Het Doet Zo Zeer (2017)

Op zaterdag 28 januari zal de documentaire zijn wereldpremière beleven tijdens het International Film Festival Rotterdam (IFFR).

Vanaf 23 februari 2017 in de bioscoop (Paradiso)

Heftig

Weet niet of ik deze kan zien, mijn oma heeft het ook !! Ik weet ook goed hoe zeer het doet, en heb er ook moeite mee dat ze zo veranderd.

Hoe meer aandacht hoe beter.

En wie alvast (gratis) een soortgelijke docu wil kijken (van mama John Milton):

Uitgetekend - Dementie in Termijnen

Heleen krijgt er van langs in het AD (klik).

Zeer lovende recensies voor Het Doet Zo Zeer.

Recensieoverzicht: Documentaire Heleen van Royen intiem en ontroerend | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Wat een onzin is dit zeg.

inderdaad, ingezonden brief van 1 persoon, die de film niet eens heeft gezien.

Zoals ik een account aanmaken om slechts 1 film 5 sterren te geven ook weinig betrouwbaar vind...

Je moet ergens beginnen, denk ik...

Haha, je bent een fan of je bent geen fan ! Maar ik zal es kijken of ik nog meer sterren kan uitdelen.

Je bent niet toevallig betrokken bij de productie van deze titel?

Als kijker word je in het begin waarschijnlijk helemaal simpel van de constante herhaling van het zinnetje 'boedeboedeboedeboes - Het doet zo zeer'. Helen van Royen, die gedurende een periode van een jaar haar fysiek en geestelijk zwakke moeder filmde, hoort het misschien niet eens meer, maar is een toonbeeld van geduld en worstelt zichtbaar in haar moeizame, soms pijnlijke gesprekken over moeders toekomst. Vooral in het eerste deel van de film is er veelvuldig geknipt in de gesprekken, waardoor je als kijker het idee hebt dat we slechts een subjectief beeld van de werkelijkheid zien. Maar er is geen twijfel over de oprechte liefde tussen moeder en dochter, al zijn het vooral de gesprekken tussen moeder en Helens ex-man Ton die het meest onthullend [en het meest vermakelijk] zijn.

Het Doet Zo Pijn roept weliswaar vragen op, onder anderen over euthanasie, waarover moeder en dochter oprecht en openhartig spreken, maar uiteindelijk is deze documentaire niets meer en niets minder dan het verhaal van één vrouw die zich verzet tegen haar afnemende fysieke en verstandelijke capaciteiten. En daarmee is dit meer een persoonlijk document geworden die weigert een standpunt in te nemen. Het is Van Royen niet kwalijk te nemen dat ze die keuze heeft gemaakt, maar daardoor prikkelt het intellect Het Doet Zo Zeer minder dan het kunnen doen.

compliment Helen, heb heel veel films en doc.(6500) gezien ervaring demente vader. chapeau.!!

Ik was (en ben) totaal geen fan van Heleen van Royen. Ik vond haar echt een verschrikkelijk plastic mens, zo opgeklopt dat slagroom er jaloers van word. Na deze film is mijn mening echter wel degelijk bijgesteld. Het is een prachtig document en tegelijkertijd eerbetoon aan haar moeder geworden en de film draait eens totaal NIET om Heleen, zoals het AD schrijft, wat een totaal belachelijke redenering is, want het is juist het tegenovergestelde. Deze film draait om Heleen's moeder die zachtjes aan het padje kwijt raakt. Heel dat proces is zeer emotioneel om te volgen en te zien en ik kan alleen maar zeggen dat Heleen het zeer integer heeft gemaakt. Nergens een valse emotie te bespeuren. Ik heb zelfs een traantje gelaten bij deze film, want ik kan goed begrijpen wanneer je dit ziet gebeuren met iemand die je lief is je er erg verdrietig van word. Het zinnetje wat constant herhaalt word is een echt symptoom van dementie. Mensen weten niet meer hoe ze het uit moeten drukken, dus herhalen ze constant zinnen of dingen om aan te geven dat er iets niet klopt. In dit geval is dat dit zinnetje, in andere gevallen kan het zijn dat de mensen je knijpen. Hoe ik dat weet? Ik heb jaren vrijwilligerswerk met demente bejaarden gedaan en dat kan ik iedereen toch aanraden. Want echt: er mag heus wel gelachen worden om deze mensen, zeker als ze er zelf ook nog plezier aan beleven. Ik vond het een mooie film. Daarom: 4 *

Totale onzin zelfs. Walgelijk dat een AD dit ook zomaar plaatst.

Ik wil geen open deuren intrappen, maar... Het is het AD...

Dat kan. Dat had ik niet. Ik vond de muziekkeuze passend gekozen.

Meestal zucht ik als ik Heleen van Royen zie, boeken ook nooit (uit) gelezen, maar dit was echt een prachtige docu.

Zo zie je maar dat iedereen op tv toch anders is dan prive, en hoe snel je kan bestempelen.

Het is zeer intiem/prive, omdat moeder zelf niet echt weet/doorheeft wat er gefilmd word, maar geeft voor buitenstaanders veel meer "weet" hoe slopend dementie is.

de muziek, de stiltes, de tranen... ontroerende docu.

Vind eigenlijk wel dat het AD een goed punt heeft. Of ze daadwerkelijk gelijk hebben weet ik niet (daarvoor zou ik dit eerst moeten zien). Is de titel trouwens goed Nederlands,moet het geen zo'n zijn?

Dat is letterlijk het (herhalende) zinnetje van de moeder.

Ah. Maar vind het wel lelijk staan zo.

Wie had dat voor mogelijk gehouden: Heleen van Rooyen filmt nog slechter dan ze schrijft. Alles aan deze film is amateuristisch, en niet eens op een sympathieke manier. Volgens mij wist ze nog net hoe ze de camera aan moest zetten. Camerawerk en montage slaan werkelijk nergens op. Het is alsof iemand voor de eerste keer een film in elkaar heeft gezet. De tenenkrommend middelmatige deuntjes die als soundtrack fungeren maken dit drama compleet. Oele boele boste het doet zo zeer.

Er zitten een heleboel mooie en schreiende scenes tussen. De montage is niet zo fijn. Er zitten een aantal hard cuts tussen en dat haalt de vaart juist eruit. Andere nadeel is dat Heleen naar mijn idee iets te in de camera kijkt waardoor ze aan het acteren is.