Meningen

Vijf jaar na zijn succesvolle debuutroman worstelt Lucas [Bram Suijker] nog steeds met zijn opvolger. Hij weet zijn uitgever [Hajo Bruins] over te halen om hem geld te geven voor een reis naar Berlijn, om vooronderzoek te doen. In een bibliotheek loopt hij Lena [Hannah Hoekstra], een vakantieliefde van 10 jaar geleden, tegen het lijf. De twee spreken af voor een etentje, maar dat loopt totaal niet zoals Lucas had verwacht. Wat volgt is een nachtelijke reis door Berlijn, waarbij Lucas en Lena elkaar geleidelijk opnieuw leren kennen in langdurige gesprekken over het leven, de liefde en de gemaakte keuzes. Opzichtige kloon van Richard Linklaters Before-trilogie (en Before Sunset in het bijzonder) is best aardig geschreven. Hoekstra is uitstekend, maar Suijker komt houterig over en overtuigt geen moment.

Een film die mij in veel opzichten deed denken aan Apocalypse Now en Fitzcarraldo. De scène waarin de expeditie van Percy Fawcett een regen van pijlen over zich heen krijgt is vrijwel gekopieerd uit Apocalypse Now en ik had de indruk dat de beruchte berg uit Fitzcarraldo hier ook te zien is. Dat komt wellicht ook door de directe verwijzing naar diens missie: opera overbrengen aan de inheemse bevolking van het Amazonegebied, als speelde die film zich af in Peru. Een andere overeenkomst met de genoemde meesterwerk is dat de productie van 'The Lost City Of Z' rampzalig verliep waardoor het 9 jaar duurde voordat de film eindelijk af was.

De film vertelt het indrukwekkende verhaal van Percy Fawcett, een majoor en cartograaf in het Britse leger, wiens reputatie ernstig is beschadigd door zijn vader. Wanneer hij de opdracht krijgt om namens de Britse regering het grensgebied tussen Bolivia en Brazilië in kaart te brengen, begint hij aan een gevaarlijke tocht die op een mislukking uitloopt, maar die hem er wel van overtuigt dat hij op het spoor is van een verborgen stad die het bewijs is dat er ooit een intelligente beschaving in dit afgelegen gebied woonde. In Engeland neemt bijna niemand zijn conclusies serieus, maar toch blijft hij vastbesloten om deze verloren stad - die hij 'Z' noemt - te vinden.

De film is - net als Apocalypse Now en Fitzcarraldo - op locatie gefilmd onder erbarmelijke omstandigheden voor cast en crew en de hitte en de vermoeidheid zijn zichtbaar en voelbaar in de film. Die authenticiteit doet wonderen voor de film, ook in de gespannen ontmoetingen met de inheemse bevolking. Maar regisseur Gray weet ook de sequentie die zich afspeelt op het slagveld van WOI indrukwekkend te maken, waardoor deze film ook herinneren oproept aan 'Paths of Glory' en 'All Quiet On The Western Front'. De hele productie is uitstekend verzorgd, tot aan de kleding van figuranten en de belichting aan toe.

Gray laat bovendien zien goed om te kunnen gaan met grotere groepen, vooral in de scène waarin Percy een groep potentiële financiers probeert te overtuigen van het belang van zijn expeditie. Het acteerwerk is uitstekend, al is de rol van Sienna Miller als Percy's vrijgevochten vrouw, wat onderbelicht en daardoor niet zo heel erg interessant.

Een ander kritiekpunt is het veelvuldige gebruik van klassieke muziek op de soundtrack: die roept te vaak associaties op met andere films [Beethoven = A Clockwork Orange] en dat werkte bij mij afleidend. Maar dit is eigenzinnige, ouderwetse filmmakerij in navolging van 'The Revenant' en ook hier is het resultaat een voortreffelijke film die in een mum van tijd voorbij lijkt te zijn.

Absolute onzin. Een raket komt ergens op een berg neer en de kijker moet de volledige beklimming van die berg door een kleurloze cast aanschouwen. Een volstrekt oninteressante sequentie bedoeld als tijdvulling en als opmaat naar een finale waarin een aantal zeer onovertuigende dino's elkaar te lijf gaan. Technisch suf en dodelijk saai.

De 48-jarige Leda [Olivia Colman] is een in Engeland geboren maar in de VS wonende professor Italiaanse literatuur die gedurende haar vakantie in Griekenland op elk moment in tranen uit lijkt te kunnen barsten. Zowel de titel als haar interesse voor de zwangere Nina [Dakota Johnson], een jonge moeder, geven een indicatie van waar haar verdriet vandaan komt. In flashbacks ontdekken we hoe Leda [Jessie Buckley] worstelde met opvoeding van haar eigen dochter Bianca [Robyn Elwell] en Martha [Ellie Mae Blake] en hoe dat haar relatie met Joe [Jack Farthing] beïnvloedde. Ed Harris speelt de charismatische conciërge die probeert Leda uit haar schulp te laten kruipen. Gyllenhaal kiest er regelmatig voor om de scènes dusdanig chaotisch te filmen dat je als kijker opgescheept wordt met instabiele camera’s en halve hoofden waarbij soms zelfs de ogen door midden zijn gesneden), iets wat echt zo storend is en zo amateuristisch oogt dat ik dacht dat de beeldverhoudingen niet kloppen. Afgezien van haar haarkleur en accent lijkt Buckley totaal niet op Colman en Leda’s zonderlinge gedrag maakt het erg moeilijk om je met haar te identificeren. Maar geef haar een drankje en ze praat met een wildvreemde man die half zo oud is al haar over borstimplantaten en dergelijke. Goed spel van Johnson en Harris helpt, maar heel overtuigend is dit niet.

Alleenstaande moeder Mari Gilvert [Amy Ryan] maakt zich grote zorgen wanneer haar bipolaire oudste dochter Shannan [Sarah Wisser], die sinds haar 12e niet meer thuis woont, niets meer van zich laat horen. Ze vreest dat Shannan ten prooi is gevallen aan een seriemoordenaar, maar de onderzoekende rechercheur [Gabriel Byrne], die van hogerhand opdracht heeft gekregen om de zaak te sussen. Mari’s frustratie wordt versterkt door schuldgevoel jegens Shannen en gaat ten koste van de relatie met haar andere dochters [Thomasin McKenzie, Oona Laurance]. Schippert ongemakkelijk tussen misdaadthriller en familiedrama. Ondanks degelijk acteerwerk komt het dan ook niet uit de verf.

Deze film is prima te pruimen, zolang het zich maar niet afspeelt in Shangri-La. De eerste 40 minuten zijn goed gemaakt, zelfs best spannend. Maar zodra Chang [John Gielgud] een aantal Europese overlevenden van een vliegtuigcrash in de Himalaya's naar dat paradijs heeft gebracht, zakt de film volledig door het ijs. Dan worden we onderworpen aan het eerste muzikale intermezzo en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts met abominabele liedjes die je werkelijk doen verlangen naar The National Bim Hour uit The Apple (1980). Muzikaal ontoegankelijk en voorzien van teksten die totaal niet lopen - iets waar de acteurs duidelijk moeite mee hebben - en die vaak nergens op slaan. Mijn persoonlijke dieptepunt is "If I Could Go Back" van Peter Finch, maar de onderlinge kwaliteitsverschillen zijn klein, helaas.

Woody Harrelson debuteert als scenarist en regisseur en speelt de hoofdrol in deze bijzondere onderneming. Hij speelt een persiflage van zichzelf, een acteur die na een zeer lauw ontvangen optreden in een vrijwel leeg theatertje in Londen zich moet zien te verzoenen met zijn vrouw [Eleanor Matsuura] nadat zij in een tijdschrift leest dat hij tijdens een nachtelijke escapade is vreemdgegaan met drie prostituees. Hun verzoeningsgesprek vindt plaats om 12 uur in hun hotelkamer, maar Woody ontkomt er niet aan even op stap te gaan met een prins [Al Nedjari] en diens entourage. Maar het feit dat hij in het openbaar verschijnt in Londen op de dag dat het nieuws van zijn buitenechtelijke escapades naar buiten is gekomen brengt hem op verschillende manier in de problemen en daardoor dreigt hij niet op tijd bij zijn vrouw te zijn. Zijn poging om twee uitsmijters ervan te overtuigen dat hij een beroemdheid is behoort tot de komische hoogtepunten, evenals de woordenwisseling met ‘zijn beste vriend’ Owen Wilson. Harrelsons scenario is uitstekend en hij houdt zich ook prima staande als acteur. Harrelson besloot dit te filmen in één doorlopende take én de film live te streamen in verschillende bioscopen. Jammer, want dergelijke stunts (Rope (1949), Russian Ark (2002), Victoria (2015)) worden altijd slachtoffer van de zelfopgelegde beperkingen. Lost in London is weliswaar geen uitzondering, maar is toch de moeite waard. Fans van Daniel Radcliffe wees gewaarschuwd: hij verschijnt pas tijdens de aftiteling!

De vondst van de beenderen van Richard III was van enorme historische waarde, maar in de mediahype die hierop volgde werd de belangrijkste drijfveer gemarginaliseerd. Stephen Frears stelt orde op zaken in deze reconstructie van de zoektocht waarin de 45-jarige Philippa Langley [Sally Hawkins] zich ondanks chronische vermoeidheid aansluit bij de Richard III Society in Edinburgh en besluit grotendeels op eigen houtje te achterhalen waar het lichaam van Richard III is achtergelaten en het vooral door Shakespeare gevormde negatieve beeld van deze koning te herstellen. Hawkins is perfect in de hoofdrol, maar wie weinig opheeft met de geschiedenis van het Engelse Koningshuis en/of bekend is met Shakespeare zal hier minder binding mee hebben.

In 2005 kochten kunstkenners Alex Parish en Robert Simon voor $1175,-- een schilderij waarvan zijn dachten dat het mogelijk een matig onderhouden werk was van een pupil van een pupil van Leonardo Da Vinci. Hoe het mogelijk is dat datzelfde kunstwerk in 2017 in Christie’s onder hamer ging voor maar liefst $450.300.000,-- staat centraal in deze fascinerende documentaire die een boeiend en leerzaam kijkje geeft in de keuken van de kunsthandel. Koefoed weet een indrukwekkend scala een experts (met verschillende expertises) op te trommelen, waaronder vrijwel alle hoofdrolspelers in de zoektocht naar het antwoord op de vraag: is deze Salvador Mundi wel of geen Da Vinci?

Uitgever Lewis Venable [Robert Cummings] weet zich met een list toegang te verschaffen tot het huis van Juliana Borderau [Agnes Moorehead], een vrouw van in de 100 die lang geleden de geliefde was van dichter Jeffrey Ashton die lange tijd geleden spoorloos verdween. Lewis hoopt Jeffreys liefdesbrieven te kunnen vinden zodat hij die kan publiceren, maar had niet gerekend op de achterdocht van Juliana's nichtje Tina [Susan Hayward], die bovendien al snel geobsedeerd raakt door knappe nieuwkomer.

Cummings zet hier één van zijn betere acteerprestaties neer, mede omdat hij zorgt voor een balans tegenover de meer flamboyante vertolkingen van Moorehead en Hayward, die eveneens uitstekend spelen. Onder de regie van Martin Gabel, weelderige sets en sfeervol camerawerk, is dit - ondanks het feit dat de film redelijk wat dialoog heeft - vaak een lust voor het oog.

Een Brits regiment komt vast te zitten ten tijde van WOI wanneer hun bescheiden kamp omringt wordt door Arabische scherpschutters die ze één voor één dreigen neer te knallen. De combinatie van doodsangst en oprechte verschillen van mening over hoe te handelen, zorgt niet alleen voor geruzie tussen de de overlevenden, maar maakt ze ook tot een gemakkelijk doelwit voor hun onzichtbare vijand.

Een spannend concept dat sindsdien vaak is gekopieerd. Het is belangrijk om te weten dat deze avonturenfilm een blauwdruk neerzette, vooral qua karakteriseringen. Dat is echter niet de enige reden waarom deze klassieker erg gedateerd is: er is weinig spanningsopbouw, de geluidstechniek en de montage laten erg te wensen over en de anders zo beheerste Boris Karloff overacteert op het belachelijke af. Er is weinig spanningsopbouw en het einde is erg abrupt, waardoor eigenlijk alleen de majestueuze score van de onvolprezen Max Steiner (een jaar na zijn meesterwerk King Kong (1933)) nog een goede reden is om deze John Ford-film te bekijken.

Goslings regiedebuut is typerende voor veel acteurs die de regisseursstoel overnemen: hij verliest zich volledig in de vorm en vergeet dat mooie plaatjes niets betekenen zonder een samenhangend verhaal en een reden om sympathie te hebben voor de hoofdpersonen. De plaatjes zijn prachtig en het acteerwerk is van hoog niveau (met Ben Mendelsohn) als uitblinker, maar dit vage verhaal over een moeder [Christina Hendricks] en haar tienerzoon [Iain De Caestecker] die zich staande proberen te houden in een mysterieus stadje waarin Bully [Matt Smith] op brute wijze de scepter zwaait, is niets meer dan een verzameling onvoldoende uitgewerkte losse ideeën van een zichzelf overschattende debuterende regisseur. Zonderling, bij vlagen bizar, maar bepaald niet meeslepend.

Vlak voor de bevrijding van Bergen-Belsen vertrekken er nog drie transporten met gevangenen vanuit het concentratiekamp. Eén van die treinen komt op 23 april 1945 nabij het dorpje Tröbitz in Russische handen. De Russen nemen het dorpje in en laten de overlevenden van Bergen-Belsen daar hun intrek nemen. Diesing vertelt het verhaal vanuit het perspectief van drie vrouwen: Simone [Hanna van Vliet] is de Joodse overlevende van het concentratiekamp die met haar echtgenoot Isaac [Bram Suijker] probeert voldoende aan te sterken voor ze terugkeren naar Amsterdam; Vera [Eugénie Anselin], de Russische sergeant die haar manschappen probeert te behoeden voor (meer) oorlogsmisdaden; en Winnie [Anna Bachmann], de tiener die is opgegroeid in Nazi-Duitsland en wiens familie hard is aangepakt door de Russen. Het basisidee is intrigerend, maar het scenario vanaf het moment dat de verrassend fit ogende Van Vliet in beeld verschijnt verliest het in rap tempo alle geloofwaardigheid.

Ambitieuze mozaïekfilm met vijf verhaallijnen over verloren zielen in Rotterdam en een cast om je vingers bij af te likken. Petra [Monic Hendrickx] hunkert naar liefdevol contact met haar moeder [Edda Barends], die ze helpt in de laatste fase van diens leven, maar verliest daarbij haar eveneens naar contact verlangende dochter [Gaite Jansen] uit het oog; Misja [Birgit Schuurman] en Sadik [Nasrdin Dchar] weten niet goed meer hoe ze elkaar emotioneel kunnen bereiken, waardoor hun relatie dreigt stuk te lopen; Johan [Jack Wouterse] en Ineke [Frieda Pittoors] maken zich zorgen over de toekomst van hun volwassen autistische zoon [Joris Smit], nu ze zelf ouder worden; Ben [Raymond Thiry] voelt zich vervreemd van zijn gezin en zoekt heil in seksueel contact met Guus [Bruno Vanden Broecke]; en Mike [Chris Zegers] moet zich neerleggen bij het feit dat hij nooit meer zal kunnen lopen. Prima acteerwerk maakt veel goed, maar de verhaallijnen zijn deprimerend en te oppervlakkig uitgewerkt. Kan iemand me uitleggen wat het personage van Georgina Verbaan nu met Zekers te maken heeft?

Omdat haar vader uit beeld is en haar 27-jarige moeder Rhia [Emily Barclay] hard moet werken om rond te komen, moet de 11-jarige Lou [Lilly Bell Tindley] noodgedwongen vaak voor haar zusjes Leanne [Charlie-Rose MacLennan] en Lani [Eloise MacLennan] zorgen. Wanneer er voor haar verwarde opa Lou [John Hurt] geen plaats blijkt te zijn in een verzorgingshuis, besluit Rhia hem bij haar in te laten trekken. Door Doyles grillige, verwarde gedrag moet Lou aanvankelijk niets van hem hebben. Totdat Doyle haar aanziet voor de jeugdige versie van overleden vrouw en Lou een hele andere kant van haar grootvader leert kennen. Voorspelbaar, sentimenteel drama met oprecht, overtuigend spel van de drie hoofdrolspelers.

Lou [Allison Janney] leeft al jaren een geïsoleerd, zelfredzaam leven op Orcas Island in het uiterste noordwesten van de VS (Alaska niet meegerekend). Na de ontvoering van buurmeisje Vee [Ridley Asha Bateman] helpt Lou haar buurvrouw [Jurnee Smollett] om Vee terug te krijgen. Lou beseft al gauw dat de ontvoering verband houdt met haar eigen verleden. Zestiger Janney houdt zich letterlijk en figuurlijk prima staande in deze vlotte en onderhoudende, maar ook vergezochte en in grote lijnen voorspelbare actiethriller.

De gelouterde oorlogsjournalist Isabelle [Isabelle Huppert] kwam twee jaar geleden om bij een auto-ongeluk. Haar echtgenoot Gene [Gabriel Byrne] en oudste zoon Jonah [Jesse Eisenberg] weten meer over de toedracht van het ongeluk, maar jongste zoon Conrad [Devin Druid] niet en worstelt mede daardoor ogenschijnlijk het meest met Isabelles dood. Twee confronterende gebeurtenissen leggen de barsten in het gezin bloot: het besluit van Isabelles collega Richard [David Strathairn] om een artikel te wijden aan haar dood en Genes affaire met Conrads lerares Hannah [Amy Ryan]. Complex familiedrama vergt de nodige aandacht en is prima geacteerd, maar Triers regie is vrij zwaar op de hand. Trier besteedde duidelijk veel tijd en geldt aan de reconstructie van het auto-ongeluk, maar je vraagt je af waarom.

Louis van Gaal loopt er ontspannen bij in dit portret van deze succesvolle, maar ook veelvuldig bekritiseerde voetbaltrainer. Zowel hij als echtgenote Truus erkennen dat er een groot verschil is tussen Louis de familieman en Van Gaal de trainer. Zowel op het trainingsveld is Van Gaal een intimiderende verschijning en Lassche kijkt dan ook wel uit met kritische vragen. Van Gaal kan dus volop pochen over zijn successen, zijn prijzenkast en zijn golfkwaliteiten en kan een zekere zelfingenomenheid niet verbergen wanneer onder anderen Edgar Davids, Mounir El Hamdaoui en Xavi voor de camera op een aan het slijmerige grenzende manier de loftrompet over hem afsteken. Maar wanneer Frank en Ronald de Boer met een overtuigende verklaring komen voor de frictie tussen Van Gaal en het Nederlands Elftal blijkt Van Gaal toch dat vervelende haantje te zijn dat er slecht tegen kan dat iemand zijn (perceptie van de) waarheid durft onderuit te halen. Een portret over Truus was, mede door haar openheid, aanzienlijk interessanter geweest dan deze brave documentaire. Maar laat Louis dat maar niet horen!

Louis Theroux en zijn redactie moesten de nodige moeite doen om medewerking te krijgen van vooraanstaande influencers, die net als de gebroeders Tate (met wie ze bevriend zijn) een controversiële visie op mannelijkheid promoten. De mannen schromen niet om toe te geven dat ze (bijna) alles doen en zeggen voor de clicks en het grote geld en dat ze zich totaal niet bezighouden met de maatschappelijke gevolgen van hun gedrag. Daarmee is alles snel gezegd. Het contrast tussen Theroux en de geïnterviewden levert ongemakkelijke, amusante momenten op, maar verwacht geen openbaringen.

De hoogbejaarde, maar kwieke Louise woont in een slaperig Frans stadje aan de zee,. In de zomer overspoelen toeristen het stadje, in de herfst loopt het leeg vanwege het naderende springtij. Wanneer Louise haar trein mist blijft ze als enige noodgedwongen in het stadje tijdens het springtij. Tijdens haar eenzame verblijf droomt ze en komen herinneringen naar boven over hoe het was.... en dat is het eigenlijk wel.

Een ruw geanimeerde vertelling met slechts één personage heeft (dus) nauwelijks verhaal en is niet veel meer dan een karakterstudie. De droomsequenties zijn weinig inventief en ook Louises overpeinzingen zijn niet zo heel erg interessant. Het is allemaal goed bedoeld, maar verwacht geen interessante nieuwe inzichten. Gezien het veelbelovende basisgegeven een gemiste kans.

De dementerende Gilbert [Jean Reno] belandt met zijn zoon [Frank Dubosc], schoondochter [Suzanne Clément] en kleinkinderen [Raphal Romand, Alizée Caugnies, Lisa Do Couto Teixeira] in de wereld van het bordspel Loups-Garous. Ze moeten samenwerken om de weerwolf te verslaan en het spel succesvol uit te spelen. Maar het is 1497 en een van de “deelnemers” is de weerwolf! Frans antwoord op Jumanji kan dankzij de prettige cast en een fijn gevoel voor humor prima op eigen benen staan.

Demaizière en Teurlai volgen een aantal mensen tijdens hun verblijf in bedevaartoord Lourdes waar ze om uiteenlopende redenen hopen een zekere verlichting in hun leven te krijgen, maar toont ook wat geestelijken, nonnen en verpleegkundigen doen om het verblijf van de zieken en de zwakken zo aangenaam mogelijk te maken. Opvallend openhartige, maar integer geconstrueerde documentaire over de waarde van hoop en respect voor degenen voor wie Lourdes vaak een laatste strohalm blijkt te zijn. Dat maakt dit toegankelijk voor zowel gelovigen als niet- of anders-gelovigen. En soms zeer ontroerend.

Stillman is meer geïnteresseerd in kostuums, make-up en de muzikale score dan in het acteerwerk van zijn cast. Beckinsale is sowieso te vulgair als Lady Susan Vernon die op zoek is naar een nieuwe echtgenoot om haar financiële zekerheid te geven. Verschillende andere romantische perikelen passeren de revue in deze bewerking van Jane Austens ‘Lady Susan’ waarin weinig overblijft van de bijtende ironie waar Austen haar roem aan dankt. Het enige goede aan deze mislukking dat het je op het idee brengt om bijvoorbeeld Pride & Prejudice (1940) weer eens af te stoffen. Of een boek van Jane Austen.

Brian Wilson is een van de grote muzikale genieën van de 20e eeuw. Net wanneer hij midden jaren 60 met The Beach Boys de wereld verovert, beginnen de eerste tekenen van een psychische aandoening op te spelen. Hij laat zich op het podium vervangen door Bruce Johnston [Nick Gehlfuss] en stort zich volledig op het schrijven en produceren van muziek. Het resultaat is het baanbrekende, inmiddels legendarische album ‘Pet Sounds’ en wereldhit ‘Good Vibrations’. In de jaren 90 is Brian [John Cusack] gediagnosticeerd met paranoïde schizofrenie en wordt zijn leven geregeerd door zijn ‘dokter’ Eugene Landy [Paul Giamatti]. Ondanks diens pogingen om Brians leven volledig te beheersen, hervindt Brian de liefde wanneer hij autoverkoper Melinda Ledbetter [Elizabeth Banks] ontmoet. Dano maakt indruk en de reconstructies van optredens en (vooral) van de opnamesessies met de legendarische Wrecking Crew zijn een genot voor fans van Wilson en The Beach Boys. Maar verder is dit een vrij oppervlakkige biografie waarin we onvoldoende te weten komen over de mens achter het genie en zijn ziekte.

De dood van Glenn [Gareth Williams] heeft een enorme impact op zijn weduwe Suzanne [Anie MacDowell] en zoons Nicholas [Chris O’Dowd] en Chris [James Adomian]. Ze beseffen zich dat ze op een punt staan dat ze moeten kiezen of ze door willen gaan als voorheen, of toch een andere wending aan hun leven willen geven. Hoewel ze fysiek veel tijd samen doorbrengen lijkt de afstand en het onbegrip tussen de gezinsleden toe te nemen. Intens emotioneel drama biedt de drie hoofdrolspelers een uitdaging en zij stellen bepaald niet teleur. Het basisgegeven is wellicht wat aan de magere kant, zeker gezien de aanhoudende sombere stemming, maar Harbaugh en co-scenarist Eric Mendelsohn laten ons diep in de duistere kanten van de rouwende menselijke ziel zien.

Kinderboekenschrijver Mira Ray [Priyanka Chopra Jonas] is de tragische dood van haar verloofde John [Arinzé Kene] nog steeds niet te boven. Tijdens een etentje met haar zus [Sofia Barclay] komt ze op het idee om haar verdriet te verwerken door te communiceren met John door berichten te sturen naar zijn oude telefoonnummer. Maar dat nummer blijkt inmiddels in gebruik te zijn genomen door Rob Burns [Sam Heughan], die niet goed weet wat hij met de berichten aan moet en via een omweg probeert te achterhalen wie de afzender is. Het verhaal gaat braaf de bekende piekjes en dalletjes af, maar Chopra Jones toont aan ook buiten Bollywood (waar ze enorm populair is) uitstekend een film te kunnen dragen. Fans van Dion kunnen hun hart ophalen: ze heeft een belangrijke bijrol, zet die prima neer en haar muziek vormt een rode draad in deze verder te verwaarlozen romcom.

Een botsing met een meteoriet is voorkomen door het tijdig op te blazen met behulp van raketten. De neerslag van die explosie blijkt echter dodelijk te zijn voor 95% van de aardbevolking. Een neveneffect is dat er nu enorme mutaties van voorheen kleine dieren rondwaren op de planeet. Zeven jaar na de Apocalyps besluit tiener Joel [Dylan O’Brien] uit de schuilkelder van zijn kolonie te komen en een poging te doen zijn geliefde Aimee [Jessica Henwick], die zich op een kleine 50 kilometer afstand bevindt, te bereiken. Een aardig basisidee met fraaie voor een Oscar genomineerde special effects, maar het sarcasme en de zelfingenomenheid van de hoofdpersoon gaat al snel tegenstaan. Zwalkt teveel tussen komedie en thriller, maar Rooker is uitstekend als de ervaren overlevingsexpert Clyde.

Pittsburgh, eind jaren 90. Jamie [Jake Gyllenhaal] is een meesterlijke verkoper die vanwege overschrijdend gedrag net zijn zoveelste baan heeft verloren wanneer hij aan de slag gaat bij Pfizer. Na lang aandringen haalt hij dr. Knight [Hank Azaria] over om hem een paar dagen stage bij hem te laten lopen. Zo ontmoet hij Maggie [Anne Hathaway], een Parkinsonpatiënt met wie hij een seksuele relatie begint. Wanneer de relatie serieus dreigt te worden, staan zijn carrièreambities en haar onvermijdelijke aftakeling een gezamenlijke toekomst in de weg. Knappe mix van romantische komedie, satire op de medicijnenmarkt en zakdoekendrama met goed ondersteunend werk van Josh Gad als Jamies stuurloze, jongere broer en van Oliver Platt als Jamies collega en mentor. Gyllenhaal en Hathaway zijn uitstekend in de hoofdrollen en de aandacht voor de gevolgen van Parkinson en de manier waarop je er mee om kunt gaan is prijzenswaardig. Jammer van de afgezaagde ontknoping.

Hadley [Haley Lu Richardson] reist van JFK naar Londen voor de bruiloft van haar vader [Rob Delaney] met een vrouw [Katrina Nare] die ze nooit heeft ontmoet. Op het vliegveld ontmoet ze Oliver [Ben Hardy], een Britse student die onderweg is naar Londen voor de herdenking van zijn moeder. Richardson is snoezig als altijd, maar het enige originele is de verschijning van verteller [Jameela Jamil]. Niet dat het daardoor beter of minder voorspelbaar wordt. Formulematig tot de laatste snik, met een handjevol kleffe popliedjes.

In 2012 vluchten Iraniërs Leila en Sahand met hun zoontje Mani naar Turkije. Lerares Engels Leila was getrouwd met een man die nooit seks met haar had en haar geen kinderen kon of wilde geven. Leila’s scheidingsaanvraag werd afgewezen, bovendien begon ze een affaire met collega Sahand van wie ze zwanger raakte. Hoewel ze haar man lange tijd aan het lijntje kon houden was de angst voor en kans op ontdekking van haar buitenechtelijke affaire (bestrafbaar met steniging) te groot. De asielprocedure wordt bemoeilijkt door de grote instroom van vluchtelingen uit Syrië. We volgen Leila, Sahand en Mani (die pas bij aankomst in Turkije ontdekt dat Sahand zijn vader is) gedurende de jaren waarin ze wachten op een officiële status en zijn getuige van de impact dat dit op hun leven heeft. Sommige momenten zijn duidelijk (opnieuw) in scène gezet, maar de emoties zijn ontegenzeggelijk oprecht.