menu

Loving (2016)

mijn stem
3,15 (144)
144 stemmen

Verenigde Staten
Drama
123 minuten

geregisseerd door Jeff Nichols
met Joel Edgerton, Ruth Negga en Will Dalton

Richard (Joel Edgerton) en Mildred Loving (Ruth Negga) trouwen in 1958 en worden vervolgens gearresteerd en veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. Hen wordt verteld dat de straf vervalt als ze de staat Virginia verlaten. De enige reden voor dit alles is dat Richard een blanke man is en dat Mildred een zwarte vrouw is.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=MdoFOVDIZxg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van starbright boy
starbright boy (moderator)
Ik zie (acteer)nominaties voor de oscars 2017 in mijn glazen bol.

avatar van GrafGantz
starbright boy schreef:
Ik zie (acteer)nominaties voor de oscars 2017 in mijn glazen bol.


Er zijn er blijkbaar meer met zo'n bol:

The film has received strong reviews, with critics noting Mr. Nichols’s understated direction and strong performances by Mr. Edgerton and Ms. Negga. At the news conference, Ms. Negga was asked if she was ready to win an Academy Award.


The Film ‘Loving,’ About a History-Making Interracial Couple, Sets Cannes Abuzz - The New York Times - nytimes.com

avatar van John Milton
4,0
‘Loving’ Trailer: Joel Edgerton and Ruth Negga Are Oscar Contenders | IndieWire

Damn. Gebeurt niet vaak dat een trailer me emotioneert...
Dit zou wel eens een hele goede film kunnen worden! Benieuwd of hij 2016 nog in NL uitkomt...

avatar van Verhoeven
4,0
Vermoed Gent / Leiden.

avatar van Filmkriebel
3,0
Inderdaad morgennamiddag speelt Loving in de Kinepolis in Gent ikv Film Fest.
Wederom met Nichols' fetisj acteur Shannon.

avatar van JDSsmetje
2,5
Hoewel de narratieve formule (strijden voor onrecht!) dezelfde is gebleven, ruilt Nichols reuring, ophef en consternatie in voor ingetogenheid en gestilde emotie. Hoofdpersonage Richard moet niet alleen zowat de meest bedeesde en alledaagse held zijn uit de Hollywoodiaanse filmgeschiedenis (de gemiddelde timide Vlaming smelt er ongetwijfeld voor), ook stilistisch houdt de goedwillende regisseur het eerder sober (met o.a. statisch camerawerk). Sommige scènes raken wel degelijk een fijnzinnige snaar, al laat Nichols je - tussen de sleutelmomenten door - ook geregeld los.

avatar van John Milton
4,0
ingetogen is het juiste woord inderdaad, maar ik heb er zo te zien wel iets meer van genoten. Mijn 4* zijn weliswaar naar boven afgerond, maar ik vond hem net iets te fijn om hem met een zeventje af te doen. Negga en Edgerton spelen uitstekend, en het is een onderwerp dat me na aan het hart ligt. Ongelooflijk dat dit slechts 22 jaar voor mijn geboorte nog speelde (en nog eens veertien jaar zou duren om 'opgelost' te worden).

avatar van arno74
2,5
Degelijk, maar ook heel braaf en heel conventioneel. Het vertelt het verhaal van de familie "Loving" die het gemengd huwelijk aanging, iets wat in hun staat verboden was. Van Nichols had ik iets minder conventioneels verwacht. Wellicht blijft de film trouw aan het waargebeurde verhaal en is er daardoor weinig speelruimte, maar filmisch ontstijgt dit niet het niveau van een klinische vastlegging van een van de vele verhalen uit de strijd tegen de rassenscheiding. De film heeft dat typisch Amerikaanse (oscar)kleurenfilter waardoor kleur niet realistisch maar warm ('sepia') over komt. Zelf vind ik dat inmiddels een achterhaalde truc die ze van mij mogen weglaten.

De Lovings worden als hardwerkende mensen neergezet die hun lot ondergaan en niet het leidend maar het lijdend voorwerp zijn van de film. Een organisatie die strijdt tegen de rassenscheiding hoort van hun situatie en besluit hen als testcase te gebruiken en twee nerds als advocaten aan te wijzen om een zaak te starten tegen de overheid. Die nerds zijn wellicht bedoeld als comic relief maar dat slaat als een tang op een varken gezien het serieuze karakter van de film en van het verhaal wat wordt verteld.

De nominatie van Ruth Negga voor de Oscar voor beste actrice lijkt me eerder een formaliteit. Zij speelt correct maar blinkt nergens uit (vind ik ook voor Emma Stone in La La Land gelden). Wat mij betreft blijven nog in de race Isabelle Huppert (Elle, gezien), Natalie Portman (Jackie), en Meryl Streep (Florence Foster Jenkins).

Loving is degelijk, conventioneel, braaf, klinisch, en als voor mij gezegd: ingetogen en sober. En daarmee niet heel erg memorabel. Een film als Hidden Figures (2016) (3,5*) vind ik veel beter geslaagd met het tonen van de strijd tegen de rassenscheiding, qua stijl en inhoud zijn het wel twee zeer verschillende films, ook al delen ze hetzelfde thema. Loving krijgt van mij een magere 2,5*

avatar van John Milton
4,0
Grappig, ik verwacht juist dat ik Hidden Figures wellicht een beetje cliché ga vinden, als dat twijfelachtige moment dat 'de blanke' (Costner) in de trailer dat colored restroom bordje kapot slaat in de trailer, enigszins kenmerkend is voor de mate van nuance van de film.

Dat leek mij juist een film die de boodschap niet zachtzinnig bij je over wil brengen. Maar: ik ga hem eerst zien, dan pas oordelen

avatar van arno74
2,5
Die is zeker stukken minder subtiel dan deze, John Milton. Sterker nog in deze film komt discriminatie heel bescheiden voor (het is haast de grote afwezige in de film) terwijl de dames uit Hidden Figures daar wel elke dag mee worden geconfronteerd. jammer trouwens dat dat stukje wat je aanhaalt kennelijk in de trailer zit, toch best wel een spoiler...

Edit: Net even de trailer van die film bekeken, het is één grote spoiler...

avatar van IH88
3,0
“Tell the judge I love my wife.”

Ingetogen drama. Iets te ingetogen naar mijn mening, want ondanks het indrukwekkende en belangwekkende verhaal over het echtpaar Loving maakt de film een stuk minder indruk. Regisseur Nichols kleurt keurig binnen de lijntjes en het lijkt wel of er geen plaats was voor iets van een eigen visie. Zelfs de cinematografie (een sterk punt van Nichols) maakt deze keer geen indruk.

Misschien komt dat ook wel door de focus op het echtpaar Loving in plaats van bijvoorbeeld de rechtszaak. Hun verhaal is indrukwekkend, maar dat betekent niet dat de personen om wie het gaat interessant zijn. Het is allemaal keurig en degelijk. Zelfs een zwangere Mildred die in de gevangenis wordt gezet is geen reden tot veel ophef. Het acteren van Negga en Edgerton is wel sterk en het einde is mooi. Op de valreep toch nog kippenvel.

avatar van tbouwh
3,0
Vandaag voor het eerst de trailer gezien. Kippenvel, niet vanwege het verhaal, maar vanwege Negga en Edgerton. Edgerton heb ik hoog zitten (wat zijn drama-rollen betreft), Negga zou wel eens een persoonlijke Oscar-favoriet kunnen worden.

avatar van Alittleromance
3,5
Dat moet de nieuwe president Trump bekijken (De klootzak). Prachtig waar gebeurt verhaal.

avatar van Filmkriebel
3,0
Redelijk suffe rol van Edgerton, die amper iets te zeggen heeft in de hele film, en met gemak een droopy-face opzet van begin tot eind. Nochtans had de film potentieel. De aanvechting van een ballingschap omwille van rassenwetten in Virginia is gedroomd filmmateriaal om menselijke waarden in de verf te gaan zetten. Het eerste uur, waarbij de politie tot intimidaties overgaat , vond ik nog sterk; het tweede daarentegen, gaat over de juridische zaak tegen de staat Virginia. Dat blijft wel erg oppervlakkig. Er wordt tot mijn spijt geen tijd vrijgemaakt om de juridische strijd en enkele argumenten op te voeren. Het proces gaat open, is twee minuten later al voorbij, en voor je het weet, rollen de eindtitels over het scherm. Hier had veel meer ingezeten want Loving beroert amper en voelt niet aan als een schreeuw tegen onrecht. Ik vond de cinematografie wel heel mooi.

avatar van Thomas83
3,0
Een historisch drama over een zwaar onderwerp als racisme maken zonder uit te pakken met strijkers en melodrama, het kan dus wel. Hulde daarvoor, maar voor een film die zich focust op het persoonlijke verhaal van het gelukkige gezinnetje dat de Lovings vormen is het toch wel wat raar dat de kinderen vooral een soort achtergrondfiguren vormen. Ze krijgen geen enkel karakter mee, mogen amper een woord zeggen en we zien ze vooral spelen ten bate van de wat drammerige boodschap dat leven op het platteland zoveel mooier is. Vooral belachelijk als die boodschap nog even versterkt moet worden met die scène met het auto-ongeluk. Buiten spelen in de grote stad is gevaarlijk, of zoiets. Dit waren nota bene de jaren zestig.

Het zal bedoeld zijn om het gevoel van verlangen naar Virginia te versterken, maar dat kun je ook doen door de personages en waar ze wonen wat meer karakter mee te geven. Nu zien we vanaf het begin al die vader van Mildred wat raar zwijgend op de achtergrond en haar zus passief agressief op de voorgrond, maar later in de film zijn ze spoorloos en duiken wel allerlei nieuwe personages op omdat die rechtszaak er moet komen. Dat maakt de film ook maar wat rommelig.

De twee geliefden worden wel uiterst subtiel gespeeld door Edgerton en Negga, ze hebben geen woorden nodig om hun liefde voor elkaar uit te beelden, maar het eindresultaat is ook een beetje dat je weinig met ze meevoelt. Vooral niet met die altijd zo zwijgzame en passieve Richard. Uiteindelijk ben je die personages de volgende dag ook weer vergeten. En om eerlijk te zijn vind ik het ook eigenlijk wel een domme zet dat ze na hun eerste aanvaring met politie en justitie terugkeren naar Virginia, speciaal voor de geboorte van hun zoon. Kon die moeder niet naar Washington komen?

Uiteindelijk een film die mij toch wel erg tegenvalt. Van Nichols verwacht ik wel meer dan zo'n kleurloze film. Ik waardeer het wel dat het racisme in de film heel de tijd iets is wat stiekem gebeurt en nooit tot uiting komt in zo'n bekende scène van geweld of een steen door de ruit 's nachts of zo, terwijl het toch nog twee spannende scènes oplevert, maar de film kabbelt vooral maar wat voort. Het spel van Edgerton en Negga is zeer goed ingetogen, maar ook hier nog wel enigszins teleurgesteld. En de rest van de cast is toch wel van een duidelijk lager niveau. Droll gaat nog wel, maar Bass is een miscast. Shannon zit weer in de film, maar dat is een rolletje van niets helaas. Vooruit, 3.0*.

avatar van stefan dias
Deze trailer trekt me voor geen meter.

Ik had dan ook het geluk afgelopen zondag per toeval de docu The Loving Story gezien te hebben. Docu die vooral opviel door de foto's van Grey Villet, een reportagefotograaf die ook lucht had gekregen van deze geruchtmakende zaak. Deze foto's vertellen een heel mooi liefdesverhaal.
Ook hier is de waarheid huiveringwekkend genoeg en heb ik geen behoefte aan gedramatiseerd onrecht. Ook de wat stugge redneck Loving wist op de duur toch te overtuigen. Het mooist verwoord door de advocaat Hirschkop die aanvankelijk ook geen warm gevoel kreeg van deze man: "zonder dat karakter was hij waarschijnlijk noot bij haar gebleven." Mooie story. Hopelijk ook een mooie film.

avatar van arno74
2,5
stefan dias schreef:
Ik had dan ook het geluk afgelopen zondag per toeval de docu The Loving Story gezien te hebben.
Docu niet gezien, maar in deze film is dhr. Loving meer speelbal (van de advocaten die hier een testcase van maken) dan iemand die stug iets voor elkaar wil krijgen. Vraag me af wat nou de werkelijkheid was.

avatar van stefan dias
Dat kan ik natuurlijk moeilijk achterhalen.
Het was wel duidelijk dat deze arme man gewoon in zijn geboortestreek wilde wonen met de vrouw waar hij van hield. Zonder fuss. Maar ergens waren ze (terecht) ook koppig. Helaas kwamen de betrokkenen zelf niet echt veel aan het woord (inmiddels allebei overleden en in het verleden was Mildred, op zich ook verlegen, toch de meest spraakzame en hij eerder aandachts- en cameraschuw). Vandaar dat ik die foto's zo mooi vond!!! Wellicht ook genomen met een idyllische bril, maar toch waarachtig.

Natuurlijk dat deze advocaten die geheel pro deo werkten hier iets in roken waar ze zelf ook beter van zouden worden. Maar dat maakt van hen daarom nog geen puur op geld beluste opportunisten.
Zij wisten dat het een lange zit zou worden. Loving heeft hier uiteraard niet om gevraagd. In dat opzicht kwam zijn quote "Just tell the judge I love my wife." als heel oprecht over.

Maar je hebt absoluut gelijk dat non-fictie (docu) niet per definitie waarachtiger is dan fictie ( een film).

avatar van tbouwh
3,0
Het is jammer dat de bravoure in Loving beperkt blijft tot dat soort details. Iedere mogelijke spanning is subtiel getackeld in Nichols’ vertelling. De cinematografie is gevangen in een warm kleurenfilter dat afbreuk doet aan de rauwe en onzekere tijd waarin de film zich afspeelt. Het conflict tussen de Lovings en de staat blijft erg gematigd, de slachtofferrol die met name Edgerton aanneemt is onbegrijpelijk in het licht van de compleet verwerpelijke wijze waarop hij en zijn vrouw worden behandeld. Duidelijk is dat Loving vorm heeft gekregen als een filmisch equivalent van de eerdere documentaire (The Loving Story, 2011) over het verhaal van Richard en Mildred Loving. De sterke acteerprestaties in deze biografische hervertelling verdienen lof, maar door de keuze voor een routineuze aanpak ontbreekt het de film aan durf, conflict en ambiguïteit.

Concluderende alinea recensie Loving; volledige stuk is hier terug te vinden.

avatar van mjk87
4,0
Met de Oscars dit jaar en veel nominaties voor zwarte films of in ieder geval voor films met thema's rond racisme en segregatie is het mij een raadsel dat deze Loving niet meer nominaties heeft gehad dan die enkele - terechte- voor Negga. Het racisme zelf zit hier meer verstopt en vooral op de achtergrond, dat zal deels een verklaring zijn. De thematiek is er vooral doordat dit verhaal leidde tot een belangrijke uitspraak van de Supreme Court. Maar in de eerste plaats is dit een liefdesverhaal van een blanke man en zwarte vrouw die elkaars kleur helemaal niet zien maar gewoon zielsveel van elkaar houden. Dat is veel mooier dan al die films waar de thema's er zo dik op liggen. Maar ook als feministische film werkt deze beter. Niet doordat we iemand iets zien roepen over vrouwenrechten, maar doordat Mildred de slimmere en meer doortastende is van de twee. Zij zegt dan wel dat haar man haar beschermt, zij is het eigenlijk die hem beschermt. Veel subtieler zo en daardoor ook indrukwekkender.

Goed acteerspel verder van beide hoofdrolspelers die heel ingetogen blijven en daardoor ook enorm oprecht zijn. Ook fijne sfeerplaatjes van Virginia jaren 50/60.. Als film soms wel iets te veilig om echt grootse cinema te worden, maar wel de beste film over racisme en burgerrechten voor zwarten van dit jaar. 4,0*.

avatar van danuz
Redelijk.

Vooral in het begin is de relatie tussen Richard en Mildred wel mooi en teder in beeld gebracht. Daar zijn de problemen ook nog redelijk te overzien en wordt er zelfs wat lol getrapt. Helaas voelt Loving vooral erg lang en naar het einde toe te politiek geëngageerd. Op zich een te begrijpen en terecht onderwerp voor een film, maar we worden er wel redelijk mee overspoeld (oa Hidden Figures, Fences en tot op zekere hoogte Moonlight). Maargoed, Edgerton's acteerwerk is goed en Nichols' regie is gepast ingetogen qua camerawerk en muziek.

avatar van BBarbie
4,0
Ik heb in de loop van de jaren heel wat films gezien over rassensegregatie en -discriminatie in de Verenigde Staten. Dat soort films kunnen bij mij steevast rekenen op een warme belangstelling en navenante waardering. Mijn voornaamste kritiek op deze verfilming van het waargebeurde verhaal van Richard en Mildred Loving (what’s in a name) is dat de film naar mijn gevoel te vluchtig is over de stuitende kern van het verhaal. Dat laat onverlet dat het camera- en acteerwerk goed verzorgd is en dan met name van Ruth Negga.

Het was niet niks wat er destijds van overheidswege gebeurde, gebaseerd op bespottelijke theorieën over rassenscheiding. Alleen al daarom is het goed dat wij in deze turbulente tijden met Trump en consorten door films als deze onverminderd geconfronteerd worden met de gevolgen van discriminatie in het algemeen en met de inktzwarte bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis in het bijzonder. Opdat wij nooit vergeten…

avatar van mrklm
3,0
Deze film valt tussen de wal en het schip. Het verhaal van een blanke man en zwarte vrouw die voor 28 jaar uit de staat Virginia worden verbannen omdat ze een interraciale relatie hadden - en zelfs waren getrouwd - biedt ruimte voor de nodige dramatiek. Aanvankelijk is het prijzenswaardig dat regisseur Jeff Nichols nooit kiest voor de emotie, daardoor vervalt Loving nooit in clichés. Maar het lijkt alsof iemand op het twijfelachtige idee is gekomen om Richard en Mildred neer te zetten als uiterst gewone en bescheiden mensen, die gewoon hun leven leidden en die na enig aarzelen besluiten om de staat aan te klagen, zodat ze naar huis konden gaan. Die benadering is, getuige de artikelen die je kunt vinden over de twee, ongetwijfeld erg realistisch, maar daardoor is de film vlak en komt het nooit tot leven. Zelfs de rechtszaken, waarin zich ongetwijfeld wel veel drama afspeelde, komen niet in beeld! En daarmee is dit een voorbeeld van realisme dat leidt tot een vrij saaie film over een interessant onderwerp. Dat doet overigens niets af aan de uitstekende acteerprestatie van Joel Edgerton, die de onzekerheid van Richard Loving over het hele gebeuren op subtiele, haast zwijgende wijze weet uit te drukken.

avatar van luukve
4,0
Zeer verrast door deze film. Verwachtte een of ander zoetsappig verhaal over racisme en hoe de personages zo veel verandering brachten door hun inzet en doorzettingsvermogen. Ook al draait de film wel om het racisme en het (voor ons nu) onmogelijke leven dat zwarten moesten leven toendertijd, is dit geen verhaal als Hidden Figures waarin zwarten onderdrukt worden die zich vervolgens van hun beste kant laten zien om de waarneming van hun te veranderen, door weer en wind.

En dat kwam de film zeker ten goede, en dat is ook gelijk zijn sterkste punt: de personages van Ruth Negga en Joel Edgerton zijn slachtoffer van de wetgeving van destijds, maar zelf zetten ze geen grote stappen om daar verandering in te brengen. Integendeel, de film gaat over hoe ze er op emotioneel niveau mee dealen. Er ligt dus een sterke focus op de emotionele aspecten van het aangekaarte rassenprobleem, en dat beviel mij zeer.

Een grote factor hierin is de relatie tussen de twee, het drijfveer van de film eigenlijk. Hun relatie is zo mooi op het scherm gezet: je hebt geen cheesy liefdesverklaringen waar menig publiek van zal smelten of over-the-top liefdesgebaren. Nee, dit is een echte onvoorwaardelijke liefde tussen twee mensen die niet zo zeer op de proef wordt gesteld, maar als kracht wordt gebruikt in de strijd tegen de staat. De relatie werkte ook zo goed omdat de performances van Joel Edgerton en Ruth Negga zo genuanceerd en menselijk waren. Heb ze beiden op het lijstje gezet van acteurs wiens films ik altijd zal gaan kijken. Terechte Oscar-nominatie voor Ruth en ik zou zeggen dat Joel er ook wel een had verdiend.

De film probeert je dus niet overhoop te gooien met mensen die zo veel belangrijke dingen voor de mensheid gedaan hebben, maar houdt het op de goede manier timide door de loep te leggen op de emotionele reis die Joel en Ruth maakten. Dit zorgde ervoor dat de film me echt raakte.

Dikke 4*

avatar van kos
3,5
kos
Prima film die het met name moet hebben van zn ingetogenheid en rust.

Het basisverhaal is niet heel veel anders dan wat we allemaal eerder hebben gezien qua social injustice en raciale ellende in de VS maar deze film spitst zich juist toe op 2 doodnormale mensen ipv een hoop melodramatische poeha en aanzwellende muziek.
Het koppel in de film laveert eigenlijk vooral door het verhaal in de hoop overal zo snel mogelijk vanaf te zijn en zo min mogelijk aandacht te willen hebben. En dat voelt heel realistisch.

Ik moest even wennen aan Edgerton als boerenkinkel die ook nog eens de hele tijd aan Eminem doet denken maar dat ging na verloop van tijd beter.
En Ruth Negga is echt een karakteractrice om de komende jaren in de gaten te houden.

avatar van Collins
3,0
De film blies me niet omver. En dat had ik wel verwacht gezien de vele positieve kritieken in combinatie met het beladen onderwerp dat mij altijd weet te raken en waarover ik mij gemakkelijk opwind.
Toch pakte 'Loving' me niet. Daarvoor is de film te beschouwend in de vertelstijl en te statisch (wel mooi overigens) in de beelden. Zeker interessant. Zeker intrigerend. Dat is de film allemaal. Edoch heeft de film een bepaalde afstandelijke uitstraling die er in mijn geval voor zorgde dat ik niet in de film werd gezogen.
Nu is het niet zo dat de film een emotieloze beleving is. Zeker niet. Er is heus wel vertedering en inleving. De beide hoofdpersonages maken het je echter niet gemakkelijk. Beide zijn introvert en verlegen. Beide hebben geen grote behoefte om zich verbaal te uiten. De emotie komt op een andere en subtielere manier boven. De personages veroorzaken heus wel emotionele roering maar doen dat niet opzichtig. Ze doen het met finesse. Het zit 'm in die ene korte trieste blik. Het zit 'm in dat ene hopeloze handgebaartje. Het zit 'm in die ene bevrijdende lach die op een onbewaakt ogenblik doorbreekt. Het zit 'm in de afhangende schouders en het afgewende blikveld. Het zit 'm in dat ene moeizame voetstapje dat een gevoel van uitzichtloosheid uitstraalt. Het zit 'm in die dingen.
Op die momenten worden de personages en de omstandigheden waaronder zij moeten leven levensecht. Op die momenten ontstaan ontroering en medeleven. Op die momenten heb je trouwens ook in de gaten dat Negga en Edgerton acteertechnisch iets in hun mars hebben.
Tegenover die subtiele aandachttrekkerij staan daarentegen talloze momenten die de aandacht doen verflauwen. De vele statische beelden alsook de vertelling die meestentijds bijzonder feitelijk wordt gepresenteerd roepen afstand op. De film is dan niet veel meer dan een beschouwende geschiedenisles waarin de emotie ver te zoeken is. Interessant hoor, maar vaak ook gortdroog.

avatar van scorsese
4,0
Uitstekende film over een echtpaar dat gedwongen wordt de staat te verlaten omdat ze van verschillende rassen zijn. Een mooi, waargebeurd verhaal dat bijzonder ingetogen verteld wordt hier. De film speelt zich af in de jaren '60 en het tijdsbeeld wordt goed neergezet waarbij het racisme subtiel aanwezig is. Joel Edgerton en Ruth Negga zetten het echtpaar in al hun eenvoud prachtig neer.

avatar van Pazmaster
3,0
Een redelijk drama over een gemengd koppel dat problemen krijgt met de staat omdat ze getrouwd zijn. Een interessant verhaal maar er had wel iets meer pit in gemogen, het is vrij ingetogen en de film duurt vrij lang dus het wordt een klein beetje langdradig. De cast speelt prima.

3,5
Een onthutsend verhaal over rassendiscriminatie in de States in de vijftiger en zestiger jaren.
Interessant om zo'n waargebeuren te vernemen maar naar opbouw kon men misschien wel stellen dat de film wat aan tempo ontbreekt waardoor hij, mede door de behoorlijke lengte, soms wat aan intensiteit verliest.
Eenvoud siert hem nochtans en de uitbeelding van de hoofdpersonages verdient zeker lof. Ruth Negga als het stille, moedig huisvrouwtje voor wie het allemaal toch teveel wordt maar de hoop niet verliest, Joel Edgerton als de stugge, onbehouwen man die zijn geloof in heel wat verliest, zich met schuld gaat overladen maar de liefde voor zijn vrouw instandhoudt.
Knappe film, wars van oversentimentaliteit en veel ophef.

avatar van Boneka
3,0
Loving is een biografie over het leven van Richard en Mildred Loving die trouwen in een andere staat terugkomen in Virginia en daardoor worden veroordeeld. We hebben het over eind jaren 50 en het verbaasde me wel dat zelfs na een gewonnen burgeroorlog nog zoveel en zolang rassendiscriminatie bestond in Amerika. Elke staat met zijn eigen regels en nog steeds een groot verschil met noord en zuid. Opmerkelijk!

En hier is dus ook weer een film over gemaakt zoals we de laatste jaren veel zien over dit thema telkens met een andere invalshoek. Loving boeit vanwege dat thema, maar is nogal sober en rustiek uitgevoerd. Vooral de personage van Richard gespeeld door Joel Edgerton vond ik moeilijk. Emotieloos zonder enige expressie. Het eerste uur was dan ook best wel saai en weinig verheffend. Nergens wordt er een vuist geslagen of horen we ook maar iets van een stemverheffing. Het komt zodoende heel erg gelaten over. Iets waar ik wel moeite mee had. Daarin tegen is de rol van Mildred gespeeld door Ruth Negga een stuk beter . Ook zij speel vrij ingetogen, maar komt gelukkig beter uit haar teksten. Kennelijk was dit ook zo hun relatie. Boerenkinkel (no nonsens) met vrouw die iets meer ontwikkeld is en gaat voor haar en hun kansen.

Gelukkig komt er iets meer schwung in het tweede gedeelte van de film, maar nergens ontstijgt ie van dramatiek en blijft alles rustig. De rechtbank clash is zelfs een beetje een tussendoortje hoewel het oordeel zeer belangrijk is. De poespas was niet aan hen besteed. Zeg maar aan hem besteed. Het waren met name andere die de zaak bloedserieus namen wat uiteindelijk leidde tot de wet dat iedereen mocht trouwen van welke kleur dan ook.

De soundtrack vond ik wel passend en mooi wat ook gold voor de setting kostuums etc. Weinig ingetekend dus dat is een absolute pre in deze film Zelfs de court was niet veranderd sinds die tijd.

Wel triest dat in de naschrift van deze film Richard slechts 8 jaar na de wet is overleden door een dronken automobilist en zij tot 2008 alleen is achtergebleven in het huis.

Het drama wordt goed weergegeven, maar zal door de soberheid niet iedereen bekoren.

avatar van Baboesjka
3,5
Mooi in beeld gebracht. Het acteerwerk is sterk en het verhaal is ontzettend. Ik heb een hekel aan onrecht en ik kan niet begrijpen dat Richard en Mildred Loving werden behandeld als misdadigers, alleen maar om het verschil in huidskleur. Daarom dacht ik soms: waar gaat dit nou over? Het is zo oneerlijk! Het doet mij pijn dat films over racisme 'nodig' zijn. Ik ben een donker persoon, maar dat heeft er weinig mee te maken. De kinderen vind ik lief en de ouderwetse sfeer vind ik goed overkomen. Wel vind ik de film vrij langdradig. Daardoor bleef ik niet de hele tijd geboeid kijken. 3,5*

avatar van Tarkus
4,0
Ik had er iets meer van verwacht, maar toch is dit schokkende verhaal goed gebracht met puike vertolkingen, voor van de twee hoofdpersonages.
Een verhaal dat je niet voor mogelijk houd en toch echt gebeurd is. En blank en zwart koppel huwt en worden behandeld alsof ze de misdaad van de eeuw hebben begaan, alleen maar door te huwen.
Wederom een verhaal uit de V.S. dat dus in de recente geschiedenis nog steeds rassen wilde scheiden, alsof men er nog in de middeleeuwen leefde.
2 uur duurt deze film, maar vervelen doet hij niet, al had ik wat meer diepgang verwacht en meer duiding bij de rechtsgang.
Maar het is wel een aanrader deze film, waaruit we wederom kunnen leren.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:26 uur

geplaatst: vandaag om 18:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.