Dolfje Weerwolfje (2011)

Wel een aardig bedacht verhaal, maar echt spannend werd het eigenlijk niet, leuk voor kinderen die hiervan houden.

Erg leuke en verzorgde verfilming van de kinderboeken. Best sfeervol ook.

Klopt, dat belletje ging er bij mij ook direct rinkelen, zo ook bij de muziek die bij momenten wel heel erg sterk aan het Home Alone theme deed denken…

Maar vooruit beter goed “gejat” dan slecht verzonnen, als fantasierijk kinderavontuur vind ik deze Dolfje Weerwolfje behoorlijk goed geslaagd. Het kereltje ziet er als weerwolfje wel wat merkwaardig fluffy uit, maar beter zo dan dat het de kleintjes nachtmerries bezorgt.

Geslaagde jeugdfilm, die de doelgroep zeker zal doen overtuigen. Maar de betere van dit soort films slagen er ook in om buiten de doelgroep te scoren en ook daarin zal Dolfje Weerwolfje bij vlagen zeker slagen.

Ik vond het vooral sfeervol. Het winterse kerstsfeertje komt goed naar voren en vandaag is dan ook een prima dag in de tijd van het jaar om dit te bekijken. Ik vond het wel een leuke uitgewerkt verhaaltje met redelijk acteerwerk. Vaak willen kinderen nog wel eens door de mand vallen in dit soort films, maar dat valt hier reuze mee.

De kinderen vonden het in ieder geval erg leuk en ikzelf vond het ook best genietbaar. Vooral die vader is erg leuk met zijn neiging omvrouwenkleren te dragen. Zeker niet slecht dus en voor de kleintjes best een aanradertje.

3,0*

De maxe kinderfilm !!!

Mijn dochtertje heeft reeds haar 2de dvd, de eerste was volledig kapot gedraaid

Het idee is leuk, de sfeer in de film is prima maar het is allemaal te te kinderlijk. Dus echt een kinderfilm en geen familie film. Acteurs / acteurtjes doen het wel oke.

Erg leuk en goed uitgewerkt, vooral de vader van Dolfje is geweldig. Verder zag ik dat "Teen Wolf" met Michael J. Fox ook als inspiratie heeft gediend. Ik koop hem meteen voor mijn petekindje, hehehe!

ik heb hem in de bioscoop gezien maar nog niet op tv

Leuke kinderfilm. Niet heel erg geschikt voor volwassenen, in dat opzicht dus geen familiefilm. Mijn kinderen van vijf en drie vonden het met name grappig en nergens eng en lopen nu de halve dag huilend (als een wolf) door het huis.

In het rijtje van leukste meest verassende jeugd film gemaakt.

Prachtig gemaakt, en sfeervol.

Toen hij eenmaal een weerwolf werd, leek het mij teveel op een schaap. Dus maar uitgezet. Helaas

Dolfje [Ole Kroes] werd als baby als vondeling achtergelaten en viert zijn 7e verjaardag met zijn ouders [Remko Vrijdag, Kim van Kooten] en zijn broer Timmie [Maas Bronkhuyzen] die hem volledig hebben opgenomen in hun gezin. Maar zodra de volle maan verschijnt verandert Dolfje voor het eerst in een weerwolfje en verslindt hij één van de kippen van mevrouw Krijtes [Trudy Labij]. Mede daardoor vindt Dolfje het aanvankelijk vreselijk dat hij ‘anders’ is, maar geleidelijk merkt hij dat er ook voordelen zijn aan het zijn van een weerwolf. Onder anderen met betrekking tot zijn plaaggeest Nico [Nick Geest] en klasgenote Noura [Lupa Ranti], op wie Dolfje al lange tijd een oogje heeft. Brave verfilming van het geliefde kinderboek van Paul van Loon met alle standaardingrediënten van een BosBros-film. Voor kinderen is dat vast geen bezwaar, maar voor volwassen kijkers is het allemaal wat tam en voorspelbaar. Huub van der Lubbe zingt het niet onaardige liedje “Ik Ben Ik”.

Het werd tijd dat ik deze film eens zou zien. Ik was als kind groot fan van het boek van Paul van Loon en ook de eerste vervolgdelen vond ik erg leuk. Destijds veel plezier beleefd met deze personages. Het is lang geleden dat ik zo'n boek voor het laatst in mijn handen heb gehad, maar ik herkende bepaalde zaken wel gelijk terug. Die karakteristieke vader is daar een voorbeeld van. Grappig personage.

Boek is wel wat beter in mijn herinnering, maar dat kan ook jeugdsentiment zijn. Het is in ieder geval zichtbaar dat de film met veel liefde gemaakt is. De kids doen het leuk en ook Kim van Kooten en Remko Vrijdag spelen prima. De aankleding maakt er een echte winterfilm van; ideaal voor tijdens de kerstperiode. De vergelijking met de eerste Harry Potter-film die hier regelmatig gemaakt wordt is dan ook begrijpelijk. Het design van Dolfje zelf (en diens opa) is een gevalletje boter noch vis. Enerzijds snap ik de kindvriendelijke insteek, maar het ziet er desondanks een beetje houterig en ongemakkelijk uit.

Uiteindelijk is dit een prima kinderfilm, waarvan ik verwacht dat het de doelgroep met gemak weet te blijven boeien. Het kijkt gemakkelijk weg, het speelduur is niet te lang en de film laat relatief weinig steekjes vallen. Heel bijzonder is het uiteindelijk allemaal niet, maar het is een charmante, waardige verfilming van het sterke bronmateriaal geworden.

3*