onzeker bent als de ouders. Het scenario van Onah en J.C. Lee toont op overtuigende wijze hoe en waarom de ouders meerdere keren van standpunt wisselen en wat dat voor impact heeft op hun gezinsleven. Onah mag dan geen pasklaren antwoorden hebben voor de trauma’s en het racisme waar jongeren als Luce mee te maken hebben, maar biedt wel voldoende stof tot nadenken.

Hoewel dit een biografische film is, voldoet dit juridische drama - over één van de grootste juridische missers in onze vaderlandse geschiedenis - toch aan de geijkte Amerikaanse TV-filmformule. Lucia de B. zat meer dan 6 jaar onschuldig vast na een veroordeling voor de dood van 7 baby's of bejaarden, ondanks een bewijsvoering die op zijn zachtst gezegd twijfelachtig was .

Ariane Schluter zet een voortreffelijke titelrol neer en slaagt erin je als kijker toch steeds te laten twijfelen: is Lucia nu inderdaad die zorgzame, hardwerkende, zeer bekwame verpleegster of toch de bazige, manipulatieve, obsessieve Engels Des Doods waarvoor ze wordt uitgemaakt door collega's en haar meerderen? Sally Harmsen maakt indruk als de even ambitieuze, maar ook naïeve beginnend juriste Judith Janssen, die eerst het OM het wapen geeft waarmee Lucia levenslang wordt opgesloten, maar al snel ontdekt dat de bewijsvoering aan alle kanten rammelde. Met Annet Malherbe en Fedja van Huet als acteerkanonnen, een degelijke regie en cameravoering, kunnen we zeggen dat dit een goed gemaakte, doch wat formulematige film is geworden. Maar dan wel in de goede zin van het woord!

Weeskind Sam [Eva Noblezada] heeft al bij vele gastgezinnen gewoond, maar heeft nooit haar ‘forever family’ gevonden maar moet nu toch op eigen benen proberen te staan. Ze ontfermt zich over piepjonge Hazel [Adelynn Spoon] in de hoop dat die wél haar ‘forever family’ zal vinden. Pech lijkt Sam echter overal te achtervolgen, tot ze na een ontmoeting met een zwarte kat een geluksmuntje vindt en alles haar voor de wind lijkt te gaan. Ze besluit het muntje aan Hazel te schenken, maar raakt het kwijt. Wanneer de zwarte kat [Simon Pegg] (genaamd Bob) zijn geluksmuntje opeist en nul op rekest krijgt, beginnen Bob en Sam aan een zoektocht die hun brengt in the Land of Luck. Er is wat teveel plot in deze fantasierijke animatiefilm met een uiterst sympathieke heldin en kleurrijke ondersteunende karakters als Jeff the Unicorn [Flula Borg] en een fraaie ondersteunende cast met o.a. Whoopi Goldberg, Jane Fonda en Pixarfavoriet John Ratzenberger (als Bootie de barman).

Karakteracteur Harry Dean Stanton,vooral bekend uit klassiekers als Alien, Paris/Texas en niet te vergeten Pretty in Pink (als Molly Ringwalds vader), werkte in "The Straight Story" en het 3e seizoen van "Twin Peaks" met David Lynch. Acteur John Carroll Lynch (geen familie) maakt zijn regiedebuut in deze karakterstudie die Stanton de unieke kans geeft om een hoofdrol op te eisen. Het speelt zich af in een klein woestijnstadje waar de taaie Lucky [Stanton] van zijn dokter [Ed Begley Jr] te horen krijgt dat naar mate hij ouder wordt, hij steeds langer te leven heeft! Veel verhaal is er niet: Lucky ontmoet zijn oude vriend Howard [David Lynch], die ongerust is omdat zijn schildpad is weggelopen en staat zijn mannetje tegenover een ieder die hem dwars zit. Het heeft allemaal niet heel veel om het lijf en, net als het leven in het stadje zelf, trekt het allemaal in gezapig tempo voorbij, maar het is een genot om Stanton aan het werk te zien met veteranen als Beth Grant en Tom Skerritt.

Een aantal misdadigers 'met een hart van goud' besluit de uitvoering van een door de gevangenisdirecteur [Christopher Plummer] geschreven musical over het leven van Lord Nelson te gebruiken om te ontsnappen door gebruik te maken van de attributen die ze hiervoor krijgen aangeleverd. Met sympathieke en capabele acteurs als James Nesbitt, Timothy Spall en Bill Nighy en liedjes en teksten van Stephen Fry, had deze film de status van de eveneens door Peter Cattaneo geregisseerde The Full Monty kunnen behalen, maar mede omdat Lucky Break zich in een gevangenis afspeelt en de directe omgeving hier nauwelijks een rol speelt, ontbreekt het hier aan de Capra-esque magie die van The Full Monty zo'n groot succes maakten.

Ondanks dat Lucky Break faalt om dat niveau te evenaren, is dit toch best acceptabel kijkvoer, maar hij zal niet lang op je netvlies gebrand blijven.

Ex-marinier Logan [Zac Efron] gelooft dat hij zijn leven te danken heeft aan een talisman: een foto van een jonge vrouw die een gevallen kameraad bij zich had. Bij terugkeer in de VS bezoekt hij de vrouw op de foto [Taylor Schilling], een alleenstaande moeder met een schattig zoontje [Riley Thomas Stewart] heeft en een bezitterige, invloedrijke ex-man [Jay R. Ferguson]. Deze ultieme boeketreeksfilm is alleen aan te raden voor de meest romantische zielen. Hicks gebruikt elke truc uit het boek om de romantiek te verhogen. Genreliefhebbers zullen hier van smullen, meer cynische zielen dienen ernstig rekening te houden met krommende tenen.

Toni Collette vind ik altijd het bezien waard, al ontkomt ook zij helaas niet aan niemendalletjes als dit. Ze speelt een muziekjournalist die de opdracht krijgt om te spitten in het verleden van een populaire muzikant die al een tijd uit het publieke oog is verdwenen. Probleem 1: de muzikant in kwestie is haar ex-vriendje. Probleem 2: ze krijgt ongewenste hulp van een egocentrische documentairemaker [Thomas Hayden Church]. Ze doet enkele bijzondere ontdekkingen die haar relatie met haar ex in een nieuw perspectief zetten en het voor haar emotioneel steeds moeilijker maken om haar zoektocht voort te zetten.

"Lucky Them" meandert wat, kabbelt rustig voort en draait vrijwel volledig op het talent en de charme van Collette. Zij stelt geen teleur, maar het scenario heeft uiteindelijk niet genoeg om het lijf voor een hele speelfilm en ik vond het daardoor moeilijk om de volle 95 minuten geconcentreerd te kijken. Het einde kent dan nog wel een verrassende wending, maar ik vond de voorafgaande 90 minuten onvoldoende de moeite waard om daar nog eens voor te gaan zitten.