Meningen

Goed spel van Ejiofor, amusante cameo's van Ben Stiller en Stephen Merchant en een niet onaardige ontknoping in deze misdaadkomedie die in Londen is gefilmd volgens de toen nog relatief milde COVID19-richtlijnen. Maar het grootste deel van de film lijkt meer op een min of meer thematisch met elkaar verbonden ter plekke geïmproviseerde sketches dan op een scenario. Ejiofor moet Kingsley uitleggen waarom Edgar Allan Poe geen goede naam is op een vervalst identiteitsbewijs en helaas is dat zo'n beetje het komische hoogtepunt. Uiteindelijk draait het om de diefstal van een uiterst waardevolle diamant, maar het duurt lang voordat je daar achter komt. Ondanks de indrukwekkende cast oogt dit als een zeer goedkoop en onbeholpen gemaakte amateurfilm.

Neuroverpleegkundige Nicky Mackenzie [Anna Friel] slaagt erin om de verlamde Katherine Carter [Famke Janssen] met hulp van haar ogen duidelijk te maken dat iemand geprobeerd heeft haar te vermoorden. In flashbacks ontdekken we dat Katherina een Hollywoodster was en dat haar man zijn volledige fortuin en het huis had nagelaten aan hun ziekelijke zoon Jamie [Finn Cole]. Andere sleutelspelers in dit idiote melodrama zijn Katherines pleegdochter Lina [Rose Williams] en sexy huisarts dr. Lawrence [Alex Hassell]. Het type slechte film waar je over kunt mopperen of om gniffelen.

Het is dat Guy Pearce noch een matje heeft noch een ooglapje draagt, anders had dit gemakkelijk door het leven kunnen gaan als een vervolg op John Carpenters Escape From New York en Escape From LA met ontsnappings-expert Snake Plissken. Snow [Guy Pearce] is even koppige als gevatte crimineel die anno 2057 veroordeling kan ontlopen als hij erin kan slagen Emilie Warnock [Maggie Grace], de dochter van de president [Peter Hudson], kan redden uit handen van Alex [Vincent Regan] en diens psychotische broer Hydell [Joe Gilgun], die haar gegijzeld hebben tijdens een werkbezoek aan het zwaarbewaakte gevangenisschip MS One. Geschreven door de regisseur met Luc Besson, hetgeen verklaart waarom dit opzichtig bij elkaar gejat is, maar op een schaal van verstand op nul best vermakelijk. Pearce, Grace en Gilgun houden je meer dan wakker.

Zeer goed geacteerd door hoofdrolspelers Riley Keough, Jaeden Martell en Lia McHugh en voorzien van een kippenvelbezorgende score door Danny Bensi en Saunder Jurriaans. Jammer dat er in het eerste uur - afgezien van een moment dat in ieder geval lichtelijk doet denken aan Damien: Omen II (1978) - niks gebeurd. Bovendien slaat het verhaal helemaal nergens op, maar wie daar niet wakker van ligt zal deze horrorfilm waarschijnlijk aanzienlijk hoger waarderen.

De aanwezigheid van Laird Cregar in de titelrol, de net ogende, maar ook wat mysterieuze nieuwe huurder van een kamer bij de familie Burton wiens nachtelijke uitjes samen vallen met een serie gruwelijke moorden in Victoriaans Londen, maakt deze remake van de de beroemdste zwijgende film van Alfred Hitchcock superieur aan dat origineel. Cregar, die later dat jaar zou sterven als gevolg van een rigoureus dieet ter voorbereiding op zijn rol in Hangover Square (hij stierf kort na het voltooien van de opname van die film), geeft een genuanceerde, soms kippenvel opwekkende vertolking weg als een man die zich, na zijn ontmoeting met Music Hall-actrice Kitty Langley [een verrassende rol van Merle Oberon] ontpopt als de dwangmatige psychopaat die zijn moordlustige zinnen op haar heeft gezet.
Met behulp van prachtig camerawerk van Lucien Ballard weet regisseur John Brahm de beklemmende sfeer van Victoriaans Londen van rond de eeuwwisseling op effectieve wijze vorm te geven met een visuele stijl die niet onderdoet voor dat van Alfred Hitchcock. Als Hitchcock zijn film opnieuw had mogen maken, zou hij ongetwijfeld dezelfde benadering gebruiken als scenarist Barré Lyndon. Een voortreffelijke thriller en een indrukwekkend (maar ook treurigstemmend) testament van de veel te jong gestorven en door vele vergeten Cregar.

Alfred beschouwde zijn derde film als regisseur als de eerste echte Hitchcockfilm. Aanvankelijk achtergehouden omdat de distributeurs ontevreden waren met het resultaat, maar na enkele maanden alsnog uitgebracht en uitgeroepen tot de Beste Britse Film ooit gemaakt. Ivor Novello schmiert er flink op los als de mysterieuze vreemdeling die een kamer huurt bij de familie van een danseres [June] dat gelegen is in een district aan Londen dat in de greep is van seriemoordenaar The Avenger die het gemunt heeft op jonge blondines. Afgezien van Novello's zwakke spel is dit een prima thriller die nadrukkelijk is geïnspireerd door de Duitse expressionistische films en dan ook op effectieve wijze gebruikt maakt van belichting. Hitchcock is herkenbaar in beeld als één van de toeschouwers bij de lynching, maar verschijnt ook in de openingsequentie als een driftig werkende telefonist bij een krant, als is hij vrijwel onherkenbaar omdat hij met de rug naar de camera zit.

Wanneer zuster Ten Hoeven [Jacqueline Blom] overdag een zwart busje in wordt gesleurd neemt haar buurvrouw [Catharina Haverkamp] op met Bomhoff [Walter Crommelin], haar voormalige baas die zijn psychiatrische werkzaamheden heeft verruild voor een politieke carrière en het inmiddels heeft geschopt tot burgemeester. Bomhoff besluit de hulp in te roepen van zijn voormalige patiënten om zuster Ten Hoeven op te sporen en te bevrijden. Een niet al te goed uitgewerkt excuus om de cast van de populaire serie voor de jeugd nog eens lekker mal te laten doen, meer is het helaas niet. Geschreven voor Van Holst Pellekaan en Van Waardenberg.

Vijf bevriende en getrouwde mannen komen bijeen in het loft dat ze al een jaar delen voor hun buitenechtelijke avontuurtje nadat Luc [Bruno Vandenbroecke] daar in bed het verminkte, geboeide lichaam heeft gevonden van een vrouw. Eerst valt de verdenking op de opvliegende Filip [Matthias Schoenaerts], maar tijdens ondervragingen en in flashbacks ontdekken we dat Chris [Koen de Bouw], Vincent [Filip Peeters] en Marnix [Koen de Graeve] met zo goed verantwoordelijk kunnen zijn voor de moord. Een prachtige showcase voor de hoofdrolspelers, maar ook de vele bijrollen zijn opmerkelijk goed uitgewerkt. De Looys stijlvolle regie, het mooie camerawerk van Danny Elsen en de sfeervolle score van Wolfran de Marco maken dit tot een memorabel Vlaamse thriller, ook al zijn er wat te veel wendingen.

Met dezelfde cinematograaf, dezelfde componist, een door Saskia Noort in beperkte mate bewerkt scenario en Erik van Looy als uitvoerend producent, is het nut van deze remake van de gelijknamige Vlaamse thriller uit 2008 ver te zoeken. Voor wie die uitstekende film nog niet heeft gezien: vijf getrouwde vrienden verzamelen zich in de loft, die ze sinds een jaar delen voor buitenechtelijke avontuurtjes, nadat Robert [Gijs Naber] daar het verminkte lichaam van een vrouw heeft gevonden. Alles wijst erop dat een van de vijf mannen hier meer van weet. Tijdens ondervragingen en in flashbacks blijkt dat ze niet alleen hun vrouwen, maar ook elkaar bedrogen. Kenzari is totaal ongeschikt voor de rol die Matthias Schoenaerts had in het origineel en aangezien deze versie is geregisseerd door een vrouw is het op zijn minst opmerkelijk dat de vrouwelijke bijrollen minder goed uit de verf komen.

De franchise neemt een verfrissende wending door de Science Fiction [en de bijbehorende special effects] echt terug te brengen tot een minimum, ondanks het feit dat Logan zich in de nabije toekomst [2029] afspeelt. En de moderne technologie is er niet als opvulling, maar heeft ook een functie in het verhaal. De volledig geautomatiseerde vrachtwagens en de enorme dorsmachines in de laatste 45 minuten zijn de enige tekenen van een sterk te bekritiseren vooruitgang. Verfrissend is ook dat er relatief weinig actie is en dat de focus dus meer ligt op de onderlinge relaties. Charles Xavier [een uitmuntende Patrick Stewart] is de 90 gepasseerd en is, doordat hij zijn mentale krachten niet meer volledig onder bedwang kan houden, een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving geworden als hij zijn medicatie niet neemt. Logan [Hugh Jackman] probeert nog steeds zijn draai te vinden in een wereld waarin geen plaats meer is voor (zichtbare) mutanten en merkt dat zijn herstelvermogen ook aan het afnemen is. En dan is daar het weesmeisje Laura, een indrukwekkend filmdebuut van de elfjarige Dafne Keen, dat ontsnapt is aan een wetenschappelijk experiment waarbij Dr Rice [Richard E. Grant] DNA van mutanten - waaronder die van Wolverine - gebruikt om kinderen om te smeden tot perfecte soldaten. De ontwikkeling van de verstandhouding tussen Charles, Logan en Dafne is prachtig geschreven en de sequentie waarbij ze overnachten op de boerderij van een eenvoudig gezin, leidt tot de meest ontroerende momenten uit de franchise. De actie is nog steeds bloederig, maar bevat voldoende verrassingen om te blijven boeien. En komedieschrijver- en acteur Stephen Merchant houdt zich prima staande in zijn bijrol als de albino-mutant die met Logan voor Charles zorgt.

Kortom: voldoende reden om ook deze Wolverine-film te gaan zien

In zijn eerste film als regisseur sinds 'Behind the Candelabra' uit 2013 blijkt hij in topvorm te zijn, daarbij geholpen door een voortreffelijk script en een perfecte cast. "Logan Lucky" zet de conventies van de heist-film volledig op zijn kop door zicht te richten op een groepje losers die zich op het eerste gezicht volledig lijken te vertillen wanneer de mank lopende, pas ontslagen mijnwerker Jimmy Logan [Channing Tatum] zijn broer, de éénarmige oorlogsveteraan Clyde [Adam Logan] voorstelt om de kluis bij een NASCAR-circuit te beroven tijdens een race. Ze roepen de hulp in van kluizen-expert Joe Bang [Daniel Craig], die vervolgens zijn broers Fish [Jack Quaid] (een computer-expert 'die de Twitters kent... allemaal!') en Sam [Brian Gleeson] aan de crew toevoegt.

Er is hier niets te vinden van de gelikte, flitsende stijl die Soderbergh's "Ocean"- films zo succesvol maakte. Het scenario van Rebecca Blunt neemt de tijd om de karakters scherp neer te zetten en bevat scherpe dialogen en woordspelingen. Luister maar eens goed naar de (niet te ondertitelen) versprekingen van Fish en Sam. Tatum toont weer eens aan hoe veelzijdig hij is en Driver is de koning van 'deadpan' humor. Vol verrassende wendingen, grappige momenten en een onverwachte twist op het einde. Enig minpunt is Daniel Craig wiens gezichtsuitdrukking ondanks zijn stripachtige karakter teveel in de James Bond-modus staat. Hilary Swanks bijdrage is bovendien overbodig...

Drie verhalen die zich - om redenen die pas op het einde van de film worden onthuld - afspelen op Moedersdag in opeenvolgende jaren afspeelt (1999, 2000 en 2001 getuige audio-fragmenten van persconferenties Clinton en Bush Jr). De verhaallijnen zijn uiteraard nauw met elkaar verbonden en het is een beetje jammer dat de link tussen twee van hen al gauw duidelijk is. Het derde verhaal, rondom een dorpsdominee en diens vrouw die een familiegeheim verbergen, levert dan ook de meest interessante momenten op. Tim Kirkman weet weliswaar de sfeer van de locaties goed neer te zetten, mede door het aangenaam rustige verteltempo dat een weerspiegeling lijkt te zijn van de rustieke omgeving waarin de film zich grotendeels afspeelt, maar door te kiezen voor die naturalistische stijl - wat zich ook uit in goede, maar onderkoelde vertolkingen - weet hij het dramatische potentieel van het verhaal niet volledig over te brengen.

Stéphene Brizé is erin geslaagd om zijn acteurs volstrekt naturalistisch te laten acteren. Geen grootse emoties dus en hoewel dat leidt tot het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken, doet dat de film lang niet altijd goed. Een scène op een dansschool neemt veel tijd in en is best aardig om te kijken, maar het houdt de film alleen maar op en duurt bovendien onnodig lang. Het einde is bevreemdend en onbevredigend, waarschijnlijk om dat Brizé ervan overtuigd is dat zijn hoofdpersoon hier een einde heeft gemaakt aan groots moreel dilemma. Vond ik niet...

Daru [Viggo Mortensen] is een Franse docent met een eigen school in een Algerijns dorpje in 1954 en houdt zich afzijdig in de onafhankelijkheidstrijd die net is uitgebarsten. Totdat Balducci [Vincent Martin] hem vraagt om een gevangene via het Atlasgebergte over te brengen naar Taghit. Mohamed [Reda Kateb] heeft een neef vermoord en dreigt anders de spil te worden in een bloedige familievete. Daru laat zich overhalen en leert Mohamed gedurende de reis beter kennen en begrijpen, terwijl ze zowel de Algerijnse rebellen als het Franse leger moeten zien te ontlopen. Mortensen en Kateb zijn perfect gecast en het camerawerk van Guillaume Deffontaines is voortreffelijk, maar Oelhoffen laat het tempo soms wel erg inzakken.

Vanwege zijn onorthodoxe, maar effectieve aanpak wordt Ousmane [Omar Shy] gebombardeerd tot het gezicht van een wervingscampagne voor de Franse politie. Om het campagneplaatje compleet te maken, wordt hij gekoppeld aan François [Laurent Lafitte], een rijkeluiskind dat meer waarde hecht aan ‘de regels’. Met hulp van de aantrekkelijke Alice [Izïa Higelin] onderzoeken ze de dood van een motorrijder en komen ze op het spoor van een samenzwering waar een opkomende populistische politicus [Dimitri Storoge] mogelijk bij betrokken is. Verlaat Frans antwoord op Lethal Weapon moet het niet hebben van originaliteit, maar van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en inventieve actiescènes.

Popster en actrice Cyrus beschikt duidelijk over voldoende talent om een film te dragen, maar helaas zit ze opgescheept met een formulematig romantische drama met een vleugje geforceerde humor. Zij speelt Lol (volledige naam: Lola) en het verhaal draait om haar liefdesperikelen rondom haar vriendje Chad [George Finn] en haar beste vriend Kyle [Douglas Booth], alsmede de pogingen van haar moeder [Demi Moore] om haar liefdesleven een nieuwe impuls te geven. Er is ook aandacht voor Lola’s beste vriendinnen Emily [Ashley Hinshaw] en Janice [Lina Esco] maar Azuelos weet niet goed hoe ze de verschillende verhaallijnen moet verwerken. Het resultaat is dan ook episodisch en oppervlakkig. Beste moment? De split van Step Up-acteur Adam Sevani.

The Blair Witch Project, Zelig, Back To The Future, Enigma en uiteindelijk zelfs The Shining waren waarschijnlijk de inspiratie voor deze zeer overschatte puinhoop van wat ik na lang beraad maar omschrijf als een komisch drama. In 1941 ontwerpt Thomasina [Emma Appleton] een apparaat waarmee ze radio- en televisie-uitzendingen uit de toekomst kan zien. Die kennis gebruikt ze om het verloop van de oorlog te beïnvloeden, maar op langere termijn blijkt dat geen zegen te zijn. Gepresenteerd als ‘found footage’, wat al gauw helemaal nergens op blijkt te slaan. De ‘authentieke beelden’ zijn veel te scherp, het geluid is veel te helder (Legge realiseerde zich op een laat moment dat geluid in home video's pas mogelijk was vanaf de jaren 60) en het hele concept slaat nergens op. Een veelbelovend basisgegeven verdwaalt als snel in een moeras van losse ideeën en onzinnigheden, waaronder het gebruik van bestaande archiefbeelden in een veranderde toekomst?!

Omdat alleenstaande moeder Molly [Posy Sterling] na een gevangenisstraf geen vast woonadres heeft, wordt ze niet in staat geacht om te zorgen voor haar kinderen Leo [Luke Howitt] en Ava [Tegan-Mia Stanley Rhoads]. Ze kan de voogdij terugkrijgen zodra ze haar leven op de rails heeft, maar wanhoop en een diep verlangen om bij haar kinderen te zijn, leiden tot structureel gedrag waarmee ze haar kansen lijkt te verspelen. Poppy’s beste vriendin Amina [Idil Ahmed], ook een alleenstaande moeder die worstelt om haar kinderen te geven wat ze nodig hebben, is de enige die tot haar door kan dringen. Het thema is zeker niet nieuw, maar Hudson laat zich niet verleiden tot een analyse van het zorgsysteem en verleent daardoor meer psychologische en emotionele diepgang aan haar hoofdpersoon, sterk neergezet door Sterling.

Deze recensie betreft een versie uit 2002 van 45 minuten bestaande uit stills en tussentitels.

Lon Chaney speelt meerdere rollen in zijn meest succesvolle samenwerking met Tod Browning die hier elementen gebruikt die terug komen in de beroemdste vampierfilm aller tijden: Dracula (1931). Getuige de fraaie stills die hier gebruikt zijn om het verhaal te reconstrueren bevat dit één van Chaneys meest indrukwekkende prestaties als makeup-artiest. Chaney speelt professor Edward C Burke die samen met Sir James Hamlin [Henry B Walthall] onderzoek doet naar vampierverschijningen in en rond het huis van wijlen Roger Balfour, die recentelijk zelfmoord zou hebben gepleegd. Chaney is ook te zien als de spectaculaire creatie die op de poster te zien is, één van de vampieren die iedereen in Huize Balfour de stuipen op het lijf jaagt. Of is er toch een andere verklaring voor de angstaanjagende gebeurtenissen?

Het plot zit heel aardig in elkaar en als het acteerwerk net zo overtuigend is als de poses en gezichtsuitdrukkingen op de stills, moet dit een indrukwekkend griezelmysterie zijn geweest. Sowieso zien de sets er prachtig uit en is de fotografie uitmuntend, hetgeen doet vermoeden dat we hier werkelijk met een horrorklassieker te maken hebben. Niet zo gek dus dat dit kassucces sinds de jaren '60 zeer hoop het lijstje van "Most Wanted Lost Films" staat. Wie weet!!!

Beruchte crimineel Harry Mitchell [Colin Farrell] wil na een tijd in de gevangenis het rechte pad op en gaat aan de slag als klusjesman en lijfwacht van actrice Charlotte [Keira Knightley]. Gangsterbaas David Gant [Ray Winstone] wil dat Harry op oude voet doorgaat en schuwt geen enkel middel om zijn zin te krijgen. Om werkelijk vrij te zijn van zijn verleden moet Harry dus afrekenen met Gant. Veel kleurrijke personages in deze onevenwichtige mix van komedie en misdaaddrama, maar weinig spanning. David Thewlis is vermakelijk als Charlottes vertrouweling.

Afgezaagde misdaadkomedie waarin huurmoordenaar Tommy Ward [Josh Duhamel] moet vluchten voor gangster Freddy Darby [Aidan Gillen], waarvan hij per ongeluk de neef [Tristan De Beer] heeft geliquideerd. Tommy belandt in Los Angeles, waar hij onder de hoede wordt genomen door Benson [Rick Hoffman]. In ruil daarvoor moet Tommy Bensons zoon Julian [Jeremy Ray Taylor] voorbereiden op een misdaadcarrière. Julian heeft overgewicht, speelt RPG en wordt gepest. Niets nieuws onder de zon in deze rip-off van Guy Ritchie-films.

Door juridische problemen geplaagde verfilming van de complexe gelijknamige bestseller werd gemaakt toen Amber Heard en Johnny Depp nog gelukkig met elkaar waren, maar verscheen twee jaar nadat hun huwelijk op de klippen was gelopen. Billy Bob Thornton speelt de rol van een schrijver die volledig opgaat in het verhaal dat hij aan het schrijven is. Het is een duister misdaaddrama met een overtuigende Amber Heard als de sexy femme fatale die meteen aankondigt dat ze de persoon die haar gaat vermoorden heeft ontmoet. Ze weet alleen nog niet wie dat is. Fraaie sets en schitterend camerawerk zijn pluspunten, maar het verhaal is vaak verwarrend en Jim Sturgess is abominabel als een verachtelijke darter met een belabberde werptechniek die een rol in dit alles speelt. Johnny Depp, wiens naam niet op de aftiteling te zien is, speelt zijn grote concurrent Chick Purchase. Dartsliefhebbers zullen Bobby George [als scheidsrechter] en Andy Fordham [als toeschouwer] herkennen bij de dartsfinale, waarin een schmierende Depp in zijn tweede beurt een ongelofelijk domme telfout maakt. Darters weten waarom. Filmliefhebbers zijn gewaarschuwd.

President Asher [Aaron Eckhart] is een van de vele wereldleiders die naar Londen reizen voor de begrafenis van de minister-president. Helaas gooit wapenhandelaar Asmir Barkawi [Alon Aboutboul] roet in het eten met een terroristische aanslag van proporties die je intelligentie op de proef stellen. Zorgverlener, politieagent of invalide, als het lijkt op een Moslim, dan is het een terrorist in het universum waarbinnen dit aanstootgevende vervolg op Olympus Has Fallen zich afspeelt. Ben je wit, heb je een grote smoel, een vuurwapen en een flinke dosis testosteron, dan word je volksheld nummer 1. Ongetwijfeld een favoriet bij extremistische fundamentalisten, toevallig verschenen in het jaar waarin Donald Trump tot President werd gekozen. Leve de droneaanval en God zegene de Verenigde Staten!

Het gedateerde relaas van The Lone Ranger als vehikel voor uitvoerend producent Johnny Depp als Tonto, een nogal opzichtige westernvariant op Jack Sparrow, speelt zich af in Texas in 1869. John Reid [Armie Hammer] sluit zich aan als hulpsheriff bij zijn broer [James Badge Dale] die betrokken is bij een klopjacht op Butch Cavendish [William Fichtner] en te maken krijgt met een corrupte railroad tycoon [Tom Wilkinson]. Luidruchtige westernkomedie verwijst veelvuldig naar Once Upon A Time In The West, maar Verbinski’s poging om een westernversie te maken van Raiders Of The Lost Ark slaat de plank op bijna alle fronten mis. Gelukkig kwam er geen vervolg.

In deze verfilming van een waargebeurd incident, ontdekt en groepje van 4 verkenners in Afghanistan de schuilplaats van Ahmad Shah, een kopstuk van de Taliban. Door een samenloop van ongelukkige omstandigheden lukt het ze niet om ongemerkt weg te komen, waardoor er een schermutseling met de Taliban ontstaat, waarbij deze mariniers zwaar in de minderheid zijn en wanhopig strijden om te overleven, in afwachting van een evacuatieteam.
Zoals de titel al doet vermoeden en de openingsscène bevestigt, is Marcus Lattrell [Mark Wahlberg] de enige die de wanhopige strijd op het nippertje zal overleven. De eerste minuten doen wellicht vermoeden dat dit een gung-ho lofzang is op het Amerikaanse leger, maar hoewel de leeuwenmoed en de kameraadschap tussen de 4 hoofdpersonen centraal staat en hun moeder nimmer in twijfel valt te trekken, maakt de film ook duidelijk dat de legerstaf dubieuze beslissingen namen waardoor de situatie steeds grimmiger wordt. Maar het zijn de gevechtsscènes die de meeste indruk maken, vooral vanwege de voortreffelijke geluidseffecten [terecht genomineerd voor een Oscar], die doen denken aan de openingsscène van Saving Private Ryan en perfect de chaos en de verwarring van de mariniers overbrengen. De film neemt het ook nadrukkelijk op voor de plaatselijke bevolking, die uiteindelijk het leven van Cattrell redden. Bekijk ook de aftiteling, een eerbetoon aan de betrokken mariniers onder een ingetogen versie van David Bowies 'Heroes' door Peter Gabriel. Zie deze film op een groot scherm en met DTS-geluid voor een optimale filmervaring, dan zul je ook tot de conclusie komen dat dit één van de beste oorlogsfilms is van de laatste 20 jaar.

Vijf bevriende bergbeklimmers bevrijden tijdens een expeditie een jong meisje [Holly Boyd] uit een ondergrondse kelder. Alison [Melissa George] en Rob [Alec Newman] besluiten via Devil’s Drop te abseilen naar Annan Moor om de politie te waarschuwen. Wanneer Rob een dodelijk val maakt en Alison een val als gevolg van vallend gesteente met geluk overleeft, beseft Alison dat zij het doelwit is van levensgevaarlijke criminelen. Zo begint een race tegen de klok: eerst om haar drie achtergebleven te waarschuwen, daarna om de berg te verlaten voor de ontvoerders van het meisje ze weten te vinden. Een weinig verrassend scenario maar deze thriller profiteert van adembenemende fotografie in de openingsscènes en van de ijzersterk spelende Sean Harris als de meedogenloze Mr Kidd.

Katherine Loewe [Laura Dern] is afgereisd naar een toevluchtsoord in Marokko voor schrijvers om te werken aan haar volgende boek. Daar raakt ze bevriend met Owen [Liam Hemsworth] de vriend van schrijver Lily Kemp [Diana Silvers]. Ondanks de vele verschillen bloeit er een romance op tussen Katherine en Owen. Hemsworth ontbeert de emotionele diepgang om zijn toch al oppervlakkig uitgewerkte personage interessant te maken en is dan ook geen waardige tegenspel voor Dern, al zitten ze allebei opgezadeld met een matig script.

Uiteraard kun je deze film volledig neersabelen vanwege de technische onbeholpenheid, het gebrek aan acteertalent en het ontbreken van een scenario en een verhaalstructuur. Maar het is vanaf het begin duidelijk dat regisseur Andy Warhol bewust afstand nam van al die conventies en iets totaal anders wilde brengen. Bizarre jumpcuts, dialoog die midden in een zin wordt afgekapt, ruis in de microfoon, onverstaanbaar gebrabbel, acteurs die middenin een scène opeens uit hun rol vallen en weer terugkeren en volstrekt waanzinnige, duidelijk geïmproviseerde dialogen waar de cast volop om moet lachen. In een traditionele film zouden dat soort momenten nooit gebruikt worden, maar Warhol doet dat juist wel. Over de waarom-vraag kun je eindeloos discussiëren, maar het eindresultaat is hoe dan ook een allegaartje van losse ideetjes die in een nogal vrije vorm achter elkaar zijn geplakt. Duidelijk is in ieder geval dat de makers veel plezier hadden in het maken van de film, maar ook dat dit onvermijdelijk een wisselvallige filmervaring is geworden.

Het waargebeurde verhaal van ‘The Mustangs’, een team van vijf Mexicaans-Amerikaanse caddies in Texas dat racistische barrières wist te doorbreken door kwalificatie voor een deelname aan het 1957 Texas State Open Golf Championship. Centraal staat JP Peña [Jay Hernandez], de schooldirecteur die met hulp van vriend en golftrainer Frank Mitchell [Dennis Quaid] vijf van zijn leerlingen technisch, maar vooral mentaal voorbereid. De jongens worden verguisd, zowel door de witte elite van de plaatselijke golf club als door het merendeel van de Mexicanen dat vindt dat ze te Amerikaans proberen te zijn. Vanuit filmisch opzicht is golf een weinig dramatische sport en het verhaal is vrij afgezaagd, maar Quintana gooit elk middel in de strijd om een gevoelige snaar te raken. En vooral tijdens de ontknoping komt hij een heel end. Ook is er een mooie bijrol voor Cheech Marin (voorheen van Cheech & Chong) als de terreinmeester die ook een paar wijze levenslessen deelt.

Een jonge actrice [Sekai Abeni] krijgt een affaire met een oudere man [Jackie Earley Haley]. Hij haalt haar over om haar positie als verzorger van een Hollywoodicoon op leeftijd Mariah McKay [Kathleen Turner] te gebruiken voor een lucratief staaltje oplichting. Maar ze heeft een klik met Mariah en begint te twijfelen. Traag verlopende misdaadthriller is alleen de moeite waard vanwege tweevoudige Golden Globe-winnaar Turner, die haar tegenspelers van het scherm speelt.