Meningen

In deze verfilming van een waargebeurd incident, ontdekt en groepje van 4 verkenners in Afghanistan de schuilplaats van Ahmad Shah, een kopstuk van de Taliban. Door een samenloop van ongelukkige omstandigheden lukt het ze niet om ongemerkt weg te komen, waardoor er een schermutseling met de Taliban ontstaat, waarbij deze mariniers zwaar in de minderheid zijn en wanhopig strijden om te overleven, in afwachting van een evacuatieteam.
Zoals de titel al doet vermoeden en de openingsscène bevestigt, is Marcus Lattrell [Mark Wahlberg] de enige die de wanhopige strijd op het nippertje zal overleven. De eerste minuten doen wellicht vermoeden dat dit een gung-ho lofzang is op het Amerikaanse leger, maar hoewel de leeuwenmoed en de kameraadschap tussen de 4 hoofdpersonen centraal staat en hun moeder nimmer in twijfel valt te trekken, maakt de film ook duidelijk dat de legerstaf dubieuze beslissingen namen waardoor de situatie steeds grimmiger wordt. Maar het zijn de gevechtsscènes die de meeste indruk maken, vooral vanwege de voortreffelijke geluidseffecten [terecht genomineerd voor een Oscar], die doen denken aan de openingsscène van Saving Private Ryan en perfect de chaos en de verwarring van de mariniers overbrengen. De film neemt het ook nadrukkelijk op voor de plaatselijke bevolking, die uiteindelijk het leven van Cattrell redden. Bekijk ook de aftiteling, een eerbetoon aan de betrokken mariniers onder een ingetogen versie van David Bowies 'Heroes' door Peter Gabriel. Zie deze film op een groot scherm en met DTS-geluid voor een optimale filmervaring, dan zul je ook tot de conclusie komen dat dit één van de beste oorlogsfilms is van de laatste 20 jaar.

Vijf bevriende bergbeklimmers bevrijden tijdens een expeditie een jong meisje [Holly Boyd] uit een ondergrondse kelder. Alison [Melissa George] en Rob [Alec Newman] besluiten via Devil’s Drop te abseilen naar Annan Moor om de politie te waarschuwen. Wanneer Rob een dodelijk val maakt en Alison een val als gevolg van vallend gesteente met geluk overleeft, beseft Alison dat zij het doelwit is van levensgevaarlijke criminelen. Zo begint een race tegen de klok: eerst om haar drie achtergebleven te waarschuwen, daarna om de berg te verlaten voor de ontvoerders van het meisje ze weten te vinden. Een weinig verrassend scenario maar deze thriller profiteert van adembenemende fotografie in de openingsscènes en van de ijzersterk spelende Sean Harris als de meedogenloze Mr Kidd.

Katherine Loewe [Laura Dern] is afgereisd naar een toevluchtsoord in Marokko voor schrijvers om te werken aan haar volgende boek. Daar raakt ze bevriend met Owen [Liam Hemsworth] de vriend van schrijver Lily Kemp [Diana Silvers]. Ondanks de vele verschillen bloeit er een romance op tussen Katherine en Owen. Hemsworth ontbeert de emotionele diepgang om zijn toch al oppervlakkig uitgewerkte personage interessant te maken en is dan ook geen waardige tegenspel voor Dern, al zitten ze allebei opgezadeld met een matig script.

Uiteraard kun je deze film volledig neersabelen vanwege de technische onbeholpenheid, het gebrek aan acteertalent en het ontbreken van een scenario en een verhaalstructuur. Maar het is vanaf het begin duidelijk dat regisseur Andy Warhol bewust afstand nam van al die conventies en iets totaal anders wilde brengen. Bizarre jumpcuts, dialoog die midden in een zin wordt afgekapt, ruis in de microfoon, onverstaanbaar gebrabbel, acteurs die middenin een scène opeens uit hun rol vallen en weer terugkeren en volstrekt waanzinnige, duidelijk geïmproviseerde dialogen waar de cast volop om moet lachen. In een traditionele film zouden dat soort momenten nooit gebruikt worden, maar Warhol doet dat juist wel. Over de waarom-vraag kun je eindeloos discussiëren, maar het eindresultaat is hoe dan ook een allegaartje van losse ideetjes die in een nogal vrije vorm achter elkaar zijn geplakt. Duidelijk is in ieder geval dat de makers veel plezier hadden in het maken van de film, maar ook dat dit onvermijdelijk een wisselvallige filmervaring is geworden.

Het waargebeurde verhaal van ‘The Mustangs’, een team van vijf Mexicaans-Amerikaanse caddies in Texas dat racistische barrières wist te doorbreken door kwalificatie voor een deelname aan het 1957 Texas State Open Golf Championship. Centraal staat JP Peña [Jay Hernandez], de schooldirecteur die met hulp van vriend en golftrainer Frank Mitchell [Dennis Quaid] vijf van zijn leerlingen technisch, maar vooral mentaal voorbereid. De jongens worden verguisd, zowel door de witte elite van de plaatselijke golf club als door het merendeel van de Mexicanen dat vindt dat ze te Amerikaans proberen te zijn. Vanuit filmisch opzicht is golf een weinig dramatische sport en het verhaal is vrij afgezaagd, maar Quintana gooit elk middel in de strijd om een gevoelige snaar te raken. En vooral tijdens de ontknoping komt hij een heel end. Ook is er een mooie bijrol voor Cheech Marin (voorheen van Cheech & Chong) als de terreinmeester die ook een paar wijze levenslessen deelt.

Een jonge actrice [Sekai Abeni] krijgt een affaire met een oudere man [Jackie Earley Haley]. Hij haalt haar over om haar positie als verzorger van een Hollywoodicoon op leeftijd Mariah McKay [Kathleen Turner] te gebruiken voor een lucratief staaltje oplichting. Maar ze heeft een klik met Mariah en begint te twijfelen. Traag verlopende misdaadthriller is alleen de moeite waard vanwege tweevoudige Golden Globe-winnaar Turner, die haar tegenspelers van het scherm speelt.

Schaamteloze kloon van Goodbye, Mr. Chips (1939) is gebaseerd op het leven Marty Maher [hier gespeeld door Tyrone Power], die vanaf 1898 maar liefst 55 jaar leefde in dienst van West Point waar hij een reputatie opbouwde als een vaderfiguur die meer dan wie ook soldaten persoonlijk kende. Waargebeurd dus, maar dat heeft John Ford er niet van weerhouden om het verhaal te overgieten met een combinatie van tragiek (veel van Mahers rekruten sneuvelden tijdens beide wereldoorlogen) en sentiment. Het feit dat de film grotendeels op West Point is gefilmd is absoluut een pluspunt en Power is charismatisch in de hoofdrol. Bovendien is er prima ondersteunend werk van Ford-favorieten Maureen O'Hara als Mahers grote liefde en Donald Crisp als 'Old Martin'. Het maakt veel goed, maar is niet voldoende om te tekortkomingen van deze biopic helemaal glad te strijken.

Conventionele documentaire over de Britse band The Style Council die begin jaren ’80 een unieke benadering gebruikten voor het schrijven van muziek en optredens. Oprichter Paul Weller en zijn muzikale partner Mick Talbot spreken uitgebreid over deze periode, evenals vaste drummer Steve White, zangeres Dee C.Lee en muzikanten die deel uitmaakten van de live band. Cogswell heeft teveel tijd ingeruimd voor acteur Martin Freeman (met modieuze bril), maar muziekjournalist en popicoon Boy George biedt interessante aanvullende inzichten. De intermezzo’s van priester, muziekjournalist en voormalig toetsenist van The Communards Richard Coles waarin hij een lezing doet uit de songteksten van The Style Council zijn amusant.

Een film die opgedragen is aan de stuntmannen van toen en nu (uit Hong Kong) kan zich geen betere hoofdrolspeler wensen dan Jackie Chan, de veteraan die miljoenen fans over de hele wereld al decennialang vermaakt met ouderwetse, echte stunts en terecht de Fred Astaire van het actiegenre genoemd mag worden. Hij speelt de rol van een oude, afgeschreven stuntman en paardentrainer, die zijn geliefde paard dreigt kwijt te raken aan een schuldeiser [Jing Wu]. Om zijn broodwinning te kunnen behouden, keert hij zich tot zijn vervreemde dochter [Haocun Liu], een rechtenstudente en diens verloofde [Kevin Guo], een advocaat. Ondertussen geeft een jonge fan [Xing Yu] hem de kans om nog een keer te schitteren als stuntman, ook al willen de producenten het liever simpel houden met special effects. Het zoetsappige vader/dochterverhaaltje is mager en sentimenteel, maar Chan is ouderwets op dreef, ook al is hij op een leeftijd dat hij zijn komische stunts niet meer in een doorlopende take (vandaar de vergelijking met Astaire) kan uitvoeren. En hij krijgt flink wat concurrentie van zijn paard.

Dat de aanslag van Bosnische terroristen op de Oostenrijk-Hongaarse aartshertog Franz Ferdinand niet meer was dan het vonkje dat nodig was om een wereldwijd conflict te laten ontbranden, is redelijk bekend. Maar wat was de oorzaak van het wantrouwen tussen de Europese grootmachten en de allianties die ten grondslag lagen aan de Eerste Wereldoorlog? Skundric gaat 50 jaar verder terug in de tijd en loopt nauwgezet de gebeurtenissen na, deels op het slagveld, maar minstens even vaak in achterkamertjes van paleizen of regeringsgebouwen, die duidelijk maken dat de Eerste Wereldoorlog onvermijdelijk, zelfs gepland was! Een fascinerende geschiedenisles die, zoals de proloog belooft, veel duidelijk maakt over de huidige verhoudingen. Skundric probeert het allemaal in een paar uur te stoppen, maar er zijn zoveel relevante gebeurtenissen dat deze cruciale episode uit de wereldgeschiedenis een serie documentaires verdient. Er komt dus veel informatie in korte tijd op je af. Het gebruik van oude filmbeelden om conflicten uit te beelden van voor de uitvinding van de camera is een minpunt. De verscheidenheid aan historici een pluspunt. Desalniettemin verplichte kost voor iedere geschiedenisfanaat, vooral voor fans van oorlogsdocumentaires

Het is ironisch dat deze film bij IDFA een prijs kreeg voor beste beeld en geluid, want dat zijn nou juist de elementen die deze film de das om doen. Zeker, het is mooi gefilmd en het klinkt als een tierelier, maar dat onderstreept alleen maar dat deze 'documentaire' weinig authentiek is. Vanaf de aankomst bij het kamp zie je meteen aan de wisselende cameraposities dat Leonard Retel Helmrich de gebeurtenissen niet registreert maar regisseert. Ook de geluidsband is duidelijk nabewerkt. Alsof dat nog niet genoeg is om de geloofwaardigheid van deze 'documentaire' om zeep te helpen, filmt Heimrich ook zeer persoonlijk gesprek dat geheim moet blijven voor de rest van de familie in close-up. Meer docu-drama dan documentaire dus, maar hoewel de film nooit verveelt is het vrij nietszeggend. Geruzie tussen kinderen - waarbij een peuter zijn zus te lijf wil gaan met een zaag! - en gekibbel tussen de twee echtgenotes vertellen ons niet veel meer dan dat dit mensen zijn. Wellicht een openbaring voor de meest extremistische vluchtelingenhater, maar bepaald geen opzienbarende ontdekking die een speelduur van bijna 2 uur rechtvaardigt.

Het is zeker niet vergezocht om dit te beschouwen als een moderne versie van The American President (1995). Daarin stond de dubieuze relatie tussen president Michael Douglas en lobbyist Annette Bening centraal, deze keer draait het om Minister van Buitenlandse Zaken met presidentsambities Charlotte Field [Charlize Theron] en de idealistische journalist Fred Flarsky [Seth Rogen]. Charlotte was 25 jaar geleden Freds babysitter en de twee lopen elkaar toevallig tegen het lijf dankzij Freds vriend Lance [O'Shay Jackson Jr, die ontzettend lijkt op zijn vader], een ondernemer die Fred meeneemt naar een feestje waar Boyz II Men optreedt. Er is meteen een klik tussen de twee en Charlotte besluit Fred, tegen het advies van haar naaste vertrouweling Maggie [June Diane Raphael] in, op de loonlijst te zetten als haar speechschrijver. Zit er meer in dan een vriendschap? Of kiest Charlotte toch voor de positieve publiciteit die ze krijgt door te flirten met de Canadese Prime Minister James Steward (!) [Alexander Skarsgård]?

Seth Rogen speelt dat geliefde en vertrouwde personage dat we met hem associëren met verve, maar het is Charlize Theron die hier werkelijk uitblinkt in een rol die vereist dat ze afwisselend presidentieel, gevoelig, koel, sexy en helemaal van haar padje is. Ze slaagt er wonderwel in, waarbij de duidelijk aanwezige chemie met Rogen absoluut helpt. Het scenario van Dan Sterling en Liz Hannah lijkt hier en daar wat te zijn opgeleukt met improvisaties, waardoor er meer dan voldoende te lachen valt in deze uiterst vermakelijke romantische komedie.

Vijftig jonge mannen (één deelnemer per staat) doen mee aan een wandelwedstrijd zonder pauzes waarbij je afvalt als je te lang of te vaak onder een bepaalde snelheid loopt. Het is meteen duidelijk wie er al laatsten overblijven en terwijl de 48 overige deelnemers één voor één afvallen, praten Raymond [Cooper Hoffman] en Peter [David Jonsson] met elkaar en de kandidaten die uiteindelijk ook de bezemwagen ingaan (maar niet op de manier die ze vooraf hadden verwacht) over van alles en nog wat. Ze hadden de acteurs ook op een lopende band kunnen zetten, zo saai en statisch is het basisgegeven. Dat is Mark Hamill als de majoor en wedstrijdleider.

TV-drama over gepensioneerde weduwnaar Thomas [Jack Lemmon] die de betutteling door zijn kinderen beu is en besluit een oude liefde op te zoeken in de hoop weer een doel in het leven. Hij ontmoet bij toeval een jonge vrouw [Sarah Paulson] die zijn metgezel wordt. De zaken worden ingewikkelder wanneer Thomas' kinderen hem als vermist opgeven.

Dit voorspelbare drama over de generatiekloof en de angst voor een ongewisse toekomst heeft weinig nieuws te bieden, maar ontstijgt de middelmaat toch enigszins. Enerzijds komt dat de aanwezigheid van veteranen Jack Lemmon en Betty Garrett, maar zeker ook door de chemie tussen Lemmon en Paulson. Daardoor is dit een prima uit te zitten niemendalletje met een simpele, goedbedoelde boodschap.

Acteerduel tussen Orson Welles en Paul Newman in melodrama dat gebaseerd is op het werk van William Faulkner. Newman speelt Ben Quick, de archetypische nieuwkomer in het huishouden van grootgrondbezitter Will Varner [Welles], wiens komst vooral het leven opschudt van Wills dochter [Joanna Woodward] en zoon Jody [Anthony Franciosa]. Passie, jaloezie en alle twijfelachtige daden die daarmee gepaard gaan passeren de revue in een goed geacteerde, maar niet bijzonder intrigerende soap die lijkt te werken naar een spectaculaire finale, maar ook dat valt wat tegen.

In de pioniersjaren van de ruimtevaart lag de focus vooral op de techniek. De eerste ruimtevaarders waren ervaren piloten die zich niet druk maakten om de psychologische effecten van een ruimtereis. Pas in de jaren 90 stelde NASA een psycholoog aan en startte het een afdeling die zich volledig richtte op de wisselwerking tussen de te gebruiken technische middelen en de mensen die dat moeten gebruiken of bedienen. Deze documentaire toont hoe NASA ‘de menselijke factor’ centraal stelt in de voorbereiding op een expeditie naar Mars die 3 jaar gaat duren en bevat interviews met ruimtevaarders en familieleden die eerstelijns ervaringsdeskundigen zijn. Fascinerend en niet te missen voor ruimtevaartnerds.

Ambitieuze rodeokampioen Luke [Scott Eastwood] en studente Sophia [Britt Robertson] leren elkaar kennen na een rodeo en krijgen bijzondere band nadat het leven van Ira Levinson [Alan Alda] redden. Wat volgt is een dubbele dosis tenenkrommende boeketreeksromantiek uit de koker van Nicholas Sparks. We zijn niet alleen getuige van de voorspelbare, kleffe, opbloeiende, clichématige romance tussen Luke en Sophia, maar ook van de bijna net zo onuitstaanbare herinneringen van Ira aan zijn grote liefde Ruth [Oona Chaplin]. Er is zonder meer een makt voor dit soort romantische nonsens, maar ik mag toch hopen dat ik niet de enige ben die dit soort drek nauwelijks uit kan zitten, hoe mooi het er ook uit mag zien.

Fabriekseigenaar Daniel Bloch [Richard Gere] krijgt van zijn ex-vriendin Rachel [Suzanne Clément] dat hij een zoon [Tomaso Sanelli] had die twee maanden geleden op 19-jarige leeftijd omkwam bij een ongeluk. Nadat Rachel hem heeft uitgenodigd voor een rouwceremonie, wordt Richard door bekend van zijn zoon en ontstaat een obsessieve drang om de nalatenschap veilig te stellen van de zoon die hij nooit heeft gekend. Gere is erg goed in de hoofdrol, maar het basisidee grenst aan het absurde waardoor de (onjuiste) indruk ontstaat dat het gaan om een zwarte komedie. Gabizon weet in ieder geval niet duidelijk te maken waarom Daniel zich zo laat meeslepen in het leven van iemand waar hij rationeel gezien geen enkele emotionele binding mee hoeft te hebben.

Prachtig drama vertelt zonder opsmuk het verhaal van een groep homoseksuele vrienden tijdens de jaren '80 en de impact die de ontdekking van AIDS heeft op hun leven. Authentiek aanvoelende personages, een gebrek aan sentiment en een documentaire-achtige filmstijl dragen bij aan één van de beste (en vroegste) films over een beladen onderwerp, gespeeld zonder ooit te vervallen in karikatuur door een uitstekende cast. Bruce Davison kreeg zijn Oscar-nominatie ongetwijfeld voor die ene, hartverscheurende scène waardoor je nooit meer op dezelfde manier kunt luister naar Walking On Sunshine van Katrina & The Waves. Het is een meesterlijk geacteerd moment in een uiterst integere, boeiende film die ondanks het deprimerende onderwerp een prachtig, hoopvol einde kent.

Variant op het aloude principe van “he said, she said”, met als twist dat het hier gaat om het vervolg op een one night stand van Natalie [Lili Reinhart] met Gabe [Danny Ramrez]. In de ene verhaallijn raakt ze zwanger en besluiten Natalie en Gabe hun kind samen op te voeden. In de andere verhaallijn wordt Natalie niet zwanger, bouwt ze een carrière op en krijgt ze een relatie met collega Jake [David Corenswet]. Scenarist April Prosser moraliseert niet en schetst twee versies van de werkelijkheid die minder van elkaar verschillen dan je zou verwachten. In beide gevallen houdt Natalie zich staande. De boodschap is positief, maar dramatisch weinig interessant. Het uitstekende spel van de innemende Reinhart maakt dit desondanks het bekijken zeker waard.

Portret van vier spirituele mediums die werkzaam in New York. En opmerkelijk genoeg is dat niet het enige wat ze gemeen blijken te hebben. Begint met doorlopende takes van sessies waarin zowel de mediums als hun cliënten zich zeer kwetsbaar opstellen en biedt al snel een fascinerend aanknopingspunt voor een kritische blik op een wereld die gevoelig is voor oplichters, maar Wilson vermijdt scherpe vragen en is meer geïnteresseerd in het persoonlijke verhaal van de mediums dan in de betrouwbaarheid en de impact van het werk dat ze doen.

De in 1968 geboren Adi is opticiën in een Indonesisch dorp waar naar aanleiding van een militaire coup in 1965 een slachting werd aangericht onder vermeende communisten. Eén van de slachtoffers was Adi’s broer Ramli. Twee oude mannen vertellen op een veredelde homevideo in geuren en kleuren wat ze Ramli hebben aangedaan. Adi gaat ook zelf in gesprek met zijn ouders en met andere betrokkenen bij de massaslachting, die 50 jaar später nog steeds buurmensen zijn. De titel verwijst naar de lange, pijnlijke stiltes die regelmatig vallen na Adi’s scherpe vragen of opmerkingen, hoewel hij zich verder altijd opvallend respectvol gedraagt. Oppenheimer toont niet alleen aan hoe gemakkelijk het kan zijn om van ongeschoolde, streng religieuze mensen massamoordenaars te maken, maar ook hoe ze de verantwoordelijkheid afschuiven voor een ongemakkelijke, maar voor hen niet zo vanzelfsprekende vrede.

Wie weet dat de meeste moorden plaatsvinden in de privésfeer, zal niet opkijken van de statistieken waarmee Schrijber je tracht te shockeren. Ze sprak met vier vrouwen uit verschillende culturen, die spreken over het huiselijk geweld dat vooraf ging aan hun wanhoopsdaad: het doden van hun echtgenoot. Die verhalen zouden voor zich moeten spreken, maar Schrijber manipuleert je opzichtig met geforceerde trucjes. Bijvoorbeeld wanneer de Finse Laura met de hulp van haar huidige partner haar daad reconstrueert. Maar er is een scène die nog lang zal spoken in je hoofd: de dood van Tatiana Spitzer, met camerabeelden die werkelijk schokkend zijn en je doordringen van de relevantie van dit thema.

"Satan, Satan, Satan, Satan", scandeert een clubje duivelsaanbidders te pas en te onpas in wat misschien wel de slechtste sequel aller tijden is. Ruth Gordon keert weliswaar terug in haar Oscar-winnende rol als Minnie Castavet, maar de vervangers voor Mia Farrow, John Cassavetes en Sidney Blackmer zijn bij voorbaat al kansloos. Vooral Ray Milland lijkt geen idee te hebben hoe hij in deze prul is beland. Het wazige plot, waarin veel teveel wordt geouwehoerd (vaak per telefoon) is de definitieve nagel in de doodskist voor deze dwaze poging om een TV-vervolg te maken op één van de klassiekers in het horrorgenre. Saai, slecht, schandalig, maar misschien is dat wel precies waar Satan op hoopte.

Een jaar nadat haar vader om het leven kwam bij een hit-and-run laat Lisa [Sarah Butler] zich door haar beste vriendin overhalen om online opzoek te gaan naar Mr. Wonderful. Wanneer ze een match heeft met ene Michael [Clayton James] maakt ze voor de grap een meme die door bitchy collega Bethany [Eva Hamilton] online komt te staan. Kort daarop staat Lisa oog in oog met Michael en zowaar... het klikt. Maar de prille romance wordt wreed verstoord wanneer Nina [Ashley Doris] wordt vermoord. Detective Willis [Mercy Malick] onderzoekt de zaak. Het scenario maakt mensen in Lisa’s directe omgeving verdacht in deze goed te pruimen whodunit.

Variant op het net zo matige 8MM waarin kersverse moteleigenaar Ray [Nicholas Cage] ontdekt dat hij via een geheime gang toegang krijgt tot een glasspiegel waarmee hij de gebruikers van Kamer 10 kan bespieden. Maar wat daar gebeurt is niet al te fris, bovendien krijgt Ray te maken met duistere figuren en vreemde vragen. Uiteraard blijkt er iets goed mis te zijn, maar het duurt erg lang voor het verhaal op gang komt. Cage is ééndimensionaal en Tunney heeft een ondankbare rol in deze voyeuristische thriller, maar Marc Blucas is uitstekend als de sinistere sheriff. Er is ook goed ondersteunend werk van Ernie Lively (Blakes vader) als vaste klant Tommy en van Jason K. Wixom als de bediende bij een benzinepomp die Ray iets te goed in het oog lijkt te houden.

Boonmee [Thanapat Saisaymar] heeft een ongeneeslijke nieraandoening en brengt zijn laatste dagen door met zijn gezin, maar niet alles is wat het lijkt. Oogstrelend gefotografeerd en vol intrigerende sequenties, maar het basisverhaal is op zijn zachtst gezegd een tikje verwarrend. Zelfs na drie keer kijken kon ik er weinig chocola van maken. Maar dat kan ‘m natuurlijk ook aan mij liggen.

In 2074 is tijdreizen uitgevonden en kort daarna verboden. Desondanks gebruiken criminele organisaties tijdreizen om vijanden uit de weg te ruimen zonder daarvoor ook maar één spoor van achter te laten. Dat betekent onder anderen dat de huurmoordenaar uit 2074 wordt teruggestuurd naar 2044 om daar door zijn jongere versie uit de weg te worden geruimd. “Voor mensen met een weinig vooruitziende blik”, aldus Joe [Joseph Gordon-Levitt], die zichzelf al menig keer heeft geliquideerd tot zijn 30-jaar oude versie [Bruce Willis] hem op een dag te slim af is en weet te ontsnappen. De oude Joe wil een toekomstige persoonlijke tragedie te voorkomen door drie kinderen te liquideren. Complexe, intelligente SF-thriller leent elementen uit The Terminator maar geeft daar een geheel eigen draai aan. Johnsons scenario biedt puike rollen voor Gordon-Levitt, Willis en Emily Blunt (als de moeder van één van de potentiële slachtoffers) en is zowel op intellectueel als op emotioneel niveau zonder meer succesvol, ook al raakt het tegen het einde wat verstrikt in de eigen logica. Jeff Daniels krijgt een eervolle vermelding als de man die namens de maffia is teruggestuurd naar 2044 om leiding te geven aan de huurmoordenaars.

Rob [Charley Palmer Rothwell] vindt afleiding van de dagelijkse zorg voor zijn ernstig zieke vader [Tom Fisher] bij zijn vrienden. Hij laat zich door Leo [Thomas Turgoose] overhalen om te helpen bij een autodiefstal voor Amir [Daniel-John Williams] en leert een aantal levenslessen in dit goed geacteerde, maar voorspelbare familiedrama. De rol van de sympathieke Kasia wordt gespeeld door Morgane Polanski, de dochter van Roman Polanski en Emmanuelle Seigner.

Thneedville is een idyllisch stadje met kunstmatige bomen en frisse lucht op bestelling. Wanneer de twaalfjarige Ted [Zac Efron] ontdekt dat Audrey [Taylor Swift] voor haar verjaardag het liefst een echte boom zou willen, probeert hij haar hart te winnen door zo’n boom te zoeken. De enige die hem kan helpen is The Once-ler [Ed Helms], maar die maakt duidelijk dat het vinden – en vooral het laten groeien – van een boom nog niet zo makkelijk is. De titel verwijst naar de beschermer van het bos (met de stem van Danny DeVito) die “spreekt namens de bomen”. Verfilming van het gelijknamige boek van Dr. Seuss, met een aangename stemmencast en een ecologische boodschap die zowel ouders als kinderen zal aanspreken. De humor ligt er zo nu en dan wat te dik op, maar de liedjes (met muziek van John Powell en tekst van Cinco Paul) zijn een fijne bonus.