Meningen

Alice [Emily Beecham] leidt een team dat een bloem heeft weten te ontwikkelen dat pollen verspreidt waar mensen “gelukkig” van moeten worden. Nadat hond Bello daar enige tijd per ongeluk is opgesloten, wordt zijn gedrag zo onberekenbaar dat de dierenarts hem laat afmaken. Dus wanneer collega Chris [Ben Whishaw] per ongeluk de pollen opsnuift beïnvloedt dat zijn gedrag. En hij blijkt niet de enige. Maar wat zal dit precies voor gevolgen hebben? Geslaagde moderne variant op Invasion of the Body Snatchers is briljant geregisseerd en weet met behulp van de bizarre muzikale score van Teiji Ito een onheilspellende sfeer te creëren. Hausner verdient lof voor het indrukwekkende spel van de jeugdige Kit Connor (als Alices zoon) en Jessie Mae Alonzo (als diens klasgenoot Selma), want samen met Ben Whishaw verhogen zij de suspense tot het kippenvel op je lijf komt te staan. Jammer van de teleurstellende ontknoping.

Goed geacteerd drama over hoe de vriendschap tussen Jake [Theo Taplitz] en Tony [Michael Barbieri] onder druk komt te staan wanneer hun respectievelijke ouders met elkaar in conflict geraken omdat Tony's moeder een winkelruimte huurt van Jakes vader [Greg Kinnear]. Maar Jake en Tony laten hun vriendschap niet zomaar verwoesten en ze besluiten in te grijpen.

Hoewel de film authentiek aanvoelt en de vriendschap tussen de twee jongens goed is uitgewerkt, is de film wat kil van toon en mist het centrale conflict de dramatische impact om werkelijk te beklijven.

Voor Disney’s filmafdeling waren de jaren 80 rampzalig, maar deze charmante verfilming van het sprookje van Hans Christian Andersen gaf verstokte fans een sprankje hoop. De animatie is gedateerd en toont aan dat de studio zoekende was naar een frisse stijl, maar Alan Menken tekende voor de Oscarwinnende score en leverde een soundtrack af met veel afwisseling en enkele uitstekende liedjes, waaronder het nog altijd aanstekelijke en Oscarwinnende ‘Under The Sea’ en het grappige ‘Kiss The Girl’ dat eveneens genomineerd was. Het bleek de opmaat voor de spectaculaire comeback van Disney Studios in de jaren 90. In 2023 bijna letterlijk opnieuw verfilmd als een combinatie van liveaction en animatie.

Een oma [Shirley MacLaine] vertelt haar kleindochters Lily [Lexy Kolker] en Rose [Claire Crosby] het verhaal van de ernstig zieke Elle [Loreto Peralta], die met haar oom Cam [William Moseley] een strohalm aangrijpt in de vorm van vermeend geneeskrachtig ‘zeemeerminwater’, verkocht door Dr Locke [Armando Guitierrez]. Wanneer Cam oog in oog komt te staan met Lockes zeemeermin [Poppy Drayton], valt hij als een blok voor haar. Een zichtbaar goedkope productie met een weinig aansprekende cast. Het grootste deel van het budget ging blijkbaar op aan de gage van MacLaine, die overigens maar een beperkte bijdrage levert. Het verhaal is niet onaardig, maar de vonken spatten hier speciaal niet van af.

Disney blijft zijn obsessie met diversiteit verwarren met creativiteit, zoveel blijkt wel uit deze vrijwel exacte remake van de geliefde Disneyanimatiefilm uit 1989. Daar viel zeker op technisch vlak best wat aan te verbeteren. Onder water lijken de acteurs een deepfake-versie van henzelf. Melissa McCarthy’s rol als schurk Ursula komt daardoor niet uit de waterverf. Hoewel Hauer-King wat houterig is als Prince Eric, zijn de scènes aan land een stuk beter. Bailey is charmant als Ariel, maar het zijn Sebastian [Daveed Diggs] en vooral Scuttle [Awkwafina] die de beste momenten hebben. Bombastische arrangementen verpesten veel van Alan Menkens legendarische liedjes, maar favorieten ‘Under The Sea’ en ‘Kiss The Girl’ hebben niets van hun magie verloren en zijn bovendien aangekleed met visuele hoogstandjes. En ‘The Scuttlebag’, met een tekst van Lin Manuel-Miranda is een uitstekende toevoeging. Maar het wordt tijd dat Disney eens met iets nieuws komt en stopt met het produceren van oude wijn in nieuwe zakken.

Dit is de film waarmee de toen zesjarige (!) Shirley Temple zich definitief ontpopte als America's Sweetheart. Ze speelt Marky, een meisje dat wordt achtergelaten bij beroepsgokker Sorrowful Jones [Adolphe Menjou] tot haar vader een schuld kan voldoen. Zoiets dan, want het maakt sowieso niet zo heel veel sense. Hoe dan ook, laat het maar aan de werkelijk ontwapend schattige Shirley over om de harten te winnen van al die twijfelachtige figuren met wie ze in aanraking komt.

Het verhaal lijkt natuurlijk nergens op, maar de film heeft een goede cast en een paar vermakelijke momenten. De scène waarin Sorrowful een weddenschap aangaat over Marky's gewicht is een komisch hoogtepunt en er is een sterk dramatisch einde. Dit is de Shirley Temple-show en zij is hier in topvorm. Het is jammer dat de film wat slordig is geregisseerd en gemonteerd.

Gitzwarte komedie speelt zich af in New York, wat in de jaren '70 een onaangename, onveilige stad was om te wonen. Elliot Gould speelt Alfred Chamberlain, een cynische fotograaf die het allemaal letterlijk over zich heen laat komen wanneer hij zich in elkaar laat slaan door twee mannen die - aldus Alfred - een excuus zochten om hem in elkaar te meppen. Hij is niet eens dankbaar wanneer buurtbewoner Patsy [Marcia Rodd] hem te hulp komt want 'ze waren net moe aan het worden'. De toon is gezet: Alfred is zo vermurwd door het leven in New York dat hij volstrekt apathisch is geworden "I don't know what love is!", verzucht hij meerdere keren wanneer Patsy, om twijfelachtige redenen, besluit Alfred voor zich te winnen.

Jules Feiffer, die zijn eigen toneelstuk bewerkte, is er op fraaie wijze in geslaagd een scenario neer te zetten dat vaak hilarisch is, maar altijd een deprimerende ondertoon heeft die het centrale thema ondersteunt: de onverschilligheid van een maatschappij dat desondanks krampachtig probeert vast te houden aan traditionele, maar holle normen en waarden. Vol scherpe observaties en ongemakkelijk humoristische momenten (Donalds kennismaking met Patsy's familie is een hoogtepunt) gespeeld door een perfecte cast. Gould co-produceerde deze film een jaar na MASH, een film dat qua thematiek en centraal personage (Alfred zou zo het alter-ego van "Trapper" John McIntyre kunnen zijn) veel gelijkenissen vertoont. Donald Sutherland heeft een hilarische cameo als een onconventionele dominee, evenals Alan Arkin - die tevens regisseerde - als een even ongewone detective. Een film die stof geeft tot nadenken maar van begin tot einde bijzonder vermakelijk is.

De familieperikelen van een doorsnee Amerikaans gezin zouden prima materiaal zijn voor een doorsneesoap, maar MacLachlan behandelt de personages en hun dilemma’s met mededogen en een scherp gevoel voor authenticiteit. De manier waarop de hoofdpersonen omgaan met tegenslagen is uit het leven gegrepen en grijpt je daardoor meerdere malen naar de keel. Bill [David Strathairn] en Venida [Celia Weston] krijgen onaangekondigd bezoek van dochter Patti [Anna Camp] en kleindochter Hadley [Billie Roy], net op een moment dat Bill beseft dat de relatie tussen zoon David [Will Pullen] en Tammy [Jane Levy] op gespannen voet staat. Strathairn en Levy schitteren in rollen waar iedere acteur van droomt in dit sublieme familiedrama. Tammy’s gesprek met een arts en het gesprek dat zij aan het einde heeft met Bill, zijn buitengewoon aangrijpend. Vergeet de soapclichés, houd de zakdoeken bij de hand en genieten maar!

Little Richard was en is de architect van Rock ’n Roll. Voor wie dat nog niet wist, is het conventionele uur een stuk meer opzienbarend dan voor mensen met enige kennis van de geschiedenis van het genre. Cortes zondigt zich met visuele hoogstandjes die enigszins afleiden van de kwaliteit van de muziek, al komt dat ook doordat ze moest terugvallen op archiefopnames die het vaak niet halen bij de singleversies die (zo mag ik toch aannemen) in je geheugen staan gegrift. Het tweede deel, dat ingaat op Little Richards complexe omgang met zijn geaardheid en met het geloof, evenals over zijn strijd voor de erkenning die hem toekwam, levert meer nieuwe inzichten op en is daarom een stuk interessanter.

De timide en vrome Colleen Lunsford [Addison Timlin] is bijna zover dat haar eed als non kan afleggen wanneer haar moeder Joani [Ally Sheedy] haar een email stuurt met een oproep (met veel uitroeptekens) om zo snel mogelijk naar huis te komen. Hoewel Colleen al geruime tijd geen contact met haar familie heeft gehad, hoopt Joani dat Colleen haar oudere broer Jacob [Keith Poulson], een soldaat met ernstige brandwonden op zijn gezicht, uit zijn zelfopgelegde isolement kan halen. Wat volgt is een wat soms traag, praterig psychologisch drama met een aantal rake momenten (waaronder een Halloween Party) en scherp geschreven dialogen. Barbara Crampton is hilarisch in haar kleine rol als de moeder-overste.

In 1948 keert Dr. Faraday [Domhnall Gleeson] terug naar het landgoed Hundreds Hall waar zijn moeder vroeger als bediende werkte. Mrs Ayres [Charlotte Rampling] is ervan overtuigd dat een geest uit het verleden haar kwelt en de familie hoopt dat Faraday haar kan helpen. Maar de zoektocht in het verleden blijkt nauw verbonden met Faradays eigen herinneringen die hij heeft aan Hundreds Hall. Een fraai geproduceerd en goed geacteerd drama met Rampling als uitblinker en een intrigerende ontknoping, ook al neemt Abrahamson iets teveel de tijd om de personages en hun voorgeschiedenis neer te zetten.

Malek speelt de ambitieuze, jonge detective Jim Baxter die de leiding heeft over een serie moorden die waarschijnlijk door dezelfde dader zijn gepleegd. Washington is oude rot Joe Deacon, die vanwege een lange tijd niet nader genoemd incident elders is komen te werken. Joes collega's zijn dan ook verrast, en lang niet allemaal even blij, wanneer Joe zich met de zaak gaat bemoeien. Maar Jim heeft meteen het gevoel dat Joe van nut kan zijn. Hun zoektocht brengt ze op het spoor van de mysterieuze Albert Sparma [Jared Leto], maar er is onvoldoende bewijs om hem aan te kunnen klagen. Een kat-en-muisspel is het gevolg. Het spel van Washington en Malek is teleurstellend routinematig en de trage regie van John Lee Hancock maakt dit tot een veel te lange zit. Maar Leto is uitstekend als de zonderlinge verdachte, Thomas Newman levert een sfeervolle score af en het camerawerk van Jon Schwartzman is schitterend.

Het onsterfelijke boek van Louisa May Alcott krijgt opnieuw een waardige verfilming dankzij de onbekende en relatief onervaren jonge actrices in deze op simpele, maar effectieve wijze gemoderniseerde verfilming. Davenport domineert uiteraard als de levenslustige, eigenzinnige en ambitieuze Jo, maar alle meiden komen goed uit de verf. Grabeel mag dan een tikje kleurloos zijn al Laurie, maar het enthousiasme spat van het scherm. Niederpruem houdt het tempo er goed in en vervalt nooit in goedkoop sentiment, maar reken er maar op dat je tegen het einde toch een flinke brok in de keel krijgt.

Sinds de meesterlijke - en nog steeds onovertroffen - eerst verfilming in 1933, is er voor elke generatie weer een nieuwe versie gemaakt. Waarom er maar liefst 3 bewerkingen binnen 2 jaar uit moesten komen is mij een raadsel, ook al staat de rol van vrouw (opnieuw) nadrukkelijk in de schijnwerpers. Het verhaal van vier, qua karakter behoorlijk verschillende, zussen die zich op de rand van volwassenheid bevinden, blijft plezierig en in de wetenschap dat grote namen als Katherine Hepburn, Joan Bennett, June Allyson, Elizabeth Taylor, Janet Leigh, Winona Ryder en Kirsten Dunst al succes boekten met hun rollen in eerdere versies, betekent dat jonge actrices in de rij staan om één van de hoofdrollen op zich te nemen. De rollen van de meisjes zijn goed bezet en Greta Gerwig zorgt dat de combinatie van sentiment en humor goed in balans blijft en dat het verhaal voldoende raakvlak vertoont met de moderne tijd. Maar de sterkste vertolkingen komen van Timothée Chalamet als Theodore Laurence, de excentrieke jonge vriend van de familie en Meryl Streep, die de film steelt in haar rol als de beschermende, steenrijke tante die haar nichtjes op haar eigen wijze enkele levenslessen voorschotelt. Het mist helaas de glamour van de versies uit 1933 en 1949, maar dat mag geen verrassing zijn.

Joe Coughlin [Ben Affleck] koos zijn militaire dienst tijdens de Eerste Wereldoorlog het pad van de misdaad. In 1927 wordt hij verraden door zijn vriendin [Sienna Miller] waardoor de leider van Italiaanse maffia hem dwingt een actieve rol te nemen in de strijd tegen Albert White [Robert Glenister] en zijn Ierse gangsters. Hij regelt tevens een lucratieve deal met Esteban Suarez [Miguel], valt voor diens zus [Zoe Saldana] en raakt mede daardoor verder in de problemen. Al snel ontaardt dit in het type afrekeningen dat al te vaak uit The Godfather is gekopieerd. Afflecks aandacht voor detail en stijlvolle regie helpt, maar zijn acteerwerk laat behoorlijk te wensen in dit fraai ogende, maar routinematige misdaaddrama.

Livestreamer Mia [Sarah Moliski] en haar vriend [Mao Sun] nodigen een komiek [Victor Soares], een Tiktokker [James Michael Cowan] en kunstenaar [Tiffany Dennis] uit om een weekend door te brengen in een riant huis op de rand van een natuurreservaat. Eigenaren Lindsey [Nika Khitrova] en Anthony [Anthony Moore] laten hun dochter Liza [Savannah Schakett], een fan van Mia, bij hen achter terwijl ze wat nachtelijke boodschappen gaan doen. Narcisme regeert in de zoektocht naar 1 miljoen kijkers van de livestream. Het helpt dat er doden beginnen te vallen. Wat niet helpt, is dat Mia een irritant wicht is en dat het acteerniveau van een bedenkelijke kwaliteit is. De dader had wat mij betreft aanzienlijk efficiënter te werk mogen gaan om de speelduur van deze livestream te beperken tot een absoluut minimum.

Remake van Akira Kurosawa’s alom geprezen Ikiru speelt zich nog steeds af in de jaren ’50 maar dan in Londen. Peter Wakeling [Alex Sharp] is de jongeman die die op zijn eerste dag op een overheidskantoor kennismaakt met de stoïcijnse, kille en afstandelijk bureaucraat Williams [Bill Nighy]. Williams en zijn team zijn vooral bezig hun eigen straatje schoon te vegen en zorgen dat aanvragen voor subisidies over hulp van de overheid verstrikt raken in een eindeloos spel van kastje-naar-de-muur. Totdat Williams ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft. Nighy kan dit soort rollen op de automatische piloot spelen en is misschien iets té voor de hand in de hoofdrol. Margaret Harris maakt het meeste indruk als de jonge vrouw met wie Williams een veelbesproken vriendschap sluit. Prima aan te zien, maar haalt het niet bij het origineel.

Oppervlakkig en erg éénzijdig portret is één lange lofzang op het werk van de in 2018 overleden cameraman Robby Müller. De film bevat uiteraard hoogtepunten uit zijn films met onder anderen Jim Jarmusch en Lars von Trier en gesprekken met mensen die met hem samenwerkten, maar er is vooral gebruik gemaakt van beelden uit het enorme archief aan filmmateriaal dat hij voor eigen gebruik maakte. Daaruit blijkt weliswaar dat Müller op een bijzondere manier de wereld keek, maar dat punt is eigenlijk al snel gemaakt. Het beeldmateriaal onthult echter nauwelijks iets over zijn privéleven, behalve dat hij niet veel thuis was. Van enige kritiek, op professioneel of persoonlijk vlak, is geen enkele sprake. 'Over de doden niets dan goeds' zal wellicht het credo zijn geweest, maar door die benadering is deze documentaire nauwelijks de moeite waard. Hopelijk is de tentoonstelling "Master Of Light" een stuk interessanter.

Terugblik op de Chucky-franchise die begon in 1988 met Child’s Play en in 2021 een vervolg kreeg met de telvisieserie Chucky. Kyra Elise Gardner is de dochter van poppenspeler Tony Gardner, die sinds 2004 bij de franchise betrokken is. Bedenker Don Mancini, producer van het eerste uur David Kirschner, acteurs en crewleden vertellen over hun ervaringen op de set en wat hun rol in de franchise nu nog voor hun betekent. Grote afwezige is Justin Whalin, de hoofdrolspeler in Child’s Play 3 die – mogelijk vanwege de controverse in verband met een moordzaak – snel wordt afgeserveerd, maar voor de fans is het leuk om zoveel bekende gezichten te zien. Gefilmd als een serie statische interview, vaak met een dreigend ogende Chuckypop in de buur, is dit een conventionele documentaire voor fans waarin alle zeven films aan bod komen. Het meest opmerkelijke (in positieve zin) is de epiloog, waarin Gardner haar eigen ervaring als kind dat (letterlijk) opgroeide in een Chucky-familie spiegelt aan dat van bijvoorbeeld Brad Dourifs dochter Fiona, die de hoofdrol speelde in de (zeker aan te raden) laatste twee films uit de franchise.

Brad Bestelink en zijn crew filmden een luipaardfamilie in Botswana. Bestelinks commentaarstem laat wat te wensen over en de popliedjes op de soundtrack zijn storend. Maar omdat het commentaar zich beperkt tot observaties, krijg je als kijker de ruimte om het gedrag van de dieren zelf te interpreteren. De intermezzo’s bestaan uit interessante bespiegelingen van crewleden over hun ervaringen tijdens het filmen en over hoe de onvermijdelijke band die ontstaat met de luipaarden het lastig maakt om je werk integer te blijven doen. Een boeiend verhaal en de beelden zijn zonder meer oogstrelend.

Dit is jammer. Het idee van deze film is uitstekend, de vertolkingen zijn 'spot-on' en het is ook een visueel feest. Maar het basisidee, van een eenzame vrouw wiens zoektochten naar romantiek worden gedwarsboomd door de geest van een Japanse zanger van blije liedjes, is te dun om een speelfilm mee te vullen. Na een uur valt de film in de herhaling en wordt het wat langdradig.

Mochten de makers op het idee komen om een versie van 60 minuten te maken, zou ik deze film een extra ster geven.

In 1893 wordt Lizzie Borden [Chloe Sevigny] opgepakt en voor het gerecht gesleept op verdenking van moord op haar vader [Jamey Sheridan] en stiefmoeder [Fiona Shaw]. De rechtszaak wordt een mediasensatie maar Lizzie wordt vrijgesproken omdat er alleen indirect bewijs was. De ware toedracht is nooit achterhaald, maar deze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot de dubbele moord suggereert dat Lizzie een uiterst moeizame relatie met haar vader had, vooral vanwege de invloed die haar stiefmoeder op hem had. Ook haar vriendschap met bediende Bridget Sullivan [Kristen Stewart] blijkt van grote invloed op Lizzies geestelijke gesteldheid. Het is niet zo moeilijk te raden hoe het afloopt in dit neerslachtige, eentonige drama.

Tijdens een autorit naar Reykjavik komt Diddi [Baldur Einarsson] als gevolg van een explosie in een autotunnel. Zijn vriendin Una [Elin Hall] worstelt met haar emoties omdat ze net een keerpunt in haar leven had bereikt dat haar relatie met Diddi op de proef zou stellen. Bedachtzaam verteld psychologisch drama weet met moeite de 80 minuten te halen, maar dankzij het sterke ensemblespel geeft dit een mooi beeld van het belang van vrienden en van gezamenlijk rouwen, vooral voor iemand die zo worstelt met haar emoties als Una.

De hoogbejaarde Enrique [Julio Diaz] komt oog in oog te staan met de demonen uit zijn oorlogsverleden waarin hij vele vrouwen en kinderen liet executeren. Zijn agressie richt zich met name op Alma [María Mercedes Coroy], een bediende die mogelijk een link heeft met dat verleden. Sfeervolle horrorthriller weet een zekere intensiteit op te roepen maar vervalt na een uur in de valkuilen die helaas zo typerend zijn voor het genre en maakt de belofte van de opening derhalve nimmer waar.

Een pratende salamander, een dode soldaat [Felipe Aguilar Rodriguez] die wil reïncarneren en een domineeszoon [Wiliam Hurdato] met stigmata passeren de revue in deze visueel indrukwekkende, maar rommelig geconstrueerde zwarte komedie. Het speelt zich af in een extravagante nachtclub en zit vol religieuze verwijzingen en ander bizar gedoe, maar er valt amper een touw aan vast te knopen. Mooie plaatjes, matige inhoud.

Werner Herzog lijkt te hunkeren naar een wereld zonder moderne technologie, zo lijkt het wanneer hij liefdevol een aantal muzikanten filmt die bijeen zijn gekomen op een afgelegen plek waar geen straling van mobiele telefoons of ander radio-actief spul is. Veel van de bewoners zijn hier gekomen omdat ze letterlijk ziek waren van de straling die Wi-Fi en mobiele telefoons teweeg brengen. Het is echter geen probleem dat Herzog zo kritisch is ten opzichte van de gecomputeriseerde wereld waarin we al leven en de rol die computers en robots in de toekomst zouden kunnen spelen. Hierdoor stelt hij vaak de juiste kritische vragen aan pioniers van het Internet en mensen die hard werken om robots nog meer, nog beter en nog efficiënter in dienst van de mensheid te laten werken. De discussie over de vraag of robots slimmer kunnen worden blijft intrigerend, of Herzog nu spreekt met een aantal voetbalfans die denken dat hun robots in 2050 het beste voetbalteam van de wereld zou kunnen verslaan, of met sceptici die vrezen dat computers door hun rechtlijnige manier van denken catastrofale beslissingen kunnen nemen. Een computer die als opdracht heeft om zoveel mogelijk geld te verdienen op de aandelenmarkt, zou bijvoorbeeld tot de conclusie kunnen komen dat dit het beste mogelijk is door te investeren in een wapenfabrikant en vervolgens een oorlog te veroorzaken. De verschillende denkbeelden zijn goed uitgebalanceerd en de romantische overdenkingen van Herzog maken je blij dat er nog mensen zoals hij zijn die de vinger aan de pols houden.

Zoals de titel al doet vermoeden richt “Loaded Weapon I” zijn pijlen vooral op “Lethal Weapon”, de uiterst succesvolle trilogie met Mel Gibson en Danny Glover. Emilio Estevez neemt hier de Gibson-rol op zich als Jack Colt, een onberekenbare, schietgrage agent, zoals we kunnen concluderen uit de geniale openingsscène waarin hij twee winkeldieven op wel erg rigoureuze wijze onschadelijk maakt. Samuel L. Jackson, nog voor hij de absolute A-status als acteur kreeg, is Wes Luger, een agent die sinds een incident uit zijn jeugd alles volgens het boekje doet en bovendien niet durft te schieten, ook niet uit zelfverdediging. Samen onderzoeken ze de moord op Lugers voormalige partner [Whoopi Goldberg]. Het spoor leidt ze naar ‘The Wilderness Girls’, een door Destiny Demeanor (of Miss Demeanor) geleide liefdadigheidsorganisatie die banden blijkt te hebben met General Mortars [William Shatner], een meedogenloze schurk die met hulp van zijn handlanger Mr Jigsaw [Tim Curry] probeert te voorkomen dat de politie zijn drugsimperium ontmantelt.

Ik geef toe dat Emilio Estevez geen geweldige keuze was voor de hoofdrol, maar alle andere rollen zijn perfect bezet. Belangrijker nog: het scenario bevat zoveel goede grappen dat je die de eerste keer echt niet allemaal ziet. Ik heb ‘m nu denk ik zes keer gezien en de laatste keer ontdekte ik weer twee sublieme grappen. De ene betreft Mr Potato Head en de ander een pantomimespeler. Beide figuren verschijnen twee keer in de film en alleen als je ze allebei ziet werkt de grap... en ik heb er hardop om moeten lachen! Jon Lovitz is hilarisch als een witwasser/informant à la Joe Pesci die steeds uit het niets opduikt, ook nadat hij is vermoord! Dit is ook de film waarin de ondervraging uit “Basic Instinct” stevig op de hak wordt genomen, evenals de ontmoeting met Hannibal Lecter [hier gespeeld door F. Murray Abraham] uit “Silence of the Lambs”.

Uiteraard zijn er ook flink wat cameo’s die ik niet zal verraden en valt het niet mee om een favoriet moment uit de film te kiezen, want het zijn er zoveel. Maar ik noem er een paar die je kunt online kunt zien zoals “Wilderness Girls”, de kennismaking met Captain Doyle en het eerste bezoek aan Miss Demeanour. Dit is het type film waar je met een biertje (of in mijn geval een Wodka-Martini) en een zak chips op een zaterdagavond bijna anderhalf uur volop kunt lachen. Beter dan dit zou National Lampoon ze niet meer maken... en eerlijk gezegd is er sinds 1992 geen betere spoof gemaakt!

In de proloog schiet een vrouw [Jacqueline Abrahams] een ezel dood. Daarna volgens we David [Colin Farrell] naar een zonderling hotel waar hij zich voor maximaal 45 dagen laat inchecken in Room 101 (!) met een hond die, aldus David, eigenlijk zijn broer is “die het niet heeft gehaald”. David moet zelf een dier kiezen en zijn keuze valt op een kreeft, want “die worden 100 jaar oud, hebben aristocratisch bloed en zijn goed in watersport.” In zijn hotelkamer bevindt zich o.a. een geweer met 45 verdovingspijlen waarmee hij ‘loners’ kan neerschieten en zijn verblijf kan verlengen. Het is een intrigerend begin van een satirische komedie vol excentrieke personages en bizarre gebeurtenissen. Het scenario van Lanthimos en Efthymis Filippou wemelt helaas zoveel in het eigen absurdisme dat de kans groot is dat het je op den duur onverschillig laat. Origineel is dit zeker en de vertolking van evergreen “Something’s Gotten Hold of my Heart” door hoteleigenaar [Olivia Coleman] en haar partner [Garry Mountaine] is in alle opzichten memorabel.

Tom Hardy levert ontegenzeggelijk een knappe, beheerste vertolking af als een man 'die wil doen wat juist is' en z'n eigen emoties zoveel mogelijk opzij zet tijdens een nachtelijke autorit in een poging zijn huwelijk en zijn baan - alsmede een belangrijke klus hij opeens aan anderen over laat - te redden. Door het verhaal volledig te filmen vanuit het perspectief van de hoofdpersoon legt scenarist/regisseur Steven Knight zichzelf een flinke beperking op. Hij weet de film visueel interessant te houden en de stemvertolkingen - de film is een aaneenschakeling van telefoongesprekken - zijn uitstekend. Desondanks is de film dramatisch vlak en leent het concept zich veel beter voor een korter format.

Gescheiden vader [Bill Skardsgård] die zijn ouderlijke en financiële verantwoordelijkheden ontloopt, krijgt zijn trekken thuis wanneer hij een peperdure, niet afgesloten auto probeert te stelen. Hij wordt opgesloten in de auto en kan vanwege de geblindeerde, geluiddichte en onbreekbare ramen geen hulp van buitenaf inroepen. Dan neemt eigenaar William [Anthony Hopkins] contact met hem op en wat volgt, is een moraliserend debat over goed en slecht, rijk en arm en de gevolgen van het ontlopen van verantwoordelijkheden. De cast houdt het nog enige tijd interessant, maar net zoals zoveel films die zich in één krappe ruimte afspelen, is deze remake van het Argentijnse 4x4 na een half uur halverwege door de goede ideeën heen en kan het einde niet snel genoeg komen.