Divines (2016)

Aangekocht door Netflix. Release: 18 november

Film is totaal niks, zonde van me tijd

Want?

In plaats van lang te zoeken gister gewoon eens de eerste de beste film op Netflix gepakt. Bleek deze. Een niet onaardig coming of age verhaal / crime story / portret van de schaduwkant van de samenleving in een franse stad (welke eigenlijk?). Weinig hoopgevend (geen eind goed, al goed einde), maar boeiend en onderhoudend genoeg hoor!

Parijs. (IMDb: "A streets teenager from dysfunctional family from a banlieue (HLMs) in Paris comes across a young dancer who turns her life upside down.")

Aardige film over een meisje dat samen met haar vriendin op het verkeerde pad belandt. Het verhaal en verloop is weinig origineel, en niet overal even geloofwaardig gebracht. Maar de film blijft wel onderhoudend en bevat een aantal goeie scenes. De twee jeugdige hoofdrolspeelsters zetten hun rollen vol enthousiasme neer. Net geen 3.5 sterren voor dit verder prima regiedebuut.

In veel opzichten vergelijkbaar met het net iets betere Bande de filles.

Zeker wel een goeie film. Goeie grimmige sfeer en de jonge actrices spelen een overtuigende rol vooral Oulaya Amamra.

Mooi, rauw, realistisch, goed geacteerd.

Vanavond op France 2, ik ben benieuwd.

Vandaag gezien op Netflix

Film won ook heel wat prijzen: (Golden Globes - Cannes - Cesars )

- Genomineerd voor 1 Golden Globe voor Beste Film in een "vreemde" taal

- Won Gouden Camera in Cannes voor Beste Regisseur "Houda Benyamina"

- Won Cesars voor "Beste eerste Film" "Beste Bijrol Déborah Lukumuena" en "Beste aankomend talent voor

Oulaya Amamra"

- Genomineerd voor Cesars "Beste Film" "Beste Regisseur"

Won ook prijzen op de filmfestivals van "Afi Fest" - "Black Reel Awards" - "Carthage Film Festival" - "Globes de Cristal Awards, France" - "Hamptons International Film Festival" - "London Film Festival" - "Lumière Awards, France" - "Munich Film Festivals" - "Toronto International Film Festival"

De innemende hoofdrolspeler steelt wat mij betreft de show hier. Ook haar vriendin speelt bijzonder aardig. Helaas vliegt de film de laatste twintig minuten nogal uit de bocht en wordt het wat mij betreft al te dramatisch.

Zonde van je tijd mensen. Wat voorspelbaar allemaal.

Mistroostig en geen sprankel hoop...

Divines bleek wel een amusant filmpje, al rijst de vraag wat een 70-jarige blanke man zoals Benoît Jacquot of Philippe Garrel met dit materiaal had aangevangen. Waarschijnlijk iets veel interessanter, aangezien de Fransen van de naoorlogse generatie toch een minimum aan cinematografische geletterdheid hebben meegekregen. Nadenken en discussiëren over 'beelden' was toen een zeer evidente tijdsbesteding in Frankrijk, naast petanquen, betogen, foulards gaan kopen bij Hermes, existentialistisch wezen en lamsbouten vreten. Debuutregisseuse Houda Benyamina lijkt, zoals veel van haar generatiegenoten, overtuigd dat de filmgeschiedenis start met Pulp Fiction. Ik durf te wedden dat zij geen seconde van haar leven over de kracht van een beeld heeft nagedacht. Nee, te druk met sneakers kopen en naar podcasts luisteren, zeker. Het resultaat is een hysterische beeldenchaos vol flauwe trucjes en publicitaire esthetiek. Een treffend voorbeeld is, zoals vaker, de nachtclubscene: jongere regisseurs lijken ervan uit te gaan dat er slechts één defaultsetting is om feestgedruis te filmen (Céline Sciamma van het thematisch vergelijkbare 'Bande de Filles' is hetzelfde bedje ziek), zijnde met dezelfde platte verafgoding als een Tomorroland aftermovie. Vergelijk dat met hoe een oude knar als Larry Clark in 'The Smell of Us' een nachtclubscène filmt.
Enfin, de 'divines' in kwestie zijn gelukkig twee fijne, getalenteerde dames en de film is wel genereus qua interesse in de leefwereld van deze jonge banlieuesardes. We leren toch heel wat bij over straattaal, jongerenhumor, dat soort dingen en we krijgen ook wel eens een plek te zien. De Arc de Triomphe, bijvoorbeeld. Het zelfbeklag en narcisisme van de jongeren wordt wel net iets teveel als een 'logisch gevolg' (van wat dan??) voorgesteld, met als dieptepunt de Christian Clavier-waardige kunstgreep om het hoofdpersonage in een roma-kamp te laten wonen, samen met haar moeder-prostituee en één of andere travestiet. Als lunch eten ze een waterige bouillon van peentjes en selder. Deze tristesse moet de kijker aanmanen om te denken dat onze divine nu eenmaal gedwongen werd tot een vlucht in de randdeliquentie! "Had geen optie, ze was broke, op de plank was er geen brood" zou Soufiane Eddyani zingen. Dit valt allemaal nog te behappen, in de mate dat je de film als een soort pseudo-feministische Scarface voor de troosteloze 21ste eeuw zou beschouwen, maar naar het einde toe, gaat Divines zoals een ontspoorde, gestolen quad, fataal uit de bocht. De personages worden 'gestraft' voor hun wandaden, als het ware door een hogere macht: het dikkerdje ontsnapt niet uit de vlammenzee, had ze maar wat gezonder moeten leven. En haar vriendin zal natuurlijk voor eeuwig door schuldgevoel verteerd zijn, niet in het minst omdat de brandweer door haar toedoen weigerde tussen te komen. De divines hadden de hulpdiensten de vorige avond immers met stenen bekogeld, wat de film een bijna kinderlijk moraliserend 'boy who cried wolf' toontje geeft en de volgende onbedoeld hilarische moraal: je mag als jongedame nog zo vrijgevochten zijn, aan de toorn des Gods ontsnapt niemand!

Ondergewaardeerdheidsalarm op Moviemeter.

Divines. Ik wilde eergisteren avond gewoon even een filmpje zien en scrolde door de hele Netflix-lijst. Of ik word ouder of het spul op Netflix is vaak oninteressant of duurt meestal twee en een half uur. En zo kwam deze titel onder mijn ogen. Jongeren in slechte wijken, laat staan de Banlieus. Met de moderne Les Miserables nog in mijn achterhoofd... Ik klikte hem aan.

En hij is zeker nog niet zo slecht. We volgen het Arabische zigeunermeisje Dounia dat het oppervlakkige en hypocriete leven in zowel haar kamp als op school meer dan zat is. Haar moeder gedraagt zich als een puber, zuipt veel en laat zich zonder problemen bespringen door de eerste de beste mannen, en op school vind ze de benauwende kaders van het systeem maar stinken. Samen met haar vriendin Mamounia droomt ze over het grote leven die de jeugd in de 21ste eeuw in de strot gedrukt krijgt. Weg uit die stinkende Getto en zijn armoede, weg uit de burgerlijkheid en streven naar het ideale leven van dure clubs, elke dag feesten, pakken euro's en mooie mannen. Maar zover zijn ze nog niet.... Nog lang niet.

Na lang nadenken besluiten ze aan te kloppen bij de vrouwelijke drugsdealer Rebecca en nemen ze het risico.
Ook al zal het ze naar verkeerde klanten brengen. Het geld wordt opgeborgen op een plek waar een verdieping beneden kunstachtige dansles wordt gegeven. De twee vriendinnen bespieden de boel, en door een situatie raakt Dounia helemaal gecharmeerd door een van de dansers.

Deze danser lijkt Dounia onbewust te willen overtuigen dat er een ander leven bestaat, maar toch is de luxe zo aanlokkelijk. Dit wordt uiteindelijk van kwaad tot erger als de meisjes de controle verliezen, de band met Rebecca op het spel komt te staan en Dounia ook nog even moet afrekenen met een van de neukertjes van haar moeder.

Het einde is nu een keer verre van een happy end.

Divines bewijst opnieuw dat films die zich in de Banlieu situeren nog altijd indrukwekkend blijven. Iedere bewoner heeft wel een verhaal en een achtergrond, zo ook hier. De beelden zijn groezelig en rauw, het acteerwerk is uitmuntend, en ook die euforische scenes als afwisseling (wanneer Dounia en Mamounia bijvoorbeeld doen alsof ze in een cabby over een Boulevard rijden, met de bijpassende geluiden van dien... en die scooterscene) waren zeer mooi gevonden. Het acteerwerk was ook overtuigend en realistisch. En ook had die travestiet een leuke aanwezigheid.

Divines is weer een mooie sterke schets van de jeugd in de 21ste eeuw, terwijl de Banlieus tijdloos blijven.

4,0*

Dat Netflix geen goede films zou maken wordt ook door deze vroege eigen productie ontkracht.

Sterk coming of age drama in een achterstandswijk wijk van een franse grootstad. Film won terecht de Camera D’or in Cannes voor het sterkste debuut. Film is dan ook overtuigend geregisseerd en wordt makkelijk gedragen door de jonge hoofdrolspekers.

Sterk 4*

Hartsvriendinnen Dounia [Oulaya Amamra] en Maimouna [Déborah Lukumuena] groeien op in een mistroostige voorstad (banlieue) van Parijs, maar dat weerhoudt ze er niet van om samen te dagdromen over een toekomst waarin ze kunnen kopen, doen en laten wat ze willen. Dounia weet op sluwe wijze een wit voetje te halen bij Rebecca [Jisca Kalvanda], een machtige drugshandelaar die Dounia een kans geeft om snel geld te verdienen. Maar dan ontmoet ze Djigui [Kévin Mischel], die dans gebruikt als expressie van zijn diepste gevoelens. Een doorsnee volwassenwordingsverhaal dat een boost krijgt door inventieve regie en uitstekend spel van de twee hoofdrolspelers die een chemie hebben waar een regisseur alleen maar van kan dromen. Persoonlijk hoogtepunt: een inventief gefilmde scène waarin Dounia en Maimouna fantaseren dat ze in een gloednieuwe Ferrari rijden.