Meningen

Ryan Gosling speelt een automonteur en stuntman wiens ijzige kalmte en zwijgzame concentratie hem ideaal maakt als chauffeur bij een serie overvallen. Dan ontmoet hij buurvrouw Irene [Carey Mulligan], die haar zoontje Benicio [Kade Leoa] alleen opvoedt zolang Standard [Oscar Isaac] in de gevangenis zit. Wanneer Standard vrijkomt blijkt hij nog wat schulden te moeten aflossen en ‘de chauffeur’ besluit hem daarbij te helpen in de hoop dat hij daarmee de toekomstige veiligheid van Irene en Benicio kan bewerkstelligen. Het loopt echter anders dan gehoopt. Een sterke cast (met een paar verrassende keuzes) en fraaie autoachtervolgingen zijn de beste ingrediënten van deze misdaadthriller. Goslings personage is echter zo enigmatisch dat je net zo weinig emotie ervaart als de hoofdpersoon zelf, waardoor het dramatisch weinig effectief is.

Naar huidige maatstaven wat traag verteld relaas van Eddie Shannon [Mickey Rooney], een hardwerkende, eenzame mecanicien die voor criminelen Steve [Kevin McCarthy] en Harold [Jack Kelly] de ideale man is om als chauffeur te dienen als chauffeur bij een overval. Om hem te overtuigen en in de val te laten lopen, gebruiken ze Steves aantrekkelijke vriendin Barbara [Dianne Foster] om de gevoelige en naar liefde hunkerende Eddie te verleiden en over te halen.

Rooney had moeite om zijn glansrijke carrière als kindster voort te zetten als volwassen acteur, waarbij hij niet geholpen werd door zijn immer jongensachtige gezicht en zijn beperkte lengte. Maar juist die uiterlijke kenmerken maken hem ideaal voor deze rol en Rooney geeft een vrij genuanceerde en ingetogen vertolking. Foster zet een fraaie rol neer als de vrouw die zich steeds minder prettig voelt in haar rol als de verleidster en McCarthy en Kelly - die de scherpste one-liners in de film heeft - komen ook prima uit de verf, mede door de sterke karakteriseringen. Het verhaal ontvouwt zich niet bijster snel, maar wie geduld heeft zal deze film toch kunnen waarderen om de vakkundigheid waarmee het is gemaakt en de prima vertolkingen van de vier hoofdrolspelers.

Milton [Nicolas Cage] heeft een appeltje te schillen met cultleider Jonah King [Billy Burke], maar wordt zelf achtervolgd door een mysterieuze, meedogenloze FBI-agent [William Fichtner]. Piper [Amber Heard] is de stoere serveerster die door een samenloop van omstandigheden onderdeel uitmaakt van dit kat-en-muisspel dat bestaat uit achtervolgingen, bloederige geweldsexplosies en zogenaamde visuele hoogstandjes. De emotieloze Cage en Fichtner zijn verwikkelt in een wedstrijdje ‘stoere houdingen aannemen’ in een leeghoofdige en uiteindelijk behoorlijk stompzinnige actiethriller. De poging om tegen het einde toch nog enige sympathie op te wekken voor Miltons motieven doet je hooguit huilen van het lachen.

Wat bezielde Ethan Coen om een moderne variant te maken van die verschrikkelijke als roadmovie vermomde sekskomedies als Road Trip en Euro Trip? Qualley Texaanse accent is werkelijk niet om aan te horen – en totaal niet grappig – en is bepalende voor de kwaliteit van deze hopeloze lesbische misdaadkomedie. Jamie [Margaret Qualley] en Marian [Geraldine Viswanathan] reizen van Philadelphia naar Tallahessee in een “Drive-away” met verstopte bagage die eigenlijk voor criminelen bedoeld was. Elke scène draait om seks of om oubollige seksistische grappen. Ook andere pogingen tot humor slaan volledig dood. Alleen Feldstein kan er net mee door, maar alleen het goede camerawerk van Ari Wegner houdt dit misbaksel af van de laagst mogelijke beoordeling.

Ryan O'Neal speelde in de jaren '70 in een aantal uitstekende films, waaronder 'Paper Moon' en 'Barry Lyndon', voordat zijn carrière zo'n beetje kopje onder ging met draken van films als 'Oliver's Story' en 'Pardners'. In The Driver zien we O'Neal op zijn best: koel, aantrekkelijk en een meester van het understatement. Hij speelt The Driver, die een stevig duitje verdient als chauffeur bij een serie overvallen, en die - tot grote frustratie van The Detective [Bruce Dern] - er steeds voor weet te zorgen dat er onvoldoende bewijs is om hem te vervolgen. De geslepen detective besluit echter een paar opgepakte overvallers te gebruiken als lokaas, in de hoop zo The Driver in de val te kunnen lokken en hem voorgoed achter de tralies te krijgen.

Het verhaal is simpel, het scenario intelligent en Derns vertolking als de geslepen agent die geen enkel middel schuwt om zijn zin te krijgen, is subliem. Zijn confrontaties met O'Neal zijn fraai, maar het zijn de achtervolgingen en de bijbehorende autostunts (oldschool, dus zonder CGI) die de absolute hoogtepunten vormen. Deze film kan zich op dat gebied meten met 'Bullit', 'The French Connection' en 'The Seven-Ups' en is dus in het bijzonder een aanrader voor liefhebbers van de betere auto-achtervolgingen. Een bijzonder aangename film!

Kathy [Chau] neemt haar zoontje Cody [Jaye] mee naar het huis waar haar recentelijk overleden zus woonde om de boel op te ruimen. Terwijl zij zich bezighoudt met administratieve rompslomp voelt Cody zich niet op zijn gemak. Totdat hij contact krijgt met buurman Del [Dennehy], een veteraan van Korea. Eenvoudig, maar charmant drama over menselijke relaties en het belang van een vaderfiguur. Niets nieuws onder de zon, maar goed spel van de hoofdrolspelers maakt dit tot redelijk aangenaam kijkvoer.

Een vrouw [Trine Dyrholm] gespecialiseerd in jeugdrecht verleidt haar getroebleerde stiefzoon [Gustav Lindh]. Zoals de stiefzoon in kwestie zelf zegt: juist zij zou beter moeten weten. Het scenario geeft nauwelijks inzicht in de motieven voor de vrouw van middelbare leeftijd, afgezien van een soort onbevredigd seksueel verlangen. Het zich langzaam voltrekkende drama lijkt een opmaat te zijn naar een explosief einde, maar daar is helaas geen sprake van. Het is te danken aan de spelregie van May el-Toukhy en een fraaie tour-de-force van Trine Dyrholm - in mijn ogen de beste Europese actrice van haar generatie - en het even knappe ingetogen tegenspel van Magnus Krepper als haar aanvankelijk nietsvermoedende echtgenoot dat deze film ver boven het matige scenario uitstijgt. En ja, ik dacht even dat de film 'Grunningen' heette.

Ruim 10 jaar na het uiteenvallen van de Sovjet Unie sprak Cherry Duyns met een aantal kopstukken van het Russische Staatscircus, dat na de film als het belangrijkste propagandamiddel van de staat werd gezien. Een indrukwekkende hoeveelheid artiesten, waaronder gebroeders Kantemirov en de legendarische clown Oleg Popov, en mensen die achter de schermen werkten bij het circus vertellen wat het voor hun betekende om onderdeel te zijn van een propagandamachine. Een fascinerende en opvallend openhartige en kritische terugblik op een tijd waarnaar de artiesten om begrijpelijke wijze met gemengde gevoelens op terugkijken. Het feit dat de 70-jarige Oleg Popov nog steeds moet optreden om te kunnen rondkomen geeft een indicatie van hoe enkele van de beste circusartiesten van de 20e eeuw werden behandeld.

De eerste diner-date in lange tijd van weduwe Violet [Meghann Fahy] wordt direct verstoord door een stortvloed aan vreemde berichten. Tijdens het etentje met Henry [Brandon Sklenar] ontdekt Violet dat de anonieme zender haar in de gaten houdt en haar zus [Violett Beane] en haar zoon [Jacob Robinson] bedreigt. Terwijl Violet probeert te achterhalen wie haar zit te bespieden, neemt de inhoud van de berichten een alarmerende wending. Een typisch voorbeeld van een scenario gebaseerd op een interessant uitgangspunt dat na 40 minuten doodloopt. Scenaristen Jillian Jacobs en Chris Roach beroepen zich op steeds absurdere wendingen en een even melodramatische als bizarre ontknoping.

In Brooklyn worden cafés gebruikt om contant geld uit illegale handel tijdelijk op te slaan. Bob [Tom Hardy] werkt in het café van “Cousin” Marv [James Gandolfini] wanneer die wordt beroofd. Hij raakt ook bevriend met Nadia [Noomi Rapace], een collega van een ander café die in de clinch ligt met haar ex [Matthias Schoenaerts] die hun hond heeft mishandeld en die nu terugeist. Roskam onthult geleidelijk de banden tussen de verschillende personages in een schimmige wereld waarin het de gewoonte is om je ware persoonlijkheid verborgen te houden. Had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar Hardy, Rapace en Schoenaerts leveren prima werk af en er is een schokkende onthulling aan het eind.

Purcell triomfeert als schrijver, regisseur en hoofdrolspeler in deze fascinerende western over Molly Johnson [Purcell], de vrouw van een schapendrijver [Matt Klarie] die al drie maanden van huis is. Molly Johnson is hoogzwanger wanneer de uit Londen overgekomen Nate Klintoff [Sam Reid], die voor orde en gezag moet zorgen in het Australische Everton, haar waarschuwt voor een zwarte man die onlangs een naburige familie heeft vermoord. Kort daarna verschijnt Yadaka [Rob Collins] op haar erf, een half-witte, half-inheemse man wiens signalement voldoet aan dat van de moordenaar. De première van deze intelligente, gelaagde western met een vrouwelijk perspectief vond plaats een half jaar voor dat van Jane Campions veelvuldig bekroonde The Power of the Dog en is minstens zo goed. Gebaseerd op Purcells toneelstuk uit 2019 waarin zij óók de titelrol voor haar rekening nam.

Vier uitgebluste docenten aan een middelbare school besluiten op basis van een wetenschappelijk artikel in de voetsporen te treden van o.a. Ulysses S Grant, Ernest Hemingway en Winston Churchill. Het artikel suggereert dat een mens beter functioneert als het zorgt voor een alcoholpromillage dat vereist dat je regelmatig sterke drank tot je neemt. Dus besluiten de mannen voortaan tijdens hun werk regelmatig een slok wodka te nemen en hun bevindingen te verwerken in een wetenschappelijk rapport.

Dat basisgegeven levert veel onverwachte momenten op, vooral omdat het scenario van Vinterberg en Tobias Lindholm weigert een moreel standpunt in te nemen. Maar die neutrale benadering betekent ook dat het resultaat niet meer is dan een verzameling anekdotes. Die episodes zijn weliswaar vaak vermakelijk, mede dankzij de prima cast, maar het betekent ook dat de film nimmer toewerkt naar iets van een dramatische ontknoping.

Veel naakt, veel racistische taal, maar vooral veel scènes die gekopieerd zijn uit Mandingo, waarop dit het vervolg is. De film begint zelfs met een - opnieuw gefilmde - flashback waarin het verhaal van Mandingo in grote lijnen wordt verteld. Maar dit is een rommelig exploitatiewerkje met slecht gedubde dialoog, een overdaad aan seks en geweld en een bloederige finale die duidelijk bedoeld is om de liefhebbers van zinloos bloedvergieten tevreden te stellen. De vertolkingen zijn zo karikaturaal als de karakters, het verhaal is niet interessant en Ken Norton is veel minder charismatisch dan in Mandingo.

Nadat Frank [Alec Baldwin] en Nancy Teagarten [Salma Hayet] afscheid hebben genomen van hun dochter Rachel [Michelle Vientimilla], die verhuist naar een campus, komt hun leven al gauw op de kop te staan. Financiële problemen leiden ertoe dat ze hun auto, hun huis en hun bezittingen dreigen kwijt te raken. Terwijl ze problemen hun problemen op te lossen openen ze een paar flessen wijn uit de kelder van buurman Nigel [Assif Mandvi] op wiens huis zij zouden moeten letten. Van een verhaal is nauwelijks sprake. In feite is dit een serie sketches die losjes met elkaar zijn verbonden, gespeeld door een getalenteerde cast. Helaas wil het maar niet leuk worden, al doen Baldwin en Hayek hun best om er in ieder geval nog iets van te maken. Een rommeltje.

Agent Aaron Falk [Eric Bana] keert terug naar zijn oude woonplaats voor de begrafenis van de moeder van jeugdvriend Luke [Martin Dingle Wall] en helpt agent Raco [Keir O’Donnell] bij het moordonderzoek. Daarbij opent hij oude wonden die verband houden met de onopgeloste moord op Ellie [BeBe Bettencourt] 30 jaar eerder, waarvan dorpelingen Aaron nog altijd verdenken. Saai moordmysterie heeft meer dan een beetje weg van ‘Twin Peaks’, maar mist sfeer en intrigerende personages. Erg succesvol in eigen land, maar het is moeilijk te zien waarom.

Aangenaam complexe, meesterlijke vertelling is de moeite waard om meerdere keren te zien. Een uiterst beheerste mentale puzzel die qua structuur voortreffelijk aansluit op het centrale thema van deze film: de complexiteit van het menselijk brein, de invloed die dat heeft op onze (subjectieve) waarneming van de wereld en de gebeurtenissen om ons heen, alsmede de vraag in hoeverre de mens een eigen wil heeft. Die vraag staat ook op een formele wijze centraal wanneer Frederik Halling [Nikolaj Lie Kaas], een voorheen geliefd en gerespecteerd schoolhoofd, aangeklaagd wordt wegens verduistering van schoolgelden. Ten tijde van die verduistering bleek hij te leiden aan een hersentumor die mogelijk zijn toerekeningsvatbaarheid heeft beïnvloed. Met de hulp van zijn advocaat Bernard Bermann [Michael Nygvist], die Frederiks vrouw Mia [Trine Dyrholm] heeft leren kennen via een praatgroep voor partners van mensen die leiden aan een hersenaandoening, hoopt Frederik een gevangenisstraf te ontlopen.

Het scenario van Fog is Godardiaans in opzet en springt op doelmatig verwarrende wijze terug en vooruit in de tijd. Fog daagt daarmee de kijker uit om zelf de gaten in te vullen maar tart ieder verwachtingspatroon door steeds met verrassende wendingen te komen. Het hele punt van de film is dan ook dat we slechts een deel van wat we zien in ons opnemen en dat je dezelfde beelden, dezelfde gebeurtenissen op verschillende manieren kunt interpreteren. Zowel Mia als Frederik als hun zoontje Nicklas [Sofus Rønnov] heeft een eigen kijk op wat er is gebeurd, waarom het is gebeurd en hoe dat de toekomst beïnvloedt. Ze zijn allen zo overtuigd van hun gelijk (en wij van ons gelijk) dat er geen oplossing voor handen lijkt te zijn. Een meesterlijk geschreven en geregisseerd psychologisch drama over de menselijke geest die nimmer de kracht van het menselijk drama uit het oog verliest en de aandacht tot het einde probleemloos weet vast te houden. Nyqvist en Dorholm zijn uitstekend, Rønnov is een openbaring, maar het is Nikolaj Lie Kaas die het meeste indruk maakt in een ijzersterke staaltje beheerste ontvlambaarheid.

Gaat dat zien!

Captain Zhang [Sun Honglei] en Yang Xiaobei [Huang Yi] zijn efficiënte, onvermurwbare drugsagenten die hun kans schoon zien wanneer ze Tommy Choi [Louis Koo], een grotere speler in de drugswereld, in handen krijgen. Ze dwingen hem om hun mol te worden zodat ze één van de topspelers in het drugscircuit kunnen arresteren. De vraag is natuurlijk in hoeverre ze deze sluwe crimineel kunnen vertrouwen. Het onderlinge wantrouwen hangt over de hele film heen die na een spectaculaire start en een grimmige eerste helft jammer genoeg gas terugneemt, maar in het laatste kwart toewerkt naar een shoot-out die je niet licht zult vergeten en een intelligente ontknoping. Een uitstekende misdaadfilm van specialist Johnnie To.

Annabel [Abbey Hoes] heeft er een miljoenenerfenis doorheen gejast en is dringend toe aan een nieuwe start. Ze overweegt haar appartement te verkopen aan Jan Roet [Jim Bakkum] die de begane grond van haar heeft gehuurd voor zijn dierenartspraktijk. Vanwege Annabels losbandige levensstijl en egoïstische gedrag (Jans collega Puck [Soumaya Ahouaoui] wordt gek van de pakketjes die ze namens Annabel moet aannemen) moet ze moeite doen om Jan te overtuigen. Formulematige romantische komedie begint op het dieptepunt met Hoes die op belabberde wijze een stomdronken vrouw speelt. Veel beter wordt het helaas niet, vooral om Annabel een vervelend, egoïstisch wicht is en blijft – tot de onvermijdelijke ontknoping natuurlijk. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne Deckers.

Het was pas 15 jaar geleden dat de gruwelijke Eerste Wereldoorlog werd beëindigd, de fascistische Benito Mussolini was 8 jaar dictator van Italie en de Nationaal Socialisten grepen onder leiding van Adolf Hitler de macht in Duitsland. En juist op dat moment komen de Joodse Marx Brothers met dit vehikel dat op genadeloze, maar vooral hilarisch wijze de spot drijft met de ego’s van dictatoriale leiders en de onzinnigheid van oorlog.. Groucho, Chico, Harpo, Gummo en Zeppo Marx kwamen uit een arme familie uit Brooklyn en kregen daarom nauwelijks enige formele scholing. Ze verdienden van kinds af aan geld voor de familie, soms met kaartspelletjes maar vooral met optredens in het vaudeville-circuit. Gummo [echte naam: Milton] voelde zich minder thuis in dit wereldje, sloot zich aan bij het Amerikaanse leger tijdens WO I en keerde niet meer terug op het podiium. Hij ontwierp een soort kleerhanger en startte een succesvol agentschap voor jong talent. Zeppo naam zijn plaats in als ‘the straight man’, maar na “Duck Soup” sloot hij zich bij zijn broer aan. Zeppo heeft hier een kleine rol als de secretaris van Rufus T Firefly [Groucho], die de leiding krijgt over Freedonia omdat de steenrijke Gloria Teasdale [Margaret Dumont] dat als voorwaarde heeft gesteld voor de zoveelste lening aan dit land. Freedonia staat op gespannen voet met buurland Sylvania en Firefly krijgt het meteen aan de stok met de Ambassador Trentino [Louis Calhern ]van Sylvania. Die probeert met behulp van de charmante zangeres Vera Marcal [Raquel Torres] en zijn spionnen Pinky [Harpo] en Chicolini [Chico] achter de belangrijkste staatsgeheimen van Freedonia te komen. Maar Firefly weet Marcal met vlijmscherpe one-liners van het lijf te houden en Pinky en Chicolini zijn, niet geheel verrassend, totaal ongeschikt voor hun werk.

Dit is een film die ik op verschillende momenten een paar keer moet terugspoelen, omdat de humor letterlijk onnavolgbaar is: Groucho komt met een non-stop spervuur aan one-liners die vooral ten koste gaan van de sublieme Dumont, die ook in The Cocoanuts [1929] en Animal Crackers [1930] al het ideale doelwit van Groucho’s humor bleek. Een voorbeeld: “You can leave in a car. If that’s too fast, you can leave in a huff. If that’s too soon, you can leave in one-and-a-huff.” Volgt U het nog? Chico grossiert in woordspelingen, zoals deze:

“Something must be done! War would mean an immediate increase in our taxes!”

“Hey, I got an uncle lives in Texas!”

“No, I mean taxes – money, Dollars!”

“Dollars! That’s where my uncle lives! Dallas, Texas!”

Harpo heeft meteen de lachers op zijn hand in de eerste scène waarin hij en Chico bij Trentino op kantoor komen. De secretaresse komt binnen met een briefje. Voordat Trentino het kan aannemen, onderschept Harpo het briefje. Hij bekijkt het aandacht, kijkt zeer beledigd en verscheurd het briefje. Chico legt uit: “He gets angry because he can’t read”. Maar dan heeft hij zijn arsenaal aan rekwisieten nog niet tevoorschijn gehaald, waarbij een gasbrander, een schaar en een aantal toeters leiden tot hilarische momenten. Verdere hoogtepunten zijn de vete tussen Chico en Harpo, die zich voordoen als popcornverkopers, en een concurrent die even verderop limonade verkoopt. De scène met de hoedjes is niet te volgen en moet je een paar keer zien om het überhaupt te snappen. Een ander hoogtepunt is die waarin Chico en Harpo zich verkleden als Groucho wat resulteert in de beroemde ‘spiegelact’, een klassieker in de vaudeville-wereld en hier vastgelegd door broers die zo goed op elkaar ingespeeld waren dat het lijkt alsof ze het allemaal zo uit de mouw schudden. En dan moet de krankzinnige climax, waarin de oorlog tussen Freedonia en Sylvania op krankzinnige wijze wordt uitgevochten en beslecht, nog beginnen. Mussolini verbood de film in Italië: een groter compliment hadden The Marx Brothers zich niet kunnen wensen.

Een belachelijke film, maar zo over-the-top dat het nooit verveeld en nooit irritant wordt. Het probleem met de film is David O Selznick, die vastbesloten was zijn succes met "Gone With The Wind" in alle opzichten te overtreffen. Hij liet zich daarbij door niets of niemand van de wijs brengen, wat leidde tot grote problemen omdat Selznick zich steeds nadrukkelijker ging bemoeien met de regie. Hij schreef ook het scenario en we kunnen nu alleen maar gissen hoe de film zou zijn geweest als hij ook die klus had overgelaten aan Ben Hecht. Hoofdrolspeler Gregory Peck herinnerde zich nog goed hoe Selznick een 19e-eeuwse saloon ombouwde tot wat Peck 'The Halls of Montezuma' noemde. Zoiets bestond natuurlijk helemaal niet, maar het ziet er wel spectaculair uit. De seks ligt er ook duimendik bovenop in de scènes tussen macho-man Lewt [Gregory Peck] en halfbloedje Pearl [Jennifer Jones], die eigenlijk voorbestemd is om met Lewts respectabele broer Jesse [Joseph Cotton] te trouwen. "Lust In The Dust" is een passende - en veel gebruikte - bijnaam voor deze film. De finale is ronduit bizar, maar de film is zo groots en spectaculair dat ik er van begin tot eind geboeid naar kan kijken.

Liam Hemsworth speelt de rol van Texas Ranger David Kingston die anno 1866 onderzoek doet naar een aantal moorden in het stadje Helena, waar predikant Abraham [Woody Harrelson] 20 jaar geleden betrokken was bij een dodelijk duel dat in de proloog te zien is. De slachtoffers zijn allemaal Mexicanen en dat blijkt geen toeval te zijn. Sfeervolle western met goed spel van Hemsworth, maar Harrelson domineert deze western die wat aan de trage kant is maar een sterke ontknoping heeft.

Buren Alice [Veerle Baetens] en Céline [Anne Coesens] zijn goede vriendinnen met een band die versterkt wordt door het feit dat hun zoontjes Théo [Jules Lefebvres] en Maxime [Luan Adam] graag met elkaar spelen. De zusterlijke relatie komt onder druk te staan wanneer Théo sterft als gevolg van een ongeluk dat Alice weliswaar aan zag komen, maar niet kon voorkomen. Als Maxime kort daarna ook een paar keer in een gevaarlijke situatie belandt, begint Alice te vermoeden dat Céline uit is op wraak omdat Alice in haar ogen Théo had kunnen redden. Projecteert Alice haar eigen schuldgevoelens op Céline, of is Céline er werkelijk op uit het gezinsleven van haar beste vriendin te verwoesten?

Psychologische thriller is prima geacteerd, ook door de jonge Lefebvres en laat je als kijker net zo in het ongewisse als Alice. Maar in het laatste kwart komt de aap uit de mouw en raakt regisseur Olivier Masset-Depasse - die mede verantwoordelijk is voor het scenario - het spoor bijster met als resultaat een slappe, ronduit teleurstellende ontknoping die in schril contrast staat met het intelligent eerste uur.

Arthouse op zijn slechtst met een bijrol voor Monica Swinn (als Lorna) die vooral bekend is van de softcoreprulletjes uit de jaren 70. Daar sluit dit aardig bij aan. Cynthia [Sidse Babett Kndusen] haalt Evelyn [Chiara D’Anna] in huis voor schoonmaakwerkzaamheden en andere vormen van dienstverlening. Het is een SM-rollenspel met Evelyn als onderdaan en wie een beetje kennis heeft van SM zal niet opkijken van de inhoud van de spelletjes of van de softseksscènes. Bevat één van de meest smakeloze/afschuwelijke dissolves die je maar bedenken. Laat dat vooral géén reden zeden om deze pretentieuze prent tot je te nemen. Strickland voegt er zelfs wat gelul over vlinders aan toe. Sodemieter toch een eind op!

Het waargebeurde verhaal van Kempton Bunton [Jim Broadbent], een eigenzinnige activist voor rechten van ouderen, die in 1961 terecht stond omdat hij het waardevolle schilderij uit de titel ontvreemdde in de hoop daarmee voldoende geld te vergaren om één van zijn ambities te financieren. Luchtig niemendalletje zou veroordeeld zijn tot de vergetelheid zonder de perfect gecaste Broadbent en het sublieme ondersteunende spel van Helen Mirren als Bunton muizige echtgenote. Amusant maar weinig beklijvend.

Na 20 jaar in een verpleeghuis te hebben gezeten, geneest Lloyd [Jim Carrey] op wonderbaarlijke wijze. Mooi op tijd om Harry [Jeff Daniels] te helpen een geschikte nierdonor te vinden. Een ongeopende brief van Fraida [Kathleen Turner] wijst erop dat ze in 1991 zwanger was van Harry. Fanny [Rachel Melvin] blijkt te zijn geadopteerd en het duurt dan ook niet lang voor Harry en Lloyd een roadtrip ondernemen om haar te vinden. De gebroeders Farrelly zijn net als Carrey en Daniels een stuk volwassener geworden in de 20 jaar sinds Dumb And Dumber en dat verklaart waarom dit vervolg beter te verteren is. Carrey en Daniels zijn perfect op elkaar ingespeeld, de stortvloed aan infantiele grappen garandeert een hoop gegniffel en Turner en Melvin leveren uitstekend ondersteund werk af. Dat is Bill Murray als Ice Pick aan het begin van de film.

Keith Gill [Paul Dano] is een kleine belegger die regelmatig de uitkomsten van zijn beleggingen deelt op zijn YouTubekanaal onder het pseudoniem “Roaring Kitty”. Om een vuist te maken tegen de steenrijke speculanten, besluit hij de goedkope aandelen op te kopen van een bedrijf dat volgens Wall Street geen toekomst heeft: GameStop, een winkel die handelt in video games, merchandise en elektronica. In percentages is het rendement hoog en mede dankzij een oproep om de speculanten een hak te zetten, sluiten steeds meer kleine beleggers dat beetje geld dat ze hebben te investeren in GameStop. Het aandeel blijft stijgen en dat zorgt voor paniek bij de grote speculanten, die er alles aan doen om de publieke opinie zo te beïnvloeden dat de beleggers van GameStop hun aandelen verkopen. Maar voor hen geldt: zolang “Roaring Kitty” de aandelen aanhoudt, doen zij dat ook. Dano is haast het evenbeeld van de echte Keith Gill (die in de epiloog te zien is) en het verhaal is interessant, maar het scenario besteedt te veel aandacht aan de persoonlijke verhalen van enkele investeerders. Je moet over een bovengemiddelde kennis van beschikken om te begrijpen hoe het systeem werkt en dat maakt dit weinig toegankelijk voor de ‘dummies’ onder ons.

Een aantal Disney-klassiekers is onschendbaar en hoewel de kritiek op de stereotypische kraaien in de originele Dumbo (1941) al decennia lang zorgen voor controverse, moet je grote vraagtekens zetten bij de motieven achter een remake. Uiteraard kan dit niet tippen aan het origineel, maar het is zeker niet de totale mislukking die ik had gevreesd. Het scenario van Ehren Kruger verruilt het kleinschalige, intieme drama van het origineel (waarin mensen slechts figuranten waren) voor een episch, soms wat bombastisch melodrama over een circusfamilie dat zich ontfermt over een olifantje dat voorbestemd was het circus te redden van de financiële ondergang, maar in plaats daarvan het lachertje wordt vanwege zijn enorme oren. Dat menselijke verhaal is slechts uit de kast gehaald om de speelduur te verdubbelen en bevat bijzonder weinig origineels. Nico Parker is ronduit irritant als de even zelfingenomen als betweterige dochter van Colin Farrell, maar Danny DeVito is perfect gecast als de directeur van Circus Medici. Maar wat deze film redt van de afgrond is Dumbo zelf, want die is op volstrekt overtuigende wijze tot leven gebracht. Tim Burton heeft daarmee in ieder geval het hart van het verhaal in tact weten te houden en zul je toch met een brok in de keel zitten tijdens de spectaculaire finale. Als toetje is er nog een vermakelijke epiloog waar Marianne Thieme en kornuiten bij in hun handjes zullen wrijven.

Na de dood van tante Lucy [Hilliary Begley] hunkert Willowdean [Danielle Macdonald] naar een betere band met haar moeder [Jennifer Aniston], een voormalige beauty queen die helemaal opgaat in de organisatie van missverkiezingen. Met haar beste vriendin [Odeya Rush] en een clubje outsiders besluit ze zich in te schrijven voor de plaatselijke missverkiezing. Niet alleen om aandacht te krijgen van haar moeder, maar ook om zich te verzetten tegen het traditionele schoonheidsideaal. Je weet waar dit naartoe gaat, maar de bonte stoet aan personages, de innemende vertolkingen en de muziek en teksten van Dolly Parton maken dit onweerstaanbaar. Een heerlijke feelgoodfilm.

Na de vergeefse poging van producent Dino De Laurentis om James Herberts monumentale roman te bewerken tot een film van iets meer dan twee uur, doet Dennis Villeneuve een poging om het boek meer echt aan te doen met een in alle opzichten monumentale bewerking. In dit eerste deel maken we kennis met de planeet Arrakis en de drie belangrijkste facties die zich mengen in de strijd om het felbegeerde spice. De planeet komt onder leiding te staan van House Atreides, dat de spice gebruikt voor ruimtevaart. Dat gaat ten koste van House Harkonnen, dat daar uiteraard verbolgen over is. Duke Leto Artreides [Oscar Isaac] belooft Duncan Idaho [Jason Momoa], de leider van de Fremen – voor wie de spice een primaire levensbehoefte is. In feite is dit niet meer dan een introductie, maar gezien de complexiteit en omvang van Frank Herberts verhaal is dat te rechtvaardigen. Bovendien weet Villeneuve je aan (bij voorkeur) het bioscoopscherm gekluisterd te houden met indrukwekkende visuele effecten, met als hoogtepunt Pauls confrontatie met een enorme Zandworm. Chalamet blijkt een perfecte keuze te zijn als Paul Atreides, die zich begint te beseffen dat hij een bijzondere gave heeft. Zimmers muzikale score is opvallend ingetogen, maar extreem sfeervol en verrassend effectief, vooral op de meest spectaculaire momenten.

Vervolg op Dune waarin Paul Atreides [Timothée Chalamet] worstelt met de verdeeldheid onder de Freeman over wie hij nu is. Voor de een is hij de langverwachte verlosser, voor de ander is hij charlatan die uit is op alleenheerschappij. Om wraak te kunnen nemen op de keizer [Christopher Walken] en Baron Harkonnen [Stellan Skarsgård], moet Paul een manier vinden om de Freemen te verenigen. Chani [Zendaya] doet wat ze kan om te voorkomen dat Paul ten onder gaat aan machtswellust. Villeneuve worstelt met de omvang van Frank Herberts oorspronkelijke verhaal en het resultaat is vergelijkbaar met dat van Dino De Laurentiis’ Dune (1982). Een overdaad aan personages en een scenario dat het ene na het andere incident er doorheen jast, veelal zonder spanningsopbouw en zonder duidelijk te maken is wat het nut is van de zoveelste aanval. Maar Chalamet en Zendaya zijn voortreffelijk en voorkomen dat ze overschaduwd door de hopen gebakken lucht (lees: CGI) die Villeneuve over ons uitstort. Hans Zimmer vult de leemtes verder met epische muziek.