Meningen

Een briljante cast gaat aan de haal met een aangenaam idioot script en het resultaat is een genot van start tot finish. Spencer Tracy speelt Warren Haggerty, een journalist die wanhopig probeert te voorkomen dat de rijke en beroemde Connie Allenbury [Myrna Loy] een rechtszaak aanspant die zijn krant de nek om zou kunnen draaien. Warren komt op het dwaze idee om zijn ongeduldige verloofde Gladys Benton [Jean Harlow] te laten doen alsof ze getrouwd is met de even charmante als aalgladde Bill Chandler [William Powell], in de hoop dat hij er zo voor kan zorgen dat het (onjuiste) verhaal waarvoor zijn krant is aangeklaagd alsnog waarheid wordt... of zoiets. Ach, het verhaal doet er niet zoveel toen, want het is uiteindelijk gewoon een fantastisch excuus voor hilarische one-liners ("She may be his wife, but she's my fiancee!") en vele komische wendingen. De vonken spatten vooral van het scherm wanneer Jean Harlow en William Powell - die een paar jaar eerder hun huwelijk beëindigden - zich moeten voordoen als gehuwden. Tracy en Loy houden zich knap staande in rollen die minder flamboyant zijn. E. E. Clive is geweldig als de visinstructeur en Walter Connolly bijzonder vermakelijk als Connies vader, een fervent visser op wie Bill wanhopig indruk probeert te maken, ook al heeft hij nog nooit een hengel aangeraakt! Inderdaad, het scenario voorziet ook in een keur aan hilarische bijrollen en dat maakt dit tot een heerlijke screwball comedy die je zeker niet aan je voorbij moet laten gaan.

Reconstructie van de chaos en verwarring die ontstond na de volksopstand die een einde maakte aan het schrikbewind van de Roemeense dictator Nicolae Ceaușescu speelt zich af in Sibiu, een stad in het hart van Roemenië. Viorel Stanese [Alex Calangiu] is een integere agent die op een hoop wordt gegooid met de gevreesde Sekuritate en andere mensen die met een zekere willekeur worden bestempeld als terroristen en dagenlang vast werden gehouden in een zwembad na een uit de hand gelopen demonstratie bij het politiestation. Meeslepend, realistisch en zo verwarrend als de revolutie indertijd geweest moet zijn, maar Giurgiu houdt de aandacht vast met zijn aandacht voor detail en Calangiu is het kompas dat je leidt door de chaos van het moment. Het leverde Giurgiu een hoop lof op, maar deze film wist in eigen land geen van de 14 nominaties voor een Gopo Award te verzilveren!

Drie 17-jarige Amsterdamse tieners ontsnappen aan hun dagelijkse beslommeringen thuis en op school door samen te dromen van een gouden toekomst. Op korte termijn betekent dat gratis toegang tot een exclusieve nachtclub wat ze hopen te verkrijgen via DJ Dex. Perfect gecast relaas van drie Amsterdamse schoffies die ondanks hun grootspraak en hun provocerende gedrag altijd de sympathie houden van de kijker en in de fraaie finale hun ware gezicht laten zien. Voortreffelijke samenspel waarin Wahib de ruimte krijgt om de film te stelen (en dat op indrukwekkende wijze doet) als de irritant grappige Bilal. De ‘gangsta ride’ in een invalidenvoertuigje is een juweeltje. Zeer onderhoudend en vaak bijzonder grappig.

Karlheinz Stockhausen was een muzikale pionier die van grote invloed was op onder meer Frank Zappa en Kraftwerk (over pioniers gesproken) en tevens prijkte op de cover van het ‘Sgt. Pepper’-album van The Beatles. Deze eigenzinnige en zeer gedreven componist stierf in 2007 en heeft nooit een integrale uitvoering van zijn Magnus Opus “Aus Licht” kunnen meemaken. Niet geheel onbegrijpelijk, want het is de langste operacyclus ooit (met een opera voor iedere dag van de week) en het breekt veelvuldig met muzikale tradities waardoor het ook voor de meest ervaren musici een enorme (en enorm lastige) klus is om de muziek onder de knie te krijgen. De Nationale Opera, het Holland Festival, het Koninklijk Conservatorium en de Stockhausen Stiftung Für Musik slaan in 2016 de handen ineen met als doel de volledige cyclus tijdens het Holland Festival van 2019 uit te voeren. Hoogendijk registreert de cultuurbotsing tussen regisseur Pierre Audi, die wil vasthouden aan zijn eigen manier van werken, en Suzanne Stephens en Kathinka Pasveer, de twee zeer ervaren musici die het erfgoed van Stockhausen (met wie ze respectievelijk 25 en 33 jaar samenwoonden) koste wat kost willen beschermen. De muzikale fragmenten zijn gefilmd op een eigenzinnige, maar nimmer storende manier en de wijze waarop interviews, beelden van achter de schermen en beelden van Stockhausen zelf door elkaar lopen is voortreffelijk.

Subtiel is het niet, maar voor cinefielen is deze gewaagde, eigenzinnige, genre-overstijgende dissectie van de moderne familie een traktatie die gemaakt is voor het grote scherm. Milena [Nicollete Krebitz] en Tim [Lars Eidinger] zetten zich in voor een betere wereld, maar dat gaat ten koste van hun relatie en dat met hun tienerkinderen Jon [Julius Gause] en Friede [Elke Biesendorfter]. Een tweetal tragische gebeurtenissen zet de boel op scherp en de komst van huishoudster Farrah [Tala Al Deen], die spirituele sessies doet met behulp van een stroboscoop, biedt het gezin de mogelijkheid om hun leven als gezin onder de loep te nemen. Schitterend in beeld gebracht door Christian Almesberger.

Verpakt als een romantisch komisch drama is dit in feit een portret van seksisme en marginalisering van vrouwen in de jaren ’70. Op campus doet Gary [Cooper Hoffman, die als twee druppels water op zijn vader lijkt] een poging om Alana [Alana Haim] over te halen om met hem uit eten te gaan. Alana volgt Gary naar een plaats waar foto’s worden gemaakt. Wanneer ze daar wegloopt slaat de fotograaf de in korte broek rondlopende Alana pardoes voor de kont. Het is een achteloos gebaar maar Anderson zorgt ervoor dat dit moment in je geheugen gegrift blijft. Alana moet ‘sexy praten’ om een waterbed te verkopen, maar gaat daar te ver in; ze gaat mee met het flirtgedrag van filmster Jack Holden [Sean Penn], die haar echter (letterlijk) laat vallen als een baksteen. De seksualisering en marginalisering van Alana loopt als een rode draad door deze briljante aaneenschakeling van bizarre ontmoetingen, kleurrijke karakters en ongemakkelijke situaties waarin de lange tijd ongedefinieerde “relatie” tussen Gary en Alana centraal staat. Naast Penn leveren ook Skyler Golisondo en Bradley Cooper memorabele bijdrages maar Harriet Sansom Harris steelt de film in een scène waarin Alana bij haar solliciteert als actrice en de opdracht heeft gekregen om élke vraag met ja te beantwoorden. Werkelijk een unieke film, geen seconde vervelend en voorzien van een ronduit geniale soundtrack.

Persoonlijke, aangrijpende en prachtig geconstrueerde documentaire van Aliona van der Horst, dochter van een Nederlandse vader en een Russische moeder. Aliona's moeder raakte kort geleden verlamd en is haar spraakvermogen vrijwel volledig kwijtgeraakt. Wanneer Aliona's zus komt te overlijden erft Aliona een deel van het ouderlijk huis waar haar moeder en haar 5 zussen opgroeiden. Daar ontmoet zij haar neef en nicht met wie ze het huis opruimt en daardoor een sluier weet op te lichten over het verleden van haar Russische familie. De belangrijkste vondst is een serie brieven die Aliona's moeder schreef aan haar zus waarin ze schrijft over herinneringen die ze lang heeft weten te verdringen en die Aliona aanzetten om navraag te doen, onder anderen bij Tante Liza (de oudste zus van haar moeder) en, tevergeefs, bij de jongste zus die duidelijk geen prijs stelt op verder contact. De tegenstelling tussen de brieven van Aliona's moeder en de getuigenis van Tante Liza, die haar jeugd omschrijft als 'heel gewoon' en zich 'niet kan herinneren' dat er sprake was verhongering, wordt bijzonder pijnlijk wanneer Aliona haar tante confronteert met een geluidsopname van 20 jaar geleden waarin haar grootmoeder de trieste waarheid van hun leven onder Stalin onthult. Van der Horst zet een onthutsend beeld neer van een zwijgcultuur die zelfs 65 jaar na de dood van Stalin niet alleen de sporen heeft nagelaten bij diegenen die opgroeiden onder zijn schrikbewind, maar ook grote invloed heeft op de volgende generaties. Het zijn echter de grandioze animaties van Simone Massi, waarin Van der Horst probeert een schets te geven van het leven in Rusland ten tijde van Stalin en de rol die haar moeder (gemakkelijk te herkennen aan een rood hoofddoek) daarin speelde, die een onuitwisbare indruk achterlaten. De animatie die aansluit op de Hongersnood van 1933 is een mini-meesterwerk binnen deze meesterlijke documentaire die je niet licht zult vergeten.

Formulematige ensemblefilm over de liefdesperikelen van een gezin. Vader Ferry [Hajo Bruins] heeft zijn bedenkingen bij de keuzes die zijn kinderen maken en zoekt een manier om een nieuwe levenspartner te vinden; Eva [Yolanthe Cabau] houdt geheim dat ze baarmoederhalskanker heeft en werkt samen met kankerpatiënt Luke [Soy Kroon] een bucketlist af; Maarten [Jim Bakkum] houdt zijn buitenechtelijke affaire met Hugo [Freek Bartels] geheim; Lieke [Abbey Hoes] woont samen met de Marokkaanse Brahim [Hassan Slaby], die zijn relatie geheim houdt voor zijn familie. Al het leed dat familie heet komt vanzelfsprekend boven tijdens wat een gezellige familiebijeenkomst had moeten zijn. Wisselende vertolkingen, maar van dit materiaal valt sowieso weinig soeps te maken.

Een fantastisch ensemble geeft gestalte aan een familiedrama waarvan het basisgegeven riekt naar cliché: wanneer gezinshoofd Jan Liefhebber [Jeroen Krabbé] de gevolgen van Alzheimer op zijn gezondheid niet langer meer kan verbergen voor zijn kinderen, wekt dat diepe emoties op bij gehele de familie met als gevolg dat oude geheimen en frustraties in korte tijd naar boven komen.

Hoewel de vergelijking niet helemaal op gaat, heeft Van der Heide een ensemblefilm gemaakt die doet denken aan Robert Altman. Het scenario van Marnie Blok biedt aan alle belangrijke personages (inclusief Aiko Beemsterboer als getroebleerde tienerdochter en de ontwapenende Liora Kats als dochter die zonder vader opgroeit) de ruimte om een impact te maken en het subtiele acteerwerk van de goed geregisseerde cast maakt dat "De Liefhebbers" ondanks de vele afzonderlijke verhaallijnen constant een emotionele spanningsboog weet vast te houden en regelmatig ontroert. Tja, over die internationale titel kan ik niet veel anders zeggen dan: "Shit Happens".

Jeanne en Hetty leven al jaren in groot geluk samen, maar hun relatie komt op gespannen voet te staan wanneer de 91-jarige Jeanne te maken krijgt met dementie. Dit portret van een liefdevolle relatie toont de frustraties die dat zowel bij haar als bij de 15 jaar jongere Hetty met zich meebrengt, maar ook hoe de dames ondanks alles proberen het maximale uit iedere dag te halen. Hartverwarmend maar minder diepgravend dan sommigen zullen hebben gehoopt.

De steenrijke vastgoedhandelaar Demi Lampros [Harvey Keitel] heeft zijn trouwe chauffeur Donald [Gabriel Byrne] gevraagd om na zijn dood de sporen van zijn “indiscreties” uit te wissen. Een van die sporen is een huis waar Demi een affaire had met Amber [Sibylla Deen], een Britse vrouw van Pakistaanse afkomst die dankzij haar contact met Demi haar familie kon onderhouden. Amber smeekt Donald om haar niet meteen te laten vallen en mede omdat Donald kampt met schuldgevoelens over de dood van zijn eigen dochter raakt hij verstrikt in een familievete waarin Ambers sinistere neef Khalid [Jan Uddin] een sleutelrol vervult. Goed geacteerd, maar het plot is vergezocht en door Misra’s onevenwichtige regie is er geen dramatische opbouw en blijven er alleen wat aardige momenten over.

Iers kostuumdrama waarin Maud [Agnes O’Casey], de erfgenaam van een statig landhuis en een fortuin, lijnrecht tegenover haar familie komt te staan. Vanwege haar leeftijd is haar oom Silas [David Wilmot] aangewezen als beheerder en hij gebruikt zijn machtspositie om Maud te dwingen om meer zijn zoon Edward [Chris Walley] te trouwen. Sfeervol camerawerk van Eleanor Bowman en een scenario dat veel zegt over de scheve verhoudingen tussen man en vrouw. Een boeiende ‘battle of the sexes’ met O’Casey als uitblinker.

De zwakbegaafde Brook [Esmée van Kampen] woont met haar moeder Pamela [Ellen Pieters] en haar zus [Carolien Spoor] in een woning in Amsterdam-Noord. Hoewel zij iedere onbetaalde rekening netjes archiveert, is zij zich totaal niet bewust van de benarde financiële situatie waarin zij zich bevinden. Sues nieuwe vriend Johan [Gijs Naber] brengt wat zonneschijn in haar leven totdat een tragische gebeurtenis haar leven op de kop zet. Van Kampen is briljant in dit uitgebalanceerde psychologische drama dat ondanks vele valkuilen nooit vervalt in goedkoop sentiment en waarin de humor nooit ten koste gaat van de hoofdpersoon. Ondanks een eenvoudig plot in gelijke mate ontroerend en hartverwarmend.

Ryan Reynolds doet wat ik, wellicht enigszins cryptisch, omschrijf als een Steven Seagalletje, maar verder is er niets verrassends aan deze formulematige, opzichtige Alien-kloon. 'Life' slaat de plank mis door zwakke, bordkartonnen karakteriseringen en onwelkome momenten van sentimentaliteit, vooral in de tenenkrommende scène waarin de laatste twee overlevende bemanningsleden mijmeren over hun vaders. Bovendien besluit regisseur Espinosa dat we het kwaadaardige beestje vanaf het begin vol in beeld moeten krijgen, wat de suspense alleen maar verzwakt. Vervolgens kun je de Hollywood-racistische code gebruiken om te raden welke mensen het eerst het loodje leggen en is er een hoop aandacht voor spectaculair bedoelde aanvallen en de onvermijdelijke overdaad aan special effects die nog maar eens aantonen dat je met goede special effects nog geen goede film maakt. Daar heb je een goed scenario voor nodig, evenals een regisseur die niet bang is om conventies te lijf te gaan en enige creativiteit aan de man durft te brengen. Daarvoor moet je niet bij deze popcornfilm zijn... kijk liever nog eens naar Alien en je weet weer waarom.

Zach [Dane DeHaan] bezoekt de wake van zijn ex-vriendin Beth [Aubrey Plaza] die door een slangenbeet om het leven is gekomen. Nog geen dag later ontdekt hij dat Beth nog springlevend is en smeken haar ouders [John C. Reilly, Molly Shannon] hem te helpen om Beths wonderlijke wederopstanding geheim te houden voor de buitenwereld. Beth zelf heeft echter geen idee wat er is gebeurd en gelooft bovendien dat zij en Zach nog steeds een relatie hebben. Scenario draait om één aardige grap en weet al gauw niet goed meer welke kant het op moet. DeHaan heeft bovendien moeite met de zwartkomische dialogen, maar Plaza is bij vlagen hilarisch als de geleidelijk aftakelende Beth .

Megan Roberts [Aimee-Ffion Edwards] is de nieuwe teamleider in een pakuis voor een onlinewinkel waar alles en iedereen “customer-fixated” dient te zijn. Eén van haar teamleden is Aly [Poppy Lee Friar], een oude kennis met wie ze aanvankelijk prettig contact heeft. Maar als teamleider moet Megan ervoor zorgen dat het "pick average" op peil blijft en wanneer Alys onder het gewenste niveau presteert zetten Megans collega’s haar onder druk om alles te doen om dat gemiddelde op te krikken, ook al gaat dat ten koste van Alys’ gezondheid. Bedoeld als scherpe veroordeling van de situatie in menig pakhuis, maar Rafaele benadert dit als een melodrama waardoor het al gauw ver af lijkt te staan van de dagelijkse realiteit. Megans collega-teamleider zijn bovendien zo karikaturaal neergezet dat je weinig begrip en sympathie hebt voor de twijfelachtige keuzes die Megan maakt. Rafaele is een ervaren producer, maar regisseren is een vak apart, zo blijkt maar weer eens.

Op 9 februari 2014 schoot Mads Frost Bertelsen, de dierenarts van Zoologisk Have København de tweejarige giraffe Marius dood. Het besluit om Marius te doden lekte voortijdig uit en resulteerde in een mediahetze en protesten bij de ingang van de dierentuin. Kestner reconstrueert in grote lijnen de gebeurtenissen van toen, maar is vooral geïnteresseerd een complex vraagstuk dat eraan verbonden is: in hoeverre hebben dieren een bewustzijn en is de mens überhaupt in staat om daar een oordeel over te geven? Wat betekende de dood van Marius voor de andere giraffen? Is dat anders voor hen dan voor Kestner die zijn volwassen dochters los moet laten? Hij bestookt wetenschappers uit verschillende subgebieden met interessante vragen en ontmoet Charles Foster, een eigenzinnige wetenschapper die het bewustzijn van dieren onderzoekt door hun gedrag exact na te doen. Een beetje rommelig, maar onderhoudend en het zet je zeker aan het denken of het leven en andere problemen.

Holly [Katherine Heigl] en Eric [Josh Duhamel] ontmoeten elkaar bij een rampzalige blind date die geregeld is door hun wederzijdse vrienden Peter [Hayes MacArthur] en Alison [Christina Hendricks]. Wanneer Peter en Alison verongelukken, blijkt dat ze Holly en Eric hebben aangewezen als voogd voor hun baby Sophie. Hoewel ze elkaar amper kunnen uitstaan, besluiten Holly en Eric een poging te doen om Sophie samen groot te brengen. Goh, hoe zou dit aflopen? Gelukkig leveren de opvoedingsperikelen een paar aardige momenten op en zijn er fijne bijrollen voor Josh Lucas als de hunky, maar vooral begripvolle huisarts en Melissa McCarthy als nieuwsgierige buurvrouw.

In de maanden voor zijn dood als gevolg van kanker waardoor hij zijn onderkaak kwijt raakte - iets wat overigens veelvuldig te zien is - maakte documentairemaker Steve James dit portret van de man die één van de meest toonaangevende filmcritici van zijn generatie. Uiteraard is er aandacht voor zijn jonge jaren, alsmede voor zijn haat/liefde-verhouding met aartsrivaal Gene Siskel, met wie hij meer dan 20 jaar lang op levendige wijze de nieuwste film zou bespreken. Familie, vrienden en (oud-)collega's spreken ook over zijn enorme ego, zijn drankproblemen, alsmede over zijn loyaliteit aan de Conference of World Affairs waar hij meer dan 40 jaar lang trouw een bijdrage aan leverde.

James maakt goed gebruik van archiefbeelden, waarbij vooral de 'deleted scenes' van Siskel & Ebert At The Movies gouden momenten opleveren. Niet alleen omdat ze grappig zijn, maar ook omdat het toont dat er achter de vlijmscherpe discussies wel degelijk wederzijds respect - en zelfs een vorm van vriendschap - schuil ging. Ebert zelf wilde absoluut dat hij ook gefilmd zou worden in zijn laatste levensfase en dat onderstreept zijn begrip van en passie voor het filmmedium: zonder die episode zou dit een onvolledig en niet integer portret zijn geworden. Een must voor iedere filmfreak!

In de veelbelovende openingsscène horen we Samuel L Jackson (die ook even te zien is) als een 'unreliable narrator' en zijn we getuige van een gruwelijk busongeluk. Het is de verbeelding van een filmscenario geschreven door Will [Oscar Isaac] die na een traumatische gebeurtenis lange tijd in een inrichting heeft gezeten en met behulp van verplichte sessies bij psychiater Cait Morris [Annette Bening] zijn leven weer op de rails moet zien te krijgen. In het eerste kwart van "Life Itself" ontdekken we dat Will zijn relatie met Abby [Olivia Wilde] moet zien te verwerken, het tweede deel verhaalt over hun eveneens getraumatiseerde dochter Dylan [Olivia Cooke] en het derde en vierde hoofdstuk gaat over de perikelen van een familie waarvan de jongste telg ooggetuige was van de traumatische gebeurtenis die de episodes verbindt.

Het eerste deel is origineel, sterk geacteerd en scherp geschreven. Het tweede deel is minder origineel, maar ontstijgt de middelmaat nog ruimschoots. De laatste twee episodes zijn weliswaar goed geacteerd, maar hadden zo uit een willekeurige (Spaanse) soapserie gekopieerd kunnen zijn. De cast zorgt dat het nooit verveeld, maar het is jammer dat regisseur/scenarist Dan Fogelman niet voort heeft weten te borduren op de ijzersterke opening.

Hoewel dit verhaal gebaseerd is op het waargebeurde relaas van Eugene Brown, hier gespeeld door Cuba Gooding Jr., bevat het alle clichés en inmiddels als politiek incorrect bestempelde stereotypes. Brown is een ex-veroordeelde die probeert het beste te maken van zijn baan als conciërge op een middelbare school. Wanneer het schoolhoofd hem uit wanhoop vraagt om tijdelijk op een onrustige groep nablijvers te letten, blijkt hij de groep aardig te kunnen beheersen. Daarom besluit de school zijn hulp vaker in te roepen. Eugene besluit zijn leerlingen, die bestaan uit zwarte jongeren zonder toekomstaspiraties, te leren schaken. We hebben de crimineel, de stoere jongen die veel intelligenter blijkt te zijn dan hij zich voordoet en de sympathieke, sullige jongen met wie het niet al te best afloopt. Het is nauwelijks serieus te nemen, al doet Gooding Jr. zijn best om het clichématige scenario te ontstijgen.

Brian wordt geboren in Bethlehem recht tegeover de stal waar Jezus net ter wereld is gekomen. 33 jaar later sluit Brian zich aan bij de People’s Front of Judea, een groep die zich weliswaar verzet tegen de Romeinen maar een nog grotere hekel heeft aan de “Judean People’s Front” en “Judean Popular People’s Front”. Nadat hij – met hulp uit onverwachte hoek – het paleis vol heeft geschilderd met een opruiende leus, weet hij uit handen van de Romeinen te blijven door zich voor te doen als een profeet. Zijn geïmproviseerde preek leidt er echter toe dat een kleine groep aanhangers hem slaafs volgt. Hoewel Brian zijn best doet om van ze af te komen, krijgt hij steeds meer aanhangers die steeds fanatieker worden en al zijn woorden en daden volledig verdraaien. Pas wanneer zijn moeder ingrijpt kan hij zich weer aansluiten bij de PFJ en doet hij mee aan een gijzelingsactie die totaal mislukt en leidt tot Brians arrestatie. Julius Caesar (met een spraakgebrek) verhoort hem en veroordeelt hem tot kruisiging.

“Life Of Brian” is de enige Python-film met een duidelijke structuur en het is hier ook duidelijk waar de satire op is gericht. Het is ironisch dat de Pythons de film veelvuldig openbaar moesten verdedigen tegen conservatieve Christenen die de film blasfemisch vonden. De Pythons verdedigden zich door te zeggen dat de film geen aanval is op De Bijbel of op Jezus Christus en terecht. Aan het einde van de openingsscène waarin De 3 Wijzen een bezoek brengen aan Brian zien we dat ze zich vergist hebben: ze nemen hun cadeaus mee en lopen richting een stal waar Jozef, Maria en Jezus [te herkennen aan de duidelijk zichtbare halo’s] zich bevinden. In de tweede scène staat Brian bij een groepje mensen dat luistert naar Jezus' Bergrede, maar omdat ze zo ver af staan kunnen ze zijn woorden niet goed verstaan. Er is dus niets mis met de boodschap van Jezus, maar we zien wel hoe zijn woorden vanaf het begin verkeerd zijn begrepen en zelfs zijn verdraaid.

“Life of Brian” zit vol hilarische momenten, zoals “The Stoning” – waar alleen maar bebaarde vrouwen aanwezig zijn – de ontmoeting met een kluizenaar wiens zwijggelofte Brian per ongeluk breekt en natuurlijk het klassieke einde waarin alle gekruisigden gezamenlijk “Always Look On The Bright Side Of Life” zingen. Ronduit absurd is het moment waarop Brian vlucht in een ruimteschip dat na een gevecht in de ruimte weer neerstort in Jeruzalem, maar dat absurdisme is juist zo typerend voor Monty Python dat je het op één of andere manier accepteert. De Pythons zouden hierna nog enkele films maken, waaronder “The Meaning Of Life” en “Eric The Viking”, maar “Life Of Brian” is hun meest geslaagde film.

Drie aktes uit het leven van Charles Krantz in omgekeerde volgorde. In het bijzijn van zijn vrouw [Saidah Arrika Ekulona] en zijn zoon [Antonio Paul Garcia] staat de 39-jarige Charles Krantz [Tom Hiddleston] op het punt zijn laatste adem uit te blazen als gevolg van een hersentumor. Diezelfde wordt een groot deel van Californië verwoest, valt het Internet uit en heerst er chaos. Een uitgebluste docent [Chiwetel Ejiofor] zoekt contact met zijn ex-vrouw [Karen Gillan] terwijl het er steeds meer op lijkt dat de wereld vergaat. Negen maanden eerder maakt de dan nog fitte Charles contact met een straatdrummer [The Pocket Queen] en een vrouw [Annaliso Basso] die net te horen heeft gekregen dat haar relatie is verbroken. Het gros van de film gaat over Chuck als kind [Benjamin Pajak] en zijn volwassenwording terwijl hij opgroeit bij zijn opa [Mark Hamill] en oma [Q'orianka Kilcher]. Fans van 80s films zullen smullen van de bijrollen van Mia Sara (Ferris Bueller’s Day Off) en Heather Langenkamp (The Nightmare On Elm Street). De hype wilde ons doen geloven dat dit een moderne versie is van It’s A Wonderful Life (waarin ook een scène met sterren en een dans in zitten), maar daar kan dit (mede, maar niet uitsluitend door een onbevredigende, afgezaagde ontknoping) bij lange na niet aan tippen. Bovendien wordt er onnodig veel geciteerd uit de roman van Stephen King waarop dit is gebaseerd.

Detroit, 1978. Twee criminelen [Mos Def, John Hawkes] besluiten met hulp van een wapenhandelaar [Mark Boone Junior] de jonge echtgenote [Jennifer Aniston] van multimiljonair Frank Dawson [Tim Robbins] te ontvoeren. Maar Frank is op de Bahamas met zijn minnares [Isla Fisher] en staat dus niet direct te springen om losgeld te betalen. Onderhoudende misdaadkomedie dat ondanks de prima cast nooit echt vlam wil vatten.

23 jaar geleden gaf Deanna [Melissa McCarthy] haar duei archeologie op voor haar huwelijk met Dan [Matt Walsh]. Maar op de dag dat haat dochter Maddie [Molly Gordon] verhuist naar een college campus kondigt Dan aan dat hij Deanna verlaat voor Marcie [Julia Bowen]. Na uitgehuild te hebben bij haar ouders [Jacki Weaver, Stephen Root] besluit ze haar studie archeologie alsnog af te ronden. Dat betekent dat ze op hetzelfde campus komt te wonen als haar dochter. Een standaardplot, maar het scenario (geschreven door McCarthy met regisseur Falcone, die een cameo heeft als Über-chauffeur) vermijdt de meeste clichés, vooral met betrekking tot Deanna’s relatie met haar dochter en diens campusvriendinnen. Desondanks is het plot weinig meer dan een kapstok voor wat in feite een McCarthy One-Woman Show is.

Het is te merken dat het relaas van electriciteitsman Beau [John Travolta] werd geproduceerd door een stichting die is opgericht om de heldhaftigheid van de beroepsgroep en de gevallenen onder hen willen eren. Dat verklaart waarom een verhaal dat gebaseerd is op feiten is omgeturnd tot een onvervalst melodrama, inclusief een dodelijk ongeluk in het verleden, een onberekenbare collega [Devon Sawa], een naderende storm waardoor de ‘linesmen’ meerdere levens kunnen redden en uiteraard het ultieme offer. Travolta’s vertolking grenst aan karikatuur maar verder is dit goed geacteerd en met het verstand op nul is dit aardig uit te zitten. Maar de gesneuvelden aan wie deze film is opgedragen hadden wellicht een iets genuanceerdere portrettering van hun werk verdiend.

Het stereotiepe beeld van de Rain Man-autist wordt bevestigd door deze goed bedoelde, niet onaardige maar ook niet al educatieve documentaire. Centraal persoon in deze niet geheel authentiek aanvoelende documentaire is Owen Susskind, een jonge man die lange tijd niet weet te communiceren met zijn ouders, totdat ze ontdekken dat hij kan spreken via karakters uit de Disney-films waar hij zo dol op is - en die hij als jong volwassene volledig kan citeren. Deze documentaire maakt met behulp van fragmenten uit klassieke Disney-animatiefilms als The Little Mermaid, The Lion King, Aladdin en Peter Pan door welke bril Owen de wereld om hem heen ziet. Tevens toont het de impact die Owens stoornis heeft gehad op zijn familie en de voorbereidingen op het moment dat Owen zijn ouderlijk huis verlaat om een zelfstandig(er) leven op te bouwen.

Hoewel er veel gesproken wordt over de problemen van Owens stoornis, zien we daar in deze film maar weinig van. Hij gaat er zelf met humor mee om en de familie is geduldig en begripvol, zeker ook door de voorbeeldige begeleiding die Owen krijgt. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar je krijgt daardoor niet echt inzicht in de aard van de problemen. Dat maakt het inhoudelijk onvolledig, maar ook dramatisch weinig interessant, ook al is de film goed gemaakt en zijn de Disney-fragmenten goed gekozen.

Bij een zeeslag zinken zowel een Amerikaans schip als de Duitse onderzeeër die het schip tot zinken bracht. Een zelfingenomen journaliste [Tallulah Bankhead] heeft aanvankelijk de reddingssloep voor haarzelf, maar pikt al gauw een aantal bemanningsleden en passagiers (die een dwarsdoorsnede van de maatschappij vormen) op, alsmede de vriendelijk ogende zeeman Willy [Walter Slezak] op. Willy is zonder twijfel de beste navigator, maar in hoeverre valt hij te vertrouwen? De verdeeldheid tussen de passagiers leidt tot onderlinge spanningen in deze technisch zeer uitdagende, fascinerende en buitengewoon goed geschreven en gespeelde oorlogsthriller. De hele cast is voortreffelijk, maar Bankhead torent boven alles en iedereen uit.

Wat begint als een suspensevolle SF-thriller loopt uit op een waanzinnige, spectaculair spektakel met special effects die de tand des tijds redelijk hebben doorstaan en ervoor zorgen dat dit nooit verveelt. Het verhaal over een groep ruimtevampieren (onder leiding van een naakte dame) dat de aarde over wil nemen is dan ook ondergeschikt aan de actie en dat is geen bezwaar. Het maakt het wel lastig om je identificeren met de hoofdpersonen, ook al omdat er geen grootste acteerprestatie valt te ontwaren, maar voor de liefhebbers van visueel spektakel valt hier meer dan voldoende te genieten.

Alleen in India kunnen ze een horrorfilm bedenken die begint en eindigt met een vrolijk, gezellig muziekje met een dansje. Knullige komische terzijdes doen al gauw vermoeden dat Varaprasad geen kaas heeft gegeten van het horrorgenre en dat blijkt, want van spanning is werkelijk geen enkele sprake. Wel is er een romance tussen Harini [Amritha Aiyer] en haar nieuwe collega (en teamleider) Guru [Kavin]. Zij hebben te kampen met een kwaadaardige geest die zich tussen liftschachten heen en weer beweegt om Vineeths beperkingen als regisseur te verhullen. Tevergeefs. Soms lachwekkend, maar zeker niet wanneer het grappig probeert te zijn.