Dìdi (2024)

Tijdens filmfestival Roffa Mon Amour 14-08 tm 21-08 2024 beleef je elke avond een ander filmavontuur op het kunstenaarsterrein Brutus.

Open met de Nederlandse première van Dìdi (2024)

en geniet van films als Battle Royale (2000) (= Batoru Rowaiaru (2000) )

en Caramel (2007) (= Sukkar Banat (2007) ).

Met de kortingscode ReadMonAmour kost een kaartje maar €8,50 in plaats van €12,00

Wednesday, August 14

Brutus, Keileweg 18, 3029 BS Rotterdam

15€ (1 drink included)

Film start 21.30 Roffa Mon Amour - roffamonamour.com

Opening Night 2024: Dìdi - Roffa Mon Amour - roffamonamour.com

Sean Wang die de schrijver en regisseur is van Didi, neemt zijn eigen jeugd als inspiratiebron. Hij vertelt wat het betekent om als kind van een Taiwanese immigrantenfamilie in het midden van de jaren 00 in de Verenigde Staten op te groeien. Behalve een mooi beeld van de slangenbewegingen die het jonge hoofdpersonage Didi steeds weer moet uitvoeren om zich in twee culturen te kunnen handhaven, geeft de film eveneens een mooi tijdsbeeld af van de beginjaren van de 21e eeuw. Geheel in overeenstemming met de culturele samensmelting schiet het taalgebruik in de film heen en weer tussen Mandarijn en Engels.

Didi heet eigenlijk Chris maar wordt in het gezin Didi (kleine broer) genoemd. Didi is het liefst als de anderen. De anderen buiten het gezin wel te verstaan. De leeftijdsgenoten bij wie hij aansluiting zoekt. In zijn pogingen vriendschappen te sluiten verloochent Didi regelmatig zijn etnische herkomst. Voor de anderen heet hij gewoon Chris.

De film richt zich in eerste instantie specifiek op de culturele verschillen, maar de thematiek die daarna langskomt en die gepaard gaat met volwassen worden is gewoon erg universeel. Typische coming of age-elementen als verliefdheid, opstandigheid en de angst om er niet bij te horen, nemen steeds meer ruimte in en zorgen voor herkenbaarheid.

Sean Wang slaagt erin de fase tussen kind en puber tastbaar en levendig weer te geven. Hij laat een uitgebreide reeks aan emoties toe bij Didi en bij de overige personages zonder daarbij door te slaan in overkill. Hij bewaakt de grenzen der geloofwaardigheid bij zijn personages door te nuanceren. De kijker kan op die manier goed met Didi meeleven. Hij kan sympathiseren met de cultureel verwarde Didi die zich zowel in de traditionele als in de nieuwe wereld niet thuis voelt alsook met de Didi die aan het puberen is en zich onbehoorlijk tegenover zijn moeder (fraai gespeeld door Joan Chen) gedraagt.

Didi is een film die humor met drama verbindt. De jonge Izaac Wang speelt Didi goed. De omlijstende cast is dat ook. De personages overtuigen. Het verhaal ontroert en is pakkend. De gebeurtenissen zijn invoelbaar. Wang is niet vies van feelgood, maar deinst er ook niet voor terug om de lelijke kanten van de opgroeiende Didi te laten zien. De combinatie van al deze ingrediënten resulteert in een prima tragikomische coming of age-film

Sympathieke, zij het iets te weinig onderscheidende coming of age-film over een 13-jarige jongen (Izaac Wang) die zich in 2008 staande moet zien te houden in de begindagen van social media. De goed uitgewerkte personages zijn een groot pluspunt en de ongemakkelijke situaties die zich voordoen zijn raak getroffen, maar uiteindelijk is de film net iets te gewoontjes om echt indruk te maken. Leuk tijdsbeeld, dat wel.

Beetje doorsnee coming of age. Je hebt wel meteen door dat het een persoonlijk verhaal van de regisseur moet zijn. Beetje a la Mid90s (Film, 2018) een jaar of zes geleden. Deze film speelt alleen in 2008 en als extra thema Taiwanees-Amerikaanse immigranten met niemand minder dan Joan Chen in de roi van de moeder, De film begon met I'm a cuckoo van oude favorieten Belle and Sebastian. Ook een aantal aardige zweempjes 2008-nostalgie. Lief en sympathiek, maar niet heel bijzonder.

Wel een fijne coming of age die inderdaad wat doet denken aan Mid90s al vond ik het skategebeuren hier veel minder prominent aanwezig dan in die andere film. Het plot omsluit social media nog meer waardoor je Wang Wang veelvuldig op zijn PC ziet tokkelen en zo in interactie treedt met zijn leeftijdsgenoten. Het is ook hét communicatiemiddel bij uitstek voor de weinig sociaal voelende Wang Wang.

Met zijn bizarre gedrag slaagt hij er niet in om zijn vriendschappen of een prille potentiële liefdesrelatie te onderhouden. Hij slaagt er telkens zijn eigen ruiten in te gooien of zich te laten opdringen als vijfde wiel aan de wagen. Ook zijn relatie met zijn zus en moeder is niet optimaal, al beseft hij wel wat hij aan hen heeft. Een typische tiener dus met zijn issues en onzekerheden, op zoek naar erkenning en bevestiging. Naast zijn gewoon "puber zijn" worstelt hij bijkomend met zijn etnische achtergrond en weet hij niet goed of hij die moet verloochenen of net in de verf moet zetten.

Wang Wang wordt goed neergezet en zijn personage komt authentiek over. Hij creëerde toch een gevoel van sympathie en geloofwaardigheid bij mij als kijker, ondanks enkele vreemde gedragingen die hij deed.

Fijne coming-of-age film die zich afspeelt in de jaren '00, een periode die je de laatste tijd (logischerwijze) meer en meer in films en series vanuit een nostalgisch oogpunt belicht ziet worden. Maar nu ook weer niet zó vaak dat het afgezaagd begint te worden. Integendeel, hoewel de thema's die aan bod komen vrij herkenbaar zijn, voelt Dìdi toch erg fris en nieuw aan. De manier waarop het gefilmd is - dat schokkerige, hyper-kinetische cameragebruik - maar ook het feit dat de 'media' van begin jaren 2000 (YouTube-filmpjes bijvoorbeeld) visueel heel fel geïncorporeerd worden in de stijl van het filmmaken, zorgt ervoor dat je hier echt met een coole, interessante mix zit van technisch 'mooi' camerawerk (er zitten enkele shots in die echt prachtig zijn) en een stijl van filmen dat ''true to the time period'' voelt. Sean Wang is een filmmaker om in de gaten te houden, dat is zeker. Je voelt op veel momenten dat de film een belangrijk passie-project voor hem was, en wellicht zelfs hevig autobiografisch geïnspireerd, want de film voelt super oprecht en authentiek aan. De ervaringen van Dìdi waren ongetwijfeld niet exact de zijne, maar het zal toch wel dicht in de buurt komen. Een heel warm, mooi maar vooral écht portret is het gevolg.

Izaac Wang is ook echt een plezier om te volgen in deze film als het hoofdpersonage Dìdi. Niet omdat Dìdi zo'n bijzonder sympathiek of fijn figuur is om te volgen, maar wél gewoon een hele realistische opgroeiende tiener is, en dus echt fantastisch neergezet door Wang. Je voelt heel fel mee met zijn struggles, bijvoorbeeld bij zijn prille gevoelens voor Madi, en zijn onkunde om hier op een goede manier mee om te gaan. We've all been there, toch? De moeilijkheden die hij heeft met zijn Taiwanese afkomst zijn dan weer wat minder 'universeel', maar wel heel mooi en opnieuw oprecht in beeld gebracht. Heel invoelbaar allemaal, ook al zijn het niet állemaal mijn eigen ervaringen.

Leuk dus! Fijne film om rond deze tijd van het jaar te kijken ook, met het beginnende mooie weer. Een echte zomerfilm eigenlijk. Dikke 3.5*.

Goeie film over een 13-jarige jongen die tijdens de zomervakantie nieuwe vrienden weet te maken. Een weinig originele, maar verder wel prima coming-of-age film. Het hoofdpersonage komt goed uit de verf en worstelt met de gebruikelijke tiener-zaken. Ook de dynamiek binnen het gezin is goed uitgewerkt. Verder nog een goeie setting (de zomer van 2008 waarin sociale media langzaam zijn intrede maakt in het dagelijks leven). Met gemak 3.5 sterren.

Ruwe bolster, Aziatische pit. In het coming-of-age drama 'Dìdi' (2024) zoekt tienerjongen Chris (Izaac Wang) de grenzen op in een harde en afstraffende omgeving. Waar het soms moeilijk is om vriendschappen en relaties met familieleden op waarde te schatten. Waar een puber soms liever iemand anders is om geaccepteerd te worden, zelfs als dat betekent zijn eigen Taiwanese achtergrond te verloochenen. Waar stekels opgezet worden om anderen op afstand te houden en onhandige pogingen tot toenadering soms negatief uitpakken. 'Dìdi' (2024) heeft het wiel van het genre niet uitgevonden, maar geeft met de rauwe aanpak toch een authentieke weergave van opgroeien in een Taiwanees-Amerikaans gezin. Heel subtiel zie je door de ogen van Chris hoe moeder Chunsing (Joan Chen) haar kinderen ook niet altijd kan beschermen, omdat ze zelf worstelt met teleurstellingen en moeite heeft om haar eigen weg te vinden. Toch breekt soms het ijs en voelt de kwetsbare puber haar immense liefde.

Standaard volwassenwordingsdrama speelt zich af in 2008 en heeft vanwege de nadrukkelijke aanwezigheid van MySpace een zekere nostalgische waarde, maar dat is het dan ook wel. Chris “Wang” Wang [Izaac Wang] is een Amerikaanse jongen met Taiwanese ouders. Omdat zijn vader werkt in Taiwan, ontbreekt een vaderfiguur en – net als zijn zus [Shirley Chen] – reageert Chris zijn frustraties af om zijn moeder [Joan Chen]. De vriendengroep is iets te kleurrijk om realistisch over te komen, terwijl Chang zelf te kleurloos is om de interesse vaste te houden.