Meningen

Hart speelt een (serieuze) kunstdief “met nobele motieven” die de handen ineenslaat met een Interpolagent Abby [Gugy Mbatha-Raw] bij een poging om een waardevol kunstwerk uit handen te houden van een crimineel [Jean Reno], die met de koop een fortuin heeft geprobeerd wit te wassen. De titel verwijst naar de complexe operatie waarmee Cyrus en zijn handlangers het schilderij in handen willen krijgen. Na de spectaculaire proloog volgt een lange, saaie voorbereidingstijd die uitermate geschikt is voor een lange toiletpauze en een stevige maaltijd. Als je dan nog niet in slaap bent gesust, wacht een absurde, vermoeiende, spectaculaire ontknoping van dertien in een dozijn in deze mislukte poging om van Hart een bonafide actiester te maken.

Vuurtorenbewaker Tom Sherbourne [Michael Fassbencer] leert begin jaren ’20 tijdens een zakelijk bezoek aan het vasteland Isabel [Alicia Vikander] kennen en na een tijd van liefdevolle correspondentie besluit het liefdespaar in het huwelijk te treden. Na een miskraam lijkt hun kinderwens uit zicht te drijven, tot op een dag een sloep met een baby en een dode man aanspoelt. Tom en Isabel besluiten het kind op te voeden als hun eigen dochter, terwijl diens biologische moeder [Rachel Weisz] wanhopig op zoek is naar haar dochter. Tenenkrommend melodramatisch verhaal wordt gered door het intense, ingeleefde spel van de hoofdrolspelers en fraai camerawerk van Adam Arkapaw. Regisseur Cianfrance schreef zelf deze bewerking van de gelijknamige roman van M.L. Stedman.

Shelia [Marin Ireland] beschikt over paranormale gaven die ze regelmatig gebruikt om tegen betaling contact te zoeken met de geest van een overledene. Wanneer Richard [Jim Gaffigan] contact met haar opneemt kan het verhaal nog alle kanten opgaan, maar het gaat uiteindelijk nergens heen. Een beetje gegriezel, een beetje psychologisch geanalyseer en een beetje romantiek. Sfeervol geregisseerd en goed geacteerd, maar het gaat nergens heen.

Regisseur, scenarist en hoofdrolspeler Affleck speelt maar weer eens de getormenteerde vader van de 11-jarige Rag [Anna Pniowsky] die na de dood van zijn echtgenote [Elisabeth Moss] te overleven in een wereld dat ten prooi is gevallen aan een pandemie en waarin er een soort klopjacht gaande is op vrouwen en meisjes. Het basisgegeven is niet erg origineel en de flashbacks, die tonen hoe een gelukkig gezin worstelde met de aanstaande dood van de moeder, dienen vooral om het verhaal te rekken en de sombere toon van dit weinig verheffende melodrama te versterken. Er zijn een paar redelijk actiescènes maar het feit dat de eerste 10 minuten bestaan uit een statisch shot van de vader die zijn dochter in bed een verhaaltje verteld, maakt al duidelijk dat Affleck meer bezig was met het vullen van de tijd dan met het afleveren van een compacte, boeiende film. Waarom dit twee uur moet duren is mij dan ook een raadsel.

Onderweg naar Blakemore Prison veroorzaakt psychopaat Leo Rook [Christopher Adamson], die een voorliefde heeft voor onthoofdingen, een schipbreuk vlakbij een vuurtoren met een medisch lab waar hij zijn gruwelijk 'experimenten' wil voortzetten met behulp van de vuurtorenwachters. Hij blijkt echter niet de enige overlevende van de schipbreuk te zijn: een groep bestaande uit bemanningsleden en andere veroordeelden verschuilen zich ook in de vuurtoren. Voor Rook een goed excuus om deze bezoekers één voor één af te slachten.

Een simpel verhaal dat wellicht doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een minder dan middelmatige horrorcheapie. Maar Hunter weet goed gebruik te maken van de claustrofobische omstandigheden (waaronder het donker) en de barre omstandigheden en geeft de film een fraaie visuele flair. Het acteerwerk is sowieso prima, maar Adamson steekt er bovenuit en maakt van Leo Rook een gedenkwaardige schurk in deze uitstekend gemaakte lowbudget-horrorfilm.

"je lijkt wel een karikatuur" verwijt Thomas Howard [Robert Pattinson] zijn metgezel en meerdere Thomas Wake [Willem Dafoe] wanneer de twee een paar dagen samen hebben doorgebracht in de claustrofobische setting van een vuurtoren bij New England aan het eind van de 19e eeuw. Beide acteurs worstelen met hun accenten in deze visueel verbluffende variant op The Shining (1980) met een snufje The Birds (1963).

Net als het Overlook Hotel heeft The Lighthouse een schimmig verleden: Wakes vorige kompaan leed aan hallucinaties, werd gewelddadig en pleegde zelfmoord. Uiteraard begint Howard al snel geestelijk af te takelen en lopen de spanningen tussen de twee vuurtorenbewaarders enorm op. Het scenario is grotendeels bij elkaar gejat, maar de intense vertolkingen van Dafoe en Pattinson maken veel goed en het zwart-wit camerawerk van Jarin Blaschke is van een hypnotiserende schoonheid en - in een rechtvaardige wereld - zou hem zonder enige twijfel een Oscar op moeten leveren.

De eerste 100%-geluidsfilm uit de stal van Warner Bros. is alleen om die reden al de moeite van het bekijken waard. De film zette bovendien de blauwdruk neer voor de serie immens populaire gangsterfilms die de studio in de jaren '30 zou uitbrengen. Het acteerwerk is echter matig - de dialogen worden soms onnatuurlijk traag uitgesproken en 'klein acteren' stond niet in de regie-aanwijzingen - en de muzikale intermezzo's - hoewel niet onaardig - zitten er uitsluitend in om de toch al beperkte speelduur te verlengen. Technisch uiterst primitief, maar het is en blijft een film van historische waarde die je als filmkenner toch echt moet zien als je de kans krijgt.

Een heel aardig basis-idee dat inspeelt op onze aloude angst voor het donker. En ja, er zijn enkele vrij effectieve scènes die voor degenen die de trailer hebben gezien echter geen verrassingen meer bieden. Maria Bello zet ook een prima rol neer als de moeder die op de rand van waanzin leeft. Maar het plot slaat nergens op en dat gevoel overheerst de suspense en de spanning.

In Toy Story kreeg Andy een Buzz Lightyear kado naar aanleiding van een film die hij had gezien. Dit is die film. De purist in mij zegt dat Disney Pixar hier geen gebruik had moeten maken van de moderne animatietechnieken, maar dat is zeker niet het grootste mankement. Het besluit om Tim Allen (die Buzz Lightyear vertolkte in de Toy Story-franchise) te passeren is een blunder, evenals het idee om hier een ouderwets/oubollig SF-avontuur van te maken. De terugkerende verwijzingen naar het logboek uit Star Trek en de computer die veel kenmerken heeft van een kat (een variant op een motief uit Up) bevestigen het gebrek aan inspiratie. Disney Pixar beweerde dat het niet de bedoeling was nog een Toy Story-film te maken. Tja, dan hadden ze toch een nieuw personage kunnen bedenken? Liefhebbers van Toy Story komen in ieder geval bedrogen uit. Voor wie die serie niet gezien heeft is dit waarschijnlijk redelijk te pruimen.

De uitstekende chemie tussen hoofdrolspeelster Tiffany Haddish en Rose Byrne maken veel goed in deze niet al te originele komedie over twee vriendinnen wiens vriendschap onder druk komt te staan wanneer de beroemde Claire Luna interesse toont in de merknaam die verbonden is aan de cosmeticawinkel die ze samen hebben opgebouwd. Byrne en Haddish weten wel raad met de soms platte, maar altijd vermakelijke dialogen en zorgen regelmatig voor grappige momenten. Maar dit was ongetwijfeld leuker (en beter) geweest als de rollen van de hilarische Jennifer Coolidge en de multi-getalenteerde Billy Porter beter waren uitgewerkt. Vanwege de positieve boodschap over vrouwen en uiterlijk spreekt deze film vrouwen waarschijnlijk meer aan dan mannen, maar verwacht geen diepgang.

De intelligente Britse studente Anna [Felicity Jones] valt voor de Amerikaanse Jacob [Anton Yelcin], maar maakt de naïeve beslissing langer te blijven dan haar visum toelaat om de zomer met haar lief te kunnen doorbrengen. Wanneer ze na een verblijf in haar ouderlijk huis wil terugkeren naar de VS, kan ze vanwege haar overtreding van de wet het land niet meer in.

Meer verhaal is er eigenlijk niet en regisseur Drake Doremus had de hulp van beide hoofdrolspelers nodig om er nog iets van te maken. Jones en Yelcin mochten hun dialogen grotendeels improviseren en het is louter aan hun te danken dat deze film überhaupt uit te zitten is. Sterk gespeeld liefdesverhaal, maar het gebrek aan diepgang voorkomt dat dit boven de middelmaat uitsteekt.

25 jaar nadat Harry [Kelsey Grammer] het contract verbrak met dochter Rachel [Kristen Bell] verschijnt hij onaangekondigd op haar huwelijk. Wanneer Rachels verloofde [Jon Foster] het huwelijk op het laatste moment afblaast, zet Rachel het op een zuipen. Daarbij laat ze zich overhalen om met Harry op huwelijksreis te gaan. Het basisgegeven is niet erg overtuigend, maar de reis levert memorabele momenten op, waaronder een twijfelachtige poging om vals te spelen bij een quizshow. Het helpt dat Bell en Grammer een prettige chemie hebben. Lauren Millers echtgenoot Seth Rogen heeft een fijne bijrol als de sympathieke, pas gescheiden Jeff.

Wie zich niet vermaakt met de goocheltrucs die Jean-Pierre Aumont en Zsa Zsa Gabor hier vertonen, zal toch zeker wel geraakt worden door de pure filmmagie van dit muzikale drama met een ontwapenende Leslie Caron en een fraaie rol van Mel Ferrer. Caron speelt de titelrol, een jong weesmeisje dat zich aansluit bij een groep circusartiesten maar moeite heeft om haar draai te vinden. In een slimme variant op The Wizard of Oz zijn Lili's beste vrienden de vier poppen uit de poppenkast van Paul Barthelet [Ferrer], een cynicus die Lili ondanks haar affectie voor zijn poppen - die elk een deel van zijn persoonlijkheid vertegenwoordigen - op afstand houdt.

Een prachtig romantisch sprookje gefilmd op gestileerde Franse sets. Het geeft een leuk kijkje in de circuswereld van rond de eeuwwisseling en het emotionele hoogtepunt is ongetwijfeld "Hi Lili, Hi Lo", een prachtig, sentimenteel liedje waarin Caron op volstrekt overtuigende wijze opgaat in haar duet met een pop. En de fantasiesequentie die leidt tot het onvermijdelijke romantische einde is bijna net zo onvergetelijk. Een juweeltje voor de hele familie, vol warmte en nostalgie, maar met levensechte personages. Een meesterwerk.

Lilo [Maia Kealoha] is een zesjarige lastpak die veel te wijs is voor haar leeftijd en sinds de dood van haar ouders wordt opgevoed door haar zus Nani [Sydney Agudong]. Lilo droomt van een echte vriend en vindt die in een dierenopvangcentrum. Het is een buitenaards wezen [Chris Sanders] dat het resultaat is van een mislukt experiment op zijn thuisplaneet en op de vlucht is. De machthebber [Hannah Waddingham] stuurt Lilo’s schepper Jumba [Zach Galifianakis] en dolenthousiaste wetenschapper Pleakley [Billy Magnusssen] naar de Aarde om het wezen, dat een potentieel gevaar is voor de mensheid, op te sporen en terug te brengen. Een CIA-agent [Courtney B. Vance] ontdekt de verschijning van buitenaards leven en begint eveneens aan een zoektocht. Deze overbodige remake bevestigt opnieuw het creatieve failliet van Disney. Het ontbeert de charme van de gelijknamige animatiefilm uit 2002 (ook met Chris Sanders als Stitch) en vervalt zo nu en dan in formulematige slapstick, maar de enthousiaste cast (Magnussen is een uitblinker) maakt veel goed en tegen de laatste akte bevat toch een paar ontroerende momenten. Tia Carrere nam in het origineel de stem van Nana voor haar rekening, hier speelt ze de sociaal werker die zich zorgen maakt over Lilo’s (gebrekkige) opvoeding.

Na de dood van zijn ‘beste vriend’ Kai [Andrew Leung] zoekt Richard [Ben Wishaw] contact met Kais moeder Junn [Pei-Pei Cheng] die in een verzorgingshuis verblijft en geen Engels spreekt of verstaat Met de hulp van Vann [Naomi Yang] als tolk, probeert Richard toenadering te zoeken, maar de taal blijkt niet de enige barrière te zijn: Kai heeft zijn moeder namelijk nooit verteld dat hij homoseksueel was en dat hij een relatie had met Richard. In flashbacks zien we de contacten die Kai in zijn laatste levensdagen met zijn geliefde en zijn moeder had. Een simpel verhaal dat grote diepgang krijgt door het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Cheng, die met haar ogen op unieke wijze gestalte geeft aan de complexe emoties van haar karakter. Zeer aangrijpend.

Een moordenaar [Lew Temple] komt terecht ‘In Limbo’, waar twee advocaten [Scottie Thompson, Lucian Charles Collier] en een secretaris [Richard Riehle] een verslag maken van de redenen voor en tegen een verbanning naar de hel. Als je al moet grinniken bij het zien van een acteur met twee hoorns op zijn hoofd, dan vind je hier misschien nog wel een paar goede grappen. Maar Young scenario bestaat vrijwel volledig uit oubollige, extreem flauwe grappen die de cast dan ook zonder enige overtuiging uitspreekt. Een sneue onderneming.

Fraai vormgegeven en gefilmd moordmysterie met Bill Nighy als John Kildare, een detective in Victoriaans Londen die er nooit in geslaagd is de seriemoordenaar die verantwoordelijk was voor een aantal gruwelijke moorden, bijgenaamd The Limehouse Murders, lange tijd geleden te ontmaskeren. Wanneer hij betrokken raakt bij het onderzoek naar de dood van John Cree [Sam Reid], waarvoor zijn echtgenote en music hall-ster Lizzie [Olivia Cooke] ter door veroordeeld is, ziet hij een verband met de Limehouse Murders. Met de hulp van Lizzie hoopt hij eindelijk de Limehouse Golem te kunnen ontmaskeren.

Juan Carlos weet Victoriaans Londen op fraaie wijze tot leven te brengen, zeker in de Music Hall-scènes waarin de cast op overtuigende wijze de vaak platvloerse acts spelen. Het mysterie is intrigerend, zeker ook door de sterke cast en een slim gebruik van flashbacks. De ontknoping is werkelijk een verrassing en maakt dit tot een must voor genreliefhebbers.

Gebaseerd op een idee van Orson Welles en eerst door Chaplin zelf uitgewerkt tot een novelle. Voor het eerst begon Chaplin zijn opnames met een volledig afgerond script. Zijn verbittering over de manier waarop de VS hem in de laatste vijf jaren had behandeld komt nadrukkelijk naar voren. Chaplins kinderen verschijnen in kleine rolletjes, Snub Polard en Loyal Underwood (met wie Chaplin in de jaren ’10 samenwerkte) en niet te vergeten zijn grootste rivaal Buster Keaton hebben prominente rollen in deze nostalgische terugblik op de periode waarin Chaplin doorbrak als Music Hall comedian. Hij speelt de rol van Calvero, ooit een grote ster maar nu verguisd omdat zijn materiaal niet meer in de smaak valt. Nadat hij ballerina Terry Ambrose [Claire Bloom] redt van zelfmoord ontstaat er een vriendschap. Door Terry te helpen haar zelfvertrouwen te herwinnen groeit ook zijn eigen zelfbeeld. Is er nog kans voor een laatste triomftocht voor de ster van weleer? Chaplin gebruikte zowel zijn echtgenote Oona als zijn moeder als inspiratiebron voor dit zeer persoonlijke, maar daardoor juist niet geheel overtuigende melodrama. De muziek is uitmuntend en won 20 jaar later (toen de film voor het eerst in Los Angels te zien was) alsnog een Oscar®.

Eddie Morra [Bradley Cooper] was een armoedige, alcoholistische schrijver tot zijn ex-zwager Vernon [Johnny Whitworth] hem een drug geeft die hem in staat stelt om 100% van zijn hersencapaciteit te gebruiken. Dit verandert Eddies leven direct en biedt hem enorme kansen voor de toekomst, onder anderen via Walls Street-tycoon Carl van Loon [Robert De Niro]. Maar al snel ontdekt Eddie dat de schaduwkanten van zijn drugsgebruik zijn leven dreigen over te nemen. Een psychologische thriller vol visuele hoogstandjes met een boeiend basisgegeven dat onvoldoende wordt benut en vrij oppervlakkig is uitgewerkt.

Nu Abraham Lincoln [Daniel Day-Lewis] herkozen is als President van de Verenigde Staten, is hij ervan overtuigd dat de kiezers hem een mandaat hebben gegeven om de Emancipation Proclamation voorgoed te verankeren in de Amerikaanse Grondwet. Voor een wijziging van de Grondwet heeft hij echter minimaal 2/3e van de stemmen in The House of Representatives nodig. Dat betekent dat hij niet alleen al zijn partijgenoten, maar ook 20 Democratische stemmen moet zien te winnen. Scenarist Tony Kushner is verantwoordelijk voor het briljante scenario dat een scherp beeld schetst van zowel Lincoln, de pragmatist die precies weet wanneer hij sceptici voor zich kan winnen met één van zijn beroemde anekdotes, maar ook van de bijzondere relatie met zijn vrouw [Sally Field], die nog steeds worstelt met de vroegtijdige dood van één van hun zoons. Er is bovendien aandacht voor andere sleutelfiguren in het politieke spel waarmee het 13e Amendement wordt aangenomen, met name voor Thaddeus Stevens, met gepaste aplomb gespeeld door de perfect gecaste Tommy Lee Jones. Maar ook de belangrijke rollen van adviseur William Seward [David Strathairn], Preston Blair [Hal Holbrook], Edwin Stanton [Bruce McGill] en James W.N. Bilbo [James Spader] krijgt de aandacht. Spielberg benadrukt de rol die zwarte mannen en vrouwen speelden in de Burgeroorlog (het gesprek van Lincoln met Elizabeth Keckley [Gloria Reuben] is memorabel] en wat dit Amendement voor hen betekende, maar vervalt nooit in sentiment of in een glorificatie van dit belangrijke Amerikaanse stukje geschiedenis. Sterker nog: hij schetst de verdeeldheid die er toen heerste onder de blanke elite (en die in verschillende staten nog steeds heerst) en benadrukt dat Lincoln eerder een realist was dan een voorvechter van de afschaffing van slavernij. Een oogstrelende productie (Rick Carter en Jim Erickson deelden de Oscar voor Production Design), maar Daniel Day-Lewis torent boven alles en iedereen uit in een monumentale vertolking, één van de beste uit de filmgeschiedenis. Het leverde hem dan ook zijn derde Academy Award op.

Mick Haller [Matthew McConaughey] is een gehaaide, charismatische advocaat die voor de juiste prijs bereid is elke truc te gebruiken om vrijspraak of een beperkte straf te bewerkstelligen. Wanneer de rijke, machtige familie van Roulet hem vraagt om zoon Louis [Ryan Phillippe] te verdedigen tegen een aanklacht van verkrachting en mishandeling door een prostituee [Margarita Levieva], stort Mick zich met hulp van privédetective Frank [William H. Macy] vol overgave op de zaak. Maar deze keer kruizen werk en privé elkaars pad en komt Mick voor het eerst voor een moreel dilemma te staan. Marisa Tomei heeft een vrij ondankbare rol als Micks collega en geliefde, maar Michael Peña en Josh Lucas zijn erg goed in bijrollen als respectievelijk een voormalige cliënt en de openbare aanklager in de zaak tegen Roulet. McConaughey is simpelweg perfect in een rol die hem zit als gegoten.

Waardeloze actiethriller waarin blogger Ava [Courtney Eaton] pretendeert 'de waarheid' te willen delen over het dagelijkse politiewerk. Daarvoor volgt ze agent Frank Penny [Aaron Eckhart, veel te goed voor dit soort pulp] op de voet tijdens diens zoektocht naar een vermist meisje. Achtervolgingen, explosies, een vrouwke dat met behulp van Wikipedia in een paar seconden hele dossiers kan samenvatten en meer van dat soort onzin, dat is wat Line of Duty te bieden heeft. En terwijl Ava steeds weer pocht dat haar beelden 'ruw en niet gemonteerd' zijn, moet de kijker zich tegoed doen aan allerlei rommelig gemonteerde, lawaaiige actiescènes die zo typerend zijn voor dit soort Z-thrillers. Zelfs de meest wanhopige kijker zou hiervoor niet de bioscoopzaal moeten betreden.

Amina [Acouackh Abakar Souleyman is een moslima die als alleenstaande moeder door een groot deel van haar omgeving is verstoten, maar niet ingaat op het aanbod van buurman Brahim [Youssouf Djaoro] om met haar te trouwen.. Amina heeft zich min of meer neergelegd bij haar status als paria, maar is geschokt wanneer haar tienerdochter [Rihane Khalil Alio] zwanger blijkt te zijn en aankondigt dat ze de zwangerschap wil beëindigen. Amina moet een keuze maken tussen haar geloof en haar dochter. Ietwat melodramatisch, maar goed geacteerd.

Jeremy Lin is een Aziatisch-Amerikaanse basketballer die alles op alles zette om zijn droom waar te maken: een NBA-speler te worden en de Amerikaanse basketbaltitel winnen. Deze documentaire kijkt terug op de jaren waarin de talentvolle Lin een obscuur talent was dat nooit de kans kreeg dat hij op basis van zijn talent én (veel belangrijker nog) zijn prestaties verdiende. Racisme speelt daarin een sleutelrol en Leong maakt dat ook duidelijk, maar het wordt hier min of meer afgedaan als iets wat nu eenmaal onderdeel uitmaakt van het spel. “Ze proberen gewoon in je hoofd te komen”, zegt een voormalige coach. Wat een scherpe aanklacht tegen structureel racisme in de Amerikaanse sportwereld had kunnen worden, blijkt al gauw vooral een promotievideo te worden voor twee zaken waar men in de VS meer interesse in heeft: basketbal en God. Hallelujah!

Wat een stroperige, Hallmark-achtige tranentrekker had kunnen zijn gezien het verhaal [vijf-jarig jongetje raakt opgesloten in een trein, reist 1600 kilometer naar Calcutta en komt na enige omzwervingen uiteindelijk terecht op Tasmanië, maar gaat als volwassen man toch op zoek naar zijn biologische moeder en broer] is op vrijwel alle fronten meesterlijk bewerkt tot een fascinerende, prachtige en vooral emotioneel uitputtend en bevredigend drama. Het schitterende openingsshot, waarin de peuter Saroo [een hartverscheurende Sunny Pawar] zich in een wolk van vlinders bevindt, maakt duidelijk dat regisseur Garth Davis zowel voor stijl als voor inhoud gaat. De film zakt eventjes in wanneer Rooney Mara [als mede-student die verliefd wordt op de jong-volwassen Saroo] ten tonele verschijnt en Kidmans rol als pleegmoeder is iets te dik aangezet, maar de manier waarop Davis toont hoe Saroo langzaam maar zeker herinneringen aan zijn allerjongste jaren terug weet te vinden is intelligent en effectief gedaan. Het eindresultaat is een film waarvan het einde geen verrassing oplevert, maar ondanks dat [of misschien wel juist daarom] is het haast onmogelijk om geen brok in de keel te krijgen bij de ontroerende finale. En wacht nog even de credits af!

De bijbelse Irakese stad Mosul was van 2014 tot 2017 in handen van ISIS. Nu is een groot deel van de stad verwoest. Deze documentaire volgt drie mannen die vasthouden aan hoe het vroeger was. Bashar is teruggekeerd naar zijn verwoeste huis en probeert te redden wat er te redden valt, terwijl hij vanaf zijn vaste stekkie uitkijkt over de stad en de rivier de Tigris. Fakhri houdt de cultuur levend door zijn huis te vullen met verzamelde objecten. Violist Fadel roept met zijn stemmige muziek herinneringen op en versterkt het sentiment. Interessant als document van bewoners van een verwoeste stad, verliest geloofwaardigheid door enkele duidelijk in scène gezette momenten.

De luiheid van Tracy Oliver en Tina Gordon (tevens regisseur) blijkt wel uit het feit dat ze niet eens een poging hebben gedaan om te verklaren waarom de keiharde, ronduit onuitstaanbare, maar desondanks succesvolle Jordan Sanders [Regina Hall] op een dag wakker wordt als 13-jarige [Marsai Martin]. Het is dan ook niet zo verrassend dat de rest van wat door moet gaan voor een plot vol zit met gaten, clichés en vaak tenenkrommende dialogen. Het overacteren van Regina Hall en Issa Rae (als diens assistente) werkt eveneens op de zenuwen, maar het dieptepunt is een restaurantscène waarin Martin en Rae - om volstrekt onduidelijke redenen - op de bar/tafel springen voor een muzikale verkrachting van een liedje van Mary J Blige. Marsai Martin is desalniettemin een openbaring in een sublieme komische vertolking en Luke James charismatisch als Jordans toyboy, maar zij kunnen deze blamage onmogelijk redden.

Wanneer de eigenzinnige, levenslustige Marley [Kate Hudson] ontdekt dat ze aan kanker lijdt, komt ze oog in oog te staan met God [Whoopi Golberg] die meldt dat Marley stervende is en dat ze drie wensen krijgt. Marley bedenkt er twee maar houdt de derde nog even voor zichzelf. Aangezien haar behandelende arts gespeeld wordt door Gael García Bernal is haar derde wens niet zo moeilijk te raden. Stroperige, formulematige romantische komedie doet krampachtig zijn best om te ontroeren, maar alleen het charisma van Hudson voorkomt dat het in de categorie ‘niet om aan te gluren’ valt.

17 jaar na The Winter Guest beklom Alan Rickman voor de tweede en laatste keer de regisseursstoel voor dit romantische drama waarin hij zelf de rol speelt van de Franse koning Lodewijk XIV, die het hele hof heeft uitgenodigd voor een tuinfeest in mei 1682 bij het Paleis van Versailles. De meest gerenommeerde hoveniers dienen een ontwerp in bij André Le Notre [Matthias Schoenaerts], die ondanks een stroef kennismakingsgesprek kiest voor Sabine De Barra [Kate Winslet], de enige vrouwelijke kandidaat. André zit gevangen in een liefdeloos huwelijk, de Lodewijk XIV rouwt om het verlies van zijn echtgenote [Carolina Valdés], maar ook Sabine draagt een groot verdriet met zich mee. Een heerlijke film voor liefhebbers van tuinieren, maar dit heeft veel meer te bieden. Rickman is volledig in zijn element en toont een koning zonder opsmuk, zonder franje. Die kwalificaties sluiten ook aan bij zijn sobere regie, waarmee hij de prachtige kostuums, de schitterende omgeving en de intelligente, soms spitsvondige dialogen hun werk laten doen.

Diane Keaton zet één van haar beste rollen neer in deze verfilming van een boek van John Le Carré. Zij speelt een actrice met pro-Palestijnse sympathieën die door Mossad, onder leiding van Martin Kurtz [Klaus Kisnki], wordt overgehaald haar acteerkwaliteiten te gebruiken om een Palestijnse terrorist te ontmaskeren door zich voor te doen als de vriendin van diens omgekomen broer.

Uiteraard is het verhaal een stuk complexer dan dit, maar Loring Mandel bewerkte het boek tot een behapbaar scenario dat Le Carré-puristen wellicht niet aan zal staan, maar wel ruimte geeft om de personages en hun onderlinge relaties verder uit te werken. Een spannende thriller waarin Keaton toont meer in huis te hebben dat het muizige, neurotische typetje dat ze ook anno 2018 blijft herhalen.