Meningen

Na hun bruiloft maken Gary [Adam Scott] en Samantha [Evangeline Lilly] zich op voor de zesde verjaardag van Lucas [Owen Atlas], maar zijn gedrag is zo buitensporig dat Gary begint te vermoeden dat zijn stiefzoontje weleens de Antichrist zou kunnen zijn. Atlas vertoont qua uiterlijk en kleding veel overeenkomsten met Damien uit The Omen, maar dat is zo’n beetje de enige amusante grap in deze zonderlinge, smakeloze zwarte komedie die vergeet grappig te zijn.

Het gematigd geestige Meet the Parents kreeg in 2004 al inferieur vervolg dus het komt als een niet aangename verrassing dat men zes jaar later op het idee kwam om de toch al uitgemolken karakters nog verder uit te melken. Voor wie het vergeten was: Greg Focker [Ben Stiller] is een verpleger met twee excentrieke ouders [Dustin Hoffman, Barbra Streisand] en de veeleisende schoonvader Jack [Robert De Niro]. Jack besluit het feit dat hij een hartaanval heeft overleefd alleen te delen met Greg. Zijn boodschap: op basis van de familiestamboom stelt hij vast dat Greg de beste kandidaat om Jack rol over te nemen als... (even wacht voor effect)... The Godfocker! Greg moet nog wel aan drie voorwaarden voldoen: een veilig huis voor zijn gezin, een topopleiding voor zijn kinderen en financiële zekerheid. En dus grijpt Greg een familiefeestje aan om zich (opnieuw) te bewijzen tegenover zijn schoonvader. Als je kunt lachen om de titel is dit misschien iets voor joe. Vol infantiele woordspelingen, poep-, plas- en piemelhumor en verwijzingen naar De Niro’s filmcarrière. Een heel blik aan grote namen komt opdraven in bijrolletjes, maar niemand zal dit vetgedrukt op de CV zetten.

Zelden wist een filmmaker op treffende wijze de belevingswereld van een kind tot leven te brengen op het witte scherm zonder visuele fratsen. Deze film doet veelvuldig denken aan Les Quatre Cents Coups (1959) en François Truffaut noemde "Little Fugitive" als één van de belangrijkste inspiraties voor zijn eigen meesterwerk. De zevenjarige Joey [Richie Andrusco] slaat op de vlucht wanneer hij zijn broer heeft doodgeschoten. Niet wetend dat zijn broer hem voor de gek heeft gehouden zodat hij niet op hem hoeft te passen, zoekt Joey zijn toevlucht in Coney Island. Daar gaat hij zo op in de magie van het pretpark dat hij zijn zorgen al gauw lijkt te vergeten.

De scènes tot aan het schietincident zijn niet geweldig geacteerd, iets wat vooral tot uiting komt in de houterig uitgesproken dialogen. Maar de scènes in Coney Island zijn subliem gefilmd. Joey waagt zich meerdere keren aan het blikgooien, waarbij hij na elke mislukte poging een manier vindt om zijn techniek te verbeteren. Zijn ontmoeting met de vriendelijke man bij het ponyrijden is eveneens fraai, maar mijn favoriete moment is Joeys honkbalsessie waarin hij met een - voor zijn leeftijd - veel te grote en zware knuppel tevergeefs probeert de ballen, die in enorm tempo op hem worden afgevuurd, te raken. We zien hoe hij gedurende de sessie van alles probeert om tot een beter resultaat te komen... en het lukt hem, waarbij hij de cameraman - tot zijn eigen schrik - zelfs vol in het gezicht lijkt te raken! Het is een onvoorzien moment dat de filmmakers gewoon in de film lieten zitten. OK, er is eigenlijk geen verhaal te bekennen, maar dit is een meesterlijke karakterstudie van een 7-jarige. Bovendien biedt dit een unieke kijk op Coney Island in de jaren '50.

Sinds de dood van haar vader woont Rynn [Jodie Foster] alleen in haar ouderlijk huis. Haar huurbaas Mrs Hallet [Alexis Smith] is niet blij met de situatie en diens zoon Frank [Martin Sheen], een charismatische man die echter zijn handen moeilijk af kan houden van kleine meisjes, valt haar regelmatig lastig. Bovendien verbergt Rynn een groot geheim waardoor ze liever helemaal geen pottenkijkers over de vloer wil hebben, maar dat blijkt onbegonnen werk.

Een bizar uitgangspunt, maar wacht dan maar eens de ontknoping af van deze intrigerende film. Martin Sheen zet zijn controversiële rol met verve neer en Jodie Foster, die nooit acteerlessen nam, houdt zich uitstekend staande als een meisje dat zich meer volwassen moet voordoen dan ze in feite is. Niet voor alle smaken, maar zeker wel voor fans van Foster en Sheen.

Satirische komedie losjes gebaseerd op Boccaccio’s 14e eeuwse boek Decameron begint met een scene waarin drie nonnen een tuinman in moderne bewoordingen volledig de huid volschelden. Nee, subtiel is het allemaal niet en voor Baena geldt blijkbaar het credo ‘hoe grover, hoe beter’. Aubrey Plaza voelt zich duidelijk als een vis in het water met dit oneerbiedige materiaal, maar Brie en Micucci zijn aanzienlijk minder overtuigend. Baena doet te hard zijn best om het publiek te shockeren, maar zijn onsubtiele benadering laat je eerder onverschillig. John C. Reilly is amusant als de pater die nogal eens een oogje dichtknijpt voor alles wat er om hem heen gebeurt.

Een cast van has-beens en never-was geeft kleur aan deze vrolijke, maar formulematige komedie over de vete tussen twee Italiaans-Canadese families en hun pizzeria’s in Toronto. Nikki [Emma Roberts] is min of meer gevlucht naar Londen voor een opleiding bij Meesterchef Corrine [Jane Seymour]. Wanneer die haar de kans biedt om een restaurant in Mayfair te beginnen, moet Nikki terug naar huis om haar visum om te laten zetten. Natuurlijk is ze nog altijd heimelijk verliefd op hunky Leo [Hayden Christensen] in deze wegkijker die je even gemakkelijk verteert als vergeet.

Alice [Emily Beecham] leidt een team dat een bloem heeft weten te ontwikkelen dat pollen verspreidt waar mensen “gelukkig” van moeten worden. Nadat hond Bello daar enige tijd per ongeluk is opgesloten, wordt zijn gedrag zo onberekenbaar dat de dierenarts hem laat afmaken. Dus wanneer collega Chris [Ben Whishaw] per ongeluk de pollen opsnuift beïnvloedt dat zijn gedrag. En hij blijkt niet de enige. Maar wat zal dit precies voor gevolgen hebben? Geslaagde moderne variant op Invasion of the Body Snatchers is briljant geregisseerd en weet met behulp van de bizarre muzikale score van Teiji Ito een onheilspellende sfeer te creëren. Hausner verdient lof voor het indrukwekkende spel van de jeugdige Kit Connor (als Alices zoon) en Jessie Mae Alonzo (als diens klasgenoot Selma), want samen met Ben Whishaw verhogen zij de suspense tot het kippenvel op je lijf komt te staan. Jammer van de teleurstellende ontknoping.

Goed geacteerd drama over hoe de vriendschap tussen Jake [Theo Taplitz] en Tony [Michael Barbieri] onder druk komt te staan wanneer hun respectievelijke ouders met elkaar in conflict geraken omdat Tony's moeder een winkelruimte huurt van Jakes vader [Greg Kinnear]. Maar Jake en Tony laten hun vriendschap niet zomaar verwoesten en ze besluiten in te grijpen.

Hoewel de film authentiek aanvoelt en de vriendschap tussen de twee jongens goed is uitgewerkt, is de film wat kil van toon en mist het centrale conflict de dramatische impact om werkelijk te beklijven.

Voor Disney’s filmafdeling waren de jaren 80 rampzalig, maar deze charmante verfilming van het sprookje van Hans Christian Andersen gaf verstokte fans een sprankje hoop. De animatie is gedateerd en toont aan dat de studio zoekende was naar een frisse stijl, maar Alan Menken tekende voor de Oscarwinnende score en leverde een soundtrack af met veel afwisseling en enkele uitstekende liedjes, waaronder het nog altijd aanstekelijke en Oscarwinnende ‘Under The Sea’ en het grappige ‘Kiss The Girl’ dat eveneens genomineerd was. Het bleek de opmaat voor de spectaculaire comeback van Disney Studios in de jaren 90. In 2023 bijna letterlijk opnieuw verfilmd als een combinatie van liveaction en animatie.

Een oma [Shirley MacLaine] vertelt haar kleindochters Lily [Lexy Kolker] en Rose [Claire Crosby] het verhaal van de ernstig zieke Elle [Loreto Peralta], die met haar oom Cam [William Moseley] een strohalm aangrijpt in de vorm van vermeend geneeskrachtig ‘zeemeerminwater’, verkocht door Dr Locke [Armando Guitierrez]. Wanneer Cam oog in oog komt te staan met Lockes zeemeermin [Poppy Drayton], valt hij als een blok voor haar. Een zichtbaar goedkope productie met een weinig aansprekende cast. Het grootste deel van het budget ging blijkbaar op aan de gage van MacLaine, die overigens maar een beperkte bijdrage levert. Het verhaal is niet onaardig, maar de vonken spatten hier speciaal niet van af.

Disney blijft zijn obsessie met diversiteit verwarren met creativiteit, zoveel blijkt wel uit deze vrijwel exacte remake van de geliefde Disneyanimatiefilm uit 1989. Daar viel zeker op technisch vlak best wat aan te verbeteren. Onder water lijken de acteurs een deepfake-versie van henzelf. Melissa McCarthy’s rol als schurk Ursula komt daardoor niet uit de waterverf. Hoewel Hauer-King wat houterig is als Prince Eric, zijn de scènes aan land een stuk beter. Bailey is charmant als Ariel, maar het zijn Sebastian [Daveed Diggs] en vooral Scuttle [Awkwafina] die de beste momenten hebben. Bombastische arrangementen verpesten veel van Alan Menkens legendarische liedjes, maar favorieten ‘Under The Sea’ en ‘Kiss The Girl’ hebben niets van hun magie verloren en zijn bovendien aangekleed met visuele hoogstandjes. En ‘The Scuttlebag’, met een tekst van Lin Manuel-Miranda is een uitstekende toevoeging. Maar het wordt tijd dat Disney eens met iets nieuws komt en stopt met het produceren van oude wijn in nieuwe zakken.

Dit is de film waarmee de toen zesjarige (!) Shirley Temple zich definitief ontpopte als America's Sweetheart. Ze speelt Marky, een meisje dat wordt achtergelaten bij beroepsgokker Sorrowful Jones [Adolphe Menjou] tot haar vader een schuld kan voldoen. Zoiets dan, want het maakt sowieso niet zo heel veel sense. Hoe dan ook, laat het maar aan de werkelijk ontwapend schattige Shirley over om de harten te winnen van al die twijfelachtige figuren met wie ze in aanraking komt.

Het verhaal lijkt natuurlijk nergens op, maar de film heeft een goede cast en een paar vermakelijke momenten. De scène waarin Sorrowful een weddenschap aangaat over Marky's gewicht is een komisch hoogtepunt en er is een sterk dramatisch einde. Dit is de Shirley Temple-show en zij is hier in topvorm. Het is jammer dat de film wat slordig is geregisseerd en gemonteerd.

Gitzwarte komedie speelt zich af in New York, wat in de jaren '70 een onaangename, onveilige stad was om te wonen. Elliot Gould speelt Alfred Chamberlain, een cynische fotograaf die het allemaal letterlijk over zich heen laat komen wanneer hij zich in elkaar laat slaan door twee mannen die - aldus Alfred - een excuus zochten om hem in elkaar te meppen. Hij is niet eens dankbaar wanneer buurtbewoner Patsy [Marcia Rodd] hem te hulp komt want 'ze waren net moe aan het worden'. De toon is gezet: Alfred is zo vermurwd door het leven in New York dat hij volstrekt apathisch is geworden "I don't know what love is!", verzucht hij meerdere keren wanneer Patsy, om twijfelachtige redenen, besluit Alfred voor zich te winnen.

Jules Feiffer, die zijn eigen toneelstuk bewerkte, is er op fraaie wijze in geslaagd een scenario neer te zetten dat vaak hilarisch is, maar altijd een deprimerende ondertoon heeft die het centrale thema ondersteunt: de onverschilligheid van een maatschappij dat desondanks krampachtig probeert vast te houden aan traditionele, maar holle normen en waarden. Vol scherpe observaties en ongemakkelijk humoristische momenten (Donalds kennismaking met Patsy's familie is een hoogtepunt) gespeeld door een perfecte cast. Gould co-produceerde deze film een jaar na MASH, een film dat qua thematiek en centraal personage (Alfred zou zo het alter-ego van "Trapper" John McIntyre kunnen zijn) veel gelijkenissen vertoont. Donald Sutherland heeft een hilarische cameo als een onconventionele dominee, evenals Alan Arkin - die tevens regisseerde - als een even ongewone detective. Een film die stof geeft tot nadenken maar van begin tot einde bijzonder vermakelijk is.

De familieperikelen van een doorsnee Amerikaans gezin zouden prima materiaal zijn voor een doorsneesoap, maar MacLachlan behandelt de personages en hun dilemma’s met mededogen en een scherp gevoel voor authenticiteit. De manier waarop de hoofdpersonen omgaan met tegenslagen is uit het leven gegrepen en grijpt je daardoor meerdere malen naar de keel. Bill [David Strathairn] en Venida [Celia Weston] krijgen onaangekondigd bezoek van dochter Patti [Anna Camp] en kleindochter Hadley [Billie Roy], net op een moment dat Bill beseft dat de relatie tussen zoon David [Will Pullen] en Tammy [Jane Levy] op gespannen voet staat. Strathairn en Levy schitteren in rollen waar iedere acteur van droomt in dit sublieme familiedrama. Tammy’s gesprek met een arts en het gesprek dat zij aan het einde heeft met Bill, zijn buitengewoon aangrijpend. Vergeet de soapclichés, houd de zakdoeken bij de hand en genieten maar!

Little Richard was en is de architect van Rock ’n Roll. Voor wie dat nog niet wist, is het conventionele uur een stuk meer opzienbarend dan voor mensen met enige kennis van de geschiedenis van het genre. Cortes zondigt zich met visuele hoogstandjes die enigszins afleiden van de kwaliteit van de muziek, al komt dat ook doordat ze moest terugvallen op archiefopnames die het vaak niet halen bij de singleversies die (zo mag ik toch aannemen) in je geheugen staan gegrift. Het tweede deel, dat ingaat op Little Richards complexe omgang met zijn geaardheid en met het geloof, evenals over zijn strijd voor de erkenning die hem toekwam, levert meer nieuwe inzichten op en is daarom een stuk interessanter.

De timide en vrome Colleen Lunsford [Addison Timlin] is bijna zover dat haar eed als non kan afleggen wanneer haar moeder Joani [Ally Sheedy] haar een email stuurt met een oproep (met veel uitroeptekens) om zo snel mogelijk naar huis te komen. Hoewel Colleen al geruime tijd geen contact met haar familie heeft gehad, hoopt Joani dat Colleen haar oudere broer Jacob [Keith Poulson], een soldaat met ernstige brandwonden op zijn gezicht, uit zijn zelfopgelegde isolement kan halen. Wat volgt is een wat soms traag, praterig psychologisch drama met een aantal rake momenten (waaronder een Halloween Party) en scherp geschreven dialogen. Barbara Crampton is hilarisch in haar kleine rol als de moeder-overste.

In 1948 keert Dr. Faraday [Domhnall Gleeson] terug naar het landgoed Hundreds Hall waar zijn moeder vroeger als bediende werkte. Mrs Ayres [Charlotte Rampling] is ervan overtuigd dat een geest uit het verleden haar kwelt en de familie hoopt dat Faraday haar kan helpen. Maar de zoektocht in het verleden blijkt nauw verbonden met Faradays eigen herinneringen die hij heeft aan Hundreds Hall. Een fraai geproduceerd en goed geacteerd drama met Rampling als uitblinker en een intrigerende ontknoping, ook al neemt Abrahamson iets teveel de tijd om de personages en hun voorgeschiedenis neer te zetten.

Malek speelt de ambitieuze, jonge detective Jim Baxter die de leiding heeft over een serie moorden die waarschijnlijk door dezelfde dader zijn gepleegd. Washington is oude rot Joe Deacon, die vanwege een lange tijd niet nader genoemd incident elders is komen te werken. Joes collega's zijn dan ook verrast, en lang niet allemaal even blij, wanneer Joe zich met de zaak gaat bemoeien. Maar Jim heeft meteen het gevoel dat Joe van nut kan zijn. Hun zoektocht brengt ze op het spoor van de mysterieuze Albert Sparma [Jared Leto], maar er is onvoldoende bewijs om hem aan te kunnen klagen. Een kat-en-muisspel is het gevolg. Het spel van Washington en Malek is teleurstellend routinematig en de trage regie van John Lee Hancock maakt dit tot een veel te lange zit. Maar Leto is uitstekend als de zonderlinge verdachte, Thomas Newman levert een sfeervolle score af en het camerawerk van Jon Schwartzman is schitterend.

Het onsterfelijke boek van Louisa May Alcott krijgt opnieuw een waardige verfilming dankzij de onbekende en relatief onervaren jonge actrices in deze op simpele, maar effectieve wijze gemoderniseerde verfilming. Davenport domineert uiteraard als de levenslustige, eigenzinnige en ambitieuze Jo, maar alle meiden komen goed uit de verf. Grabeel mag dan een tikje kleurloos zijn al Laurie, maar het enthousiasme spat van het scherm. Niederpruem houdt het tempo er goed in en vervalt nooit in goedkoop sentiment, maar reken er maar op dat je tegen het einde toch een flinke brok in de keel krijgt.

Sinds de meesterlijke - en nog steeds onovertroffen - eerst verfilming in 1933, is er voor elke generatie weer een nieuwe versie gemaakt. Waarom er maar liefst 3 bewerkingen binnen 2 jaar uit moesten komen is mij een raadsel, ook al staat de rol van vrouw (opnieuw) nadrukkelijk in de schijnwerpers. Het verhaal van vier, qua karakter behoorlijk verschillende, zussen die zich op de rand van volwassenheid bevinden, blijft plezierig en in de wetenschap dat grote namen als Katherine Hepburn, Joan Bennett, June Allyson, Elizabeth Taylor, Janet Leigh, Winona Ryder en Kirsten Dunst al succes boekten met hun rollen in eerdere versies, betekent dat jonge actrices in de rij staan om één van de hoofdrollen op zich te nemen. De rollen van de meisjes zijn goed bezet en Greta Gerwig zorgt dat de combinatie van sentiment en humor goed in balans blijft en dat het verhaal voldoende raakvlak vertoont met de moderne tijd. Maar de sterkste vertolkingen komen van Timothée Chalamet als Theodore Laurence, de excentrieke jonge vriend van de familie en Meryl Streep, die de film steelt in haar rol als de beschermende, steenrijke tante die haar nichtjes op haar eigen wijze enkele levenslessen voorschotelt. Het mist helaas de glamour van de versies uit 1933 en 1949, maar dat mag geen verrassing zijn.

Joe Coughlin [Ben Affleck] koos zijn militaire dienst tijdens de Eerste Wereldoorlog het pad van de misdaad. In 1927 wordt hij verraden door zijn vriendin [Sienna Miller] waardoor de leider van Italiaanse maffia hem dwingt een actieve rol te nemen in de strijd tegen Albert White [Robert Glenister] en zijn Ierse gangsters. Hij regelt tevens een lucratieve deal met Esteban Suarez [Miguel], valt voor diens zus [Zoe Saldana] en raakt mede daardoor verder in de problemen. Al snel ontaardt dit in het type afrekeningen dat al te vaak uit The Godfather is gekopieerd. Afflecks aandacht voor detail en stijlvolle regie helpt, maar zijn acteerwerk laat behoorlijk te wensen in dit fraai ogende, maar routinematige misdaaddrama.

Livestreamer Mia [Sarah Moliski] en haar vriend [Mao Sun] nodigen een komiek [Victor Soares], een Tiktokker [James Michael Cowan] en kunstenaar [Tiffany Dennis] uit om een weekend door te brengen in een riant huis op de rand van een natuurreservaat. Eigenaren Lindsey [Nika Khitrova] en Anthony [Anthony Moore] laten hun dochter Liza [Savannah Schakett], een fan van Mia, bij hen achter terwijl ze wat nachtelijke boodschappen gaan doen. Narcisme regeert in de zoektocht naar 1 miljoen kijkers van de livestream. Het helpt dat er doden beginnen te vallen. Wat niet helpt, is dat Mia een irritant wicht is en dat het acteerniveau van een bedenkelijke kwaliteit is. De dader had wat mij betreft aanzienlijk efficiënter te werk mogen gaan om de speelduur van deze livestream te beperken tot een absoluut minimum.

Remake van Akira Kurosawa’s alom geprezen Ikiru speelt zich nog steeds af in de jaren ’50 maar dan in Londen. Peter Wakeling [Alex Sharp] is de jongeman die die op zijn eerste dag op een overheidskantoor kennismaakt met de stoïcijnse, kille en afstandelijk bureaucraat Williams [Bill Nighy]. Williams en zijn team zijn vooral bezig hun eigen straatje schoon te vegen en zorgen dat aanvragen voor subisidies over hulp van de overheid verstrikt raken in een eindeloos spel van kastje-naar-de-muur. Totdat Williams ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft. Nighy kan dit soort rollen op de automatische piloot spelen en is misschien iets té voor de hand in de hoofdrol. Margaret Harris maakt het meeste indruk als de jonge vrouw met wie Williams een veelbesproken vriendschap sluit. Prima aan te zien, maar haalt het niet bij het origineel.

Oppervlakkig en erg éénzijdig portret is één lange lofzang op het werk van de in 2018 overleden cameraman Robby Müller. De film bevat uiteraard hoogtepunten uit zijn films met onder anderen Jim Jarmusch en Lars von Trier en gesprekken met mensen die met hem samenwerkten, maar er is vooral gebruik gemaakt van beelden uit het enorme archief aan filmmateriaal dat hij voor eigen gebruik maakte. Daaruit blijkt weliswaar dat Müller op een bijzondere manier de wereld keek, maar dat punt is eigenlijk al snel gemaakt. Het beeldmateriaal onthult echter nauwelijks iets over zijn privéleven, behalve dat hij niet veel thuis was. Van enige kritiek, op professioneel of persoonlijk vlak, is geen enkele sprake. 'Over de doden niets dan goeds' zal wellicht het credo zijn geweest, maar door die benadering is deze documentaire nauwelijks de moeite waard. Hopelijk is de tentoonstelling "Master Of Light" een stuk interessanter.

Terugblik op de Chucky-franchise die begon in 1988 met Child’s Play en in 2021 een vervolg kreeg met de telvisieserie Chucky. Kyra Elise Gardner is de dochter van poppenspeler Tony Gardner, die sinds 2004 bij de franchise betrokken is. Bedenker Don Mancini, producer van het eerste uur David Kirschner, acteurs en crewleden vertellen over hun ervaringen op de set en wat hun rol in de franchise nu nog voor hun betekent. Grote afwezige is Justin Whalin, de hoofdrolspeler in Child’s Play 3 die – mogelijk vanwege de controverse in verband met een moordzaak – snel wordt afgeserveerd, maar voor de fans is het leuk om zoveel bekende gezichten te zien. Gefilmd als een serie statische interview, vaak met een dreigend ogende Chuckypop in de buur, is dit een conventionele documentaire voor fans waarin alle zeven films aan bod komen. Het meest opmerkelijke (in positieve zin) is de epiloog, waarin Gardner haar eigen ervaring als kind dat (letterlijk) opgroeide in een Chucky-familie spiegelt aan dat van bijvoorbeeld Brad Dourifs dochter Fiona, die de hoofdrol speelde in de (zeker aan te raden) laatste twee films uit de franchise.

Brad Bestelink en zijn crew filmden een luipaardfamilie in Botswana. Bestelinks commentaarstem laat wat te wensen over en de popliedjes op de soundtrack zijn storend. Maar omdat het commentaar zich beperkt tot observaties, krijg je als kijker de ruimte om het gedrag van de dieren zelf te interpreteren. De intermezzo’s bestaan uit interessante bespiegelingen van crewleden over hun ervaringen tijdens het filmen en over hoe de onvermijdelijke band die ontstaat met de luipaarden het lastig maakt om je werk integer te blijven doen. Een boeiend verhaal en de beelden zijn zonder meer oogstrelend.

Dit is jammer. Het idee van deze film is uitstekend, de vertolkingen zijn 'spot-on' en het is ook een visueel feest. Maar het basisidee, van een eenzame vrouw wiens zoektochten naar romantiek worden gedwarsboomd door de geest van een Japanse zanger van blije liedjes, is te dun om een speelfilm mee te vullen. Na een uur valt de film in de herhaling en wordt het wat langdradig.

Mochten de makers op het idee komen om een versie van 60 minuten te maken, zou ik deze film een extra ster geven.

In 1893 wordt Lizzie Borden [Chloe Sevigny] opgepakt en voor het gerecht gesleept op verdenking van moord op haar vader [Jamey Sheridan] en stiefmoeder [Fiona Shaw]. De rechtszaak wordt een mediasensatie maar Lizzie wordt vrijgesproken omdat er alleen indirect bewijs was. De ware toedracht is nooit achterhaald, maar deze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot de dubbele moord suggereert dat Lizzie een uiterst moeizame relatie met haar vader had, vooral vanwege de invloed die haar stiefmoeder op hem had. Ook haar vriendschap met bediende Bridget Sullivan [Kristen Stewart] blijkt van grote invloed op Lizzies geestelijke gesteldheid. Het is niet zo moeilijk te raden hoe het afloopt in dit neerslachtige, eentonige drama.

Tijdens een autorit naar Reykjavik komt Diddi [Baldur Einarsson] als gevolg van een explosie in een autotunnel. Zijn vriendin Una [Elin Hall] worstelt met haar emoties omdat ze net een keerpunt in haar leven had bereikt dat haar relatie met Diddi op de proef zou stellen. Bedachtzaam verteld psychologisch drama weet met moeite de 80 minuten te halen, maar dankzij het sterke ensemblespel geeft dit een mooi beeld van het belang van vrienden en van gezamenlijk rouwen, vooral voor iemand die zo worstelt met haar emoties als Una.

De hoogbejaarde Enrique [Julio Diaz] komt oog in oog te staan met de demonen uit zijn oorlogsverleden waarin hij vele vrouwen en kinderen liet executeren. Zijn agressie richt zich met name op Alma [María Mercedes Coroy], een bediende die mogelijk een link heeft met dat verleden. Sfeervolle horrorthriller weet een zekere intensiteit op te roepen maar vervalt na een uur in de valkuilen die helaas zo typerend zijn voor het genre en maakt de belofte van de opening derhalve nimmer waar.