Bande de Filles (2014)

Grappig, ik moest ook aan Refn denken al was ik wel heel erg blij met die stukken waar in ik na het wat onopvallende Tomboy toch weer wat van de sfeer uit haar geweldige debuut terug proefde, met name die party en dans-uitspattinkjes zijn prachtig met als hoogtepunt het met z'n allen rondspringen op dat Rihanna nummer (totaal niet mijn muziek maar zo goed gebruikt dat ik er tot mijn verbazing kippenvel van kreeg) Zowiezo is Sciamma goed in dit soort subtiele wegdroom momentjes waar je alle narigheid en cynisme even vergeet door de meiden bijna als een kind lol te zien maken. Film haalt wel nergens echt het niveau van Water Lilies, is wat overambitieus met het aansnijden van onderwerpen. Heeft niet de meest sympathieke personages wat eigenlijk stuk voor stuk schreeuwerige rotwijven zijn die niet makkelijk je medeleven winnen en vast weten te houden. Toch heb ik me graag mee laten slepen in hun wereldje. En ook al is het niet geheel vrij van vooroordelen, vooral mooi om ook eens een film te zien die zich volledig focust op de gekleurde jeugd die een keer niet uit een of andere gevaarlijke ghetto of rioolwijk komt. (3,5*)

Schitterend sociaal drama over kansloze jongeren, overwegend van zwarte huidskleur. Heel ingrijpend met goede en mooie actrices. 4 sterren

Goeie film over een tienermeisje dat een beetje op het slechte pad raakt als ze een paar nieuwe vriendinnen krijgt. Goed neergezette personages (iets waar de prima casting ook debet aan is). Ook het milieu waarin de meiden zich bevinden komt goed uit de verf. Tegen het einde zakt het soms wat in. Verder een mooie soundtrack en de mooiste scene is als de meiden meezingen met Rihanna.

Een goed drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld....

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet onaardig. Film doet een beetje denken aan een moderne West Side Story meets La Haine.

Vooral heel treurig eigenlijk allemaal.

Kansloze jongeren die hun dromen nooit kunnen verwezenlijken en meegetrokken worden in de lijn van hun broers en zussen.

In bepaalde opzichten wat beter dan Tomboy, maar vaak just nog een stuk matiger. Waar Sciamma haar personages voorheen nog enige mystiek en ambiguïteit mee wist te geven zit je hier naar een stel schreeuwerige stereotypen te kijken. Hun leefwereldje is nou ook niet de meest boeiende om in te vertoeven, waardoor ik - ondanks dat de film er audiovisueel best aantrekkelijk uitzag - mijn klokje steeds vaker tevoorschijn hield.

Temeer omdat het allemaal ook veel te lang duurde. Die scene met het gesprek over Disneyland was eigenlijk een prima eindscene geweest, maar Sciamma vond het kennelijk nodig om daarna nog met een hoop 'een x aantal maanden later' poeha aan te komen zetten. Niet echt boeiend.

Teleurstellend dus, al zitten er, toegegeven, nog wel een handjevol sterke scenes tussen (de hierboven genoemde bijv.) en oogt de film visueel vrij strak. Kleine 2*, en dan ben ik nog gul.

Beeld van een overwegend zwarte jeugd in de bidonvilles van Parijs.
Temperamentvol en stoer zijn in hun uiterlijk gedrag terwijl ze innerlijk, doorheen hun nietsnutterige doenerij, vol twijfels zitten.
Beseffend dat ze niet verder zullen geraken dan dat ze nu zijn en dat zelfs een crimineel parcours op hun wacht, ontbreekt het hun ook aan echte ambitie Het wazig beeld in de slotscène suggereert m.i. hun vele onzekerheden over de toekomst.
Film zonder echte hoogtepunten, zeker wat drijvend op het acteertalent van Karidja Touré en met een sterke soundtrack, vaak met dreigende ondertoon.

Film over het uitzichtloze leven van jongeren in de banlieues met centraal een getroebleerde tiener (een mooie rol van Karidja Touré) die zich op zoek naar houvast en waardering aansluit bij een groepje leeftijdgenoten. Een vlak, voortkabbelend verhaal zonder veel hoogte- of dieptepunten. Ik heb van regisseur Sciamma betere films gezien.

Het relaas van enkele tienermeisjes die leven in een wereld zonder veel dromen en perspectief. Hard op school, thuis en in de straat. Het is meegaan in de stroom om het dragelijk te maken of tegen de stroom in zwemmen en alleen te staan. Zeker voor pubers op een leeftijd waarin ze volop zoeken, is het een confronterende tijd.

Het draait vooral rond het hoofdpersonage Marieme (beloftevolle Karidja Touré) die eerder weet waar ze weg wil dan waar ze naar toe gaat. Ze houdt zich wat vast aan enkele uitwegen zoals die groep vriendinnen. Als de vrijheid niet komt, moet die afgedwongen worden. Al komt stilaan het besef dat dit ook maar goed is voor het moment en geen oplossing biedt voor de toekomst.

De film is creatief soms wat geforceerd, maar heeft haar momenten wel. Ik hou wel van de scènes waar gespeeld wordt met blauw (als een metafoor voor de blues misschien?). En het onderwerp is op zich boeiend. Karidja Touré doet het zeker goed. De rest past er wel bij, maar je merkt wel dat het geen grote acteurs zijn. Céline Sciamma had ze eerder gecast om hun achtergrond dan hun acteerkwaliteiten. Slecht is het niet en ze passen wel in de rol. Maar er springt buiten Touré niemand echt bovenuit. Al bij al een aangename film, al mist het net de nodige pit om ofwel creatief ofwel maatschappelijk relevant te worden.

Eenzame tiener [Karidje Touré] voelt zich niet veilig in haar buurt, totdat ze bij toeval aansluiting vindt bij een bende leeftijdsgenoten. Het bijzondere aan deze film is dat het gaan om een meisje. Sciamma biedt daarmee een unieke kijk op het bendeleven en de scènes waarin de meiden dansen, zingen of op andere manieren uiting geven aan hun verbondenheid voorzien het van een verfrissend perspectief, maar veel meer diepgang is er niet waardoor dit al met al toch een vrij gewoon misdaaddrama is geworden.

Voor mij op de kortfilm van Sciamma na ook één van de minste die ik van haar zag. Dat wil daarom nog niet zeggen dat dit een slechte film was, integendeel zelfs, maar weggeblazen werd ik evenmin. Het is een film die draait rond vrijheid en zorgeloosheid. Centraal staat de tiener Marieme die opgroeit in één van de banlieues rondom Parijs. De aanpak is luchtig: geen armoede, geen criminaliteit, geen drugs…

De focus berust volledig op Marieme die het niet makkelijk heeft met haar dominante broer en het feit dat ze de school beslist te verlaten. Ze sluit zich aan bij een meidenbende waarbij een hechte vriendschap ontstaat. Wel een mooie inkijk in het leven met enkele mooie scènes zoals op hotel of tijdens de prestigegevechten met andere bendes.

Film mist wat daadkracht en moddert na halfweg wat aan. Beetje zoals het leven van Marieme eigenlijk. Beetje doel- en toekomstloos. Film deed me ook denken aan het eveneens recente Britse Rocks (Film, 2019)

Ik zag onlangs Portrait de la Jeune Fille en Feu, en die wist me volledig weg te blazen. Dat niveau haalt Bande de Filles zeker niet, maar een knappe film is het bij momenten wel.

Sciamma laat glimpen van haar talent zien, zoals in de hier al aangehaalde scène op Rihanna's Diamonds. Geweldig moment. Ook in een aantal andere scènes toont ze dat ze als geen ander op een authentieke manier meisjes kan observeren in hun universum, net zoals ze al deed in Naissance des Pieuvres en Tomboy.

Toch mist de film wat richting en naar het einde toe zakt het allemaal een beetje in. Niet haar beste werk, maar nog steeds van genoten.

3,5*