Long Hot Summers: The Story of the Style Council (2020)

Van Paul Weller hoorde ik voor het eerst, of over / las, in Oor vanwege zijn toen nieuwe soloplaat 'Stanley Road'. Tot een fatsoenlijke kennismaking is het nooit gekomen en ook The Jam is eigenlijk geheel aan mij voorbij gegaan. En ineens deze docu gisteravond op NPO3 waar hij voorbij komt als tweede frontman van The Style Council, waar ik qua muziek indertijd vast het een en ander via de radio en tv wat van mee heb gekregen...

De docu zet van a tot z helder uiteen wat er gebeurde nadat Weller klaar was met The Jam en waar het voor hem (en Mick Talbot) om draaide in deze nieuwe muzikale periode; doen waar hij zin in had en dat viel aanvankelijk heel goed bij een groot publiek. Maar dat bleef niet zo.

De muziek ga ik misschien wel es nader inspecteren, maar ook al ben je geen fan, dit is een niet al te lange uiteenzetting van een korte carrière van een tamelijk unieke band. En Weller, Talbot en ook de andere leden zijn sympathieke gasten. Martin Freeman (The Office, Fargo) helpt ook nog even pluggen als fanboy.

4,0*.

Conventionele documentaire over de Britse band The Style Council die begin jaren ’80 een unieke benadering gebruikten voor het schrijven van muziek en optredens. Oprichter Paul Weller en zijn muzikale partner Mick Talbot spreken uitgebreid over deze periode, evenals vaste drummer Steve White, zangeres Dee C.Lee en muzikanten die deel uitmaakten van de live band. Cogswell heeft teveel tijd ingeruimd voor acteur Martin Freeman (met modieuze bril), maar muziekjournalist en popicoon Boy George biedt interessante aanvullende inzichten. De intermezzo’s van priester, muziekjournalist en voormalig toetsenist van The Communards Richard Coles waarin hij een lezing doet uit de songteksten van The Style Council zijn amusant.

Leuk bandje, leuke docu.

Toch een beetje een cultband en dus een mooi onderwerp voor een documentaire. Het resultaat is echter wat underwhelming en vooral niet zo energiek.