Louise en Hiver (2016)

Vanaf 13 juli in de bioscoop (Periscoop film)

Verward en terughoudend aanschouwt een dame op leeftijd de jeugdige menigte die het strand van een idyllisch badplaatsje tot een toeristische hotspot verheft. Als Louise door een verkeerde blik op de klok de laatste trein mist, wordt het nu verlaten strand een plaats waar herinneringen samen komen met nieuwe perspectieven.

Een oude vrouw alleen op het strand; parallellen met het Robinson Crusoe-narratief uit o.a. Cast Away dienen zich snel aan, met name als Louise na een tijdje troostend gezelschap krijgt. In Louise en Hiver is overleven echter een minder groot issue dan je initieel misschien zou denken. Snel komt de eenzame protagoniste van dienst erachter dat ze zelf meer kan doen dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Basale handelingen bieden genoegdoening en helpen Louise in haar levensonderhoud te voorzien.

Toch zit er ook een schaduwzijde aan Louises eenzame verblijf. Flashbacks onthullen een ongelukkige jeugd, gevuld met herinneringen die zij nooit heeft kunnen loslaten. Zelf zegt Louise het heel treffend: ‘Wie gelukkig is, hoeft niets te onthouden; we onthouden die momenten uit het verleden waarop we ongelukkig waren’.

Zelf vraag ik me sterk af of dat waar is: Zijn wij als mensen juist niet geneigd nare herinneringen te verdringen, en situaties tegen beter weten in te idealiseren? Dat dit soort vragen opkomen in een ogenschijnlijk simpele animatiefilm, is een verdienste van Jean-François Laguionie, die eerder o.a. Le Tableau (2011) en L’Île de Black Mór (2003) maakte. Louise en Hiver doet sterk denken aan The Red Turtle (Michiel Dudok de Wit, 2016). Een prachtige tekenstijl geeft ruimte aan eenvoudige taferelen, maar achter de oppervlakte schuilen existentiële thema’s en ambigue bespiegelingen.

Vervormde huizen en surrealistische dromen suggereren in Louise en Hiverdat vergetelheid en dementie op de loer liggen. Het zijn paradoxale wendingen in een film die juist ook het belang van herinnering lijkt te willen overdragen. Misschien zijn mijn vrije associaties met de vloed en het getij hier wel leidend in mijn interpretatie van deze multi-interpretabele animatie: We kunnen ons nog zo laten leiden door herinnering en melancholie, uiteindelijk nemen de zee en de golven alles met zich mee.

De hoogbejaarde, maar kwieke Louise woont in een slaperig Frans stadje aan de zee,. In de zomer overspoelen toeristen het stadje, in de herfst loopt het leeg vanwege het naderende springtij. Wanneer Louise haar trein mist blijft ze als enige noodgedwongen in het stadje tijdens het springtij. Tijdens haar eenzame verblijf droomt ze en komen herinneringen naar boven over hoe het was.... en dat is het eigenlijk wel.

Een ruw geanimeerde vertelling met slechts één personage heeft (dus) nauwelijks verhaal en is niet veel meer dan een karakterstudie. De droomsequenties zijn weinig inventief en ook Louises overpeinzingen zijn niet zo heel erg interessant. Het is allemaal goed bedoeld, maar verwacht geen interessante nieuwe inzichten. Gezien het veelbelovende basisgegeven een gemiste kans.

Dit ziet er erg mooi uit.

Hier ben ik wel benieuwd naar.

Mooi gezegd, Tim.

Mijmerde lekker weg vanmorgen, als vroege zaterdagfilm.

Ik denk ook niet dat de makers de intentie hadden om nieuwe inzichten te bieden. Inzichten waarover?

Het gaat over de acceptatie van het ouder worden, herinneringen en vergankelijkheid.

Prachtig en aangrijpend in zijn eenvoud.

4*

Zeer teleurstellend en saai. Geen beloofde meanderende verhaallijn maar een niet overtuigend gewauwel. Van beeld en geluid. De irritante stem van de vertelster, de dode ogen van de hoofdpersoon, de overdreven geluidseffecten van de voorwerpen en natuurelementen. Zonde van mijn tijd...

Deze film is een oase van rust. Het verhaal zelf stelde niet heel veel voor, maar het is naar mijn mening ook een film die je over je heen moet laten komen.

Heerlijk meditatieve film waarbij ik helemaal tot rust kwam. Schitterende animaties, met een verhaal waar je even veel of weinig in kan zoeken als je wil. Graag meer van dit soort animatiefilms.

4,5*

Alternatieve animatiefilm, zal niet iedereen aanspreken, maar ik vond hem best goed. Mooie, fraaie beelden en een poging tot een verhaal dat tot nadenken stemt. Best geslaagd in dat opzicht, maar heb wel het idee dat de makers hun eigen pretenties niet hebben waargemaakt, want het is geen film geworden die voor altijd in je geheugen blijft. Maar als tegenwicht tegen de talloze, formulewerk achtige animatiefilms die we tegenwoordig over ons heen krijgen gestort, zeker de moeite waard.

De essentie zit in de nagenoeg identieke begin- en eindscène : de eenzaamheid van de oude vrouw; totaal genegeerd wordt ze niet maar er echt bijhoren is het ook niet.

En wanneer Louise door haar familie in de steek wordt gelaten, moet ze een nieuw leven uitbouwen en ze doet dat met veel creativiteit en maakt het gevoel van geleefd te worden plaats voor energieke zelfstandigheid.

De dagelijkse realiteit wordt afgewisseld met domerijen, enerzijds fantasierijke, Alice-in-Wonderlandachtige, anderzijds concrete, wat nare, uit haar jeugd. Hieruit ontstaan wel de mooiste scènes uit de film.

Louise is wat verouderd en wat veranderd. De maand september zal weer mooi zijn...

Eenvoudig en mooi.

Eerlijk gezegd begreep ik niet veel van deze film: waarom is Louise zo eenzaam (waarom mist niemand haar of zochten ze haar met de helicopter?), waarom herinnert ze zich zo weinig (is ze dement of heeft ze sommige herineringen verdrongen?), wat wil de film ons zeggen over het leven of over ouderdom? De film is vaag over alles en we zien zelfs Louise ‘pourquoi’ in het zand tekenen. De film kent ook nauwelijks drama en kabbelt kalm voort en neigt daarom aldoor naar het saaie, al wordt het nergens echt saai. Misschien is dat de boodschap: net als de film moet je het leven gewoon kalmpjes ondergaan zonder naar betekenissen te zoeken.

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik de film gezien heb, maar volgens mij is ze eenzaam vanwege de hoge leeftijd (in de 90) en het feit dat ze lesbisch is en dat verborgen moest houden. Niemand zoekt haar omdat niemand weet dat ze er nog is.

Waarom herinnert ze zich zo weinig? Ze herinnert zich juist heel veel dacht ik, de film speelt zich voor een groot deel in haar herinneringen af.

Als de film al iets wil zeggen over het leven is dat het vooral overleven en accepteren is, vermoed ik.