His Three Daughters (2023)

Vanaf 20 september op Netflix.

Uitstekende film waarin drie volwassen zussen bij elkaar komen om bij hun stervende vader te zijn. Een mooi, ingetogen familiedrama dat zich nagenoeg geheel in een appartement afspeelt. Goeie dialogen en soms ontroerend. De dynamiek tussen de drie zussen met ieder hun eigen leven wordt goed neergezet (uiteraard geholpen door het uitstekende acteerwerk).

Zeer mooi drama over drie totaal verschillende zussen die dus samenkomen. Het is inderdaad ook zo sterk door de acteerprestaties van de zussen, maar natuurlijk ook door het verhaal. Ze zijn totaal van elkaar vervreemd en komen naargelang de dood van hun vader dichterbij komt toch tot een soort begrip voor elkaar. Gebeurt zeker, maar in sommige families blijven de kinderen elkaar niet begrijpen, en eerlijk gezegd vind ik daar niets vreemd aan, het is niet omdat je broer, zus of een andere familieband hebt dat je elkaars beste vriend moet zijn, ik kan er van meespreken. En voor mij werkt dat prima......

Jammer dat we op het einde van de film toch de vader te zien krijgen.

Helaas: ik vond het een tegenvallende film. Aan het onderwerp lag het niet; harrewarrende kinderen bij het overlijden van een ouder. Een voorstelbare situatie, want wie raakt er - vroeger of later- niet in verzeild? Meestal gaat het dan over materiële zaken, maar hier zijn het drie uit elkaar gegroeide zussen die aan het {onzichtbare} sterfbed van hun vader in emotioneel opzicht orde op zaken willen stellen. Dat een en ander zich slechts op één locatie afspeelt, hoeft geen bezwaar te zijn; In Locke {2014 /Tom Hardy} en Carnage {2011/ Polanski} is dat ook het geval, maar daarin zit zo veel verbaal spektakel dat je er tot en met het eind meer dan geboeid naar blijft kijken en luisteren. Daar is hier echter geen sprake van. De zussen graven en graven maar door; ze krijgen daar bovendien ook alle tijd voor, want vader wil er maar niet tussenuit piepen. Hun analyses verzandden voor mij echter al gauw in een uitwisseling van trivialiteiten, zodat ik vrij vlot verveeld raakte. Personen die even op het toneel verschenen, de vriend van één van hen bijvoorbeeld, hadden misschien voor wat meer dynamiek kunnen zorgen, maar ze verdwenen allen weer even snel uit beeld als ze erin gekomen waren.
Pas in de laatste twintig minuten wordt er gas gegeven, maar wat er dan gebeurt is zo gekunsteld, bedacht en absurd, dat ik aan deze film slechts een portie ergernis overhield.

totaal

Tsja, wat kan ik zeggen over deze film ? Drie dochters die familiair met elkaar verbonden zijn maar elkaar toch ook ergens zijn verloren. Dat de setting zich in een ietwat sfeerloos appartement afspeelt waar de dood op de loer ligt geeft het een wat downe sfeer. Maar de actrices maken er een intrigerend verhaal van wat ons allemaal zou kunnen overkomen. Ik bedoel, na de gezamenlijke opvoeding verliezen we elkaar toch allemaal ergens ? We gaan verder met een blauwdruk van de opvoeding van onze ouders maar dan in een andere setting.

De drie zusters hebben een ieder eigen karakter die terugvallen in de oude rollen van toen ze nog onderdeel van het gezin waren waar vader een belangrijke rol speelde omdat hun moeders vroeg kwamen te overlijden.

Carry Coon: speelt met overtuiging een vrouw zoals ik er ook in mijn eigen wereld ook wat van ken. Ze proberen als zeer sterk naar buiten te willen overkomen maar van binnen woedt er een storm van onzekerheid. En dat maakt ze ergens eenzaam want je kan niet op alles grip hebben en blijven behouden. Coon ziet er mooi uit maar je ziet steeds meer het mens achter de schoonheid. Knap gedaan !

Elisabeth Olsen (heerlijk zoals zij zich als actrice heeft ontwikkeld) speelt een vrouw die ik niet echt goed ken. Ergens iemand die niemand nodig heeft, zeer op zichzelf is maar toch relativerend en verbindend. Ergens nog onzeker als jonge moeder van een startend gezin. Soms zag ik de adolescent maar ook de volwassen vrouw.

Natasha Lyonne: haar karakter krijgt de kans om de show te stelen. En ergens doet ze dat ook maar ze geeft de andere actrices wel de plaats om mee te doen met de show. Ik zou zelf bijna geloven dat deze actrice in het echt ook zo is. Heerlijk die zich verwonderende ogen, een bepaalde rauwheid, kwetsbaar maar toch zo sterk en vooral zichzelf.

De bijzondere wending welke bijna aan het einde van het verhaal plaats vond kwam bij mij realistisch over die een mooi en ander inzicht zou kunnen geven over de laatste mogelijke momenten van het leven.

Fijne film die ons laat zien hoe normaal we eigenlijk allemaal zijn en dat er vele drama’s, gebeurtenissen en bijzondere momenten plaats vinden in de levens van gewone mensen. En dat we daar allemaal betekenis aan geven. Allemaal op onze eigen manier. En dat verbinding het belangrijkste is.

Begrijp de hoge beoordelingen niet zo goed hier. Ja de dames acteren prima, maar het verhaal vind ik vrij dunnetjes en wordt nooit echt aangrijpend. Uiteindelijk zit je dik anderhalf uur te kijken naar drie kibbelende zussen met een stervende vader in de andere kamer. Film mist diepgang

2,5*

Aardig drama. Het verhaal is realistisch en uit het leven gegrepen. De uitwerking is redelijk. Het begin is nog al stroef en het duurt even voordat je als kijker echt betrokken wordt in het verhaal. Vanaf dat moment ontstaat een mooi drama met ijzersterk acteerwerk van de dames. Zonder hen was het waarschijnlijk dodelijk saai geweest. Het einde is mooi bedacht hoewel het de kijker op een of andere toch niet helemaal weet te raken. 3.0/3.5

Ik schrijf niet zo heel veel recensies hier meer, maar voor deze film maak ik graag een uitzondering. Want His Three Daughters is een Netflix film die diepe indruk heeft gemaakt en ik graag aanbeveel. Drie zeer verschillende zussen komen samen om afscheid te nemen van hun vader. Alles speelt zich af op één locatie en al snel komen de irritaties en oud zeer boven drijven. Vooral tussen de oudere zussen Rachel en Katie (Lyonne en Coon). Olsen speelt de jongste zus Christina en geeft een fantastische weergave van de prototype Californische yoga moeder die vooral de lieve vrede wil bewaren. Alles lijkt perfect, maar ook bij haar komen de frustraties boven drijven door de constante spanning tussen haar oudere zussen. Olsen was wel mijn favoriet.

Lyonne speelt de gokverslaafde stoner stiefzus die voor haar vader heeft gezorgd en al haar verdriet lijkt weg te stoppen door constant stoned te zijn. In het begin lijkt ze nog wat afstandelijk en emotieloos, maar juist zij gaat het meeste gebukt onder het naderende overlijden van haar vader. Zeer herkenbaar, en Lyonne speelt het echt geweldig. Coon doet het goed als Katie, maar zij heeft helaas de minst dankbare rol en moet van een niet echt sympathiek personage toch iets maken. Waar Christina en Rachel een karakterontwikkeling ondergaan en je ze echt leert kennen, blijft Katie toch wat ijzig en afstandelijk. De oudere overbezorgde zus die thuis een opstandige tienerdochter heeft en tegen een burn-out aan zit. Een echte controlfreak. Herkenbaar, maar niet echt fijn om naar te kijken. Credits ook naar Adepo voor een prachtige scene.

Het laatste gedeelte is waar de film echt indruk maakt. Ik zal niet te veel verklappen, maar Jay O. Sanders komt als een sloopkogel de film binnen en rukt je hart uit je borst door één scene. Een scene die helemaal fout had af kunnen lopen (dat dacht ik in eerste instantie ook), maar uiteindelijk één van de mooiste scenes is die ik dit jaar heb gezien. Nogmaals, een echte aanrader

Intens heftig, realistisch drama.

Uit het leven gegrepen en ik denk in heel veel gezinnen misschien wel helaas herkenbaar.

Ijzersterk acteer werk van de drie vrouwelijke actrices.

4*

Tip John Milton. Gaat wel iets voor jou zijn. Op Netflix.

Op de watchlist!

Een mooie film met een thema wat niet heel orgineel is maar door goed spel van de drie hoofdrolspelers goed werkt met name de dramadriehoek komt mooi tot uiting. Alleen het slotstuk gebeurde mij er net iets te veel. Metname de harmonie die ineens voltrok was wat onrealistisch.