Meningen

Als de lachwekkende verbeelding van New York in de jaren '20 nog niet voldoende reden is om deze film te negeren, wacht dan maar tot je de verschrikkelijk banale dialogen hoort in deze rampzalige biografie die genoeg materiaal voor een heel seizoen van een (dagelijkse) soap propt in iets iets meer dan 2 uur. Problemen verdwijnen werkelijk als sneeuw voor de zon of worden in een montage even opgelost. Een treurig voorbeeld is wanneer hoofdpersoon Antonia Brico [Christianne de Bruijn] een dirigent die een vrouwenhater is en een hekel heeft aan Amerikanen (Antonia groeide op in de VS probeert over te halen om haar voor te bereiden op haar auditie bij het prestigieuze conservatorium in Berlijn. Een grote mond, een muzikale montage en nog geen minuut later is ze aangenomen! De auditie zelf krijgen we niet eens te zien! Wat we wél te zien krijgen lijkt wel een verzameling scènes die niet goed genoeg waren voor een zeer middelmatige soapserie. Scott Turner Schofield en Raymond Thiry zijn de enigen die nog enigszins indruk maken in deze draak, maar dat wil heel weinig zeggen. Regelmatig tenenkrommend slecht, hoe dan ook een belediging voor Antonia Braco, duidelijk een vrouw wiens levensverhaal een veel betere verfilming had verdiend.

Verfilming van de autobiografie van Nikki Sixx [Douglas Booth], Tommy Lee [Colson Baker], Mick Mars [Iwan Rheon] en Vince Neil [Daniel Webber], die eerst Los Angeles en later de VS in de jaren 80 veroverden met de rockband Mötley Crüe. Net als hun muziek is deze biografie onderhoudend, maar oppervlakkig. Vooral de reconstructie van de periode waarin ze hun geld verbrasten aan strippers, drugs en (toegegeven) idiote stunts en grappen is amusant. Tony Cavalero steelt zijn scènes als de eveneens totaal losgeslagen Ozzy Osbourne. De dieptepunten werden indertijd breed uitgemeten in de pers en komen minder goed uit de verf, ook al omdat het scenario weinig toevoegt aan datgene wat veel liefhebbers van 80s rock/metal al weten.

De zogeheten ‘grandaddy-of-them-all’, al lijkt de huidige generatie actieregisseurs deze film nooit te hebben gezien. Ik zag ‘m gisteren opnieuw, voor het eerst in misschien wel 15 jaar, en wat mij het meest opviel is dat de actie eigenlijk grotendeels beperkt blijft tot het laatste half uur! Maar dat neemt niet weg dat dit wel degelijk een actiefilm is, omdat “The Dirty Dozen” alle ingrediënten bevat van de ultieme aktiefilm, te beginnen met een indrukwekkende cast. De formidabele Lee Marvin, die een jaar eerder een Oscar had gewonnen voor zijn rol als een dronken scherpschutter in Cat Ballou, is hier op het top van zijn kunnen. Robert Ryan en Ernest Borgnine zijn perfect gecast: er zijn maar weinig acteurs van die generatie te bedenken waarvan je kunt geloven dat Lee Marvin er ontzag voor heeft. Regisseur Robert Aldrich is bovendien een absolute vakman die altijd het beste uit zijn acteurs weet te halen en een sobere, maar effectieve stijl gebruikt die past bij deze film.

“The Dirty Dozen” verwijst naar een groep zware criminelen – waaronder een aantal ter dood veroordeelden - die tijdens WO II kans krijgen op amnestie door deel te nemen aan een intensieve militaire training onder leiding van majoor Reisman [Lee Marvin], die ze voorbereidt op een levensgevaarlijke missie waarbij ze een chateau moeten binnendringen waar een groot deel van de Duitse militaire top bijeen komt voor een bespreking. Het doel is zoveel mogelijk van deze top-officieren uit te schakelen, in de wetenschap dat de kans klein is dat ze het zelf overleven. De twaalf vrijwilligers zijn aanvankelijk eigenlijk een zootje ongeregeld, met de recalcitrante Victor Franko [John Cassavetes] als de grootste dwarsligger en met Archer Maggott [Telly Savalas] als de gevaarlijkste, meest onevenwichtige van het stel. Charles Bronson, zanger Trini Lopez en American Footballster Jim Brown zijn de andere bekende namen in de cast. Er is ook een rol voor de dan nog onbekende Donald Sutherland, voor wie dit een doorbraak betekende.

Het verhaal is simpel, maar de film toont vooral hoe Reisman tegen alle verwachtingen in – en met onbedoelde hulp van de rebelse Janko – deze twaalf totaal verschillende individuen weet om te trainen tot een éénheid. Het is wellicht verrassend dat hij daarbij niet eens zozeer zijn toevlucht hoeft te nemen tot geweld en intimidatie. De training kenmerkt zich vooral door humor, veelal in de vorm van leedvermaak wanneer Reisman één van de twaalf rekruten voor schut zet. Geen R. Lee Ermey-achtige donderpreken dus, maar een veel menselijkere en, dat wil ik wel geloven, een veel effectievere aanpak, aangezien Reisman het respect van zijn rekruten moet winnen omdat hij de leiding heeft over de operatie. De overgang naar de uiteindelijke operatie is briljant. Aan het einde van een geslaagde militaire oefening, bedoeld om te bewijzen dat “The Dirty Dozen” klaar zijn voor voor hun operatie, krijgen ze een uitgebreide warme maaltijd voorgeschoteld. Ondertussen neemt Reisman het plan in 17 stappen, dat hij heeft geformuleerd in rijmvorm, voor de zoveelste keer met de mannen door. De mannen lachen en het sarcasme druipt eraf bij het begin... dan snijdt Aldrich opeens naar het vliegtuig waarin de mannen onderweg zijn naar het chateau waar de mannen, in de beleving van de kijker dan, hun rijm voortzetten. Maar nu klinken de stemmen serieus, staan de gezichten strak en zien we een combinatie van concentratie en doodsangst.

Het is een geniaal middel om flink vooruit te springen in het verhaal, bovendien versterkt het contrast in de emoties van de mannen het gevoel van spanning en suspense bij de kijker: nu gaat het werkelijk beginnen! Alle acteurs hebben hun gouden moment tijdens de finale, die overigens een aantal voor die tijd erg indrukwekkende explosies bevat en die – doordat we de karakters bijna 2 uur lang van dichtbij hebben gevolgd tijdens hun training – meer dramatische impact heeft dan veel van de tientallen klonen die deze film heeft gehad. Een voortreffelijke cast, een perfecte balans van drama, humor en actie en een spectaculaire finale maken dit tot een must-see voor de liefhebbers van actiefilms en oorlogsfilms in het bijzonder.

“This is bullshit” zegt ‘actrice’ Stylist B aan het eind van de film wanneer ze de laatste regel van het Amerikaanse volkslied door de mangel heeft gehaald. De pogingen van een productent [Christopher Meloni] en een schrijver [Mario Cantone] om een film te maken die gebaseerd is op ‘dirty jokes’ is een excuus om een stortvloed aan foute (lees: smakeloze en flauwe) grappen over ons heen te laten komen. Regie, acteerwerk, geluidsmontage en muziek zijn van een bedenkelijk niveau. Toch slaagt voormalig bokskampioen Larry Holmes erin om met afstand de slechtste vertolking van allemaal neer te zetten. Het spreekt voor zich dat je daar niet wakker voor hoeft te blijven.

Oscargenomineerde documentaire waarin onderzoeksjournalist Jeremy Scahill blootlegt dat de Amerikaanse Joint Special Operations Command in zijn aanvankelijk ultrageheime pogingen vermeende terroristen van de zogeheten Kill List van de VS te elimineren steeds meer vijanden schept. Bovendien blijkt JSOC - die zijn geheime status verloor nadat het Bin Laden doodde - sinds 2001 in meer dan 100 (!) verschillende landen geheime gewapende operaties te hebben uitgevoerd.

Scahill spreekt met nabestaanden, familieleden van enkele van de grootste vijanden van de VS, maar ook met ex-leden van JSOC en leden van de Onderzoekscommissie naar de handelswijzen van JSOC, waardoor deze documentaire - ondanks dat Scahills standpunt vanaf het begin duidelijk is - bijzonder overtuigend is. Cameraman en regisseur Rick Rowley slaagt er bovendien in om de visuele stijl van een politieke thriller te benaderen, waardoor deze documentaire blijft boeien en nooit verzandt in een droge opsomming van feitjes. Een bewonderenswaardige, gewaagde eye-opener voor een ieder die dacht dat de VS de War On Terror aan het winnen is

Zonderlinge alternatieve versie van het verhaal dat in Them al aan bod was gekomen richt zich meer op het perspectief van Eleanor Rigby [Jessica Chastain]. Verdwijnen doet ze dus allerminst! Zeg maar alle scènes met Chastain die ook in de eerste film zaten maar dan mét 'deleted scenes'. Je schiet er dus niet veel mee op.

Zonderlinge alternatieve versie (en de kortste ) van het verhaal dat in Them al aan bod was gekomen richt zich meer op het perspectief van Conor Ludlow [James McAvoy]. De enige waarin Eleanor daadwerkelijk lijkt te verdwijnen! Eigenlijk alle scènes met McAvoy die ook in de eerste film zaten maar dan mét 'deleted scenes'. Je schiet er dus niet veel mee op.

De eerste van drie versies van hetzelfde verhaal (de andere twee versies verschenen tegelijkertijd, een maand later) komt het beste uit de verf. De titel is ietwat misleidend, aangezien het draait om een breuk in het huwelijk tussen Conor [James McAvoy] en Eleanor [Jessica Chastain. Eleanor is degene die haar biezen pakt, maar verdwijnen doet ze in deze versie van de auctoriale verteller niet. Wat opvalt is het gebrek aan sentiment waardoor de nadruk meer ligt op de karakters. McAvoy en Chasain leveren bovendien uitstekend werk af en de ijzersterke ondersteunende cast maakt dit romantische drama zeer de moeite waard.

Stemmig, soms deprimerend psychologisch drama met horror-elementen over Matthew Ryan [Harry Treadaway] een stoner die die wordt geteisterd door verschijningen van zijn broertje Tom [Lewis Lemperuer Palmer], die op 8-jarige leeftijd spoorloos verdween en vermoedelijk is gekidnapt. Matthews bepaald niet zachtzinnige vader [Greg Wise] denkt dat zijn zoon doordraait, waardoor Matthew zelf ook steeds meer aan zijn eigen geestelijke gesteldheid begint te twijfelen. Co-scenarist en regisseur Johnny Kevorkian schetst een somber beeld van grauwe stadswijk, waar je gemakkelijkere vijanden maakt dan vrienden. Het acteerwerk is OK, maar het duurt erg lang voor het plot op gang komt waardoor ik er mijn aandacht niet altijd bij kon houden. De laatste 15 minuten zijn dan weer prima, maar het is een lange zit voor je dat punt bereikt.

Technisch bekwaam gemaakte vermeende horrorfilm met een verhaal dat net zo wazig is als de titel. Dana Barrow [Kate Beckinsale] is het enige gezinslid dat geconfronteerd wordt met geesten uit het verleden in het huis dat ze recentelijk heeft betrokken met echtgenoot David [Mel Raido] en zoontje Lucas [Duncan Joiner]. Verwarrend en wazig is het zeker, spannend of angstaanjagend absoluut niet.

Een film gemaakt door en voor fans van de film 'The Room' uit 2003. Je waardering voor deze film hangt voor een groot deel af van je waardering voor James Franco's vertolking als Tommy Wiseau, een regisseur/acteur wiens ambities alleen worden overtroffen door zijn overdaad een geld en zijn totale gebrek aan talent. De vergelijkingen tussen originele scènes en de nabootsingen hiervan tonen dat Franco zijn karakter aardig weet te imiteren. Ik vond zijn karakter eerder irritant dan grappig en de vriendschap tussen acteur Greg [Dave Franco] en Tommy weinig geloofwaardig. De film komt tot leven wanneer de mannen beginnen aan hun filmproject, waarbij Seth Rogen de beste momenten heeft als script-supervisor en assistent-regisseur Sandy. Onderhoudend, maar niet bijzonder grappig, al lijkt het me dat je de film met andere ogen ziet als je 'The Room' al eens voor de kiezen hebt gehad.

Sharad Nerulkar [Aditya Modak] is van kinds af aan door zijn vader [Kiran Yadnyopavit] aangespoord/onder druk gezet om een carrière als zanger van traditionele Indiase volksmuziek na te jagen. Sharad vindt en mentor in Guruji [Arun Dravid], een puil van de legendarische zangeres Maai [Sumitra Bhave] voor wie Sharad enorme bewondering heeft. Maar Sharad heeft moeite om de scherpe kritiek van zijn leermeester te verwerken. Uiteraard is er veel traditionele muziek die voor een Westers publiek wellicht niet zo toegankelijk is, maar wie het vakmanschap van de betrokken muzikanten herkent zal zeker genieten van dit boeiende muzikale drama over het najagen van je dromen, het ontdekken van je eigen identiteit en de gevaren van verafgoding van je idolen.

Cyberexpert Daniel [Josh O’Connor] is op de vlucht voor zijn baas [Colin Firth], omdat hij met hulp van van Hugo Wakefield [Colman Domingo] van plan is “de waarheid” te onthullen. Margaret [Emily Blunt], een weerpresentator in Kansas, blijkt na de mysterieuze verschijning van een kardinaal (de vogel) over unieke gaven te beschikken. Daniel en Margaret zijn verbonden door een traumatische gebeurtenis uit hun jeugd die hen leidt naar de aanstaande “onthullingsdag”. Voortreffelijke actiescènes, een gezonde dosis verlichte humor en sterk acteerwerk (met Blunt en Firth als uitblinkers), maar Spielberg kiest (niet geheel verrassend) voor een anticlimax vol (kinderlijk) sentiment en een hoopvol bedoelde ontknoping, die je even gemakkelijk kunt beschouwen als cynisch en hypocriet.

Op 12 januari organiseerden Steve Dahl en Mice Veeck een ‘Disco Demolition Night’ in het stadion van honkbalclub Chicago White Sox. Onder het motto ‘Disco Sucks’ kwamen duizenden mensen bijeen om hun discoplaten op te blazen of te verbranden. Het luidde het einde in van het discotijdperk, maar, zoals de titel suggereert, disco keerde enkele jaren later in een modernere vorm terug en veroverde opnieuw de wereld. Muzikant Nile Rodgers, dj en producer Jellybean Benitez en acteur, zanger en queer-icoon Billy Porter reconstrueren de opkomst, ondergang en herleving van disco vanuit hun eigen perspectief. Een muzikaal en cultureel portret van het stadsleven in de VS in de jaren 70 en 80, vol beroemde, maar ook bijna vergeten discoklassiekers en een waardevolle herinnering aan hoe muziek kan verbinden en verbroederen.

15 Jaar na Enchanted doet Disney een zonderlinge en bij vlagen bizarre poging om de eigen bijdrage aan het handhaven van stereotypes, gebrek aan diversiteit en de clichés van de de klassieke Disney-animaties Giselle [Amy Adams] te parodiëren. Adams is voortreffelijk in de hoofdrol en speelt dat spelletje voorbeeldig mee en de cast voldoet netjes aan de moderne maatstaven van diversiteit en inclusiviteit, maar het voelt geforceerd aan en het scenario is nimmer overtuigend

De poster verpest de film eigenlijk nog meer dan de trailer. De eerste helft van de film ontleent z'n spanning namelijk vooral aan de vraag wat de reden is voor de koele ontvangst van Ronit [Rachel Weisz] wanneer die, na de dood van haar vader Rav Krushka, de rabbi van een streng-orthodoxe gemeenschap, terugkeert naar haar ouderlijk huis. Wanneer Ronit ontdekt dat haar jeugdvriendin Esti [Rachel McAdams] is getrouwd met Dovid [Alessandro Nivola], Ravs pupil en beoogde opvolger, stijgt de onderhuidse spanning. De poster en de trailer ontneemt deze voortreffelijk geacteerde film - die bovendien een intrigerende blik geeft in een kleine, hechte Joodse gemeenschap - van z'n enige potentieel verrassende wending. Dat zegt echter niets over de kwaliteit van de film, die echter na 'de grote onthulling' weinig heeft toe te voegen en er wat te lang over doet om te komen tot het onvermijdelijke slot.

Niet zo slecht als z'n reputatie doet geloven. Natuurlijk, dit is een simplistische poging om munt te slaan uit de kortstondige, maar explosieve populariteit van The Fat Boys, maar het feit dat zij totaal geen moeite hebben om mikpunt van spot te zijn geeft deze film toch wel enige charme. Het verhaal rond een erfgenaam in geldnood [Anthony Geary] die een drietal stuntelende verplegers [The Fat Boys] inhuurt om te zorgen voor van zijn schatrijke, maar ziekelijke oom [Ralph Bellamy], in de hoop dat hun onbekwaamheid zal leiden tot een vroege dood en een flinke smak geld, is flinterdun en de humor is niet al te subtiel. The Fat Boys doen echter een enthousiaste imitatie van The Three Stooges en hoewel ze daar niet aan kunnen tippen, stralen de mannen wel een plezier uit die de komische scènes een zekere meligheid meegeeft. Zeker geen geweldige komedie, maar dit is onschuldige, geinige meligheid en als je in een melige stemming bent...

Of eigenlijk twee dissidenten. Hoewel deze documentaire uitgebreid ingaat op de moord op de Saudische journalist, voormalig adviseur van de koninklijke familie aldaar en vrijdenkende, uitgesproken Washington Post-columnist Jamal Khashoggi, is de aandacht voor de Saudische vlogger in ballingschap Omar Abdulaziz net zo relevant. Met behulp van uitstekende animaties maakt Abdulaziz duidelijk op welke manier het Saudische regime de publieke opinie beïnvloedt en afwijkende meningen de kop indrukt. Het resultaat is een Orwelliaanse vertelling, een eerbetoon aan traditionele journalistiek, en een tijdige waarschuwing tegen de Social Media-journalistiek. Niet te missen!

De total ongeïnteresseerde ogende Pearce spekt zijn bankrekening met deze dwaze thriller die zich afspeelt in een klein Texaans stadje waar nog posters van films met Douglas Fairbanks of Richard Dix hangen. Pearce is de marshall met een duister geheim die weigert een vuurwapen te dragen. Dat komt slecht uit wanneer een bende motorrijders met een eenvoudige knip van de heggenschaar de elektriciteit en iedere vorm van telecommunicatie saboteren. Aanvankelijk lijkt het om een bankoverval te gaan, maar voor bendeleider Diablo [Devon Sawa] blijkt dat niet de enige reden te zijn. De finale is minstens zo belachelijk als de epiloog.

Halverwege deze 140 minuten durende vergaarbak van jatwerk en clichés heb ik mijn MP3-speler maar opgezet. Als deze film was terug gebracht tot een draaglijkere speelduur van 80 minuten, zou ik het nog probleemloos uitgezeten hebben, mede door de star power van Kate Winslet en Ashley Judd.

Hoofdpersoon Beatrice [Shailene Woodley] leeft in een futuristische maatschappij waarin de wereld is verdeeld in verschillende facties [The Hunger Games] en staat voor een test [The Hunger Games] waarmee zij kan bepalen tot welke factie zij wil/gaat behoren. Maar ze blijkt niet in een hokje te passen [The Host] waardoor zij een gevaar is voor de maatschappij [The Host] en haar 'afwijking' verborgen moet zien te houden voor de buitenwereld [The Host]. Boven alles is dit ronduit slaapverwerkkend saai, ook al ziet het er best aardig uit.

De overlevenden van een nucleaire aanval verschuilen zich in een complex dat onder toezicht staat van de opportunistische Mickey [Michael Biehn]. De overlevenden kennen elkaar niet en de angst voor en de onzekerheid over wat er zich buiten afspeelt veroorzaakt een gespannen sfeer waarin wantrouwen en paranoia de weg banen voor een confrontatie waarin het recht van de sterkste lijkt te gelden. Het verhaal is niet bijster origineel en de hyperkinetische montage tijdens enkele actiescènes is storend, maar de sterke cast (waaronder ook Courtney B. Vance en Rosanna Arquette) houdt dit interessant.

Hartsvriendinnen Dounia [Oulaya Amamra] en Maimouna [Déborah Lukumuena] groeien op in een mistroostige voorstad (banlieue) van Parijs, maar dat weerhoudt ze er niet van om samen te dagdromen over een toekomst waarin ze kunnen kopen, doen en laten wat ze willen. Dounia weet op sluwe wijze een wit voetje te halen bij Rebecca [Jisca Kalvanda], een machtige drugshandelaar die Dounia een kans geeft om snel geld te verdienen. Maar dan ontmoet ze Djigui [Kévin Mischel], die dans gebruikt als expressie van zijn diepste gevoelens. Een doorsnee volwassenwordingsverhaal dat een boost krijgt door inventieve regie en uitstekend spel van de twee hoofdrolspelers die een chemie hebben waar een regisseur alleen maar van kan dromen. Persoonlijk hoogtepunt: een inventief gefilmde scène waarin Dounia en Maimouna fantaseren dat ze in een gloednieuwe Ferrari rijden.

Wie zich Blind Date" van Theo van Gogh herinnert, zal waarschijnlijk meteen door hebben hoe dit allemaal gaat eindigen. "Divino Amor" speelt zich af in Brazilië in 2027, wanneer de kerk en staat gescheiden zijn en de traditionele geloofshuizen plaats hebben gemaakt voor religieuze groeperingen en fenomenen als de Drive-In Pastoor. De relatie tussen Joana [Dira Paes] en Danilo [Julio Machado] staat al enige tijd onder druk omdat zijn hun kinderwens maar niet waar weten te maken. Het stel is terecht gekomen bij een groep genaamd 'Divino Amor', die ze het geloof in de toekomst met kinderen terug heeft gegeven. Joana gebruikt haar positie als ambtenaar, waarbij ze onder anderen scheidingsverzoeken moet verwerken, om andere stellen 'binnen te halen' en zet daarmee haar baan op het spel. Ondanks al hun inspanningen raakt Joana maar niet zwanger en zoekt ze steeds vaker spirituele hulp bij een Drive-In Pastoor.

Dira Paes moest erg vaak uit de kleren in een film die opvallend veel seksscènes bevat. Wellicht wil regisseur Gabriel Mascaro daarmee de hypocrisie van de Kerk onderstrepen, die pleit voor het krijgen van kinderen maar het fysieke genot van de geslachtsdaad afwijst, maar ondanks de fysiek aantrekkelijke cast heb je het na een tijdje toch wel gezien. En inderdaad, het 'verrassende einde' was voor mij in ieder geval bepaald niet een verassing te noemen.

Footloose op het platteland van Macedonië, waar herderszoon Ahmet [Arif Jakup] droomt van een carrière als dj en een tractor uitrust met een soundsystem. Zo hoopt hij indruk te maken op Aya [Dora Akan Zlatanova], die zich met een aantal vriendinnen voorbereidt op een moderne dans op een traditioneel festival. Jong en oud, of traditioneel tegen modern, staan tegenover elkaar in een onderhoudend, maar voorspelbaar verhaal met twee hoofdrolspelers die weinig uitstralen. De doorlopende grap met de muezzin is amusant.

Hoewel de Nazi’s zich volop schuldig maken aan vervolging van en moord op allerlei minderheden, is de familie Reinhardt het muzikale neusje van de zalm in het bezette Parijs in 1943. Grote ster is Django [Reda Kateb], die zich lange tijd verre houdt van ethische kwesties tot hij kennismaakt met Louise de Klerk [Cécile de France], de (fictieve) koningin van het nachtleven. Ze maakt Django bewust van wat zich buiten zijn bubbel afspeelt en probeert hem over te halen om zijn muziek te gebruiken om het plaatselijke verzet te helpen. Kateb overtuigd in de titelrol en fans van Reinhardts jazzmuziek kunnen zich laven aan de vele muzikale intermezzo’s, maar omdat Reinhardt zich vooral bekommert om zijn eigen belangen (en die van zijn directe familie) komt hij niet erg sympathiek over. En Comar lijkt ook meer geïnteresseerd in de muziek dan in de oorlogsperikelen. Luister of kijk liever naar een album of concert van Django en kornuiten.

Dr. King Schultz [Christoph Waltz] is een premiejager die zich voordoet als tandarts. Hij heeft zijn zinnen gezet op de broeres Ellis [Doc Duhame], Big John [M.C. Gainjey] en Lil Jay Brittle [Cooper Huckabee]. Wanneer hij hoort dat slaaf Django [Jamie Foxx] de Brittle Brothers persoonlijk kent, neemt hij hem over van diens eigenaren en sluit hij een overeenkomst: als Django (met een stomme D) hem helpt deze broers te identificeren krijgt hij zijn vrijheid en een deel van de beloning. En zo begint een onconventionele, maar lucratieve samenwerking die Django de kans biedt om af te rekenen met een duister hoofdstuk uit zijn verleden. Hoewel dit in feite een update is van de Italiaanse spaghettiwesterns rondom Django won Tarantino een Oscar voor zijn scenario, waarin hij de verhoudingen tussen wit en zwart in de VS enorm uitvergroot zonder daarbij de duistere kanten te veronachtzamen. Flamboyante vertolkingen alom, maar het was Waltz die de Oscar voor beste mannelijke bijrol won. Dat is Luke Duke (of Hazzard) Tom Wopat als US Marshall Gill Tatum en er zijn talloze cameo’s, waaronder die Franco Nero die oorspronkelijk de rol van Django speelde – en die rol na deze film weer oppakte!

De IJslandse visser Guðlaugur "Gulli" Friðþórsson werd in 1984 een mediasensatie nadat hij op miraculeuze wijze na een zwemtocht van 7 uur door de Noord Atlantische Oceaan (watertemperatuur 5 graden, luchttemperatuur -3 graden) het vaste land wist te bereiken nadat zijn vissersbootje tot zinken is gekomen. Wetenschappers konden niet verklaren waarom deze te zware, kettingrokende visser in staat was zo lang te overleven in omstandigheden waarin een mens het normaal gesproken niet langer dan 20 minuten volhoudt. Ólafur Darri Ólafsson is perfect als Gulli: een eenvoudige, vriendelijke man van weinig woorden en speelt zijn rol - waarvoor hij vele uren in ijskoud water moest verblijven - zonder ooit te vervallen in melodrama. Gulli's gesprekken met een zeemeeuw roepen herinneringen op aan Wilson, de volleybal die Tom Hanks in leven hield in Cast Away. Regisseur Baltasar Kormákur zorgt met een combinatie van prachtige cinematografie van Bergsteinn Björgúlfsson en een sobere regie voor een authentieke, indrukwekkende ervaring. Op het einde komen beelden van de oorspronkelijke interviews met Gulli nog voorbij.

Joeri Dmitriev is het hoofd van de Russische mensenrechtenorganisatie Memorial Karelië. In de jaren 90 ontdekte hij twee massagraven in de bossen van Karelië, de provincie die grenst aan Finland. Na nauwgezet onderzoek vond hij schriftelijk bewijs van de identiteit van de slachtoffers die in de jaren 30 op bevel van Jozef Stalin op een geheime plaats werden geëxecuteerd en begraven tijdens ‘De Grote Terreur’. Gorter volgt Dmitriev vanaf 2016, kort voordat hij wordt gearresteerd en de Russische staatstelevisie een lastercampagne begint om zijn geloofwaardigheid aan te tasten. Sterker nog: ze doen een oprechte poging de geschiedenis naar hun hand te zetten. Zeker met de kennis van nu een opzienbarende documentaire en een demasqué van Rusland onder Poetin dat aantoonbaar steeds meer overeenkomsten vertoont met het terreurbewind van Stalin.

Tijdens een patrouille in het Midden Oosten raakt een vrachtwagen dusdanig beschadigt dat een aantal soldaten achterblijft om de lading (met een waarde van ongeveer 1.5 miljoen Euro) te bewaken tot een transporthelikopter ze komt ontzetten. Wanneer een deel van hen spoorloos verdwijnt is het aan Erik [Joes Brauers], Roy [Spencer Bogaert] en Thomas [Tobias Kersloot] om de missie te volbrengen. De onderhuidse spanning neemt toe wanneer een jongetje [Omar Alwan] uitleg eist over de verdwijning van zijn geit. Een interessant uitgangspunt dat vage herinneringen oproept aan The Flight of the Phoenix met goed acteerwerk van de drie hoofdrolspelers. Korvers scenario laat echter nog al wat steken vallen, onder anderen wanneer ze op zoek gaan naar water en Alwan doet niet meer dan steeds dezelfde verwensingen te roepen. Bovendien is er een onbedoelde homo—erotische ondertoon die bij mij behoorlijk op de lachspieren werkte. Nimmer overtuigend.

Het contact tussen broers Mark [Steve Zissis] en Jeremy [Mark Kelly] is jaren geleden ernstig bekoeld. Dat houdt verband met een zelfverzonnen meerkamp van 25 sporten en spellen die moest uitwijzen wie hun 'de beste' was en geruzie over spelregels en onvermijdelijk dus ook over de uitslag. Vooral Mark is mede daardoor in een diep dal geraakt waardoor zowel zijn geestelijke als zijn fysieke gezondheid zwak is. Wanneer de broers elkaar ontmoeten tijdens een familiebijeenkomst laat hij zich toch door Jeremy overhalen om, achter de rug van zijn bezorgde echtgenote, de 25-kamp opnieuw aan te gaan. Tragikomedie over de concurrentie tussen broers (of zussen) en de haat/liefde-verhouding die daaraan ten grondslag ligt valt niet in de valkuil van slapstick en vervalt nooit in sentimentaliteit. Het einde is wat onbevredigend, maar er zijn meer dan genoeg rake momenten.