Meningen

Astronaut Lucy Cola [Natalie Portman] is net teruggekeerd van een tiendaagse ruimtemissie waarbij ze een spirituele ervaring had. Echtgenoot Drew [Dan Stevens] heeft altijd geholpen om Lucy figuurlijk met beide benen op de grond te houden, maar nu zet ze alles op alles om geselecteerd te worden voor een volgende ruimtemissie. Haar psycholoog [Nick Offerman] heeft zijn bedenkingen Lucy’s gedrag neemt steeds meer obsessieve vormen aan waardoor ze zich vervreemd van haar echtgenoot en zich hals over kop stort in een affaire met collega-astronaut Mark Goodwin [Jon Hamm]. Complexe psychologische studie, ‘geïnspireerd door ware gebeurtenissen’ met een rol van Portman die kwalitatief in een adem te noemen is met The Black Swan en Jackie. Een betere vervanger voor Reese Witherspoon (die na negen maanden het project verliet om te werken aan seizoen twee van Big Little Lies) had Hawley niet kunnen wensen voor zijn regiedebuut.

Na twee seizoenen kreeg de razend succesvolle serie De Luizenmoeder deze film als afsluiting. Schoolhoofd Anton is overleden en in afwachting van een permanente vervanger neem Juf Ank [Ilse Warringa] het directeurschap over. Niet iedereen vindt dat zo vanzelfsprekend en Juf Ank merkt al snel dat ze haar nieuwe verantwoordelijkheden nauwelijks kan combineren met haar taak als schooljuf. Hoewel enkele karakters uit de serie ontbreken schetst Warringa opnieuw een scherp beeld van de problematiek in het onderwijs waarin volwassenen het doelwit zijn en kinderen veelal het slachtoffer. Veel rake momenten dus, maar het idee om alle losse eindjes aan het eind nog even aan elkaar vast te knopen voelt zeer geforceerd aan.

Luka [Jonas Smulders] meldt zich vrijwillig aan als sluipschutter bij een fort, waar De Generaal [Geraldine Chaplin] haar mannen voorbereid op de naderende strijd met de vijand ‘uit het noorden’. Wat volgt, is een zogenaamde ‘rigoureuze training’ vol homo-erotische rituelen (inclusief een uiterst belabberde Haka) onder de buitengewoon bezielende leiding van de androgyne Raf [Jan Bijvoet]. Het lijkt elk moment over te kunnen gaan in groepsseks, maar maak je niet ongerust: 70 minuten lang gebeurt er helemaal niets! Dan is er een weinig interessant incidentje dat Woodworth (net als de rest van de film) behandelt alsof het een melodrama is. Vol nietszeggende stiltes, veelzeggend bedoelde, nietszeggende blikken en ook nog eens in stemmig zwart-wit gefilmd. Als het niet zo saai was, had ik er waarschijnlijk hardop om gelachen.

Dat het werk van Lumières van historisch belang is trekt niemand in twijfel. Maar samensteller/regisseur/commentator Thierre Frémaux slaat door wanneer hij spreekt over 'meesterwerken' en beweert dat Lumière de close-up en suspense uitvonden. De 108 korte films die je te zien krijgt zijn werkelijk prachtig gerestaureerd en het is duidelijk dat de cameramannen hun kennis van traditionele fotografie optimaal gebruikten voor hun beeldcompositie. Maar de films zijn niet zo revolutionair als Frémaux wil doen geloven. Op technisch niveau verbleken ze natuurlijk volledig bij het werk dat tijdgenoot George Méliès produceerde. Het eerbiedige commentaar is derhalve niet altijd waardevol en soms ronduit storend. Deze compilatie was wellicht nog effectiever geweest zonder de muzikale omlijsting, maar voor mensen die de filmgeschiedenis willen bestuderen is dit meer dan een uitstekend standpunt: het zou verplichte kost moeten zijn, want Lumière is één van de aartsvaders van de cinema.

Om te voldoen aan zijn maatschappelijke dienstplicht reist Ugyen Dorji [Sherab Dorji] met frisse tegenzin af naar Lunana, waar hij les moet geven in de meest afgelegen school in Bhutan. Met behulp van Michen [Ugyne Norbu Lhendup] en Singye [Thsering Dorji] bereikt hij na een meerdaagse voetreis zijn bestemming waar hij warm wordt onthaald. Toch ziet Ugyen niet goed in wat hij kan betekenen voor deze geïsoleerde gemeenschap. Zijn kennismaking met Saldon [Kelden Lhamo Gurung], een jonge vrouw met een prachtige zangstem, brengt daar verandering in. Prachtig gefilmd op locatie en over het algemeen goed geacteerd, maar uitermate braaf en voorspelbaar.

Een jonge, verlegen amateurfotograaf krijgt de kans van zijn leven als popster Oliver [Archie Madekwe] hem vraagt om zijn aanstaande tournee vast te leggen in een documentaire. Hij gaat volledig op in Olives werk, maar krijgt weerstand van Olivers entourage en raakt vervreemd van zijn vrienden. Madekwe is erg goed als de passief-manipulatieve popster, maar Russell heeft wel heel veel tijd nodig om het verhaal op gang te brengen. Bovendien is dat verhaal uiteindelijk niet zo verrassend en niet erg spannend.

Goed geregisseerd en geacteerd drama waarin Mitchum bewees dat hij ook karakters met meer diepgang kon spelen. Hij speelt hier Jeff McCloud, een succesvolle veteraan uit het rodeocircuit, die na een ernstige beenblessure terugkeert naar zijn ouderlijk huis en daar kennis maakt met Wes Merritt [Arthur Kennedy] en diens echtgenote Louise [Susan Hayward]. Wanneer blijkt dat Wes ambities heeft in de rodeowereld biedt Jeff aan hem te trainen en te coachen voor de helft van eventueel prijzengeld. Louise probeert Wes te weerhouden van een carrière in één van de gevaarlijkste sporten die er is, maar wanneer het prijzengeld binnen stroomt is Wes niet meer te stoppen. Terwijl de relatie tussen Wes en Louise steeds meer onder druk kom te staan, begint Jeff steeds meer interesse in Louise te tonen.

Kennedy mist de ruigheid van een rodeoheld, maar Mitchum houdt zich uitstekend staande tegenover de toen al gelauwerde Susan Hayward. Arthur Hunnicutt is vermakelijk als de rechterhand van Jeff, iemand die het allemaal al eens gezien heeft en kleurrijke verhalen over vroeger vertelt. Nicholas Ray maakt uitstekend gebruik van de mistroostige locaties, de inserts van Kennedy en Mitchum tijdens de rodeo's zijn overtuigend en hij maakt goed gebruik van authentieke beelden, zeker die van de Pendleton Round-Up, de sterke finale van dit stijlvolle drama.

Hoewel John Luther [Idris Elba] niet langer meer welkom is bij de Londense politie, weigert hij vanaf de zijlijn toe te kijken wanneer David Robey [Andy Serkis] een wraakactie begint tegen verschillende families met wie hij een ziek spel van manipulatie, mutilatie en moord speelt. Een van de hoofdrolspelers in dat spel is Luthers opvolger Odette Raine [Cynthia Erivo], die de verdwijning van Archie Woodward [Thomas Coombes] onderzoekt. Ondertussen zet Luther wat er nog over is van zijn vrienden en contacten in om te proberen op eigen houtje de spiraal van geweld te stoppen. Aangezien dit mijn kennismaking was met Luther kan ik dit niet vergelijken met de zeer succesvolle serie die eraan voorafging. Bedenker en scenarist Neil Cross tekende in ieder geval voor het scenario, dat zal de fans waarschijnlijk ook tevreden stellen. Als losstaande film is dit naar het einde toe wat aan de melodramatische kant, maar Elba lijkt me volledig in zijn element in zijn oude rol en Serkis geef de nodige kleur aan de schurkenrol.

Öngebruikelijke camerahoeken, langdurende takes waarin bijna niets gebeurd en vreemd kijkende en zich vreemd gedragende karakters vormen de belangrijkste ingrediënten voor deze pretentieuze, maar vooral saaie horrorfilm die, in tegenstelling tot wat de makers zelf beweren, bepaald geen herinneringen oproept aan het werk van Alejandro Jodorowsky. Zeker, dit is bizar en surrealistisch, maar zelfs met de beste wil te wereld valt hier geen touw aan vast te knopen en het laat je dan waarschijnlijk volledig koud. De sfeervolle fotografie van Nicolás Caballero Arenas is een pluspunt, de muziek van Brian Heater het grootste minpunt.

Door Europese regelgeving dreigt de Maltese visser Jesmark [Jesmark Scicluna] zijn broodwinning te verliezen. Zijn echtgenote [Michela Farrugia] heeft weliswaar een baan in een restaurant, maar Jesmark wil helpen om zijn pasgeboren zoon [Timur Ali] te onderhouden. Daarvoor begeeft hij zich (ondanks het prachtige weer) op glad ijs. De titel verwijst naar de traditionele, kleurrijke boten die kenmerkend zijn voor Malta. Het verhaal en de uitwerking zij niet origineel, maar Camilleri geeft wel een interessant inkijkje in de visserij van Malta en dat levert mooie plaatjes op.

De flamboyante, ambitieuze illusionist Hector P. Valenti [Javier Bardem] denkt de showbizzwereld te kunnen veroveren wanneer hij stuit op een jonge krokodil [Shawn Mendes] die kan zingen. Maar Lyle zingt niet op commando en knijpt er tussenuit. Hij raakt bevriend met Josh [Winslow Fegley] die net met zijn ouders [Constance Wu, Scoot McNairy] naar New York is verhuisd en daar zijn draai maar niet kan vinden. Het idee van een zingende krokodil is even leuk, maar tenzij je een fan bent van Shawn Mendes beginnen Lyles generieke popdeuntjes snel te vervelen en Fegleys overdreven spel helpt niet mee. Dit is wel een unieke kans om Bardem te zien in een luchtige, energeieke rol waar hij duidelijk veel plezier in heeft. Zeer waarschijnlijk geïnspireerd door de klassieke cartoon One Froggy Evening van Chuck Jones.

Lucy [Nichola Burley] en Clark [Samson Cox-Vinell] zijn net ouders geworden van Harrison. Lucy’s goede vriendin Lynn [Roxanne Scrimshaw], zelf moeder van tiener Lola [Tia Nelson], wenst haar alle geluk. Dat geluk blijkt van korte duur wanneer Harrison sterft en Clark gearresteerd wordt op verdenking van doodslag. In de buurt doen al snel geruchten de ronde dat Lucy juist verantwoordelijk was voor de dood van haar kind. Dat dwingt Lynn om haar relatie met Lucy van nu en van vroeger onder de loep te nemen. Een ietwat naargeestig psychologisch drama, uitstekend gespeeld en geregisseerd, maar met een onbevredigende ontknoping.