Meningen

Uitzonderlijke documentaire waarin filmmaker Linda Johnson, allicht geïnspireerd Chantal Akermans No Home Movie, in goed overleg met haar vader Dick, een gepensioneerde psychiater, een film maakt over zijn laatste levensjaren vanaf het moment dat hij wegens Alzheimer bij zijn dochter intrekt. Linda en Dick maken meteen duidelijk dat ze uit ervaring putten: hun echtgenote/moeder overleed eveneens na een langdurige worsteling met dementie. Een combinatie van optimisme en realiteitszin overheerst, zeker wanneer Linda haar vader confronteert met zijn vreemde gedragingen van de dag daarvoor. De openheid tussen vader en dochter, hun bereidheid en kracht om iets bijzonders te maken van deze periode, zijn zonder enige twijfel inspirerend. Maar wat deze documentaire tot meesterwerk verheft zijn de surrealistische reconstructies en fantasiesequenties die vader en dochter samen filmen en een finale die je onmogelijk onberoerd kan laten. Absoluut niet zwaarmoedig en sentimenteel, maar hoopgevend en hartverwarmend.

Lt. Bobbie Briggs [Krista Grotte Saxon] ondervraagt Lexie [Monaye Moyes], de enige overlevende van een bloedbad in een boerderij waar volgens een Urban Legend meer dan 150 jaar geleden een vloek werd uitgesproken waardoor Devilreaux [Vincent M. Ward] zo nu en dan wat mensen met een bijl om zeep helpt. Ik weet nog steeds niet wat slechter is: de dodelijk saaie proloog, of de belachelijke flashback die de reden voor de vloek verklaart. Alleen spannend bedoelde muzikale cues helpen je onthouden dat we met een horrorfilm te maken hebben, want Churchills scenario en regie zijn van een uitzonderlijk laag niveau. Gelukkig kon ik zo nu en dan gniffelen om het abominabele acteerwerk. Alsof het nog niet erg genoeg is dat het verhaal gejat is van Candyman: Tony Todd heeft een klein rolletje als de man die een belangrijk aandeel heeft in het ontstaan van de vloek. Een beetje jammer.

Een man [Jesuthasan Antonythasan], vrouw [Kalieaswari Srinivasan] en een meisje [Claudine Vinasithamby] doen zich voor als Deephan Natarajan, zijn echtgenote Yalini en dochter Illayaal om Sri Lanka te ontvluchten asiel te krijgen in Frankrijk. Deephan vindt werk als conciërge van een appartementencomplex waar Yalini werkt als persoonlijke verzorger van mr. Habib [Faouzi Bensaidi]. Wanneer blijkt dat Habibs zoon Brahim [Vincent Rottiers] een conflict heeft met criminelen raken Deephan en Yalini betrokken bij een gewelddadig conflict waarin de regels anders zijn dan in Sri Lanka. Goed geacteerd misdaaddrama heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar dankzij goed uitgewerkte personages blijft dit desondanks boeien.

Het relaas van twee echtparen, directe familie van elkaar, wiens leven net zozeer getekend wordt door een tragisch ongeluk als door de politiek en sociaal-culturele verandering van hun vaderland China. De volwassenen zijn geboren in het tijdperk van Mao en moeten zich tot hun grote verdriet schikken in een wet die slechts één kind per gezin toestaat.

De meesterlijke regie van Xiaoshuai Wang is voelbaar in de tot in de details uitgedachte camerastandpunten, het uitstekende acteerwerk en het gebruik van die afwisselend ongemakkelijke en rustgevende stiltes die het menselijk leven tekenen. Die stiltes stellen je geduld op de proef, maar het is een sleutelelement in een film waarin zwijgen - en de zwijgcultuur die het 'oude' China typeert - een grote invloed heeft op de levens van de hoofdpersonen. Xiaoshuai Wang vertelt het verhaal niet-chronologisch waardoor de diepere lagen achter de familiegeschiedenis en de bijbehorende emoties zich geleidelijk ontvouwen gedurende een periode van ruim 30 jaar, beginnend in de jaren '80. De make-up is volstrekt overtuigend, maar juist daardoor moet je zeker in het begin regelmatig goed kijken wie nou eigenlijk wie is, maar wie geduld kan opbrengen en bij de les weet te bleven zal zich zeker laten meeslepen door het genuanceerde spel en met een flinke brok in de keel de bioscoopzaal verlaten.

Een passende titel want dit prachtig gefilmde en bij vlagen briljant geacteerde psychologische drama doet 130 minuten aanvoelen als een dag. Ontzettend uitgerekt verhaal van een mysterieuze man die terugkeert naar de plaats waar hij twintig jaar geleden een zomer doorbracht met een eveneens mysterieuze vrouw. Veelvuldig bejubeld, maar dit stelt je geduld wel heel erg op de proef. Als de scene met appel uit weet te zitten, haal je het einde waarschijnlijk wel.

Het plot is onnodig ingewikkeld, de film duurt te lang en de CGI-effects zijn lang niet altijd overtuigend. Maar dit moordmysterie is een prachtige, kleurrijke productie met schitterende kostuums en onder de regie van de uiterst ervaren Tsui Hark zijn de actiescènes ronduit adembenemend.

Een fraaie hybridge van politiek docudrama en animatiefilm waarin het boek van Ryszard Kapuscinski, gebaseerd op diens persoonlijke ervaringen als oorlogscorrespondent, op enerverende wijze tot leven is gebracht. Na een heldere uiteenzetting over de complexe politieke situatie in Angola rondom de onafhankelijkheidsverklaring, volgen we de Poolse journalist Ryszard 'Rico' Kapuscinski tijdens zijn pogingen om steeds dieper door te dringen in het hart van het conflict. Deze reconstructie is gefilmd als een animatiefilm maar wordt regelmatig afgewisseld met interviews met de échte personages. Het resultaat is zeer meeslepend, vooral omdat regisseurs Raúl de la Fuente en Damian Nenow er op deze manier in slagen om deze sleutelfiguren uit de ontstaansgeschiedenis van het onafhankelijke Angola op een levendige en realistische wijze tot leven brengen. De animatiestijl is grotendeels sober, waardoor de paar prachtig vormgegeven droomsequenties des te meer indruk maken. Het resultaat is een inzichtelijke documentaire die nooit als een documentaire aanvoelt en daardoor juist meer beklijft.

Hoewel Hitchcock niet erg enthousiast was over de 3D-effecten in deze verfilming van het succesvolle gelijknamige toneelstuk, is dit in 3D superieur aan het gros van de films die in de 21e eeuw volgens dit procedé zijn verschenen. Milland is perfect als de intelligente, charmante ex-tennisser Tony Wendice die zijn echtgenote Margot [Grace Kelly] wil laten vermoorden en een oude kennis [Anthony Dawson] met een schimmig verleden door middel van chantage overhaalt om de moord te plegen. Zo neemt Tony niet alleen wraak voor Margots affaire met Amerikaan Mark Halliday [Robert Cummings], maar kan hij ook aanspraak maken op haar erfenis. Tony heeft de perfecte moord tot in de puntjes voorbereid, maar wanneer zijn plan door het lot wordt gedwarsboomd moet hij improviseren om alsnog zijn zin te krijgen. Zal hij hoofdinspecteur Hubbard [John Williams] en detectiveschrijver Mark nog eens te slim af kunne zijn? Fans van Columbo zullen zich extra vermaken met dit knap geregisseerde drama, ook dankzij de sterke cast en Hitchcock intelligente gebruik van kleur. En Dimitri Tiomkins muzikale score mag er ook zijn.

Khebizi maakt een verpletterende indruk in haar speelfilmdebuut als de 19-jarige Liane die hoopt te ontsnappen aan haar werkloze moeder [Andréa Besond] en een pijnlijke voorgeschiedenis door influencer te worden. Ze doet er werkelijk alles aan om genoeg YouTube-volgers te krijgen om haar kansen op een rol in de Franse versie van de realityshow ‘Temptation Island’. Op basis van de positieve feedback bij haar casting call rekent ze zich al rijk, maar haar moeder en haar vriendinnen (allemaal jonge moeders) nemen haar nauwelijks serieus. Bovendien voelt ze zich verantwoordelijk voor haar zusje (en Mini-Me) Alicia [Ashley Romano]. De enige die Lianes steunt is Dino [Idir Azougli] die haar verleden als geen ander kent. Liane komt in het begin over als het clichébeeld van de narcistische Barbiepop en wekt weinig sympathie op, maar in de tweede helft ontdekken we geleidelijk meer over haar verleden en ontwaren de kwetsbaarheid achter de Lianes bravoure. Bijna verpest door een gemakzuchtige, onbevredigende ontknoping.

Rond de tijd van haar geruchtmakende interview met Martin Bashir [Prasanna Puwanarajah] van BBC Panorama over haar vastgelopen huwelijk met Prince Charles, ontmoet Diana hartchirurg Hasnat Khan [Naveen Andrews] met wie ze een affaire krijgt. De relatie wordt bemoeilijkt door de constante aanwezigheid van paparazzi. Watts is uitstekend en het scenario geeft wat inzicht in de haat/liefdeverhouding tussen Diana en de pers en Diana’s unieke empathische vermogen met de patiënten die ze in het ziekenhuis ontmoet, maar diepgravend of verrassend is dit niet.

Deze unieke documentaire werpt nieuw licht op de rol van de koninklijke familie in de periode in de eerste week van september 1997, toen voormalig prinses Diana Spencer bij een auto-ongeluk om het leven kwam. De beide prinsen verleenden namelijk hun medewerking en spreken openhartig over hoe hun vader en grootouders hen opvingen. Het beeld dat ontstaat is er ééntje van zorgzame familie die het belang van de prinsen stelt boven dat van het volk. Het maakt ook duidelijk hoe moeilijk de positie van Koningin Elizabeth was en hoeveel druk er stond op Tony Blairs formele reactie op Diana's dood. Een nieuw perspectief op een roerige tijd die, mede dankzij de waardige opstelling van William en Henry, er toe leidde dat het volk het Koninklijk Huis opnieuw in de harten sloot.

Niet te verwarren met "Diana: 7 days", maar vormt daarmee wel een aardig tweeluik. Deze documentaire kijkt terug op de 7 dagen tussen Diana's dood bij een auto-ongeluk in Parijs en haar herdenkingsdienst, maar dan door de ogen van indirect betrokkenen, waaronder vrienden en personeel van Diana en journalisten. Voor diegenen die het bewust hebben gemaakt biedt deze documentaire derhalve nauwelijks nieuwe perspectieven, maar het is een degelijke terugblik op zeven dagen die de koninklijke familie zeker op hun grondvesten deden schudden.

Minnie Goetze [Bel Powley] is een doorsnee 15-jarige meisje uit San Francisco op zoek naar haar identiteit en daarbij hoort het verkennen van haar seksualiteit. Haar eerste seksuele ervaring heeft ze met de 34-jarige Monroe [Alexander Skarsgård], de vriend van haar moeder [Kristen Wiig] en het blijft niet bij een onenightstand. Minnie experimenteert ook met jongens van haar eigen leeftijd en dankzij Kimmie [Madeleine Waters] verkent ze de mogelijkheden die het nachtleven te bieden heeft op seksueel gebied. Speelt zich af in de jaren 70 waarin de seksuele moraal veel vrijer was dan nu, maar toch is dit een gewaagd komisch drama dat op knappe wijze enige inzicht geeft in de verwarring die de meeste tieners doormaken tijdens hun puberteit en seksuele ontdekkingsreis. Powley is ontwapenend in de hoofdrol en Heller maakt effectief gebruik van cartoons om Minnies gedachten en gevoelens te visualiseren. Logisch ook, want dit is een bewerking van een geïllustreerde roman van Phoebe Gloeckner.

Deze documentaire volgt Gregor J.M. Weber tijdens de voorbereiding op een tentoonstelling van de werken van Johannes Vermeer in het Rijksmuseum in Amsterdam. Een bijzonder lastig opgave, want van er zijn maar 37 werken toegeschreven aan Vermeer en over 16 daarvan bestaat twijfel over de authenticiteit. Weber moet reist de wereld af om andere musea over te halen hun werk te lenen en laat de authenticiteit van enkele twijfelgevallen onderzoeken. De druk is zichtbaar en zorgt voor de nodige dramatiek, maar we zijn ook getuige van de oprechte bewondering voor Vermeer en de gevoelens die loskomen bij het vasthouden van een meesterwerk. En aan de hand van specialisten krijgt ook de leek inzicht in wat Vermeer zo uniek maakt en hoe je een meesterwerk kunt onderscheiden van een middelmatige imitatie.

Uitzonderlijke documentaire waarin filmmaker Linda Johnson, allicht geïnspireerd Chantal Akermans No Home Movie, in goed overleg met haar vader Dick, een gepensioneerde psychiater, een film maakt over zijn laatste levensjaren vanaf het moment dat hij wegens Alzheimer bij zijn dochter intrekt. Linda en Dick maken meteen duidelijk dat ze uit ervaring putten: hun echtgenote/moeder overleed eveneens na een langdurige worsteling met dementie. Een combinatie van optimisme en realiteitszin overheerst, zeker wanneer Linda haar vader confronteert met zijn vreemde gedragingen van de dag daarvoor. De openheid tussen vader en dochter, hun bereidheid en kracht om iets bijzonders te maken van deze periode, zijn zonder enige twijfel inspirerend. Maar wat deze documentaire tot meesterwerk verheft zijn de surrealistische reconstructies en fantasiesequenties die vader en dochter samen filmen en een finale die je onmogelijk onberoerd kan laten. Absoluut niet zwaarmoedig en sentimenteel, maar hoopgevend en hartverwarmend.

Dictator Generaal Aladeen [Sacha Baron Cohen], bijgenaamd ‘Mad Dog Of Wadiya’, reist met zijn oom Tamir [Ben Kingsley] naar de VS voor een bijeenkomst van de Verenigde Naties. Bij aankomst wordt hij ontvoerd en neemt een van zijn dubbelgangers zijn plaats in. Aladeen weet te ontsnappen, maar kan niemand ervan overtuigen dat hij de echte Aladeen is. Met hulp van cateraar en mensenrechtenactivist Zoey [Anna Faris] hoopt hij binnen te dringen bij de belangrijke conventie en een (voor hem) politieke catastrofe te voorkomen. Vol infantiele en politiek incorrecte grappen, maar waar die bij Borat gebruikt werden als een ontmaskering van de hypocrisie van de westerse samenleving, heeft het hier geen hogere functie. Het resultaat is dan ook een flauwe, kinderachtige en teleurstellend oppervlakkige komedie.

Standaard volwassenwordingsdrama speelt zich af in 2008 en heeft vanwege de nadrukkelijke aanwezigheid van MySpace een zekere nostalgische waarde, maar dat is het dan ook wel. Chris “Wang” Wang [Izaac Wang] is een Amerikaanse jongen met Taiwanese ouders. Omdat zijn vader werkt in Taiwan, ontbreekt een vaderfiguur en – net als zijn zus [Shirley Chen] – reageert Chris zijn frustraties af om zijn moeder [Joan Chen]. De vriendengroep is iets te kleurrijk om realistisch over te komen, terwijl Chang zelf te kleurloos is om de interesse vaste te houden.

Dit is de blauwdruk voor de perfecte actiefilm en is talloze keren geïmiteerd, maar zelden met succes. En hoewel de technische ontwikkelingen het bijna 30 jaar mogelijk maken om nog spectaculairder te zijn, staat Die Hard nog altijd als een huis. Het is hoe dan ook perfect studiemateriaal, omdat het alle ingrediënten bevat die een goede actiefilm behoort te hebben: een simpel verhaal, een plot vol verrassende wendingen, een goede balans tussen actie, suspense en verlichtende humor, goede karakteriseringen waardoor we ons kunnen identificeren met ‘the good guys’ en een intelligente, imposante schurk waar we ons lekker tegen kunnen afzetten.
Hoofdrolspeler Bruce Willis had al een paar jaar succes in de serie “Moonlighting” en had in de film “Blind Date” ook al een redelijk succesvolle film achter zijn naam staan, maar dit was de film die hem tot wereldster bombardeerde en tot één van de populairste actiehelden van de jaren ’90.

Willis speelt de rol van de New Yorkse politieagent John McLane, die zijn vliegangst heeft overwonnen voor een bezoek aan Holly [Bonnie Bedelia] met wie hij weliswaar nog getrouwd is, maar die naar Los Angeles is verhuisd om daar carrière te kunnen maken. Op de vooravond van Kerst ontmoet hij Holly tijdens de Kerstreceptie op de 30e verdieping van een kantoorgebouw in een poging tot verzoening te komen.. Wanneer een groep terroristen onder leiding van Hans Gruber [Alan Rickman] het gebouw bezet en de aanwezigen – waaronder de machtige, steenrijke eigenaar van het bedrijf – gijzelt, is John de enige die uit handen van Gruber en zijn handlangers weet te blijven. Maar wanneer John contact probeert te zoeken met de politie, weet Gruber dat er nog iemand in het gebouw is en dat hij die koste wat kost moet zien uit te schakelen. John weet dat hij zijn vrouw en de andere gijzelaars alleen kan redden als hij hulp krijgt van buitenaf. Die hulp komt van Sergeant Al Powell [Reginal VelJohnson], een doodgewone agent die echter niet kan voorkomen dat de plaatselijke autoriteiten de ene na de andere verkeerde beslissing nemen, terwijl John moet overleven in een levensgevaarlijke kat-en-muisspel.

Het basisverhaal is simpel: één man moet zijn gegijzelde vrouw uit de handen van terroristen redden. Het plot bevat echter talloze twists, want McLane moet steeds improviseren om te overleven, terroristen uit te schakelen of op het verkeerde spoor te zetten en om de hulp van buitenaf te krijgen die hij nodig heeft. Alan Rickman is het schoolvoorbeeld van de Britse toneelacteur die perfect gestalte weet te geven aan een schurk die meedogenloosheid combineert met intelligentie. In dat opzicht is Grubers eerste ontmoeting met McLane een hoogtepunt. Deze scène laat ook zien dat regisseur McTiernan op effectieve wijze visuele middelen weet in te zetten om de gedachten van beide karakters over te brengen zonder dat ze die uitspreken. Maar Die Hard is ook een eerbetoon aan ‘die goeie ouwe tijd’ waarin de explosies die je op het scherm ziet nog echt zijn en niet uit een computer zijn getoverd. “Die Hard” is het ultieme bewijs dat waar het gaat om explosies er niets beters is dan ‘the real thing’ en dit is een eerbetoon aan het de pyrotechnici die hier een huzarenstukje afleveren dat nooit meer zal worden geëvenaard. Je kunt natuurlijk blijven mekkeren over het feit dat het vroeger beter was, maar je kunt ook gewoon Die Hard nog eens kijken. Tijdloos vermaak van het allerbeste soort. YIPPEE KI YAY!

Filmversie van de gelijknamige Emmy-genomineerde serie waarin Kevin Hart na zes films als komische sidekick van Dwayne “The Rock” Johnson snakt naar een kans om te bewijzen dat hij een bonafide actiester is. Wanneer de succesvolle actieregisseur Claude van de Velde [Jean Reno] laat weten met hem te willen werken, grijpt hij die kans met beide handen aan. Daarvoor moet hij eerst een bootcamp doorlopen onder begeleiding van Ron Wilcox [John Travolta], die hem plaatst in een omgeving waar de scheidslijn tussen echte en gefingeerde actie haast onzichtbaar is. Zit vol geestige vondsten, waaronder de Kevin Hart-dummy (“O Hell No”) en een bijrol voor Josh Hartnett als Josh Hartnett en Travolta was lange tijd niet zo goed en in zijn element. Maar scenaristen Tripper Clandy en Derek Kolstad overspelen hun hand in het laatste half uur met te veel plotwendingen, mogelijk omdat ze geen betere manier konden verzinnen om tot een speelduur van 90 minuten te komen. Zeker een kijkje waard en stukken beter dan het vervolg: Die Hart: Die Harder.

Door het succes van de actiethriller The Jeffersons zijn Kevin Hart en Jordan King [Nathalie Emmanuel] actiesterren geworden. Maar Hart vindt het maar niets dat hij veel moet werken met green screen en dat de studio voor elke stunt een stand-in gebruikt. Dus hij is blij wanneer producent Karl [Greg Kriek] hem de kans biedt om een film te maken in Oost-Europa, waar de strikte regels van Hollywood niet gelden. Net als in Die Hart komt Hart in een situatie waarin hij realiteit en enscenering niet van elkaar kan onderscheiden. Ben Schwartz speelt Harts irritante, karikaturale persoonlijke assistent en een vroege scène, waarin Hart aangeeft hoe ver hij wil gaan om de film te maken, geeft aan dat dit vervolg op Die Hart beduidend meer leunt op puberale humor. Traag, flauw en Travolta wordt node gemist. Maar als het je leuk lijkt om John Cena met een langharige blonde pruik te zien, dan is dit je kans!

Schrijver Grace [Jennifer Lawrence] betrekt met de drankzuchtige Jackson [Robert Pattinson] het afgelegen huis van een gestorven familielid in de hoop dat ze daar haar aanstaande moederschap kan combineren met haar schrijverschap. In flarden komen we meer over Grace en Jackson te weten voor en tijdens de zwangerschap. Zodra de baby verschijnt, stort Lawrence zich vol overgave op haar rol, met als resultaat een ongeremd, vaak karikaturaal portret van een vrouw met postnatale depressie. Het helpt niet dat Pattinson zich ook schuldig maakt aan overdreven acteren in deze iets te wanhopige poging van Lawrence om mee te dingen naar een Oscar. Het beste werk komt van Spacek als Graces moeder en van LaKeith Stanfield als een mysterieuze man die ondanks zijn beperkte schermtijd in je hoofd blijft spoken.

Diepgaand portret van misschien wel de meest verafgode sportman van zijn generatie. Fascinerende archiefbeelden en commentaren van sleutelspelers in het relaas van Maradona - waaronder Diego zelf - tonen hoe het briljante, maar zeer onzeker straatschoffie Diego dusdanig zoveel moeite had met de druk en de media-aandacht dat hij met het flamboyante, zelfverzekerde alter-ego Maradona op de proppen kwam. "Met Diego zou ik naar het eind van de wereld reizen, maar met Maradona zou ik geen stap zetten", aldus Fernando Signorini, Maradona's persoonlijke trainer tijdens diens hoogtijdagen bij Napoli. Regisseur Asif Kapadia toont de combinatie van bedrog en genialiteit waarmee hij tijdens het WK 86 revanche nam voor de door zijn vaderland verloren Falkland-oorlog en hoe voetbalclub Napoli aan zijn hand transformeerde van een alom beschimpte degradatiekandidaat tot kampioen van Italië en Europa. Het toont tevens waarom en hoe hij ineens van zijn voetstuk viel nadat hij in de halve finale van het WK 1990 in Napoli een penalty tegen Italië feilloos binnen schoot. Een even fascinerende als schrijnende studie naar de manier waarop media een eenvoudige jongen kunnen maken en breken, alsmede een best-of en worst-of Maradona's carrière (waaronder de beruchte charge door De Slager van Bilbao en Maradona's genadeloze wraakactie na afloop van de finale van de Copa Del Rey 1984).

Edward [Sebastian Stan] ondergaat een experimentele medische behandeling die hem verlost van het Proteus-syndroom (informeel ook ‘Elephant Man Disease’) dat in de weg staat van een succesvolle acteercarrière. Wanneer zijn voormalige buurvrouw Ingrid [Renate Reinsve] een toneelstuk blijkt te hebben geschreven over haar vriendschap met Edward, doet de inmiddels “genezen” Edward met een masker van zijn oude gezicht onder een valse naam auditie. Ironisch genoeg dreigt de rol van zijn leven (“Ik ben Edward!”) aan zijn neus voorbij te gaan door de verschijning van Oswald [Adam Pearson], een acteur die (u raadt het al) Proteus-syndroom heeft. Schimbergs cameraregie is statisch, maar zijn scenario is vernuftig opgebouwd en Stan, Reinsve en Pearson zijn uitstekend.

In 1938 huurt Edith Pretty [Carey Mulligan] 'opgraver' Basil Brown [Ralph Fiennes] in omdat ze vermoedt dat één van de heuveltjes op haar land van archeologische waard kan blijken te zijn. Wanneer Brown een unieke vondst doet dagen er al snel archeologen op die Brown opzij willen zetten en de verantwoordelijkheid (en de eer) willen opeisen. Prachtig gefotografeerd historisch drama over een unieke vondst die nog steeds in het British Museum te bekijken is. Subplots rondom de aanstaande oorlog en de romantische perikelen van archeologen Stuart [Ben Chaplin] en Peggy [Lily James] werken eerder verstorend dan verrijkend, maar dat ligt niet aan de uitstekend acterende cast.

Oliemagnaat “Digger” Rockwell [Tom Cruise] negeert waarschuwingen voor een gigantische ramp als hij zijn boringen op Groenland niet stopt. Wanneer de gevolgen daarvan duidelijk worden, slaat hij de handen ineen met president Compson [John Goodman] om narratief zo te beïnvloeden dat de VS niet als schurk, maar als redder in nood wordt gezien. Prekerige satire is (bewust) zo over-the-top geacteerd, dat je misschien al bent afgehaakt voor Iñárritu onthult dat er een dubbele laag is. Sterker nog: uiteindelijk zijn er vier “levels”. Intellectueel prikkelend, of onuitstaanbaar pretentieus? Het is in ieder geval uniek. Schoolvoorbeeld van ‘love-it-or-hate-it’.

Ironisch genoeg blijf ik in het midden hangen.

Tim [Jake Johnson] en Lee [Rosemarie De Witt] vormen samen met hun zoon Jude [Jude Swanberg] een ogenschijnlijk stabiel gezin. Hij wroet wat in de tuin met zijn vrienden en vindt interessante voorwerpen, zij gaat met Jude op bezoek bij haar ouders. Er dreigt zowaar een verhaal om de hoek komen te kijken wanneer een buurman voorbij komt, maar helaas weigert Joe Swanberg verder te gaan dan te luisteren naar levensbeschouwend geleuter van twee egocentrische figuren in nauwelijks overtuigende, ogenschijnlijk geïmproviseerde scènes. Volstrekt nietszeggend, maar wat een ondersteunende cast!

Wanneer een restaurantketen de familie Trom de kans biedt op hun eigen restaurant mits ze binnen een bepaalde tijd voldoende omzet weten te draaien, gaan ze daar gretig op in. Maar Dik [Michael Nierse] merkt al gauw dat er in Dunhoven geen plaats is voor corpulente families. Sterker nog: de gehele bevolking is geobsedeerd door ‘verantwoord eten’ en bewegen. Terwijl Ma Trom [Eva van der Gucht] verkikkerd raakt op fitnesstrainer Dolf [Thijs Römer] vindt Dik een onverwachte vriend in Lieve [Fiona Livingston], de voorbeeldig slanke dochter van gezondheidsgoeroe Sonja Slager (!) [Loes Haverkort] die stiekem net zo dol is op snoep en vettigheid als Dik. Nierse is perfect in de hoofdrol en ook Van der Gucht en Marcel Musters (als Pa Trom) scoren hogen ogen. Thijs Römer is hilarisch als de fanatieke sporter, maar Toonen laat een deel van de cast flink schmieren, waaronder Haverkort en Plien Bennekom als de juf. Toch een charmante familiefilm met een optimistische toon en een positieve boodschap.

Dikkertje Dap [Liam de Vries] staat bepaald niet te trappelen om naar school te gaan. Want dat betekent dat hij veel minder tijd kan doorbrengen met zijn beste vriend, de giraf Raf [stem: Yannick van de Velde]. Raf vraagt zich bovendien af waarom hij zelf niet naar school hoeft. Gebaseerd op het gedicht en kinderliedje van Annie MG Schmidt is dit een pretentieloze, maar inhoudelijk ook wat magere familiefilm geworden over de eerste grote verandering in het leven van de meeste kinderen met goed spel van De Vries en een aangenaam luchtige benadering.

Meer actie, veel beter uitgewerkte personages en waardevolle lessen over het ontdekken van de wereld, samen werken, samen spelen en het leren omgaan met verschillen maken dit veel beter dan Dikkie Dik En De Verloren Knuffel. Op een winterse dag willen Dikkie Dik en Poes Muis sleeën in de duinen. Blaf, de grote, luidruchtige nieuwe hond van de buren, wil graag mee, maar vooral Poes Muis ziet dat niet zitten. Vol grappige slapstick , amusante visuele vondsten (de eendjes stelen de show) en ontwapenende momenten en voorzien van afwisselende, leuke meezingers. Ook uitgebracht in een Vlaamse versie van Jan Decleir als verteller. Opgedragen aan de in december 2023 overleden schrijver en coproducent Burny Bos, die tijdens de aftiteling te zien is met zijn eigen kat. Liefhebbers van kattenvideo's mogen de aftiteling niet laten schieten!

De avonturen van Dikkie Dik waren decennialang vaste prik als voorleesboek in Sesamstraat. Daarin was het een item van nog geen 2 minuten, maar dat weerhield producent en verteller Burny Bos niet van een poging om het format uit te rekken tot meer dan een uur! Dikkie Dik is zijn favoriete knuffel kwijt. Poes Muis helpt hem bij zijn zoektocht, eerst in het huis en uiteindelijk daarbuiten. Onderweg ontmoeten Dikkie Dik en Poes Muis dieren en komen er wat matig gezongen en bepaald niet memorabele liedjes voorbij. Van den Bosch en Verkerk voegden de stemmen van kinderen toe in een poging kijkers actief te betrekken bij het verhaal. Helaas is het verhaal zo mager dat zelfs peuters er waarschijnlijk geen uur voor stil kunnen zitten. Opgedragen aan Bos, een onderwijzer die 50 jaar lang een sleutelfiguur was in de wereld van Nederlandse jeugdfilms en -series en in 2023 overleed.