Meningen

Het multiversum gaat eraan, enzovoorts, enzovoorts in één van de Marvel-franchises die zichzelf gelukkig niet serieus neemt en met Benedict Cumberbatch en gouden troef in handen heeft. Het vage ‘red-de-wereld’ plot krijgt enige emotionele diepgang in de vorm van Wanda Maxmoff [Elizabeth Olsson], die in één universum gelukkig is als moeder van twee kinderen en als The Scarlet Queen probeert datzelfde geluk op te eisen. Stephen Strange [Benedict Cumberbatch] probeert te voorkomen dan Wanda’s obsessie rampzalige gevolgen heeft voor The Multiverse en kan daarbij rekenen op de hulp van de jonge America Sanchez [Xochitl Gomez], een jonge vrouw die haar unieke gaven nog niet goed kan beheersen. Doctor Strange is een relatief potsierlijke verschijning met zijn sub-Superman outfit en al dat gezwaai met de armen dat moet doorgaan voor tovenarij, maar de Multiverse is op indrukwekkende wijze vormgegeven en zowel de de special effects als de montage zijn uitmuntend waardoor dit als ultiem escapisme hoge ogen scoort. In zijn eerste speelfilm als regisseur in bijna 10 jaar laat Raimi zijn goede vriend Bruce Campbell opdraven in een amusante cameo.

De vreemde eind in de bijt: door de BBC geproduceerd in Canada, met de koning van de B-films Eric Roberts als The Master en Paul McGann als 'the seventh doctor'. De openingsscène, waarin 'the sixth doctor' Sylvester McCoy verschijnt en verdwijnt, toont aan dat de kwaliteit van de special effects - mede door het betrekkelijk hoge budget - sinds 1989 enorm zijn verbeterd. McGann is prima als Doctor Who en het verhaal zit heel behoorlijk in elkaar, maar het budget lijkt grotendeels te zijn opgegaan aan de special effects en het contrast tussen de kwaliteit van de effecten en de magere decors doet deze curieuze film geen goed. Een must voor liefhebbers van de serie en voor mij blijft de grote vraag... hoe is Paul McGann nu verworden tot Christopher Eccleston?

De film begint met Yavgref Zhivago [Alec Guinness], een Russische generaal en halfbroer van dichter Yuri Zhivago [Omar Sharif] die in een jonge vrouw [Rita Tushingham] denkt zijn nichtje te hebben gevonden, de dochter van Yuri en diens geliefde Lara [Julie Christie], die inmiddels allebei zijn ‘verdwenen’. Yuri verloor op jonge leeftijd zijn ouders en is op zijn 8e geadopteerd door de Gromyko’s, welgestelde vrienden van zijn moeder wiens dochter Tonya [Geraldine Chaplin] even oud is als Yuri. Yuri en Tonya lijken voorbestemd met elkaar te trouwen, maar wanneer Yuri tijdens een doktersbezoek met zijn mentor Lara ontmoet, is hij meteen onder de indruk van haar. Lara blijkt een complexe relatie te hebben met de machtige, meedogenloze Komarovsky [Rod Steiger], die vastberaden is haar hart te winnen, ook al is ze getrouwd met de politieke radicaal Pasha [Tom Courtenay].

Wanneer de Eerste Wereldoorlog uitbreekt ontstaat er grote politieke onrust in Rusland. Yuri is inmiddels getrouwd met Tonya en heeft een zoon. Hij gaat aan het werk als dokter, Lara als verpleegster in dezelfde omgeving. Tijdens de oorlog verdwijnt Pasha spoorloos en de Russische Revolutie in 1917 zorgt voor grote veranderingen. Wanneer Yuri terugkeert naar huis, blijken de Bolsjevisten het huis in beslag te hebben genomen en is de familie al zijn rijkdom kwijt aan het ‘collectivisme’. Bovendien blijkt Yuri’s poëzie de nieuwe autoriteiten in het verkeerde keelgat te zijn geschoten, waardoor hij – met hulp van Yavgref – met speciale reisdocumenten Moskou moet verlaten.
Lean en zijn crew waren lang op zoek naar geschikte locaties, in Rusland, Finland en Zweden. Maar hoewel de locaties vanuit cinematografisch opzicht wel geschikt waren, kon Lean daar geen studio’s vinden waar hij de grotere sets voor de film kon bouwen. Het zal je allicht verbazen dat de film vrijwel volledig is gefilmd in... Spanje! Dat leverde wel wat problemen op, vooral voor Phyllis Dalton die een Oscar won voor haar kostuumontwerp. “Doctor Zhivago” speelt zich namelijk grotendeels af tijdens de winter, waarin de hoofdpersonen uiteraard warme kleding bestaande uit dikke lagen droegen. Een deel van deze scènes moest Lean echter filmen tijdens de Spaanse zomer! Dalton moest er met harde hand op toezien dat alle acteurs dezelfde hoeveelheid lagen kleding zouden dragen, want uiteraard probeerde men hier en daar wel wat te smokkelen.

Maurice Jarre had erg veel moeite met het componeren van een thema. Lean wist ook niet precies wat hij wilde, maar de eerste pogingen van Jarre waren in zijn ogen niet goed genoeg. Lean gaf Jarre uiteindelijk de opdracht om een paar weken met zijn vriendin naar de bergen te gaan en daar een thema voor haar te schrijven. Een gouden greep, want Jarre kwam terug met een thema dat niet alleen David Lean tot tevredenheid stemde, maar dat ook een wereldhit werd en die tot op de dag van vandaag tot de meest herkenbare filmthema’s aller tijden behoort. Lean toont hier aan de meester van het persoonlijke epos te zijn: hij weet persoonlijke verhalen te vertellen die zich afspelen binnen grootse settings. De aanval van een peloton dragonders op een groep vreedzame groep demonstranten is al imposant, de treinreis door de besneeuwde Russische vlaktes is ook onvergetelijk. Set designer John Box was het brein achter het zogeheten Bevroren Paleis, maar elke set is indrukwekkend en – nog belangrijker – oogt authentiek. Dit was één van de favoriete films van zijn generatie, maar verdient die status ook onder de huidige generatie filmliefhebbers.

Tijdens een met veel bombarie aangekondigde persconferentie laat Herman Hendrickx [Jan Decleir], partijvoorzitter van de VPV, aan dat

Jan Verbeeck [Peter van den Begin], de commissaris van de drugsbrigade Antwerpen, zich namens de partij verkiesbaar stelt als de toekomstige president. Technisch gezien is Verbeecks nog één dag commissaris en wanneer hij een kans in zijn schoot geworpen krijgt om topcrimineel Ozgür [Tibo Vandenborre] op zijn laatste dag achter de tralies te krijgen grijpt hij die kans met beide handen aan. Maar de operatie loopt volledig in het honderd en in het licht van zijn ontslag en de enorme media-aandacht kan Verbeeck deze keer zijn misstap niet als vanouds onder het tapijt vegen. Vandenbegin is fenomenaal in de emotioneel en fysiek veeleisende hoofdrol en het scenario van Ben Yadir en Laurent Brandenbourger doet regelmatig denken aan genreklassiekers als Heat en Training Day. Vooral het subplot rondom Verbeecks rechterhand Dries [Ben Haïssa Soufiane Chilah], een geboren Marokkaan die door zijn onverminderde loyaliteit lijnrecht tegenover zijn directe omgeving komt te staan geeft dit een dramatische meerwaarde.

Wethouders hebben, mede door de komst van social media, steeds meer te maken met intimidatie of bedreiging. Zes wethouders uit gemeentes die verschillen qua locatie en grootte vertellen over hun ervaringen. De beste momenten zijn die waarin de wethouders via de camera hun bedreiger persoonlijk toespreken, maar het is jammer dat dit relevante thema zo'n routinematige, fantasieloze documentaire heeft opgeleverd.

Als kijker word je in het begin waarschijnlijk helemaal simpel van de constante herhaling van het zinnetje 'boedeboedeboedeboes - Het doet zo zeer'. Helen van Royen, die gedurende een periode van een jaar haar fysiek en geestelijk zwakke moeder filmde, hoort het misschien niet eens meer, maar is een toonbeeld van geduld en worstelt zichtbaar in haar moeizame, soms pijnlijke gesprekken over moeders toekomst. Vooral in het eerste deel van de film is er veelvuldig geknipt in de gesprekken, waardoor je als kijker het idee hebt dat we slechts een subjectief beeld van de werkelijkheid zien. Maar er is geen twijfel over de oprechte liefde tussen moeder en dochter, al zijn het vooral de gesprekken tussen moeder en Helens ex-man Ton die het meest onthullend [en het meest vermakelijk] zijn.

Het Doet Zo Pijn roept weliswaar vragen op, onder anderen over euthanasie, waarover moeder en dochter oprecht en openhartig spreken, maar uiteindelijk is deze documentaire niets meer en niets minder dan het verhaal van één vrouw die zich verzet tegen haar afnemende fysieke en verstandelijke capaciteiten. En daarmee is dit meer een persoonlijk document geworden die weigert een standpunt in te nemen. Het is Van Royen niet kwalijk te nemen dat ze die keuze heeft gemaakt, maar daardoor prikkelt het intellect Het Doet Zo Zeer minder dan het kunnen doen.

De dood van Channing Tatums eigen hond was de inspiratiebron voor dit voorspelbare, maar onderhoudende psychologische drama waarin voormalige Airborne Ranger Jackson Briggs [Channing Tatum] zijn baantje bij een eetcafé het liefst vandaag nog op zou willen geven voor een militaire missie. Aangezien hij in dienst hersenletsel heeft opgelopen kan hij zich alleen aanmelden met een aanbeveling van één van zijn meerderen. Captain Jones [Luke Forbes] heeft grote twijfels maar biedt Jackson een kans. De ouders van de recent overleden Airborne Ranger Ray Rodriguez hebben gevraagd of de hond Lulu, de K9 die jarenlang zijn metgezel en beschermeling was, eregast kan zijn op de begrafenis van hun zoon. Daarvoor moet Jackson een lange reis afleggen naar Arizona. Tatum beschikt over voldoende charisma en acteertalent om de aandacht vast te houden maar Carolin, die tevens het scenario schreef, kan niet goed uit de voeten met de zware onderliggende thema’s waardoor het vrij luchtig en oppervlakkig blijft. Ethan Suplee voorziet één en ander van meer diepgang als een veteraan die ervaring heeft met getraumatiseerde honden en er is een ontroerend einde.

Naïeve tiener [Johnny Berchtold] koopt in een impuls een speelse puppy, laat hem loslopen tijdens een trektocht in het bos en kijkt raar op als de hond spoorloos verdwijnt. Papa [Rob Lowe] en mama [Kimberly Williams-Paisley] helpen bij de zoektocht in dit waargebeurde, maar o zo afgezaagde volwassenwordingsdrama. De hond heeft een hoge aaibaarheidsfactor en doet geinige kunstjes, maar die is zeker geen Lassie, Come Home.

Agent Knight en zijn trouwe hond Greg overleven de explosie van een tijdbom doordat artsen Gregs hoofd op het lichaam van agent Knight plaatsen. Dog Man [Peter Hastings] weet aartsvijand Petey The Cat [Pete Davidson] keer op keer te arresteren, maar door de rampzalige bewaking bij de kattengevangenis weet Petey steeds te ontsnappen. Dog Man krijgt de schuld in zijn schoenen geschoven en krijgt nog eens kans om Petey voorgoed achter slot en grendel te krijgen. Hasting en coscenarist Pilkey drijven de spot met de clichés van het misdaadgenre en er zijn veel geslaagde visuele grappen (waaronder Petey’s “schuilplaats”), maar Hastings’ regie is chaotisch en de mix van beeld en geluid kan heel erg op de zenuwen werken.

Hoewel dit niet de laatste film is die Reynolds maakte voor zijn dood in September 2018, is dit wel een passend en waardig slotakkoord voor dit charismatische sekssymbool van de jaren ’70. Vic Edwards [Burt Reynolds] laat zich met enige tegenzin door zijn boezemvriend Sonny [Chevy Chase] overhalen om een lifetime achievement award van een filmfestival in Nashville. Zijn ‘persoonlijke assistente’ voor het weekend is Lil [Ariel Winter], de zus van festivalorganisator Doug [Clark Duke] en zij heeft duidelijk andere dingen aan haar kop dan het rondrijden van een oude, vergeten filmster. Wanneer het festival niet aan Vics verwachting blijkt te voldoen, sommert hij Lil om met hem naar zijn geboortestad Knoxville te rijden. Daar hoopt hij af te kunnen rekenen met zijn verleden en de bijbehorende teleurstellingen. Een genot voor liefhebbers van Reynolds, vooral wanneer hij opduikt in scenes uit zijn populairste films, waaronder Deliverance en natuurlijk Smokey & The Bandit. Duke is vermakelijk als de oprechte fan die alles probeert om zijn idool tevreden te houden, maar Winter zet haar karakter te dik aan en is daardoor regelmatig wat irritant.

Dit had een verschrikkelijke, sentimentele draak kunnen worden en de trailer versterkt dat vermoeden alleen maar. Gelukkig valt het allemaal mee en hoewel de film niet zonder tekortkomingen is, valt er genoeg te genieten om de fouten te vergeven.

"A Dog's Purpose" vertelt het verhaal van Bailey, die het hart steelt van de 8-jarige Ethan [Bryce Geishar]. De twee zijn [iets te] onafscheidelijk en groeien samen op. Bailey is er voor Ethan in goede en de onvermijdelijk slechte tijden, tot hij [en dat is geen spoiler] van ouderdom sterft. Deze eerste episode is melodramatisch, iets te sentimenteel en moet ons doen geloven dat de top-quarterback van het plaatselijke footballteam nog altijd z'n hond overal naar toe neemt. De tweede helft van de film is erg sterk, wanneer de hond reïncarneert als respectievelijk een politiehond en het schoothondje van een onzekere studente. Deze episodes zijn veel beknopter beschreven, maar zijn wel veel realistischer en herkenbaarder voor een ieder die ooit een hond tot zijn of haar gezin heeft mogen rekenen. Hier blinkt de film uit, al is het onvermijdelijk dat de film tot het stroperige en volstrekt idiote einde komt. Maar - het moet gezegd - niet alleen is dat het enige mogelijke einde van dit verhaal, het werkt ook nog, mede door het prima werk van Dennis Quaid [als de oude Ethan] en Peggy "Damn Good Pie" Lipton [als de oudere Hanah]. En dus slaagt Lasse Halstrom erin om van een potentieel sentimentele draak een prima familiefilm te maken.

Lucas [Jonah Hauer-King] neemt een pitbullpup in huis om te voorkomen dat het in verkeerde handen komt. Bella [stem: Bryce Dallas Howard] ontpopt zich uiteraard als een typische knuffelhond, ook in de veteranenopvang waar Lucas’ moeder [Ashley Judd] werkt. Maar dit zou geen rip-off van Lassie Come Home zijn als Bella niet noodgedwongen in een ander gezin belandt en een avontuurlijke reis maakt om bij haar ‘echte’ huis te komen. Weinig overtuigende montagetrucs dwongen Smith blijkbaar om toevlucht te nemen tot een stem om de afgezaagde “gedachten” van Bella over te brengen. De kleintjes zullen dat niet erg vinden; meer volwassen kijkers weten wel beter.

In de opening van deze wonderlijke film zien we hoe Marcello [Marcello Fonte] een woeste hond rustig weet te krijgen en het zelfs voor elkaar krijgt om hem te gehoorzamen terwijl hij het beest wast en droogt. Al wat hij daar voor nodig heeft is iets lekkers en zijn zachte, geruststellende stem. Diezelfde technieken gebruikt hij ook om Simoncino [Edoardo Pesce], een beresterke, gewelddadige man die de buurt al lange tijd terroriseert, te vriend te houden. Alleen geeft Marcello hem geen hondenkoekjes maar coke. Maar de status quo wordt doorbroken wanneer Simoncino hem dwingt mee te werken aan iets waarvan Marcello, die het tot dan toe met iedereen goed kan vinden, weet dat het zijn reputatie zal verwoesten.

Fonte maakt op perfecte wijze gebruik van zijn mimiek om datgene te zeggen wat nooit wordt uitgesproken. Pesce maakt van Simoncino één van de meest angstaanjagende bullebakken die je ooit zult aantreffen in een film. De gezamenlijke scènes van Fonte en Pesce zijn subliem, maar dat komt zeker ook door de regie van Matteo Garrone die de tragikomische momenten uit een afwisselend deprimerend en hilarisch verhaal op perfecte wijze weet te accentueren. Het gezamenlijke bezoek aan Simoncino's moeder is daar een perfect voorbeeld van. Enig minpunt aan deze meesterlijke vertelling is het wat warrige slot.

Ik ga al jaren met lood in de schoenen naar films van Luc Besson in de hoop op een aangename verrassing. Dit is hem dan eindelijk en hoewel het achtergrondverhaal ook nu bepaald niet subtiel is, houdt Besson zich grotendeels in met als resultaat een bizar, maar boeiend misdaaddrama waarin hij zich dienstbaar opstelt aan Caleb Landry Jones en de scènestelende honden. Jones is ronduit verbluffend als “DogMan” Douglas Munrow die, verkleed als Marilyn Monroe, gewond wordt aangetroffen in een vrachtwagen vol honden. Sociaal werker Evelyn [Jojo T. Gibbs] wordt om 2 uur ’s nachts uit bed gebeld om deze zonderlinge man te verhoren. Wat meteen opvalt, is het rustige verloop van het verhoor, waarin zowel de verhoorder als de verhoorde op zachte toon en met wederzijds respect meer bezig zijn met een vriendelijk gesprek. Jones’ speelt een op papier campy rol zonder opsmuk en houdt de aandacht moeiteloos vast, totdat de honden de show mogen stelen. De religieuze symboliek had Besson achterwege mogen laten, maar hij verdient lof voor zijn ingetogen regie. Nu maar (tegen beter weten in) hopen dat hij niet terugvalt in zijn oude streken.

Dave Tomkins verdiende vanaf midden jaren 70 over een periode van ruim 20 jaar een fortuin als huurling en smokkelaar van wapens en drugs. Hoewel hij de 80 is gepasseerd, verlangt hij nog steeds naar het avontuurlijke leven en de adrenaline die hij voelde op de levensgevaarlijke plaatsen waar hij zijn geld verdiende. Het boeiende verhaal van de weerbarstige, maar authentiekeTomkins wordt verpest door overbodige en vaak knullige reconstructies met Christian Jenner als Tomkins.

Tiener Cameron [Donovan Colan] is getraumatiseerd door het gewelddadige gedrag van zijn vader [een werkelijk angstaanjagende) Kris Holden-Ried]. Samen met zijn moeder [Kathleen Munroe] verhuist hij regelmatig om te voorkomen dat zijn vader hen opspoort. Deze keer belanden ze in een boerderij waar Cameron visioenen heeft waarin hij praat met de geest van een jongen [Asher Grayson] die zelf slachtoffer was van mishandeling waarbij de honden uit de titel een sleutelrol speelden. Cameron is ervan overtuigd dat hij in gevaar is, moeder gelooft dat hij droom en werkelijkheid niet kan onderscheiden. Wie krijgt er gelijk? Matig geschreven melodramatische horrorfilm is nadrukkelijk geïnspireerd door Stephen King, zonder succes.

Murphy schittert in een rol die hem op het lijf is geschreven. Dolemite is de artiestennaam van Rudy Ray Moore, een weinig succesvolle MC die droomt van een solocarrière als zanger en standup-comedian. Zijn doorbraak lijkt aanstaande wanneer hij zijn alter ego Dolemite creëert, een flamboyante, schuttingtaal spuwende straatdichter die enorm aanslaat bij het publiek in de verlopen cafés waar hij optreedt. Wanneer geen enkele platenmaatschappij hem een kans wil geven om een plaat op te nemen besluit hij met de hulp van enkele trouwe vrienden een plaat in eigen beheer uit te brengen. Dankzij een paar slimme marketingtrucs wordt hij een enorm succes, maar hij weigert zich te conformeren aan de door blanken geregeerde muziekwereld. Daarom besluit hij dat het tijd is voor de volgende stap: zijn eigen film!

Brewer weet de jaren '70 op fraaie wijze tot leven te brengen en Murphy's rol krijgt meer glans door het uitstekende werk van o.a. Da'Vine Joy Randolph als Rays onconventionele leading lady en Wesley Snipes als de zelfverzekerde, maar incompetente regisseur. Een vermakelijke hommage aan iemand die zich door niets en niemand uit het veld liet slaan, maar wiens loyaliteit aan zijn vrienden minstens net zo belangrijk was. Kleurrijk, vermakelijk en inspirerend.

Dolfje [Ole Kroes] werd als baby als vondeling achtergelaten en viert zijn 7e verjaardag met zijn ouders [Remko Vrijdag, Kim van Kooten] en zijn broer Timmie [Maas Bronkhuyzen] die hem volledig hebben opgenomen in hun gezin. Maar zodra de volle maan verschijnt verandert Dolfje voor het eerst in een weerwolfje en verslindt hij één van de kippen van mevrouw Krijtes [Trudy Labij]. Mede daardoor vindt Dolfje het aanvankelijk vreselijk dat hij ‘anders’ is, maar geleidelijk merkt hij dat er ook voordelen zijn aan het zijn van een weerwolf. Onder anderen met betrekking tot zijn plaaggeest Nico [Nick Geest] en klasgenote Noura [Lupa Ranti], op wie Dolfje al lange tijd een oogje heeft. Brave verfilming van het geliefde kinderboek van Paul van Loon met alle standaardingrediënten van een BosBros-film. Voor kinderen is dat vast geen bezwaar, maar voor volwassen kijkers is het allemaal wat tam en voorspelbaar. Huub van der Lubbe zingt het niet onaardige liedje “Ik Ben Ik”.

Dr. John Dolittle [Robert Downey Jr.] heeft zich na de dood van zijn vrouw teruggetrokken in zijn dierenreservaat waar hij ieder contact met mensen vermijdt. Tot hem het nieuws bereikt dat Queen Victoria [Jessie Buckley] ernstig ziek is. Haar dood zou betekenen dat hij zijn woning en zijn reservaat verliest. Dolittle concludeert dat alleen een speciale vrucht redding kan brengen. Daarvoor maakt hij samen met een aantal dieren en met jonge verstekeling Tommy [Harry Collett] een zeereis naar het eiland van koning Rassouli [Antonio Banderas]. Dieptepunt in Downey Jrs carrière waarin hij opgezadeld is met een zwak script en wordt overschaduwd door een stortvloed aan flauwe, vaak infantiele grappen

Een uurtje is te weinig om het leven van Dolly Parton samen te vatten, maar Maupied doet een bewonderenswaardige poging. Aangezien Parton altijd benadrukt heeft dat ze zichzelf boven alles beschouwt als een liedjesschrijver, besteedt Maupied terecht extra aandacht aan meesterlijke composities als ‘Coat Of Many Colors’, ‘The Bridge’ en het onvermijdelijke ‘I Will Always Love You’. Smaakt naar veel meer, maar is een prima manier om nieuwe generaties kennis te laten maken met misschien wel de enige persoonlijkheid die zelfs in de sterk gepolariseerde Verenigde Staten alom geliefd is.

Dolly Parton viert haar 50-jarig jubileum bij de Grand Ole Opry in Nashville, het podium waarop iedere ambitieuze countrymuzikant ooit hoopt te mogen spelen. Dat is aanleiding voor een terugblik op het leven, maar vooral op de carrière van de beroemdste countryzangeres ter wereld. Aan de hand van haar debuutsingle Dumb Blonde en juweeltjes als The Bridge, Coat of Many Colors, 9 to 5 en het onvermijdelijke I Will Always Love You worden we (voor zover dat nodig was) herinnerd aan het feit dat er achter het (bewust) kitscherige uiterlijk van Parton een muzikaal begaafde, intelligente en baanbrekende, zelfbewuste vrouw schuil gaat die fier overeind is gebleven in een periode waarin seksisme meer regel dan uitzondering was. Interessant, ook al is het één grote lofzang waarin geen enkel kritisch geluid te horen is.

Suada [Alina Serban] is de moeder van Vanesa [Mia Mustafi] en Mia [Dzada Selim], maar woont samen met haar geliefde Dita [Anamaria Marinca]. Het huis is tevens een opvangplaats voor mensen die vanwege hun seksuele geaardheid nergens anders terechtkunnen. Suada heeft niet lang meer te leven en vanwege haar achtergrond als Roma maakt ze zich zorgen om het toekomstperspectief van haar ouders. Daarom smeekt ze Dita [Anamaria Marinca] en de homoseksuele Toni [Vladimir Tintor] om een schijnhuwelijk aan te gaan. Het kost Dita en Toni al genoeg moeite om als een heteroseksueel stel door het leven te gaan, bovendien kampen ze met de opstandigheid van de in identiteitscrisis verkerende Vanesa. Stolevski’s scenario is een aangename mix van humor en drama en de cast levert uitstekend werk af. Selim steelt de film als de ontwapenend eerlijke en directe Mia.

Politieagenten Christian [Nikolaj Coster-Waldau] en Lars [Søren Malling] reageren op een melding van huiselijk geweld en arresteren Ezra Tarzi [Eriq Ebouaney], die Farook Hares [Emrin Dalgic] heeft gemarteld en vermoord. Door enkele stommiteiten weet Ezra te ontsnappen en raakt Lars ernstig gewond. Christian is er alles aan gelegen om Ezra te vinden, maar wordt daarbij gedwarsboomd door de CIA in de persoon van Joe Martin [Guy Pearce], die Ezra wil gebruiken om een terroristisch netwerk te ontmantelen. Carice van Houten speelt een Nederlandse agente die om persoonlijke redenen bij het onderzoek betrokken raakt in deze onderhoudende, maar weinig subtiele misdaadthriller die vooral bij de uitvoering van de aanslagen onvoldoende overtuigd. Zou wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als speelfilm met meest uitgemolken ontknoping ooit. Een FF-knop is dus een pré! Goed acteerwerk, met name van Pearce en Van Houten, biedt enige compensatie.

Recensie betreft de Engels gesproken versie:

Hoewel de setting op geslaagde wijze is verplaatst naar de moderne tijd, inclusief de bijbehorende technologie, is dit meer een vervolg op dan een reboot van de kortlopende, maar vermakelijke animatieserie uit de jaren '60 met die aanstekelijke openingstune. Jason Harris is een waardige vervanger van Arnold Stang en doet er nog een hoop andere stemmen bij ook. Degenen die de oorspronkelijke serie nog kunnen herinneren zullen zich hiermee niet vervelen, ondanks de episodische structuur. Geinig, maar ook niet meer dan dat.

De stemmen van de hoofdpersonen zijn opnieuw goed en het verhaal doet niet heel veel onder voor Top Cat: The Movie, maar waarom regisseur Andrés Couturier de film vol heeft gepropt met irritante, luidruchtige slapstick is een raadsel dat de moeite van het ontrafelen niet waard is. Het past totaal niet bij de coole, ontspannen humor die aan de basis stond van de tekenfilmserie en die in ieder geval wel in de voorganger van dit onding terug te vinden was.

“Don” Jon [Joseph Gordon-Levitt] heeft nooit problemen om een onenightstand te vinden, maar hij geniet meer dan porno dan van echte seks. Hij krijgt zowaar een relatie met Barbara [Scarlett Johansson] die ook de goedkeuring krijgt van Jons ouders [Tony Danza, Glenne Headley], maar kan nog steeds de verleiding van porno niet weerstaan. Wat ontbreekt er in Jons liefdesleven dat hij zich maar blijft wenden tot porno? De kennismaking met medestudent en weduwe Esther [Julianne Moore] biedt een nieuw perspectief. Levitts scenario zit vol rake observaties over de discrepantie tussen porno en seks in het dagelijks leven, alsmede over hoe bepalend (en verwoestend) het kan zijn voor relaties. Johansson schittert in een rol die haaks staat op haar imago en Brie Larson (als Dons zwijgzame zus) krijgt het laatste woord in deze amusante relatiekomedie.

Je waardering voor deze film hangt sterk af van je persoonlijke voorkeur. De karakterisering zijn belachelijk, sommige dialogen tenenkrommend en het plot slaat eigenlijk helemaal nergens op.

Drie jonge inbrekers [criminelen!] richten zich vooral op rijkeluisgezinnetjes in dure villa's, maar nu besluiten ze een grote slag te slaan door in te breken bij een blinde oorlogsveteraan [held!] die $600.000,-- schadevergoeding heeft gekregen nadat zijn vrouw en kind zijn doodgereden [zielig!].

De film doet vervolgens zijn best om de jongeren als slachtoffers neer te zetten de oorlogsveteraan als psychopaat, met een onbedoeld hilarische monoloog over een lieveheersbeestje als dieptepunt.

Het is jammer dat het einde voor een groot deel al is verraden in het openingsshot en de hele inbraak zit ook vol met tegenstrijdigheden. Waarom dan toch 3,5 sterren?

Ten eerste geeft Stephen Lang een imposante Tour-De-Force weg als de oorlogsveteraan. Tenminste, zolang hij niet meer dan 2 of 3 woorden tegelijk hoeft te zeggen. Ten tweede is de film ijzersterk op het moment dat de lichten uitgaan en het kat-en-muis-spel begint. Inventief, stijlvol, verrassend en, ja, zelf schokkend is deze sequentie ronduit meesterlijk uitgevoerd. Dit deel alleen al [en alleen dit deel] maakt de film de moeite waard. Jammer van de onzin die er aan vooraf gaat, maar het is bijzonder prettig te zien dat Hollywood het horrorthrillergenre [waarin de Britten veel beter zijn] niet geheel is verleerd.

Sayagues, co-scenarist van Don’t Breathe, neemt de regie over voor dit sfeervolle en goed geregisseerde vervolg dat teveel een herhaling van zetten is en bijzonder vergezocht is. De blinde Vietnamveteraan Norman [Stephen Lang] heeft na het uitbranden van een methlab in een nabijgelegen huis 8 jaar lang de zorg op zich genomen voor Phoenix [Madelyn Grace], nu een beginnende tiener (blijkbaar heeft niemand zich ooit afgevraagd wat er met haar is gebeurd). Drie ongure types, geleid door Raylan [Brendan Sexton III] dringen het huis nu binnen, maar waar zijn ze eigenlijk op uit? Een hint naar het vergezochte antwoord komt aan het begin, maar het is vooral een excuus voor een hoop geweld en expliciet bloedvergieten. Niet onaardig gedaan, maar lang niet zo goed als de voorganger.

Lundgren lijkt geheel in zijn element in deze vermakelijke horrorfilm met een aangename dosis bloedvergieten en rondvliegende ledematen voor de liefhebbers. In een verhaal dat wellicht een kritiek is op de Amerikaanse obsessie met wapens speelt de Zweedse spierbundel de rol van Jebediah Woodley, een jager op demonen die de bewoners van een dorpje Mississippi tevergeefs tracht te waarschuwen voor het rondwarende onheil. Het betreft een demon die zijn gastheer of gastvrouw op slag verandert in een meedogenloze moordmachine. Doodschieten heeft geen zin, want dan neemt de demon automatisch bezit van de persoon die verantwoordelijk is voor de moord. Vlotte horrorfilm met zowaar een prima monoloog van de normaal zo zwijgzame Lundgren en een originele variant op een veelvuldig gebruikt horrorelement.

De eenzame Maria [Cosmina Stratan] is geïntrigeerd door buurvrouw Isabela [Elina Löwensohn] die ze op een ochtend dood aantreft buiten het appartementencomplex. Maria en Isabela kenden elkaar niet, maar Maria neemt toch de verzorging op zich van Isabela’s honden en raakt nauw betrokken bij haar persoonlijke leven, onder anderen wanneer Isabela’s zoon [Silviu Debu] verschijnt. Zonderling zwartkomisch psychologisch drama wekt interesse, maar gaat ten onder aan het extreem lage tempo, gepunctueerd door lange, nietszeggende ononderbroken shots. Honden Ricky en Anishka stelen de show.