Bande de Filles (2014)

Erg veel zin in, positieve geluiden uit Cannes. Sciamma is de coming of age director bij uitstek. Grappig ook dat ze samen met dat andere CoA wonder Linklater, ook qua titel zijn 'concurrent' is.

Ook al een tijdje benieuwd naar. Helaas hier wachten tot volgend jaar. Mooie hoofdrolspeelster trouwens (Karidja Touré). Daarnaast uitkijken naar 'de nieuwe Adèle', Qui Vive (2014), met wederom een vrouwelijke regisseuse en een film met een straat en 'immigranten' achtergrond. Nog een interessante Franse film uit dit jaar met een vrouw achter het roer is Eden (2014) (II).

Overigens genomineerd voor de Lux Prize en daarom donderdag 6 november gratis te zien in Leiden.

Een film over CATFIGHTS? Count me in! Maar helaas, Bande de Filles is eerder een film over genderrollen, te verwachten aangezien dat het stokpaardje is van regisseur Sciamma (Tomboy vond ik goed, Naissance de Pieuvres een steriel onding). De boodschap lijkt één te zijn van collectieve genderdysforie: de mannen in Bande de Filles zijn stuk voor stuk apathische losers (het meest intimiderende personage, de broer van het hoofdpersonage, zien we niet geheel ontoevallig enkel wanneer hij in het donker voor zijn Xbox ligt) die staan te popelen om hun meisjes in het strakke keurslijf van onderdanige huisvrouw te dwingen. Maar eigenlijk respecteren ze hun vrouwelijke tegenhangers pas wanneer die zich als mannen gedragen: vechten, afpersen, eerzuchtig zijn.. De hoofdpersonages worstelen dan ook allemaal met hun genderidentiteit en weten niet hoe ze zich moeten gedragen: Marieme draagt haar haar kort, bindt haar borsten in en lijkt zich tijdens haar eerste seksuele ontmoeting een beetje als man te gedragen-of is dat gewoon een teder moment bevuild door mijn perverse geest? Het personage dat zichzelf 'Lady' noemt (de naam alleen al) lijkt daar haar extravagante kleding en excessief make-up gebruik dan weer een beetje op een tranny..

Er zitten wel enkele mooie, oprechte momenten in Bande de Filles (de aandoenlijkste scène betreft een Babybel kaasje), maar de soms nogal holle esthetiek nekt Sciamma maar weer eens. Het overdreven sentimentele ambient themalied alleen al.. Sciamma doet dat discotheekdebacle uit Naissance ook nog eens over wanneer we de meiden zien dansen op Diamonds van Rihanna. Wat een leuk, onbeholpen momentje had kunnen zijn, is hier een dodelijk serieuze en redelijk belachelijke verafgoding. In prachtige blauwe neonverlichting playbacken de meisjes nagenoeg perfect en nemen ze de meest sierlijke poses aan, LIKE DIAMONDS IN THE SKY. Heel gek allemaal, vooral omdat ik zo hier en daar juist de indruk had dat Sciamma ook wel de bedoeling had om het vreselijke Amerikaanse kopieergedrag van dit soort jeugdbendes aan te kaarten. De meisjes spreken elkaar voortdurend aan met Amerikaanse slang (ongewoon in een land waar de intelligensia dwangmatig de invloed van deze wereldtaal tegenwerkt), de film begint heel typerend met een American Football match (geen rugby zoals de meeste recensenten om één of andere reden lijken te denken, niet bepaald jocks veronderstel ik) en tijdens de dansscènes glijdt de camera MTV-gewijs verleidelijk over de puberende lichaampjes van de jonge grieten en wordt er gretig ingezoomd op hun bekken-of heeft dat toch eerder te maken met de voorkeur van Sciamma?

Toch drie sterren omdat ik me wel heb geamuseerd heb met dit meidenavontuurtje. De beste fims over girl gangs blijft toch nog altijd Linda Blair vehikel Savage Streets AKA De Bloedwraak van een Meidenbende!

Was uiteindelijk gisteren niet te zien@LIFF. Wel op IFFR vernam ik!

Kreuzweg gisteren als vervanger zo te zien. Release ligt nu ook wel vlak na het IFFR gepland, dus niet echt een IFFR must see

IFFR-Preview 2015. Maar je hebt het niet van mij.

Het enige positieve aan Girlhood is de gebruik van muziek + kleuren. Maar daarvoor kijk ik wel een Refn / Martinez film. Vond het vooral weer een bevestiging van stereotypen + clichés. Met als dieptepunt de winkeldiefstal en het afpersen van deze 'domme' zwarte grietjes. Verder loopt het scenario niet lekker met wel drie verschillende eindes. Met de 'genderidentiteitsproblematiek' als klapstuk. Dat werkte al helemaal niet. Kleine teleurstelling.

Grappig, ik moest ook aan Refn denken al was ik wel heel erg blij met die stukken waar in ik na het wat onopvallende Tomboy toch weer wat van de sfeer uit haar geweldige debuut terug proefde, met name die party en dans-uitspattinkjes zijn prachtig met als hoogtepunt het met z'n allen rondspringen op dat Rihanna nummer (totaal niet mijn muziek maar zo goed gebruikt dat ik er tot mijn verbazing kippenvel van kreeg) Zowiezo is Sciamma goed in dit soort subtiele wegdroom momentjes waar je alle narigheid en cynisme even vergeet door de meiden bijna als een kind lol te zien maken. Film haalt wel nergens echt het niveau van Water Lilies, is wat overambitieus met het aansnijden van onderwerpen. Heeft niet de meest sympathieke personages wat eigenlijk stuk voor stuk schreeuwerige rotwijven zijn die niet makkelijk je medeleven winnen en vast weten te houden. Toch heb ik me graag mee laten slepen in hun wereldje. En ook al is het niet geheel vrij van vooroordelen, vooral mooi om ook eens een film te zien die zich volledig focust op de gekleurde jeugd die een keer niet uit een of andere gevaarlijke ghetto of rioolwijk komt. (3,5*)

Schitterend sociaal drama over kansloze jongeren, overwegend van zwarte huidskleur. Heel ingrijpend met goede en mooie actrices. 4 sterren

Een voortkabbelende coming-of-age film over een kansloze Frans-Afrikaanse pubermeid (probleemjongere) uit een grauwe voorstad van Parijs. Ondanks de trieste sociale achtergrond probeerde de regisseuse de productie subtiel en licht van toon te houden, maar dat maakte 'm ook voorspelbaar, kunstig en the theatraal. De cast speelde naturel.

Goeie film over een tienermeisje dat een beetje op het slechte pad raakt als ze een paar nieuwe vriendinnen krijgt. Goed neergezette personages (iets waar de prima casting ook debet aan is). Ook het milieu waarin de meiden zich bevinden komt goed uit de verf. Tegen het einde zakt het soms wat in. Verder een mooie soundtrack en de mooiste scene is als de meiden meezingen met Rihanna.

Een goed drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld....

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet onaardig. Film doet een beetje denken aan een moderne West Side Story meets La Haine.

Vooral heel treurig eigenlijk allemaal.

Kansloze jongeren die hun dromen nooit kunnen verwezenlijken en meegetrokken worden in de lijn van hun broers en zussen.

Gek genoeg blijft ook bij mij voornamelijk deze scène me het meeste bij.

Ja, dat was mooi.

Dit is dus weer zo een typische echte ‘Zonde-van-je-tijd-film’ over vier ‘françaises d'Afrique’, waarbij schrijfster/regisseuse Céline Sciamma overduidelijk Rebecca Prichards toneelstuk ‘Yard gal’ (Nederlandse titel : ‘Wild grrrl’) over de concurrentie tussen twee meidengangs in de buitenwijk van een grote Engelse stad, in haar gedachte gehad moet hebben. Het enige dat de vier meiden doen is een beetje chillen, maar vooral nog minder dan dat en dat is dus totaal niet interessant om naar te kijken. Vandaar dus : Zonde van je tijd. Voor de vier hoofdrolspeelsters, waarschijnlijk rechtstreeks van de straat geplukt was deze film hun debuut en dat is ook duidelijk te zien, met als dramatisch hoogtepunt hoofdrolspeelster Karidja Touré, die alleen maar chagrijnig kan kijken.

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat het niet de meest diepgaande film van de afgelopen jaren was, maar met "het enige dat de vier meiden doen is een beetje chillen, maar vooral nog minder dan dat en dat is dus totaal niet interessant om naar te kijken", blijf je wel heel erg aan de oppervlakte, lijkt me. Maar eerlijk is eerlijk, ik had ook op meer gehoopt

In bepaalde opzichten wat beter dan Tomboy, maar vaak just nog een stuk matiger. Waar Sciamma haar personages voorheen nog enige mystiek en ambiguïteit mee wist te geven zit je hier naar een stel schreeuwerige stereotypen te kijken. Hun leefwereldje is nou ook niet de meest boeiende om in te vertoeven, waardoor ik - ondanks dat de film er audiovisueel best aantrekkelijk uitzag - mijn klokje steeds vaker tevoorschijn hield.

Temeer omdat het allemaal ook veel te lang duurde. Die scene met het gesprek over Disneyland was eigenlijk een prima eindscene geweest, maar Sciamma vond het kennelijk nodig om daarna nog met een hoop 'een x aantal maanden later' poeha aan te komen zetten. Niet echt boeiend.

Teleurstellend dus, al zitten er, toegegeven, nog wel een handjevol sterke scenes tussen (de hierboven genoemde bijv.) en oogt de film visueel vrij strak. Kleine 2*, en dan ben ik nog gul.

Prachtige film.

Kan iemand mij het volgende vertellen:

Wil Vic een jongen zijn? Het is mij niet duidelijk of zij haar borsten heeft laten vergroten of eraf gehaald, Haar haar eraf heeft geknipt.

En wat voor werk deed zij op het laatst? Koerier of 'pleziermeisje'.

Beeld van een overwegend zwarte jeugd in de bidonvilles van Parijs.
Temperamentvol en stoer zijn in hun uiterlijk gedrag terwijl ze innerlijk, doorheen hun nietsnutterige doenerij, vol twijfels zitten.
Beseffend dat ze niet verder zullen geraken dan dat ze nu zijn en dat zelfs een crimineel parcours op hun wacht, ontbreekt het hun ook aan echte ambitie Het wazig beeld in de slotscène suggereert m.i. hun vele onzekerheden over de toekomst.
Film zonder echte hoogtepunten, zeker wat drijvend op het acteertalent van Karidja Touré en met een sterke soundtrack, vaak met dreigende ondertoon.

Mooie ingetogen film over kansarme jongeren met een migratie achtergrond. Mariem probeert onder het regime van haar opvoeding en omgeving te komen en dat zorgt voor problemen en verkeerde beslissingen. De film laat in het midden hoe zij haar leven na deze onzekere periode oppakt. Misschien als opzet door Cèline Sciamma (regie) om de kijker aan het denken te zetten.

Film over het uitzichtloze leven van jongeren in de banlieues met centraal een getroebleerde tiener (een mooie rol van Karidja Touré) die zich op zoek naar houvast en waardering aansluit bij een groepje leeftijdgenoten. Een vlak, voortkabbelend verhaal zonder veel hoogte- of dieptepunten. Ik heb van regisseur Sciamma betere films gezien.

Het relaas van enkele tienermeisjes die leven in een wereld zonder veel dromen en perspectief. Hard op school, thuis en in de straat. Het is meegaan in de stroom om het dragelijk te maken of tegen de stroom in zwemmen en alleen te staan. Zeker voor pubers op een leeftijd waarin ze volop zoeken, is het een confronterende tijd.

Het draait vooral rond het hoofdpersonage Marieme (beloftevolle Karidja Touré) die eerder weet waar ze weg wil dan waar ze naar toe gaat. Ze houdt zich wat vast aan enkele uitwegen zoals die groep vriendinnen. Als de vrijheid niet komt, moet die afgedwongen worden. Al komt stilaan het besef dat dit ook maar goed is voor het moment en geen oplossing biedt voor de toekomst.

De film is creatief soms wat geforceerd, maar heeft haar momenten wel. Ik hou wel van de scènes waar gespeeld wordt met blauw (als een metafoor voor de blues misschien?). En het onderwerp is op zich boeiend. Karidja Touré doet het zeker goed. De rest past er wel bij, maar je merkt wel dat het geen grote acteurs zijn. Céline Sciamma had ze eerder gecast om hun achtergrond dan hun acteerkwaliteiten. Slecht is het niet en ze passen wel in de rol. Maar er springt buiten Touré niemand echt bovenuit. Al bij al een aangename film, al mist het net de nodige pit om ofwel creatief ofwel maatschappelijk relevant te worden.

Wellicht de eerste film die ik gezien heb met een vrijwel volledige zwarte cast. Deze Sciamma mag er weer zijn, met vooral een sterk eerste deel, maar helaas kakt het toch wat in in de tweede helft. Opnieuw zie ik vrij veel elementen terug die we ook al in Tomboy zagen. Heel erg naturelle acteerprestaties en realistische dialogen. Op dat vlak geeft ze de jeugd van vandaag goed weer. Daar aan toegevoegd zie ik enkele nieuwe elementen. Waar in Tomboy al aandacht was voor opvallend vrij moderne muziek, krijgt dat punt zelfs nog meer aandacht in Bande de filles. Dat op zich vind ik een verademing tegenover al die andere films die nog steeds denken dat de jeugd van vandaag naar The Doors enzovoort luistert (goede band daar niet van, maar dat is het punt niet). Ik ben blij dat Sciamma niet in dezelfde val trapt, en echt Gen X / Gen Z films maakt, zoals het ook zo hoort te zijn. Al kan ik me niet van de indruk ontdoen, dat La vie d'Adèle een grote inspiratiebron was voor deze film (en mogelijk ook Spring Breakers, indirect of direct). Maar bij La vie d'Adèle is de connectie wel erg duidelijk. Daarnaast is er erg een prachtige scène in de eerste helft, en dat is wanneer het nummer Diamonds van Rihanna aan bod komt.. Het plezier van de cast straalt er echt van af op dat moment.

Toch helaas geen volledig geslaagde film. Ik vind sowieso plot en titel eerlijk gezegd wat misleidend. Op basis daarvan verwacht je een andere film. En ja, ik kan echt niet zeggen dat ik een fan ben van de laatste 30 - 40 minuten. Op het einde ontspoort het zelfs helemaal. Het is alsof de film op een gegeven moment in vuur en vlam staat, en dan als een nachtkaarsje uitgaat, omdat er geen zuurstof meer in de ruimte zit. Echt doodzonde.

Eenzame tiener [Karidje Touré] voelt zich niet veilig in haar buurt, totdat ze bij toeval aansluiting vindt bij een bende leeftijdsgenoten. Het bijzondere aan deze film is dat het gaan om een meisje. Sciamma biedt daarmee een unieke kijk op het bendeleven en de scènes waarin de meiden dansen, zingen of op andere manieren uiting geven aan hun verbondenheid voorzien het van een verfrissend perspectief, maar veel meer diepgang is er niet waardoor dit al met al toch een vrij gewoon misdaaddrama is geworden.

Voor mij op de kortfilm van Sciamma na ook één van de minste die ik van haar zag. Dat wil daarom nog niet zeggen dat dit een slechte film was, integendeel zelfs, maar weggeblazen werd ik evenmin. Het is een film die draait rond vrijheid en zorgeloosheid. Centraal staat de tiener Marieme die opgroeit in één van de banlieues rondom Parijs. De aanpak is luchtig: geen armoede, geen criminaliteit, geen drugs…

De focus berust volledig op Marieme die het niet makkelijk heeft met haar dominante broer en het feit dat ze de school beslist te verlaten. Ze sluit zich aan bij een meidenbende waarbij een hechte vriendschap ontstaat. Wel een mooie inkijk in het leven met enkele mooie scènes zoals op hotel of tijdens de prestigegevechten met andere bendes.

Film mist wat daadkracht en moddert na halfweg wat aan. Beetje zoals het leven van Marieme eigenlijk. Beetje doel- en toekomstloos. Film deed me ook denken aan het eveneens recente Britse Rocks (Film, 2019)

Niet helemaal de topfilm waar ik op hoopte, maar ook deze film maakt weer onmiskenbaar duidelijk dat Sciamma een ware specialist is in films over jonge vrouwen. Je ziet die groep vriendinnen zoveel ongein uithalen dat het ze onsympathiek zou kunnen maken, maar het is hun ontroerende samenhorigheid die je bijblijft. De veelbesproken scène in de hotelkamer met het zingen en playbacken is daar een mooi voorbeeld van. Mede door het de gehele film relatief spaarzame gebruik van muziek bruist die hele scène van de energie, en de dromerige cinematografie maakt het helemaal af.

Op dramatisch vlak had de film hier en daar wel wat sterker gekund. Naast de vele scènes die dankzij het casten van niet professionele acteurs heel naturel overkomen heb je ook regelmatig momenten die minder overtuigen, zoals bijvoorbeeld dat moment waarop Marieme de werkgever van haar moeder bedreigt. Ook had die drugsdealer/pooier wel wat eerder geïntroduceerd kunnen worden. Belangrijke gebeurtenissen gaan soms wat snel.

Het einde is uiteindelijk wel zeer krachtig. De film is boven alles een verhaal over jongeren die geen toekomst hebben en dat triest genoeg zelf ook beseffen, en een film over identiteit en rolmodellen. Marieme (een mooie rol van Karidja Touré, van wie we sindsdien helaas weinig hebben vernomen) mag je uiteindelijk ook best een soort van rolmodel noemen in de indrukwekkende manier waarop ze met ups en downs haar eigen pad probeert te kiezen. 3.5*.

Ik zag onlangs Portrait de la Jeune Fille en Feu, en die wist me volledig weg te blazen. Dat niveau haalt Bande de Filles zeker niet, maar een knappe film is het bij momenten wel.

Sciamma laat glimpen van haar talent zien, zoals in de hier al aangehaalde scène op Rihanna's Diamonds. Geweldig moment. Ook in een aantal andere scènes toont ze dat ze als geen ander op een authentieke manier meisjes kan observeren in hun universum, net zoals ze al deed in Naissance des Pieuvres en Tomboy.

Toch mist de film wat richting en naar het einde toe zakt het allemaal een beetje in. Niet haar beste werk, maar nog steeds van genoten.

3,5*