Meningen

Woody Harrelson debuteert als scenarist en regisseur en speelt de hoofdrol in deze bijzondere onderneming. Hij speelt een persiflage van zichzelf, een acteur die na een zeer lauw ontvangen optreden in een vrijwel leeg theatertje in Londen zich moet zien te verzoenen met zijn vrouw [Eleanor Matsuura] nadat zij in een tijdschrift leest dat hij tijdens een nachtelijke escapade is vreemdgegaan met drie prostituees. Hun verzoeningsgesprek vindt plaats om 12 uur in hun hotelkamer, maar Woody ontkomt er niet aan even op stap te gaan met een prins [Al Nedjari] en diens entourage. Maar het feit dat hij in het openbaar verschijnt in Londen op de dag dat het nieuws van zijn buitenechtelijke escapades naar buiten is gekomen brengt hem op verschillende manier in de problemen en daardoor dreigt hij niet op tijd bij zijn vrouw te zijn. Zijn poging om twee uitsmijters ervan te overtuigen dat hij een beroemdheid is behoort tot de komische hoogtepunten, evenals de woordenwisseling met ‘zijn beste vriend’ Owen Wilson. Harrelsons scenario is uitstekend en hij houdt zich ook prima staande als acteur. Harrelson besloot dit te filmen in één doorlopende take én de film live te streamen in verschillende bioscopen. Jammer, want dergelijke stunts (Rope (1949), Russian Ark (2002), Victoria (2015)) worden altijd slachtoffer van de zelfopgelegde beperkingen. Lost in London is weliswaar geen uitzondering, maar is toch de moeite waard. Fans van Daniel Radcliffe wees gewaarschuwd: hij verschijnt pas tijdens de aftiteling!

De vondst van de beenderen van Richard III was van enorme historische waarde, maar in de mediahype die hierop volgde werd de belangrijkste drijfveer gemarginaliseerd. Stephen Frears stelt orde op zaken in deze reconstructie van de zoektocht waarin de 45-jarige Philippa Langley [Sally Hawkins] zich ondanks chronische vermoeidheid aansluit bij de Richard III Society in Edinburgh en besluit grotendeels op eigen houtje te achterhalen waar het lichaam van Richard III is achtergelaten en het vooral door Shakespeare gevormde negatieve beeld van deze koning te herstellen. Hawkins is perfect in de hoofdrol, maar wie weinig opheeft met de geschiedenis van het Engelse Koningshuis en/of bekend is met Shakespeare zal hier minder binding mee hebben.

In 2005 kochten kunstkenners Alex Parish en Robert Simon voor $1175,-- een schilderij waarvan zijn dachten dat het mogelijk een matig onderhouden werk was van een pupil van een pupil van Leonardo Da Vinci. Hoe het mogelijk is dat datzelfde kunstwerk in 2017 in Christie’s onder hamer ging voor maar liefst $450.300.000,-- staat centraal in deze fascinerende documentaire die een boeiend en leerzaam kijkje geeft in de keuken van de kunsthandel. Koefoed weet een indrukwekkend scala een experts (met verschillende expertises) op te trommelen, waaronder vrijwel alle hoofdrolspelers in de zoektocht naar het antwoord op de vraag: is deze Salvador Mundi wel of geen Da Vinci?

Uitgever Lewis Venable [Robert Cummings] weet zich met een list toegang te verschaffen tot het huis van Juliana Borderau [Agnes Moorehead], een vrouw van in de 100 die lang geleden de geliefde was van dichter Jeffrey Ashton die lange tijd geleden spoorloos verdween. Lewis hoopt Jeffreys liefdesbrieven te kunnen vinden zodat hij die kan publiceren, maar had niet gerekend op de achterdocht van Juliana's nichtje Tina [Susan Hayward], die bovendien al snel geobsedeerd raakt door knappe nieuwkomer.

Cummings zet hier één van zijn betere acteerprestaties neer, mede omdat hij zorgt voor een balans tegenover de meer flamboyante vertolkingen van Moorehead en Hayward, die eveneens uitstekend spelen. Onder de regie van Martin Gabel, weelderige sets en sfeervol camerawerk, is dit - ondanks het feit dat de film redelijk wat dialoog heeft - vaak een lust voor het oog.

Een Brits regiment komt vast te zitten ten tijde van WOI wanneer hun bescheiden kamp omringt wordt door Arabische scherpschutters die ze één voor één dreigen neer te knallen. De combinatie van doodsangst en oprechte verschillen van mening over hoe te handelen, zorgt niet alleen voor geruzie tussen de de overlevenden, maar maakt ze ook tot een gemakkelijk doelwit voor hun onzichtbare vijand.

Een spannend concept dat sindsdien vaak is gekopieerd. Het is belangrijk om te weten dat deze avonturenfilm een blauwdruk neerzette, vooral qua karakteriseringen. Dat is echter niet de enige reden waarom deze klassieker erg gedateerd is: er is weinig spanningsopbouw, de geluidstechniek en de montage laten erg te wensen over en de anders zo beheerste Boris Karloff overacteert op het belachelijke af. Er is weinig spanningsopbouw en het einde is erg abrupt, waardoor eigenlijk alleen de majestueuze score van de onvolprezen Max Steiner (een jaar na zijn meesterwerk King Kong (1933)) nog een goede reden is om deze John Ford-film te bekijken.

Goslings regiedebuut is typerende voor veel acteurs die de regisseursstoel overnemen: hij verliest zich volledig in de vorm en vergeet dat mooie plaatjes niets betekenen zonder een samenhangend verhaal en een reden om sympathie te hebben voor de hoofdpersonen. De plaatjes zijn prachtig en het acteerwerk is van hoog niveau (met Ben Mendelsohn) als uitblinker, maar dit vage verhaal over een moeder [Christina Hendricks] en haar tienerzoon [Iain De Caestecker] die zich staande proberen te houden in een mysterieus stadje waarin Bully [Matt Smith] op brute wijze de scepter zwaait, is niets meer dan een verzameling onvoldoende uitgewerkte losse ideeën van een zichzelf overschattende debuterende regisseur. Zonderling, bij vlagen bizar, maar bepaald niet meeslepend.

Vlak voor de bevrijding van Bergen-Belsen vertrekken er nog drie transporten met gevangenen vanuit het concentratiekamp. Eén van die treinen komt op 23 april 1945 nabij het dorpje Tröbitz in Russische handen. De Russen nemen het dorpje in en laten de overlevenden van Bergen-Belsen daar hun intrek nemen. Diesing vertelt het verhaal vanuit het perspectief van drie vrouwen: Simone [Hanna van Vliet] is de Joodse overlevende van het concentratiekamp die met haar echtgenoot Isaac [Bram Suijker] probeert voldoende aan te sterken voor ze terugkeren naar Amsterdam; Vera [Eugénie Anselin], de Russische sergeant die haar manschappen probeert te behoeden voor (meer) oorlogsmisdaden; en Winnie [Anna Bachmann], de tiener die is opgegroeid in Nazi-Duitsland en wiens familie hard is aangepakt door de Russen. Het basisidee is intrigerend, maar het scenario vanaf het moment dat de verrassend fit ogende Van Vliet in beeld verschijnt verliest het in rap tempo alle geloofwaardigheid.

Ambitieuze mozaïekfilm met vijf verhaallijnen over verloren zielen in Rotterdam en een cast om je vingers bij af te likken. Petra [Monic Hendrickx] hunkert naar liefdevol contact met haar moeder [Edda Barends], die ze helpt in de laatste fase van diens leven, maar verliest daarbij haar eveneens naar contact verlangende dochter [Gaite Jansen] uit het oog; Misja [Birgit Schuurman] en Sadik [Nasrdin Dchar] weten niet goed meer hoe ze elkaar emotioneel kunnen bereiken, waardoor hun relatie dreigt stuk te lopen; Johan [Jack Wouterse] en Ineke [Frieda Pittoors] maken zich zorgen over de toekomst van hun volwassen autistische zoon [Joris Smit], nu ze zelf ouder worden; Ben [Raymond Thiry] voelt zich vervreemd van zijn gezin en zoekt heil in seksueel contact met Guus [Bruno Vanden Broecke]; en Mike [Chris Zegers] moet zich neerleggen bij het feit dat hij nooit meer zal kunnen lopen. Prima acteerwerk maakt veel goed, maar de verhaallijnen zijn deprimerend en te oppervlakkig uitgewerkt. Kan iemand me uitleggen wat het personage van Georgina Verbaan nu met Zekers te maken heeft?

Omdat haar vader uit beeld is en haar 27-jarige moeder Rhia [Emily Barclay] hard moet werken om rond te komen, moet de 11-jarige Lou [Lilly Bell Tindley] noodgedwongen vaak voor haar zusjes Leanne [Charlie-Rose MacLennan] en Lani [Eloise MacLennan] zorgen. Wanneer er voor haar verwarde opa Lou [John Hurt] geen plaats blijkt te zijn in een verzorgingshuis, besluit Rhia hem bij haar in te laten trekken. Door Doyles grillige, verwarde gedrag moet Lou aanvankelijk niets van hem hebben. Totdat Doyle haar aanziet voor de jeugdige versie van overleden vrouw en Lou een hele andere kant van haar grootvader leert kennen. Voorspelbaar, sentimenteel drama met oprecht, overtuigend spel van de drie hoofdrolspelers.

Lou [Allison Janney] leeft al jaren een geïsoleerd, zelfredzaam leven op Orcas Island in het uiterste noordwesten van de VS (Alaska niet meegerekend). Na de ontvoering van buurmeisje Vee [Ridley Asha Bateman] helpt Lou haar buurvrouw [Jurnee Smollett] om Vee terug te krijgen. Lou beseft al gauw dat de ontvoering verband houdt met haar eigen verleden. Zestiger Janney houdt zich letterlijk en figuurlijk prima staande in deze vlotte en onderhoudende, maar ook vergezochte en in grote lijnen voorspelbare actiethriller.

De gelouterde oorlogsjournalist Isabelle [Isabelle Huppert] kwam twee jaar geleden om bij een auto-ongeluk. Haar echtgenoot Gene [Gabriel Byrne] en oudste zoon Jonah [Jesse Eisenberg] weten meer over de toedracht van het ongeluk, maar jongste zoon Conrad [Devin Druid] niet en worstelt mede daardoor ogenschijnlijk het meest met Isabelles dood. Twee confronterende gebeurtenissen leggen de barsten in het gezin bloot: het besluit van Isabelles collega Richard [David Strathairn] om een artikel te wijden aan haar dood en Genes affaire met Conrads lerares Hannah [Amy Ryan]. Complex familiedrama vergt de nodige aandacht en is prima geacteerd, maar Triers regie is vrij zwaar op de hand. Trier besteedde duidelijk veel tijd en geldt aan de reconstructie van het auto-ongeluk, maar je vraagt je af waarom.

Louis van Gaal loopt er ontspannen bij in dit portret van deze succesvolle, maar ook veelvuldig bekritiseerde voetbaltrainer. Zowel hij als echtgenote Truus erkennen dat er een groot verschil is tussen Louis de familieman en Van Gaal de trainer. Zowel op het trainingsveld is Van Gaal een intimiderende verschijning en Lassche kijkt dan ook wel uit met kritische vragen. Van Gaal kan dus volop pochen over zijn successen, zijn prijzenkast en zijn golfkwaliteiten en kan een zekere zelfingenomenheid niet verbergen wanneer onder anderen Edgar Davids, Mounir El Hamdaoui en Xavi voor de camera op een aan het slijmerige grenzende manier de loftrompet over hem afsteken. Maar wanneer Frank en Ronald de Boer met een overtuigende verklaring komen voor de frictie tussen Van Gaal en het Nederlands Elftal blijkt Van Gaal toch dat vervelende haantje te zijn dat er slecht tegen kan dat iemand zijn (perceptie van de) waarheid durft onderuit te halen. Een portret over Truus was, mede door haar openheid, aanzienlijk interessanter geweest dan deze brave documentaire. Maar laat Louis dat maar niet horen!

Louis Theroux en zijn redactie moesten de nodige moeite doen om medewerking te krijgen van vooraanstaande influencers, die net als de gebroeders Tate (met wie ze bevriend zijn) een controversiële visie op mannelijkheid promoten. De mannen schromen niet om toe te geven dat ze (bijna) alles doen en zeggen voor de clicks en het grote geld en dat ze zich totaal niet bezighouden met de maatschappelijke gevolgen van hun gedrag. Daarmee is alles snel gezegd. Het contrast tussen Theroux en de geïnterviewden levert ongemakkelijke, amusante momenten op, maar verwacht geen openbaringen.

De hoogbejaarde, maar kwieke Louise woont in een slaperig Frans stadje aan de zee,. In de zomer overspoelen toeristen het stadje, in de herfst loopt het leeg vanwege het naderende springtij. Wanneer Louise haar trein mist blijft ze als enige noodgedwongen in het stadje tijdens het springtij. Tijdens haar eenzame verblijf droomt ze en komen herinneringen naar boven over hoe het was.... en dat is het eigenlijk wel.

Een ruw geanimeerde vertelling met slechts één personage heeft (dus) nauwelijks verhaal en is niet veel meer dan een karakterstudie. De droomsequenties zijn weinig inventief en ook Louises overpeinzingen zijn niet zo heel erg interessant. Het is allemaal goed bedoeld, maar verwacht geen interessante nieuwe inzichten. Gezien het veelbelovende basisgegeven een gemiste kans.

Demaizière en Teurlai volgen een aantal mensen tijdens hun verblijf in bedevaartoord Lourdes waar ze om uiteenlopende redenen hopen een zekere verlichting in hun leven te krijgen, maar toont ook wat geestelijken, nonnen en verpleegkundigen doen om het verblijf van de zieken en de zwakken zo aangenaam mogelijk te maken. Opvallend openhartige, maar integer geconstrueerde documentaire over de waarde van hoop en respect voor degenen voor wie Lourdes vaak een laatste strohalm blijkt te zijn. Dat maakt dit toegankelijk voor zowel gelovigen als niet- of anders-gelovigen. En soms zeer ontroerend.

Stillman is meer geïnteresseerd in kostuums, make-up en de muzikale score dan in het acteerwerk van zijn cast. Beckinsale is sowieso te vulgair als Lady Susan Vernon die op zoek is naar een nieuwe echtgenoot om haar financiële zekerheid te geven. Verschillende andere romantische perikelen passeren de revue in deze bewerking van Jane Austens ‘Lady Susan’ waarin weinig overblijft van de bijtende ironie waar Austen haar roem aan dankt. Het enige goede aan deze mislukking dat het je op het idee brengt om bijvoorbeeld Pride & Prejudice (1940) weer eens af te stoffen. Of een boek van Jane Austen.

Brian Wilson is een van de grote muzikale genieën van de 20e eeuw. Net wanneer hij midden jaren 60 met The Beach Boys de wereld verovert, beginnen de eerste tekenen van een psychische aandoening op te spelen. Hij laat zich op het podium vervangen door Bruce Johnston [Nick Gehlfuss] en stort zich volledig op het schrijven en produceren van muziek. Het resultaat is het baanbrekende, inmiddels legendarische album ‘Pet Sounds’ en wereldhit ‘Good Vibrations’. In de jaren 90 is Brian [John Cusack] gediagnosticeerd met paranoïde schizofrenie en wordt zijn leven geregeerd door zijn ‘dokter’ Eugene Landy [Paul Giamatti]. Ondanks diens pogingen om Brians leven volledig te beheersen, hervindt Brian de liefde wanneer hij autoverkoper Melinda Ledbetter [Elizabeth Banks] ontmoet. Dano maakt indruk en de reconstructies van optredens en (vooral) van de opnamesessies met de legendarische Wrecking Crew zijn een genot voor fans van Wilson en The Beach Boys. Maar verder is dit een vrij oppervlakkige biografie waarin we onvoldoende te weten komen over de mens achter het genie en zijn ziekte.

De dood van Glenn [Gareth Williams] heeft een enorme impact op zijn weduwe Suzanne [Anie MacDowell] en zoons Nicholas [Chris O’Dowd] en Chris [James Adomian]. Ze beseffen zich dat ze op een punt staan dat ze moeten kiezen of ze door willen gaan als voorheen, of toch een andere wending aan hun leven willen geven. Hoewel ze fysiek veel tijd samen doorbrengen lijkt de afstand en het onbegrip tussen de gezinsleden toe te nemen. Intens emotioneel drama biedt de drie hoofdrolspelers een uitdaging en zij stellen bepaald niet teleur. Het basisgegeven is wellicht wat aan de magere kant, zeker gezien de aanhoudende sombere stemming, maar Harbaugh en co-scenarist Eric Mendelsohn laten ons diep in de duistere kanten van de rouwende menselijke ziel zien.

Kinderboekenschrijver Mira Ray [Priyanka Chopra Jonas] is de tragische dood van haar verloofde John [Arinzé Kene] nog steeds niet te boven. Tijdens een etentje met haar zus [Sofia Barclay] komt ze op het idee om haar verdriet te verwerken door te communiceren met John door berichten te sturen naar zijn oude telefoonnummer. Maar dat nummer blijkt inmiddels in gebruik te zijn genomen door Rob Burns [Sam Heughan], die niet goed weet wat hij met de berichten aan moet en via een omweg probeert te achterhalen wie de afzender is. Het verhaal gaat braaf de bekende piekjes en dalletjes af, maar Chopra Jones toont aan ook buiten Bollywood (waar ze enorm populair is) uitstekend een film te kunnen dragen. Fans van Dion kunnen hun hart ophalen: ze heeft een belangrijke bijrol, zet die prima neer en haar muziek vormt een rode draad in deze verder te verwaarlozen romcom.

Een botsing met een meteoriet is voorkomen door het tijdig op te blazen met behulp van raketten. De neerslag van die explosie blijkt echter dodelijk te zijn voor 95% van de aardbevolking. Een neveneffect is dat er nu enorme mutaties van voorheen kleine dieren rondwaren op de planeet. Zeven jaar na de Apocalyps besluit tiener Joel [Dylan O’Brien] uit de schuilkelder van zijn kolonie te komen en een poging te doen zijn geliefde Aimee [Jessica Henwick], die zich op een kleine 50 kilometer afstand bevindt, te bereiken. Een aardig basisidee met fraaie voor een Oscar genomineerde special effects, maar het sarcasme en de zelfingenomenheid van de hoofdpersoon gaat al snel tegenstaan. Zwalkt teveel tussen komedie en thriller, maar Rooker is uitstekend als de ervaren overlevingsexpert Clyde.

Pittsburgh, eind jaren 90. Jamie [Jake Gyllenhaal] is een meesterlijke verkoper die vanwege overschrijdend gedrag net zijn zoveelste baan heeft verloren wanneer hij aan de slag gaat bij Pfizer. Na lang aandringen haalt hij dr. Knight [Hank Azaria] over om hem een paar dagen stage bij hem te laten lopen. Zo ontmoet hij Maggie [Anne Hathaway], een Parkinsonpatiënt met wie hij een seksuele relatie begint. Wanneer de relatie serieus dreigt te worden, staan zijn carrièreambities en haar onvermijdelijke aftakeling een gezamenlijke toekomst in de weg. Knappe mix van romantische komedie, satire op de medicijnenmarkt en zakdoekendrama met goed ondersteunend werk van Josh Gad als Jamies stuurloze, jongere broer en van Oliver Platt als Jamies collega en mentor. Gyllenhaal en Hathaway zijn uitstekend in de hoofdrollen en de aandacht voor de gevolgen van Parkinson en de manier waarop je er mee om kunt gaan is prijzenswaardig. Jammer van de afgezaagde ontknoping.

Hadley [Haley Lu Richardson] reist van JFK naar Londen voor de bruiloft van haar vader [Rob Delaney] met een vrouw [Katrina Nare] die ze nooit heeft ontmoet. Op het vliegveld ontmoet ze Oliver [Ben Hardy], een Britse student die onderweg is naar Londen voor de herdenking van zijn moeder. Richardson is snoezig als altijd, maar het enige originele is de verschijning van verteller [Jameela Jamil]. Niet dat het daardoor beter of minder voorspelbaar wordt. Formulematig tot de laatste snik, met een handjevol kleffe popliedjes.

In 2012 vluchten Iraniërs Leila en Sahand met hun zoontje Mani naar Turkije. Lerares Engels Leila was getrouwd met een man die nooit seks met haar had en haar geen kinderen kon of wilde geven. Leila’s scheidingsaanvraag werd afgewezen, bovendien begon ze een affaire met collega Sahand van wie ze zwanger raakte. Hoewel ze haar man lange tijd aan het lijntje kon houden was de angst voor en kans op ontdekking van haar buitenechtelijke affaire (bestrafbaar met steniging) te groot. De asielprocedure wordt bemoeilijkt door de grote instroom van vluchtelingen uit Syrië. We volgen Leila, Sahand en Mani (die pas bij aankomst in Turkije ontdekt dat Sahand zijn vader is) gedurende de jaren waarin ze wachten op een officiële status en zijn getuige van de impact dat dit op hun leven heeft. Sommige momenten zijn duidelijk (opnieuw) in scène gezet, maar de emoties zijn ontegenzeggelijk oprecht.

Emy [Carré Albers] is een verwend nest dat het niet kan uitstaan dat haar moeder [Nyncke Beekhuyzen] haar niet de leuke klusjes laat doen in het resort op Curaçao waar ze eigenaar van is. Ze zadelt haar rivaal [Lisa Michels] op met een voedselvergiftiging zodat zij gastvrouw kan zijn van hunky filmster Nathan Levi [Twan Kuyper] die zijn nieuwste film ‘Love Fail Repeat’ komt promoten met zijn tegenspeler, tevens kersverse ex-vriendin Sofia Dumonde [Sophie Bouquet]. Waarschijnlijk de slechtste variant op Groundhog Day met een scenario dat net zo slecht is als het acteerwerk. Een prul uit de fabriek voor formulematige werkjes van de gebroeders Boudellah.

Op het eerste gezicht is Marvin Gable[Ke Huy Quan] een nette, zachtaardige makelaar. Tot zijn voormalige partner [Ariana DeBose] hem opzoekt en hem waarschuwt dat een groep criminelen, aangevoerd door zijn broer Alvin ‘Knuckles’ [Daniel Wu], hem heeft opgespoord. De Oscarwinnaar voor Everything Everywhere All At Once doet een verdienstelijke imitatie van Jackie Chan in de actiescènes, maar Eusebio doorspekt de actie met grof geweld waardoor deze op papier luchtige komedie een onaangename, naargeestige bijsmaak heeft.

Sterke cast verleent waardigheid aan het weinig opzienbarende verhaal van Ben [John Lithgow] en George [Alfred Molina] die na hun huwelijk in financiële nood komen omdat George daardoor zijn als leraar verliest. Ze zijn daardoor aangewezen op de hulp van hun familie, maar ondanks alle goede wil blijkt de nieuwe situatie problematisch te zijn voor alle betrokkenen. Goed geacteerd maar te voorspelbaar om te beklijven.

Luchtig, episodisch en weinig zeggend romantisch drama met pogingen tot komische elementen over ups and downs in de relatie tussen Arthur [Johnny Flynn], aspirerend animator en zoon van een eenvoudige staalwerker uit Wales en Via [Lydia Wilson], een 'rijke Jodin' uit Londen. Niet bepaald een 'match made in heaven', want het zijn behoorlijke tegenpolen en je vraagt je af hoe deze twee ooit bij elkaar gekomen zijn. Hoe dan ook: ze grappen, kibbelen, hebben slaande ruzie, gaan uit elkaar en maken het weer goed in een film die als los zand aan elkaar hangt en waar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers het moeilijk maakt om sympathie op te brengen voor de iets te zelfingenomen wederhelften in de centrale relatie. Het gebruik van animatie heeft allicht iets artistiekerigs, evenals als de soundtrack, maar dat kan niet verhullen dat dit weinig om het lijf heeft.

Het is 1989 en Daisy [Anna Baryshnikov] is al liftend onderweg van Oklahoma naar Las Vegas om deel te nemen aan een wedstrijd bodybuilding in Las Vegas. Zo komt ze terecht in een klein woestijnstadje bij een sportschool. Daar krijgt ze een affaire met beheerder Lou [Kristen Stewart] die haar onderdak en anabole steroïden biedt. Lou is verwikkeld in een familievete met haar zus Beth [Jena Malone], die niets doet tegen het huiselijk geweld van haar echtgenoot JJ [Dave Franco], en vader Lou Sr. [Ed Harris], die wapens smokkelt naar Mexico en Lou in het verleden heeft betrokken bij enkele afrekeningen. Glass vult deze bloederige, onvoorspelbare misdaadthriller aan met een aangename dosis zwartgallige humor. Ook de cameravoering en de montage zijn voortreffelijk.

Erotisch dichter en woordkunstenaar Ines [Nora El Koussour] is dolblij wanneer publicist Jozie Zwart [Olga Zuiderhoek] interesse toont in haar werk. Maar Jozie vindt dat Ines een duidelijk visie en identiteit nodig heeft en dwingt haar daarom om eens goed in de spiegel te kijken. Die confrontatie heeft onvoorziene, traumatische gevolgen. Sahir zet Ines een uur lang neer als een narcistisch, vaak onuitstaanbaar los projectiel voor ze haar erg abrupt in een slachtofferrol duwt. Dat ze er niet in slaagt om die omslag te tonen als een geleidelijk proces is het grote gebrek van dit onevenwichtige psychologische drama met een paar karikaturale personages die afbreuk doen aan de onderliggende thematiek.

Een film die zwelgt in nostalgie en vooral een hommage lijkt aan de Hammer-films en het werk Mario Bava, Roger Corman en David Lynch. Het is zonde dat het verhaal te mager is om een speelduur van twee uur te rechtvaardigen. Er is op zich niets mis mee om stijl boven inhoud te verkiezen, maar het verteltempo ligt hier te laag en het lijkt erop alsof regisseur Anna Biller het zonde vond om sommige - mooi gefilmde, maar overbodige - scènes weg te knippen. Hier is zeker een talent aan het werk met een diepgewortelde kennis van het horrorgenre, maar het lukt Biller niet om de visuele ideeën om te smeden tot een boeiend verhaal.