Meningen

De uitmuntende cast en de verfijnde productie (inclusief fraai camerawerk) ten spijt is dit niet meer dan een soapdrama gemaakt met een groot budget. Tot de verrassing van haar hele familie kondigt Violet Crawley [Maggie Smith] aan dat ze een villa in Zuid-Frankrijk – waar haar familie helemaal niets van af wist – overdraagt aan haar achterkleindochter. Een deel van het huishouden reist af om ter plekke zaken op orde te stellen en te achterhalen hoe en waarom Violet deze villa in bezit heeft gekregen. Downtown Abbey zelf is in rep en roer omdat een filmcrew flink wat geld heeft neergeteld om er een grote Hollywoodproductie op te nemen. De eerste verhaallijn is vergezocht, de tweede niet bepaald geloofwaardig, maar de verzorgde productie doet je dat bijna vergeten.

En wat een finale! Nostalgie is troef, ook vanwege de terugkeer van een aantal personages die uit het zicht waren verdwenen. Het is wanneer Harold [Paul Giamatti], de broer van Lady Grantham [Elizabeth McGovern] in gezelschap van Gus Sambrook [Alessandro Nivola] een bezoek brengt aan Downton Abbey. Het is 1930 en Harold heeft een groot deel van het familiefortuin verbrast door slechte investeringen en The Wall Street Crash. Volgens hem kan Gus het geld terugverdienen als zijn zus hem het vereiste bedrag geeft. Lord Grantham [Hugh Bonneville] heeft moeite om de leiding van Downton Abbey helemaal over te dragen aan zijn dochter Mary [Michelle Dockery], mede omdat haar reputatie een flinke deuk heeft opgelopen vanwege haar recente scheiding. Penelope Wilton (als Lady Merton) en Arty Froushan (als de excentrieke toneelschrijver Noel Coward) springen er iets bovenuit in deze schitterend gemaakte afsluiting van de populaire serie. Opgedragen aan de in 2024 overleden Maggie Smith die tijdens de ontroerende slotscène even verschijnt als Violet Crawley.

Meer (voorspelbare) verwijzingen naar horrorklassiekers, meer stripachtig, oeverloos bloedvergieten en meer komisch bedoelde, karikaturale figuren in dit redelijke vervolg op de verrassende hitfilm uit 2009. Martin [Vegar Hoel], de enige (menselijke) overlevende van de slachtpartij in Dead Snow blijkt niet voorgoed te hebben afgerekend met de door Herzog [Ørjan Gamst] geleide Nazi-zombies en roept de hulp in van de mysterieuze Zombie Squad. Zo nu en dan valt er wat te gniffelen maar als komedie is dit minder geslaagd. Desondanks zo nu en dan goed voor een gniffel, bovendien is de make-up uitstekend en stromen er genoeg liters bloed om diehard splatterfans tevreden te houden.

Hoewel deze documentaire op overtuigende wijze duidelijk maakt waarom Nicholson pas na jaren in relatieve obscuriteit te hebben gewerkt één van de grootste filmiconen van de laatste 50 jaar werd, lijdt het onder de afwezigheid van mensen die Nicholson werkelijk goed kennen. Jonathan Epaminondas was een jeugdvriend en er zijn bescheiden bijdrages van Roger Corman en Henry Jaglom, met wie Nicholson werkte vóór zijn grote doorbraak, en Christopher Lloyd geeft wat meer achtergrond bij Nicholsons werk in One Flew Over The Cuckoo’s Nest, maar ik voelde me wat ongemakkelijk toen het ging over schandalen uit Nicholsons carrière en de gemakkelijke conclusies die Nobecourt trekt over Nicholsons onafscheidelijke zonnebril. Dat riekt iets teveel naar roddeljournalistiek.

Vlad [Luke Evans] is als kind tot slaaf gemaakt door de Turkse Sultan Mehmed II [Dominic Cooper]. Na een hoop bloedvergieten als moordmachine van het Turkse leger, keert Vlad terug naar Transsylvanië waar hij uitgroeit tot een volksheld. Wanneer Mehmed beweert dat Vlad verantwoordelijk is voor de dood van een aantal Turkse verkenners, kan Vlad zijn volk alleen beschermen door zijn zoon [Art Parkinson] op te offeren als slaaf. In de wetenschap dat het een kwestie van tijd is voordat Mehmed zijn militaire overmacht gebruikt om Transsylvanië te overrompelen, sluit de wanhopige Vlad wanhopig een overeenkomst met een levensgevaarlijke vampier [Charles Dance] om de krachten te krijgen die hij nodig heeft om zijn familie en zijn volk te beschermen. Stijlvol en technische goed gemaakte horror, ook al levert het melodramatische verhaal weinig verrassingen op.

Dracula [Zandor Vorkov] graaft het lichaam van het monster van Frankenstein op en brengt het naar Dr Frankenstein [J. Carroll Naish], de invalide eigenaar van een macaber rariteitenmuseum, die het lichaam kan gebruiken om een middel te vinden om zichzelf te genezen en Dracula het eeuwige leven te geven. Problemen ontstaan wanneer een jonge vrouw [Regina Carroll] probeert te achterhalen wat er met haar zus is gebeurd en vermoed dat Dr Frankenstein meer weet.

Een vaag scenario ligt ten grondslag aan deze slecht belichte cheapie, waarin Lon Chaney Jr verschijnt als de niet al te snuggere assistent van Frankenstein die zich tijdens de rondleidingen verkleedt als The Wolf Man (!) maar ook lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis zodat ook Dr Jekyll en Mr Hyde onderdeel uitmaken van het smörgåsbord aan rommelige ideeën. Ja, er is een 'hippe' doch volstrekt onsamenhangend gemonteerde psychedelische sequentie en het komt uiteindelijk tot een (nauwelijks zichtbare) confrontatie tussen Dracula en het monster. Maar er is ook een afschuwelijke soundtrack en een keur aan bizarre dialogen en abominabele special effects. Alleen J. Carroll Nash lijkt zijn best te doen, maar dat kan deze totale flop onmogelijk redden.

In 1889 vervult een vampier [Caleb Landry Jones] de laatste wens van zijn volgende slachtoffer Jonathan Harker [Ewend Abid] door zijn levensverhaal te delen. In een inrichting onderzoekt een priester [Christoph Waltz] een vrouw [Zoë Bleu] die al 130 jaar oud zou zijn en volgens hem óók een vampier is. Besson geeft Bram Stokers pulproman een pulpbewerking voor de 21e eeuw met een visuele stijl die hier en daar doet denken aan Francis Ford Coppola’s verfilming uit 1992, maar zich verliest in romantische clichés. Afhankelijk van je persoonlijke voorkeuren is de door Michael Jacksons ‘Thriller’ geïnspireerde balscène het hoogtepunt of dieptepunt. Oppervlakkig en allesbehalve memorabel.

Het predicaat ‘typisch Amerikaans’ is hier in grote mate van toepassing. De titel verwijst namelijk naar één van de belangrijkste dagen van het American Footballseizoen en wiet niet bekend is met de regels zal moeite hebben om de onderhandelstrategieën te volgen. Draft Day volgt Sonny Weaver Jr. [Kevin Costner], de manager van The Cleveland Browns, en begint 24 uur voor de start van de Draft begint. Managers onderhandelen over de volgorde waarop mag worden gekozen, clubeigenaren, coaches, spelersmakelaars en natuurlijk de spelers zelf proberen allemaal het onderste uit de kan te halen. Veel gepraat dus maar Reitman gebruikt een vernieuwende, dynamische visuele stijl waardoor het nooit statisch wordt en de sterke cast (waaronder Jennifer Garner, Frank Langella, Chadwick Boseman en Ellen Burstyn) weet de spanning erin te houden. Wie helemaal niets weet van American Football kan dit wellicht beter links laten liggen.

Afgezien van een paar gewelddadige momenten valt er in de eerste 80 minuten van deze misdaadthriller bar weinig te beleven. Veel sombere blikken en eindeloos gepraat tijdens nachtelijke ritten doen je meteen afvragen waarom regisseur/scenarist S. Craig Zahler de film niet binnen de 90 minuten had kunnen afhandelen. De verschijning van Jennifer Carpenter als een bankmedewerkster met privéproblemen leidt de beste scène uit de film (de bankroof) in maar haar bijdrage is helaas van korte duur. Daarna is het woord weer aan Gibson en Vaughn, maar hun emotieloze vertolkingen zorgen ervoor dat de boel daarna weer danig inkakt. Tory Kittles levert beter acteerwerk af als een man die net uit de gevangenis is gekomen en zich gedwongen voelt om terug te keren in de criminaliteit, maar zijn verhaal is niet zo interessant. Dat geldt helaas voor het grootste deel van deze thriller met een chronisch tekort aan 'thrills'.

Ryan Hong [Cung Le] maakt korte metten met criminele bendes in St. Jude in de hoop zo in het reine te komen met zijn verleden. Matig geschreven en slecht gemonteerd standaardwraakactie, maar Cung Les transformatie van gebroken man naar mentaal en fysieke sterke vechtmachine is overtuigend, in zijn rol als Hongs mentor blijkt Van Damme nog aardig van wanten te weten en Weller is aangenaam flamboyant als de man die de bendes lange tijd op slimme wijze voor eigen tegen elkaar uit weet te spelen.

Alweer een dubieus propagandawerkje van de familie D’Souza, deze keer vernoemd naar een boek van Jonathan Cahn dat een volstrekt eenzijdige kijk heeft op de complexe situatie rondom Israël en Palestina. Niemand minder dan Benjamin Netanyahu kan zonder enige tegenwind zijn verhaal doen, dus het moge duidelijk zijn dat D’Souza en de zijnen niet aan de kant staan van “het pure kwaad”. Voor een genuanceerd beeld ben je bij deze conservatieve paljas aan het verkeerde adres, dus het is alleen aan te raden voor de meest fanatieke, onvoorwaardelijke aanhangers van Israël en Netanyahu. Preken voor eigen parochie dus.

Charlie [Robert Pattinson] en Emma [Zendaya] bereiden zich voor op hun huwelijksfeest. Tijdens een etentje met getuige Mike [Mamoudou Athie] en bruidsmeisje Rachel [Alana Haim] onthult Emma een geheim, waardoor alles dreigt te ontsporen. Dat geheim biedt Korgli (die ook het scenario schreef) allerlei kansen om iets interessants te zeggen, maar hij laat die liggen en eindigt ook nog eens met de ultieme laffe uitvlucht. Zendaya en Pattinson maken er maar het beste van.

Kort voor ze hun woonplaats verruilen voor het leven op een college campus, organiseren vijf vrienden een nachtelijk moordspel. Gene [Nick Pugliese] hoopt daar eindelijk uit te kunnen komen voor zijn homoseksualiteit, maar de avond verloopt uiteraard niet volgens plan. Speelt zich af in 1994 in een omgeving die blijkbaar zo Puriteins is dat ik geruime tijd dacht ik dat ik met zo’n fundamenalistisch-Christelijke boodschapfilm te maken had. Er zit zelfs een discussie over de waarde van het Christelijke geloof in. Lekker dan. Het acteerwerk is bovendien bepaald niet om over naar huis te schrijven.

Deze horrorfilm, gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker, kon me maar niet boeien. Dat is voor een groot deel te wijten aan Anthony DiBlasi die de hele film een verzadigde, lugubere look geeft en vervalt in schriktrucjes waar je mij echt niet op de kast jaagt, zoals jump cuts, versnelde beelden en extreem versterkte geluidseffecten. Verder is de relatie tussen de drie hoofdpersonen - die gezamenlijk een onderzoek doen naar 'vrees'- niet geloofwaardig, zeker niet wanneer één van hen toch wel vrij duidelijke trekjes begint te vertonen waardoor ieder normaal denkend mens er meteen de brui aan zal geven. Natuurlijk is er een hoop bloedvergieten en ook nog wat CGI-gegruwel, maar er is te weinig opbouw en de effecten zijn behoorlijk over-the-top waardoor ik er nauwelijks van kon genieten.

Redacteur Will Atenton [Daniel Craig] neemt ontslag om meer tijd door te brengen bij zijn echtgenote Libby [Rachel Weisz] en zijn dochter Trish [Taylor Geare] en Dee [Claire Geare] in hun nieuwe huis. De idylle wordt snel verstoord wanneer de kinderen ’s nachts iemand zien rondsluipen en Will ontdekt dat de vorige bewoner Peter Ward daar zijn vrouw en kinderen vermoordde. Overbuurmeisje Chloe [Rachel Fox] weet waarschijnlijk van meer, maar haar moeder [Naomi Watts] wil verder niets loslaten. Goed geacteerde thriller werkt beter op papier dan op film. De verrassende plotwending halverwege betekent in feite dat we 45 minuten lang zijn voorgelogen. Als je daar geen bezwaar tegen hebt, zul je dit ondanks de melodramatische ontknoping waarschijnlijk een ster extra geven.

Om onverklaarbare redenen verschijnt universiteitsdocent Paul Matthews [Nicolas Cage] in andermans dromen. Eerst in die van zijn dochter Sophie [Lily Bird], dan in die van zijn studenten, maar uiteindelijk in die van duizenden mensen. Tegen het advies van zijn echtgenote [Julianna Nicholson] laat hij zich verleiden tot een televisie-interview. Hij hoopt van zijn bekendheid gebruik te maken om een voorschot te krijgen op een boek over mieren, maar voor zijn roem betaalt hij een hoge prijs. Afwisselend mysterieuze, hilarische en verontrustende zwarte komedie stelt relevante vragen over onze bereidheid om onze psyche laten beïnvloeden door iets waarvan we rationeel weten dat het geen waarheid is. De publieke opinie wordt steeds meer bepaald door sociale media. Is onze droomwereld de volgende stap?

"Dreamcatcher" is de naam van een hulporganisatie die probeert jonge, kwetsbare prostituees te helpen met het maken van die enorme eerste stap naar een ander leven. Brenda Myers-Powell stapte 17 jaar geleden uit 'the game' en geeft nu voorlichting aan tieners en praat op straat met prostituees om ze te steunen en een beetje hoop mee te geven. Regisseur Kim Linginotto beperkt zich wijselijk tot het registreren van de vele, vaak extreem persoonlijke gesprekken en creëert zo een indringend, bijzonder ontroerend document van een vrouw die op gepassioneerde en zeer betrokken wijze dag in dag uit klaar staat voor de slachtoffers van prostitutie, terwijl ze ook nog zorgen heeft om haar eigen familie. De openheid van alle betrokkenen is bewonderenswaardig, maar het is Homer - een voormalige pooier - die wellicht de meest veelzeggende bijdrage levert in zijn voorlichting aan een groep tienermeisjes. Een sober gefilmde, maar zeer prijzenswaardige documentaire over een bijzonder complex en gevoelig onderwerp,.

Het New Yorkse Chelsea Hotel werd in 1884 opgeleverd en was lange tijd ‘the place to be’ voor bon vivants van over de hele wereld. Deze documentaire volgt een aantal oudgedienden die hier al decennialang wonen en te kampen hebben met een ingrijpende renovatie die jaren duurt en door klagende bewoners constant wordt vertraagd. De oude bewoners halen herinneringen op aan de grootheden die hier ooit verbleven en zijn, ondanks de karige voorzieningen (waaronder een lift), niet van plan zich te laten verjagen. Dit was beter uit de verf gekomen in een korte format.

De familie Evans is een van de vele families die door de extreme droogte in de jaren 30 amper het hoofd financieel boven water kan houden. Wanneer hen het nieuws bereikte dat bankrover Allison Wells [Margot Robbie] zich mogelijk in de omgeving bevindt en dat er een beloning van $ 10.000 wacht voor degene die haar uitlevert aan de politie, maakt Eugene [Finn Cole] met zijn stiefvader [Travis Fimmel] deel uit van een posse. Wanneer Eugene Allison gewond aantreft in hun eigen stal, weet ze hem over te halen om haar te verbergen door hem een betere toekomst te beloven. De verteller [Lola Kirke] is de volwassen versie van Eugenes piepjonge halfzusje Phoebe [Darby Camp]. Robbie is prima in een voor haar doen ingetogen rol, maar het scenario van de onervaren Nicolaas Zwart weet veel minder te overtuigen en heeft een vrij afgezaagde, melodramatische ontknoping.

Een jonge, Mexicaanse balletdanser [Isaac Hernández] reist illegaal naar San Francisco om in te trekken bij de miljonairsdochter [Jessica Chastain] die zijn opleiding heeft gefinancierd. Zij verwelkomt hem niet alleen met open armen, maar wanneer blijkt dat ze niet in het openbaar handjes wil houden, komt er een voorlopig einde aan de relatie. Dat is het begin van een machtsspel tussen twee opportunisten (zij wil seks met een aantrekkelijke, jonge man; hij wil een verblijfsvergunning) zonder spanning. Ballet- en seksscènes zorgen voor hoogtepunten (!) in deze timide, pseudo-romantische nonsens.

Een avantgardistische experimentele film die toegankelijk, bij vlagen zelfs vermakelijk is! Een groot aantal van de ideeën in deze verzameling van op zichzelf staande korte films die met elkaar gelinkt zijn in de vorm van sessies bij een soort van dromendokter [Jack Bittner] die in de ziel kan kijken van zijn patiënten, is onderdeel geworden van het filmlexicon. Het spel met perspectief, bijzondere animatietechniek en in één van de meest vermakelijke sequenties - een vrolijk gezongen liefdesverhaal verteld aan de hand van etalagepoppen en rekwisieten - lijkt een voorloper te zijn van de muziekvideoclip! Natuurlijk zijn er ook sequenties waarbij je wellicht je schouders ophaalt, maar die duren nooit lang en daarom verveeld deze interessante film geen moment. Mijn favoriet? De droom van een oude blinde man, volledig uitgebeeld met figuren en voorwerpen van ijzerdraad.

In hetzelfde jaar als Nightmare On Elm Street, twee jaar na Tron en 25 jaar voor Inception, verscheen deze SF-thriller waarin Dennis Quaid de rol speelt van Alex Gardner, een jonge man met telepathische gaven die zo sterk zijn dat hij de dromen van anderen kan betreden en beïnvloeden. Overheidsagent Bob Blair [Christopher Plummer] spoort hem op en dwingt Alex mee te doen aan experimenten. Aanvankelijk weet hij met hulp van doctor Paul Novotny [Max von Sydow] en psychologe Jane DeVries [Kate Capshaw] ontdekt mensen te helpen trauma's te verwerken, maar wanneer hij kennis maakt met Tommy Ray [David Patrick Kelly], die over dezelfde gaven beschikt, wordt langzaam duidelijk dat de overheid Alex ook voor minder zuivere zaken wil gebruiken.

Het is belangrijk te beseffen dat CGI pas twee jaar eerder zijn introductie maakte en dat de techniek in 1984 nog behoorlijk in de kinderschoenen stond. Vanuit dat perspectief zijn de special effects in de droomsequenties zeker niet slecht, bovendien staan die altijd in dienst van het plot. Een cast om je vingers bij af te likken completeert een vlotte, vermakelijke en redelijk intelligente film zonder al teveel pretentie. Zou David Lynch naar aanleiding van deze film David Patrick Kelly en Chris Mulkey gecast hebben voor hun rollen in Twin Peaks?

Gezien de matige kwaliteit van de eerdere film over ‘Judge Dredd’ uit 1995 (met Sylvester Stallone), mag je dit gerust een zeer aangename verrassing noemen, ook al roept het bij mij nog altijd te veel denken aan het superieure Robocop. Urban is prima als Judge Dredd, een van de leden van Hall of Justice die als rechter, jury en beul letterlijk lik op stuk geeft aan criminelen in Megacity One, een door radioactief besmet terrein omringde stad met 800 miljoen inwoners waar chaos en geweld aan de orde van de dag zijn. Dredd krijgt te maken met een nieuwe collega [Olivia Thirlb], een helderziende mutant die minder rechtlijnig is. Samen moeten ze het opnemen tegen Madeline Madrigal [Lena Heady], die alle rivaliserende bendes in Peach Trees op meedogenloze wijze heeft uitgeschakeld en een fortuin verdient met de handel in de drug Slo-Mo. Een prettig pretentieloze SF-actiethriller met een prima acterende cast en een regisseur wiens visuele flair altijd ten dienste staat van het verhaal en de bijbehorende spanning.

Monumentale vertolking van Albert Finney als de niet nader vernoemde 'Sir', een bijzonder veeleisende, egocentrische, geestelijk en lichamelijk labiele maar geniale veteraan van het toneel en subliem tegenspel van Tom Courtenay als Norman, 'The Dresser' uit de titel, die ook onder de meest erbarmelijke omstandigheden er alles aan doet om 'Sir' klaar te stomen voor een serie Shakespearevertoningen in Londen tijdens de Blitzkrieg. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Ronald Harwood, die daarin zijn eigen ervaringen als 'dresser' van Sir Donald Wolfit - een Brits acteur die vermaard was om zijn King Lear. Het is duidelijk te merken dat Finney zich mede liet inspireren door Charles Laughton, maar er zijn ook vleugjes Laurence Olivier waar te nemen. Het knappe van zijn vertolking is dat zijn op papier wat karikaturale rol ondanks het opgeblazen ego, de theatrale gedragingen in en buiten het theater, op en naast het podium, toch de sympathie van de kijker weet te behouden. Courtenay voorziet hem ook in die menselijkheid in een even complexe rol, die bij een minder getalenteerde acteur als camp over zou komen. Beide mannen kregen een Oscar-nominatie voor hun werk - in dezelfde categorie - maar legden het af tegen Robert Duvall. Het zegt veel over de kwaliteit van het acteren in deze soms pijnlijke, maar soms ook hilarische film. Mijn favoriet moment is een scène uit King Lear waarbij Norman en vrijwel de hele crew werkelijk alles uit de kast trekt om een zo indrukwekkend mogelijke storm na te bootsen. De reactie van 'Sir' na afloop is niet alleen kostelijk, maar zegt ook veel over de relatie tussen deze twee mensen die elkaar soms niet uit kunnen staan, maar ook niet zonder elkaar kunnen. Een prachtfilm, zeker voor fans van Shakespeare (zoals ik).

Wanneer Sir [Anthony Hopkins], een ziekelijke veteraan van het Britse toneel, zo ernstig is verzwakt dat zijn vrouw [Emily Watson] hem laat opnemen in het ziekenhuis, heeft het er alle schijn van dat de voor die avond geplande uitvoering van King Lear niet door kan gaan. Maar Sirs trouwe assistent (en 'kleder') Norman [Ian McKellen] denkt daar heel anders over, dus wanneer Sir tegen het advies van zijn artsen tóch in het theater verschijnt, doet Norman er alles aan om Sir te helpen deze voorstelling succesvol door te komen. Ondanks de ijzersterke cast verbleekt deze versie van het toneelstuk van Ronald Harwood, gebaseerd op zijn eigen ervaringen met de legendarische Britse toneelacteur Donald Wolfit, naast de versie van 1983 met Albert Finney en Tom Courtenay. Richard Eyre koos voor een toneelmatige, statische visuele benadering en slaat ook op andere punten de plank behoorlijk mis. Edward Fox, die in 1983 de rol van Oxenby speelde, verschijnt nu als de nar. Helaas, ook die rol komt onvoldoende uit de verf. De acteerkanonnen houden de boel drijvende.

De Australische Kate Winslet keerde terug naar Australië voor dit wat dik aangezette komische drama over Tilly Dunnage, een jonge, gecultiveerde vrouw die terugkeert naar Australië (!) om de waarheid te achterhalen rondom een tragische gebeurtenis uit haar jeugd waarover zij een schuldgevoel meedraagt. Dit dramatische gegeven drijft het verhaal, de komedie komt vooral voort uit de invloed die zij heeft op de - iets té excentrieke - dorpsbewoners. Winslet is uitstekend in de hoofdrol, mede dankzij de door Margot Wilson ontworpen weelderige kostuums, Judy Davis (als Tilly's moeder) en Hugo "The Matrix" Weaving (als politie-agent) komen goed uit de verf en David Herschfelder componeerde de aangename score. Maar de komedie is te dik aangezet en Liam Hemsworth is te knap en te verzorgd om te overtuigen als de jeugdvriend die in het mistroostige dorpje is blijven wonen. Zo valt er aardig wat te genieten, maar is "The Dressmaker" niet helemaal geslaagd.

Hoewel het grote publiek waarschijnlijk nog nooit van hem heeft gehoord, was Drew Struzan één van de meest invloedrijke figuren in de Amerikaanse cinema. Deze schilder was verantwoordelijk voor de meest memorabele filmposters uit filmgeschiedenis die in het geheugen gegrift staan bij een ieder die in de late jaren '70 en de jaren '80 de bioscoop bezocht of een videoband huurde. Wie denkt aan Star Wars, Indiana Jones, E.T., Police Academy, Back To The Future of the vele Muppet-films ziet meteen zijn artwork voor zich. Een interessant onderwerp en de terugblik op Struzans vroege jaren levert enkele aardige anekdotes op, maar al gauw voel je je murw geslagen door de nimmer aflatende stroom aan lofuitingen aan het adres van Struzan. Volkomen terecht, maar daardoor blijft dit helaas heel erg op de oppervlakte steken.

Sinds zijn pensioen woont weduwe Gerrie [Ton Kas] in Portugal waar hij samenwoont met Rosa. Sindsdien keert hij eens per jaar drie dagen lang terug naar Rotterdam om zijn dochter Nadia [Neide dos Santos Silva] en zijn zoon Dick [Guido Pollemans] te bezoeken en een rondje langs de vertrouwde huisarts en de tandarts te doen. Nadia heeft een echtgenoot [Adison dos Reis], twee jonge kinderen en een druk leven, maar Dick moddert maar wat aan en is vooral bezig met de familiegeschiedenis. De mannen in deze familie zijn geen praters, maar Gerrie heeft een besluit genomen waarvan hij weet dat hij dat met zijn zoon moet bespreken. Lukt het hem om over die drempel te stappen? Kas en Pollemans zijn een subliem tragikomisch duo in dit karakterportret van twee binnenvetters, vooral tijdens de ongemakkelijke stiltes die vallen wanneer ze toch een poging doen om tot iets van een gesprek te komen. Een zeer geslaagde komedie en een fraaie ode aan Rotterdam met een visuele stijl (dat sublieme, ironische openingsshot) die doet denken aan “onze” Bert Haanstra.

Anna [Michèle Brand] en Marco [Simon Wisler] rijden in hun auto door de Zwitserse bergen. “What is Love” van Haddaway is op de radio te horen. Er gebeurt verder helemaal niks. Na een kleine minuut zingt Marco het refrein mee. Het tweede couplet volgt en een minuut later zingt Marco ook het tweede refrein mee. Einde scène. Dit onuitstaanbare misbaksel zit vol met dit soort volstrekt zinloze scènes waarvoor geen enkele rechtvaardiging bestaat. Anti-cinema op zijn allerergst, temeer daar we al vrij snel ontdekken dat Marco een kwaadaardige hersentumor heeft. Drie keer raden hoe het afloopt. Overslaan, ook al won het de Internationale Juryprijs op het filmfestival van Berlijn. Daar zijn ze al net zo gek geworden als in Cannes!

Suze [Hanna van Vliet], haar Finse vriend Luukas [Simeoni Sundja] en dochter Juul [Elin Koleci] maken zich op voor het bezoek van oma Helena [Elsie de Brauw] aan hun huis op Texel. Suze is erg gespannen en Luukas maakt zich een beetje en al gauw blijkt waarom. De complexe relatie tussen moeder en dochter wordt nog meer op de proef gesteld nadat Helena tussen neus en lippen heeft laten ontvallen dat ze een hersentumor heeft. De in Amsterdam werkende toneeldiva begint steeds meer tijd en aandacht van haar dochter op te eisen. Daardoor komen Suzes dwangneuroses langzaam maar zeker opnieuw aan de oppervlakte en dat gaat ten koste van haar gezin. Een subtiel, realistisch drama vermijdt melodrama en toont op treffende wijze hoe een moeder-dochterrelatie kan doorwerken naar de volgende generatie. Van Vliet, De Brauw spelen de sterren van de hemel, Koleci houdt zich knap staande als Suzes dochter, componist Thalia Ioannidou en geluidsontwerper Matis Rei dragen bij aan de beklemmende sfeer die de beklemmende sfeer versterkt en vasthoudt.