Meningen

Een pratende salamander, een dode soldaat [Felipe Aguilar Rodriguez] die wil reïncarneren en een domineeszoon [Wiliam Hurdato] met stigmata passeren de revue in deze visueel indrukwekkende, maar rommelig geconstrueerde zwarte komedie. Het speelt zich af in een extravagante nachtclub en zit vol religieuze verwijzingen en ander bizar gedoe, maar er valt amper een touw aan vast te knopen. Mooie plaatjes, matige inhoud.

Werner Herzog lijkt te hunkeren naar een wereld zonder moderne technologie, zo lijkt het wanneer hij liefdevol een aantal muzikanten filmt die bijeen zijn gekomen op een afgelegen plek waar geen straling van mobiele telefoons of ander radio-actief spul is. Veel van de bewoners zijn hier gekomen omdat ze letterlijk ziek waren van de straling die Wi-Fi en mobiele telefoons teweeg brengen. Het is echter geen probleem dat Herzog zo kritisch is ten opzichte van de gecomputeriseerde wereld waarin we al leven en de rol die computers en robots in de toekomst zouden kunnen spelen. Hierdoor stelt hij vaak de juiste kritische vragen aan pioniers van het Internet en mensen die hard werken om robots nog meer, nog beter en nog efficiënter in dienst van de mensheid te laten werken. De discussie over de vraag of robots slimmer kunnen worden blijft intrigerend, of Herzog nu spreekt met een aantal voetbalfans die denken dat hun robots in 2050 het beste voetbalteam van de wereld zou kunnen verslaan, of met sceptici die vrezen dat computers door hun rechtlijnige manier van denken catastrofale beslissingen kunnen nemen. Een computer die als opdracht heeft om zoveel mogelijk geld te verdienen op de aandelenmarkt, zou bijvoorbeeld tot de conclusie kunnen komen dat dit het beste mogelijk is door te investeren in een wapenfabrikant en vervolgens een oorlog te veroorzaken. De verschillende denkbeelden zijn goed uitgebalanceerd en de romantische overdenkingen van Herzog maken je blij dat er nog mensen zoals hij zijn die de vinger aan de pols houden.

Zoals de titel al doet vermoeden richt “Loaded Weapon I” zijn pijlen vooral op “Lethal Weapon”, de uiterst succesvolle trilogie met Mel Gibson en Danny Glover. Emilio Estevez neemt hier de Gibson-rol op zich als Jack Colt, een onberekenbare, schietgrage agent, zoals we kunnen concluderen uit de geniale openingsscène waarin hij twee winkeldieven op wel erg rigoureuze wijze onschadelijk maakt. Samuel L. Jackson, nog voor hij de absolute A-status als acteur kreeg, is Wes Luger, een agent die sinds een incident uit zijn jeugd alles volgens het boekje doet en bovendien niet durft te schieten, ook niet uit zelfverdediging. Samen onderzoeken ze de moord op Lugers voormalige partner [Whoopi Goldberg]. Het spoor leidt ze naar ‘The Wilderness Girls’, een door Destiny Demeanor (of Miss Demeanor) geleide liefdadigheidsorganisatie die banden blijkt te hebben met General Mortars [William Shatner], een meedogenloze schurk die met hulp van zijn handlanger Mr Jigsaw [Tim Curry] probeert te voorkomen dat de politie zijn drugsimperium ontmantelt.

Ik geef toe dat Emilio Estevez geen geweldige keuze was voor de hoofdrol, maar alle andere rollen zijn perfect bezet. Belangrijker nog: het scenario bevat zoveel goede grappen dat je die de eerste keer echt niet allemaal ziet. Ik heb ‘m nu denk ik zes keer gezien en de laatste keer ontdekte ik weer twee sublieme grappen. De ene betreft Mr Potato Head en de ander een pantomimespeler. Beide figuren verschijnen twee keer in de film en alleen als je ze allebei ziet werkt de grap... en ik heb er hardop om moeten lachen! Jon Lovitz is hilarisch als een witwasser/informant à la Joe Pesci die steeds uit het niets opduikt, ook nadat hij is vermoord! Dit is ook de film waarin de ondervraging uit “Basic Instinct” stevig op de hak wordt genomen, evenals de ontmoeting met Hannibal Lecter [hier gespeeld door F. Murray Abraham] uit “Silence of the Lambs”.

Uiteraard zijn er ook flink wat cameo’s die ik niet zal verraden en valt het niet mee om een favoriet moment uit de film te kiezen, want het zijn er zoveel. Maar ik noem er een paar die je kunt online kunt zien zoals “Wilderness Girls”, de kennismaking met Captain Doyle en het eerste bezoek aan Miss Demeanour. Dit is het type film waar je met een biertje (of in mijn geval een Wodka-Martini) en een zak chips op een zaterdagavond bijna anderhalf uur volop kunt lachen. Beter dan dit zou National Lampoon ze niet meer maken... en eerlijk gezegd is er sinds 1992 geen betere spoof gemaakt!

In de proloog schiet een vrouw [Jacqueline Abrahams] een ezel dood. Daarna volgens we David [Colin Farrell] naar een zonderling hotel waar hij zich voor maximaal 45 dagen laat inchecken in Room 101 (!) met een hond die, aldus David, eigenlijk zijn broer is “die het niet heeft gehaald”. David moet zelf een dier kiezen en zijn keuze valt op een kreeft, want “die worden 100 jaar oud, hebben aristocratisch bloed en zijn goed in watersport.” In zijn hotelkamer bevindt zich o.a. een geweer met 45 verdovingspijlen waarmee hij ‘loners’ kan neerschieten en zijn verblijf kan verlengen. Het is een intrigerend begin van een satirische komedie vol excentrieke personages en bizarre gebeurtenissen. Het scenario van Lanthimos en Efthymis Filippou wemelt helaas zoveel in het eigen absurdisme dat de kans groot is dat het je op den duur onverschillig laat. Origineel is dit zeker en de vertolking van evergreen “Something’s Gotten Hold of my Heart” door hoteleigenaar [Olivia Coleman] en haar partner [Garry Mountaine] is in alle opzichten memorabel.

Tom Hardy levert ontegenzeggelijk een knappe, beheerste vertolking af als een man 'die wil doen wat juist is' en z'n eigen emoties zoveel mogelijk opzij zet tijdens een nachtelijke autorit in een poging zijn huwelijk en zijn baan - alsmede een belangrijke klus hij opeens aan anderen over laat - te redden. Door het verhaal volledig te filmen vanuit het perspectief van de hoofdpersoon legt scenarist/regisseur Steven Knight zichzelf een flinke beperking op. Hij weet de film visueel interessant te houden en de stemvertolkingen - de film is een aaneenschakeling van telefoongesprekken - zijn uitstekend. Desondanks is de film dramatisch vlak en leent het concept zich veel beter voor een korter format.

Gescheiden vader [Bill Skardsgård] die zijn ouderlijke en financiële verantwoordelijkheden ontloopt, krijgt zijn trekken thuis wanneer hij een peperdure, niet afgesloten auto probeert te stelen. Hij wordt opgesloten in de auto en kan vanwege de geblindeerde, geluiddichte en onbreekbare ramen geen hulp van buitenaf inroepen. Dan neemt eigenaar William [Anthony Hopkins] contact met hem op en wat volgt, is een moraliserend debat over goed en slecht, rijk en arm en de gevolgen van het ontlopen van verantwoordelijkheden. De cast houdt het nog enige tijd interessant, maar net zoals zoveel films die zich in één krappe ruimte afspelen, is deze remake van het Argentijnse 4x4 na een half uur halverwege door de goede ideeën heen en kan het einde niet snel genoeg komen.

Goed spel van Ejiofor, amusante cameo's van Ben Stiller en Stephen Merchant en een niet onaardige ontknoping in deze misdaadkomedie die in Londen is gefilmd volgens de toen nog relatief milde COVID19-richtlijnen. Maar het grootste deel van de film lijkt meer op een min of meer thematisch met elkaar verbonden ter plekke geïmproviseerde sketches dan op een scenario. Ejiofor moet Kingsley uitleggen waarom Edgar Allan Poe geen goede naam is op een vervalst identiteitsbewijs en helaas is dat zo'n beetje het komische hoogtepunt. Uiteindelijk draait het om de diefstal van een uiterst waardevolle diamant, maar het duurt lang voordat je daar achter komt. Ondanks de indrukwekkende cast oogt dit als een zeer goedkoop en onbeholpen gemaakte amateurfilm.

Neuroverpleegkundige Nicky Mackenzie [Anna Friel] slaagt erin om de verlamde Katherine Carter [Famke Janssen] met hulp van haar ogen duidelijk te maken dat iemand geprobeerd heeft haar te vermoorden. In flashbacks ontdekken we dat Katherina een Hollywoodster was en dat haar man zijn volledige fortuin en het huis had nagelaten aan hun ziekelijke zoon Jamie [Finn Cole]. Andere sleutelspelers in dit idiote melodrama zijn Katherines pleegdochter Lina [Rose Williams] en sexy huisarts dr. Lawrence [Alex Hassell]. Het type slechte film waar je over kunt mopperen of om gniffelen.

Het is dat Guy Pearce noch een matje heeft noch een ooglapje draagt, anders had dit gemakkelijk door het leven kunnen gaan als een vervolg op John Carpenters Escape From New York en Escape From LA met ontsnappings-expert Snake Plissken. Snow [Guy Pearce] is even koppige als gevatte crimineel die anno 2057 veroordeling kan ontlopen als hij erin kan slagen Emilie Warnock [Maggie Grace], de dochter van de president [Peter Hudson], kan redden uit handen van Alex [Vincent Regan] en diens psychotische broer Hydell [Joe Gilgun], die haar gegijzeld hebben tijdens een werkbezoek aan het zwaarbewaakte gevangenisschip MS One. Geschreven door de regisseur met Luc Besson, hetgeen verklaart waarom dit opzichtig bij elkaar gejat is, maar op een schaal van verstand op nul best vermakelijk. Pearce, Grace en Gilgun houden je meer dan wakker.

Zeer goed geacteerd door hoofdrolspelers Riley Keough, Jaeden Martell en Lia McHugh en voorzien van een kippenvelbezorgende score door Danny Bensi en Saunder Jurriaans. Jammer dat er in het eerste uur - afgezien van een moment dat in ieder geval lichtelijk doet denken aan Damien: Omen II (1978) - niks gebeurd. Bovendien slaat het verhaal helemaal nergens op, maar wie daar niet wakker van ligt zal deze horrorfilm waarschijnlijk aanzienlijk hoger waarderen.

De aanwezigheid van Laird Cregar in de titelrol, de net ogende, maar ook wat mysterieuze nieuwe huurder van een kamer bij de familie Burton wiens nachtelijke uitjes samen vallen met een serie gruwelijke moorden in Victoriaans Londen, maakt deze remake van de de beroemdste zwijgende film van Alfred Hitchcock superieur aan dat origineel. Cregar, die later dat jaar zou sterven als gevolg van een rigoureus dieet ter voorbereiding op zijn rol in Hangover Square (hij stierf kort na het voltooien van de opname van die film), geeft een genuanceerde, soms kippenvel opwekkende vertolking weg als een man die zich, na zijn ontmoeting met Music Hall-actrice Kitty Langley [een verrassende rol van Merle Oberon] ontpopt als de dwangmatige psychopaat die zijn moordlustige zinnen op haar heeft gezet.
Met behulp van prachtig camerawerk van Lucien Ballard weet regisseur John Brahm de beklemmende sfeer van Victoriaans Londen van rond de eeuwwisseling op effectieve wijze vorm te geven met een visuele stijl die niet onderdoet voor dat van Alfred Hitchcock. Als Hitchcock zijn film opnieuw had mogen maken, zou hij ongetwijfeld dezelfde benadering gebruiken als scenarist Barré Lyndon. Een voortreffelijke thriller en een indrukwekkend (maar ook treurigstemmend) testament van de veel te jong gestorven en door vele vergeten Cregar.

Alfred beschouwde zijn derde film als regisseur als de eerste echte Hitchcockfilm. Aanvankelijk achtergehouden omdat de distributeurs ontevreden waren met het resultaat, maar na enkele maanden alsnog uitgebracht en uitgeroepen tot de Beste Britse Film ooit gemaakt. Ivor Novello schmiert er flink op los als de mysterieuze vreemdeling die een kamer huurt bij de familie van een danseres [June] dat gelegen is in een district aan Londen dat in de greep is van seriemoordenaar The Avenger die het gemunt heeft op jonge blondines. Afgezien van Novello's zwakke spel is dit een prima thriller die nadrukkelijk is geïnspireerd door de Duitse expressionistische films en dan ook op effectieve wijze gebruikt maakt van belichting. Hitchcock is herkenbaar in beeld als één van de toeschouwers bij de lynching, maar verschijnt ook in de openingsequentie als een driftig werkende telefonist bij een krant, als is hij vrijwel onherkenbaar omdat hij met de rug naar de camera zit.

Wanneer zuster Ten Hoeven [Jacqueline Blom] overdag een zwart busje in wordt gesleurd neemt haar buurvrouw [Catharina Haverkamp] op met Bomhoff [Walter Crommelin], haar voormalige baas die zijn psychiatrische werkzaamheden heeft verruild voor een politieke carrière en het inmiddels heeft geschopt tot burgemeester. Bomhoff besluit de hulp in te roepen van zijn voormalige patiënten om zuster Ten Hoeven op te sporen en te bevrijden. Een niet al te goed uitgewerkt excuus om de cast van de populaire serie voor de jeugd nog eens lekker mal te laten doen, meer is het helaas niet. Geschreven voor Van Holst Pellekaan en Van Waardenberg.

Vijf bevriende en getrouwde mannen komen bijeen in het loft dat ze al een jaar delen voor hun buitenechtelijke avontuurtje nadat Luc [Bruno Vandenbroecke] daar in bed het verminkte, geboeide lichaam heeft gevonden van een vrouw. Eerst valt de verdenking op de opvliegende Filip [Matthias Schoenaerts], maar tijdens ondervragingen en in flashbacks ontdekken we dat Chris [Koen de Bouw], Vincent [Filip Peeters] en Marnix [Koen de Graeve] met zo goed verantwoordelijk kunnen zijn voor de moord. Een prachtige showcase voor de hoofdrolspelers, maar ook de vele bijrollen zijn opmerkelijk goed uitgewerkt. De Looys stijlvolle regie, het mooie camerawerk van Danny Elsen en de sfeervolle score van Wolfran de Marco maken dit tot een memorabel Vlaamse thriller, ook al zijn er wat te veel wendingen.

Met dezelfde cinematograaf, dezelfde componist, een door Saskia Noort in beperkte mate bewerkt scenario en Erik van Looy als uitvoerend producent, is het nut van deze remake van de gelijknamige Vlaamse thriller uit 2008 ver te zoeken. Voor wie die uitstekende film nog niet heeft gezien: vijf getrouwde vrienden verzamelen zich in de loft, die ze sinds een jaar delen voor buitenechtelijke avontuurtjes, nadat Robert [Gijs Naber] daar het verminkte lichaam van een vrouw heeft gevonden. Alles wijst erop dat een van de vijf mannen hier meer van weet. Tijdens ondervragingen en in flashbacks blijkt dat ze niet alleen hun vrouwen, maar ook elkaar bedrogen. Kenzari is totaal ongeschikt voor de rol die Matthias Schoenaerts had in het origineel en aangezien deze versie is geregisseerd door een vrouw is het op zijn minst opmerkelijk dat de vrouwelijke bijrollen minder goed uit de verf komen.

De franchise neemt een verfrissende wending door de Science Fiction [en de bijbehorende special effects] echt terug te brengen tot een minimum, ondanks het feit dat Logan zich in de nabije toekomst [2029] afspeelt. En de moderne technologie is er niet als opvulling, maar heeft ook een functie in het verhaal. De volledig geautomatiseerde vrachtwagens en de enorme dorsmachines in de laatste 45 minuten zijn de enige tekenen van een sterk te bekritiseren vooruitgang. Verfrissend is ook dat er relatief weinig actie is en dat de focus dus meer ligt op de onderlinge relaties. Charles Xavier [een uitmuntende Patrick Stewart] is de 90 gepasseerd en is, doordat hij zijn mentale krachten niet meer volledig onder bedwang kan houden, een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving geworden als hij zijn medicatie niet neemt. Logan [Hugh Jackman] probeert nog steeds zijn draai te vinden in een wereld waarin geen plaats meer is voor (zichtbare) mutanten en merkt dat zijn herstelvermogen ook aan het afnemen is. En dan is daar het weesmeisje Laura, een indrukwekkend filmdebuut van de elfjarige Dafne Keen, dat ontsnapt is aan een wetenschappelijk experiment waarbij Dr Rice [Richard E. Grant] DNA van mutanten - waaronder die van Wolverine - gebruikt om kinderen om te smeden tot perfecte soldaten. De ontwikkeling van de verstandhouding tussen Charles, Logan en Dafne is prachtig geschreven en de sequentie waarbij ze overnachten op de boerderij van een eenvoudig gezin, leidt tot de meest ontroerende momenten uit de franchise. De actie is nog steeds bloederig, maar bevat voldoende verrassingen om te blijven boeien. En komedieschrijver- en acteur Stephen Merchant houdt zich prima staande in zijn bijrol als de albino-mutant die met Logan voor Charles zorgt.

Kortom: voldoende reden om ook deze Wolverine-film te gaan zien

In zijn eerste film als regisseur sinds 'Behind the Candelabra' uit 2013 blijkt hij in topvorm te zijn, daarbij geholpen door een voortreffelijk script en een perfecte cast. "Logan Lucky" zet de conventies van de heist-film volledig op zijn kop door zicht te richten op een groepje losers die zich op het eerste gezicht volledig lijken te vertillen wanneer de mank lopende, pas ontslagen mijnwerker Jimmy Logan [Channing Tatum] zijn broer, de éénarmige oorlogsveteraan Clyde [Adam Logan] voorstelt om de kluis bij een NASCAR-circuit te beroven tijdens een race. Ze roepen de hulp in van kluizen-expert Joe Bang [Daniel Craig], die vervolgens zijn broers Fish [Jack Quaid] (een computer-expert 'die de Twitters kent... allemaal!') en Sam [Brian Gleeson] aan de crew toevoegt.

Er is hier niets te vinden van de gelikte, flitsende stijl die Soderbergh's "Ocean"- films zo succesvol maakte. Het scenario van Rebecca Blunt neemt de tijd om de karakters scherp neer te zetten en bevat scherpe dialogen en woordspelingen. Luister maar eens goed naar de (niet te ondertitelen) versprekingen van Fish en Sam. Tatum toont weer eens aan hoe veelzijdig hij is en Driver is de koning van 'deadpan' humor. Vol verrassende wendingen, grappige momenten en een onverwachte twist op het einde. Enig minpunt is Daniel Craig wiens gezichtsuitdrukking ondanks zijn stripachtige karakter teveel in de James Bond-modus staat. Hilary Swanks bijdrage is bovendien overbodig...

Drie verhalen die zich - om redenen die pas op het einde van de film worden onthuld - afspelen op Moedersdag in opeenvolgende jaren afspeelt (1999, 2000 en 2001 getuige audio-fragmenten van persconferenties Clinton en Bush Jr). De verhaallijnen zijn uiteraard nauw met elkaar verbonden en het is een beetje jammer dat de link tussen twee van hen al gauw duidelijk is. Het derde verhaal, rondom een dorpsdominee en diens vrouw die een familiegeheim verbergen, levert dan ook de meest interessante momenten op. Tim Kirkman weet weliswaar de sfeer van de locaties goed neer te zetten, mede door het aangenaam rustige verteltempo dat een weerspiegeling lijkt te zijn van de rustieke omgeving waarin de film zich grotendeels afspeelt, maar door te kiezen voor die naturalistische stijl - wat zich ook uit in goede, maar onderkoelde vertolkingen - weet hij het dramatische potentieel van het verhaal niet volledig over te brengen.

Stéphene Brizé is erin geslaagd om zijn acteurs volstrekt naturalistisch te laten acteren. Geen grootse emoties dus en hoewel dat leidt tot het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken, doet dat de film lang niet altijd goed. Een scène op een dansschool neemt veel tijd in en is best aardig om te kijken, maar het houdt de film alleen maar op en duurt bovendien onnodig lang. Het einde is bevreemdend en onbevredigend, waarschijnlijk om dat Brizé ervan overtuigd is dat zijn hoofdpersoon hier een einde heeft gemaakt aan groots moreel dilemma. Vond ik niet...

Daru [Viggo Mortensen] is een Franse docent met een eigen school in een Algerijns dorpje in 1954 en houdt zich afzijdig in de onafhankelijkheidstrijd die net is uitgebarsten. Totdat Balducci [Vincent Martin] hem vraagt om een gevangene via het Atlasgebergte over te brengen naar Taghit. Mohamed [Reda Kateb] heeft een neef vermoord en dreigt anders de spil te worden in een bloedige familievete. Daru laat zich overhalen en leert Mohamed gedurende de reis beter kennen en begrijpen, terwijl ze zowel de Algerijnse rebellen als het Franse leger moeten zien te ontlopen. Mortensen en Kateb zijn perfect gecast en het camerawerk van Guillaume Deffontaines is voortreffelijk, maar Oelhoffen laat het tempo soms wel erg inzakken.

Vanwege zijn onorthodoxe, maar effectieve aanpak wordt Ousmane [Omar Shy] gebombardeerd tot het gezicht van een wervingscampagne voor de Franse politie. Om het campagneplaatje compleet te maken, wordt hij gekoppeld aan François [Laurent Lafitte], een rijkeluiskind dat meer waarde hecht aan ‘de regels’. Met hulp van de aantrekkelijke Alice [Izïa Higelin] onderzoeken ze de dood van een motorrijder en komen ze op het spoor van een samenzwering waar een opkomende populistische politicus [Dimitri Storoge] mogelijk bij betrokken is. Verlaat Frans antwoord op Lethal Weapon moet het niet hebben van originaliteit, maar van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en inventieve actiescènes.

Popster en actrice Cyrus beschikt duidelijk over voldoende talent om een film te dragen, maar helaas zit ze opgescheept met een formulematig romantische drama met een vleugje geforceerde humor. Zij speelt Lol (volledige naam: Lola) en het verhaal draait om haar liefdesperikelen rondom haar vriendje Chad [George Finn] en haar beste vriend Kyle [Douglas Booth], alsmede de pogingen van haar moeder [Demi Moore] om haar liefdesleven een nieuwe impuls te geven. Er is ook aandacht voor Lola’s beste vriendinnen Emily [Ashley Hinshaw] en Janice [Lina Esco] maar Azuelos weet niet goed hoe ze de verschillende verhaallijnen moet verwerken. Het resultaat is dan ook episodisch en oppervlakkig. Beste moment? De split van Step Up-acteur Adam Sevani.

The Blair Witch Project, Zelig, Back To The Future, Enigma en uiteindelijk zelfs The Shining waren waarschijnlijk de inspiratie voor deze zeer overschatte puinhoop van wat ik na lang beraad maar omschrijf als een komisch drama. In 1941 ontwerpt Thomasina [Emma Appleton] een apparaat waarmee ze radio- en televisie-uitzendingen uit de toekomst kan zien. Die kennis gebruikt ze om het verloop van de oorlog te beïnvloeden, maar op langere termijn blijkt dat geen zegen te zijn. Gepresenteerd als ‘found footage’, wat al gauw helemaal nergens op blijkt te slaan. De ‘authentieke beelden’ zijn veel te scherp, het geluid is veel te helder (Legge realiseerde zich op een laat moment dat geluid in home video's pas mogelijk was vanaf de jaren 60) en het hele concept slaat nergens op. Een veelbelovend basisgegeven verdwaalt als snel in een moeras van losse ideeën en onzinnigheden, waaronder het gebruik van bestaande archiefbeelden in een veranderde toekomst?!

Omdat alleenstaande moeder Molly [Posy Sterling] na een gevangenisstraf geen vast woonadres heeft, wordt ze niet in staat geacht om te zorgen voor haar kinderen Leo [Luke Howitt] en Ava [Tegan-Mia Stanley Rhoads]. Ze kan de voogdij terugkrijgen zodra ze haar leven op de rails heeft, maar wanhoop en een diep verlangen om bij haar kinderen te zijn, leiden tot structureel gedrag waarmee ze haar kansen lijkt te verspelen. Poppy’s beste vriendin Amina [Idil Ahmed], ook een alleenstaande moeder die worstelt om haar kinderen te geven wat ze nodig hebben, is de enige die tot haar door kan dringen. Het thema is zeker niet nieuw, maar Hudson laat zich niet verleiden tot een analyse van het zorgsysteem en verleent daardoor meer psychologische en emotionele diepgang aan haar hoofdpersoon, sterk neergezet door Sterling.

Deze recensie betreft een versie uit 2002 van 45 minuten bestaande uit stills en tussentitels.

Lon Chaney speelt meerdere rollen in zijn meest succesvolle samenwerking met Tod Browning die hier elementen gebruikt die terug komen in de beroemdste vampierfilm aller tijden: Dracula (1931). Getuige de fraaie stills die hier gebruikt zijn om het verhaal te reconstrueren bevat dit één van Chaneys meest indrukwekkende prestaties als makeup-artiest. Chaney speelt professor Edward C Burke die samen met Sir James Hamlin [Henry B Walthall] onderzoek doet naar vampierverschijningen in en rond het huis van wijlen Roger Balfour, die recentelijk zelfmoord zou hebben gepleegd. Chaney is ook te zien als de spectaculaire creatie die op de poster te zien is, één van de vampieren die iedereen in Huize Balfour de stuipen op het lijf jaagt. Of is er toch een andere verklaring voor de angstaanjagende gebeurtenissen?

Het plot zit heel aardig in elkaar en als het acteerwerk net zo overtuigend is als de poses en gezichtsuitdrukkingen op de stills, moet dit een indrukwekkend griezelmysterie zijn geweest. Sowieso zien de sets er prachtig uit en is de fotografie uitmuntend, hetgeen doet vermoeden dat we hier werkelijk met een horrorklassieker te maken hebben. Niet zo gek dus dat dit kassucces sinds de jaren '60 zeer hoop het lijstje van "Most Wanted Lost Films" staat. Wie weet!!!

Beruchte crimineel Harry Mitchell [Colin Farrell] wil na een tijd in de gevangenis het rechte pad op en gaat aan de slag als klusjesman en lijfwacht van actrice Charlotte [Keira Knightley]. Gangsterbaas David Gant [Ray Winstone] wil dat Harry op oude voet doorgaat en schuwt geen enkel middel om zijn zin te krijgen. Om werkelijk vrij te zijn van zijn verleden moet Harry dus afrekenen met Gant. Veel kleurrijke personages in deze onevenwichtige mix van komedie en misdaaddrama, maar weinig spanning. David Thewlis is vermakelijk als Charlottes vertrouweling.

Afgezaagde misdaadkomedie waarin huurmoordenaar Tommy Ward [Josh Duhamel] moet vluchten voor gangster Freddy Darby [Aidan Gillen], waarvan hij per ongeluk de neef [Tristan De Beer] heeft geliquideerd. Tommy belandt in Los Angeles, waar hij onder de hoede wordt genomen door Benson [Rick Hoffman]. In ruil daarvoor moet Tommy Bensons zoon Julian [Jeremy Ray Taylor] voorbereiden op een misdaadcarrière. Julian heeft overgewicht, speelt RPG en wordt gepest. Niets nieuws onder de zon in deze rip-off van Guy Ritchie-films.

Door juridische problemen geplaagde verfilming van de complexe gelijknamige bestseller werd gemaakt toen Amber Heard en Johnny Depp nog gelukkig met elkaar waren, maar verscheen twee jaar nadat hun huwelijk op de klippen was gelopen. Billy Bob Thornton speelt de rol van een schrijver die volledig opgaat in het verhaal dat hij aan het schrijven is. Het is een duister misdaaddrama met een overtuigende Amber Heard als de sexy femme fatale die meteen aankondigt dat ze de persoon die haar gaat vermoorden heeft ontmoet. Ze weet alleen nog niet wie dat is. Fraaie sets en schitterend camerawerk zijn pluspunten, maar het verhaal is vaak verwarrend en Jim Sturgess is abominabel als een verachtelijke darter met een belabberde werptechniek die een rol in dit alles speelt. Johnny Depp, wiens naam niet op de aftiteling te zien is, speelt zijn grote concurrent Chick Purchase. Dartsliefhebbers zullen Bobby George [als scheidsrechter] en Andy Fordham [als toeschouwer] herkennen bij de dartsfinale, waarin een schmierende Depp in zijn tweede beurt een ongelofelijk domme telfout maakt. Darters weten waarom. Filmliefhebbers zijn gewaarschuwd.

President Asher [Aaron Eckhart] is een van de vele wereldleiders die naar Londen reizen voor de begrafenis van de minister-president. Helaas gooit wapenhandelaar Asmir Barkawi [Alon Aboutboul] roet in het eten met een terroristische aanslag van proporties die je intelligentie op de proef stellen. Zorgverlener, politieagent of invalide, als het lijkt op een Moslim, dan is het een terrorist in het universum waarbinnen dit aanstootgevende vervolg op Olympus Has Fallen zich afspeelt. Ben je wit, heb je een grote smoel, een vuurwapen en een flinke dosis testosteron, dan word je volksheld nummer 1. Ongetwijfeld een favoriet bij extremistische fundamentalisten, toevallig verschenen in het jaar waarin Donald Trump tot President werd gekozen. Leve de droneaanval en God zegene de Verenigde Staten!

Het gedateerde relaas van The Lone Ranger als vehikel voor uitvoerend producent Johnny Depp als Tonto, een nogal opzichtige westernvariant op Jack Sparrow, speelt zich af in Texas in 1869. John Reid [Armie Hammer] sluit zich aan als hulpsheriff bij zijn broer [James Badge Dale] die betrokken is bij een klopjacht op Butch Cavendish [William Fichtner] en te maken krijgt met een corrupte railroad tycoon [Tom Wilkinson]. Luidruchtige westernkomedie verwijst veelvuldig naar Once Upon A Time In The West, maar Verbinski’s poging om een westernversie te maken van Raiders Of The Lost Ark slaat de plank op bijna alle fronten mis. Gelukkig kwam er geen vervolg.