Dolfje Weerwolfje (2011)

Aardige film voor de Nederlandse begrippen. Geen uitschieter maar wel lollig om te zien.

Het verhaal is natuurlijk leuk bedacht door Paul van Loon, zeker voor kinderen zijn die boeken echt geweldig, maar ook om voor te lezen zijn de boeken heerlijk. Het werd dan ook hoog tijd voor een verfilming. Die kwam er en op zich kan van Loon wel blij zijn met het resultaat omdat ze zich erg aan zijn stijl hebben gehouden. De opa wolf zag er het beste uit, leuk vormgegeven hoor.

Verder was het verhaal wel aardig en is de film dus gewoon een keurige 3* waard maar ook echt niet meer hoor.

Mij persoonlijk viel de film een beetje tegen. Ik vond het geheel nogal saai verlopen. Het had een beetje een kneuterig sfeertje dat ook heerst in 'Bennie Stout" maar hier kwam dat toch veel minder uit de verf.

Wat mijn dochter betreft heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik de film met haar heb bekeken. Ze is 6,5 jaar oud maar ze heeft er 2 nachten nachtmerries van gehad terwijl ze qua engere films toch wel wat gewend is. Ik had ook niet echt het idee dat het nou zo'n enge film was. Misschien het thema alleen al, ik weet het niet ....

Maar goed, al met al vind ik het een beetje magertjes.

Af en toe ben ik echt in the mood voor een film als dit. Na urenlang gestudeerd te hebben en geen zin te hebben in een 'zware' film, of op een regenachtige zondag. Of gewoon, omdat het kan. En tsja, Kim van Kooten hè, daar doe ik het sowieso al voor! (*Denkt direct aan kos als ze Kim ziet, hihi.*)

Het begin liet mij ook denken aan Harry Potter, haha! Nouja, beter goed gejat....

Wat is Dolfje een aandoenlijk joch. ''Gefeliciteerd Dolfje, ja bedankt, jij ook Dolfje!'' Maar Dolfje het weerwolfje.. Jezus, wat zag dat er uit zeg, haha. Snap ook wel dat ze geen gruwelijk beest ervan kunnen maken, maar dit leek op een uit de kluiten gewassen Furby. (Kennen jullie ze nog, die waren leuk!).

Mijn klasje (groep 3) zijn ook allemaal 6 á 7jarigen, dus er waren veel herkenbare situaties. De klassikale scènes, het optreden voor de ouders, etc. Altijd erg leuk om te zien als je zelf ook werkzaam bent in het onderwijs.Vooral het 'verkering' gedeelte was schattig.

Verder is het een typische kinderfilm, met af en toe een knipoog naar volwassenen. (''Het gebeurt maar 1 keer per maand! Goh, net zoals bij vrouwen.'') Naar het einde toe duurde het me net allemaal iets te lang. Maar verder, ach, best schattig. Vooral voor de doelgroep erg leuk, voor 'grote mensen' met vlagen saai.

Geslaagde jeugdfilm, die de doelgroep zeker zal doen overtuigen. Maar de betere van dit soort films slagen er ook in om buiten de doelgroep te scoren en ook daarin zal Dolfje Weerwolfje bij vlagen zeker slagen.

Ik vond het vooral sfeervol. Het winterse kerstsfeertje komt goed naar voren en vandaag is dan ook een prima dag in de tijd van het jaar om dit te bekijken. Ik vond het wel een leuke uitgewerkt verhaaltje met redelijk acteerwerk. Vaak willen kinderen nog wel eens door de mand vallen in dit soort films, maar dat valt hier reuze mee.

De kinderen vonden het in ieder geval erg leuk en ikzelf vond het ook best genietbaar. Vooral die vader is erg leuk met zijn neiging omvrouwenkleren te dragen. Zeker niet slecht dus en voor de kleintjes best een aanradertje.

3,0*

Dolfje [Ole Kroes] werd als baby als vondeling achtergelaten en viert zijn 7e verjaardag met zijn ouders [Remko Vrijdag, Kim van Kooten] en zijn broer Timmie [Maas Bronkhuyzen] die hem volledig hebben opgenomen in hun gezin. Maar zodra de volle maan verschijnt verandert Dolfje voor het eerst in een weerwolfje en verslindt hij één van de kippen van mevrouw Krijtes [Trudy Labij]. Mede daardoor vindt Dolfje het aanvankelijk vreselijk dat hij ‘anders’ is, maar geleidelijk merkt hij dat er ook voordelen zijn aan het zijn van een weerwolf. Onder anderen met betrekking tot zijn plaaggeest Nico [Nick Geest] en klasgenote Noura [Lupa Ranti], op wie Dolfje al lange tijd een oogje heeft. Brave verfilming van het geliefde kinderboek van Paul van Loon met alle standaardingrediënten van een BosBros-film. Voor kinderen is dat vast geen bezwaar, maar voor volwassen kijkers is het allemaal wat tam en voorspelbaar. Huub van der Lubbe zingt het niet onaardige liedje “Ik Ben Ik”.

Het werd tijd dat ik deze film eens zou zien. Ik was als kind groot fan van het boek van Paul van Loon en ook de eerste vervolgdelen vond ik erg leuk. Destijds veel plezier beleefd met deze personages. Het is lang geleden dat ik zo'n boek voor het laatst in mijn handen heb gehad, maar ik herkende bepaalde zaken wel gelijk terug. Die karakteristieke vader is daar een voorbeeld van. Grappig personage.

Boek is wel wat beter in mijn herinnering, maar dat kan ook jeugdsentiment zijn. Het is in ieder geval zichtbaar dat de film met veel liefde gemaakt is. De kids doen het leuk en ook Kim van Kooten en Remko Vrijdag spelen prima. De aankleding maakt er een echte winterfilm van; ideaal voor tijdens de kerstperiode. De vergelijking met de eerste Harry Potter-film die hier regelmatig gemaakt wordt is dan ook begrijpelijk. Het design van Dolfje zelf (en diens opa) is een gevalletje boter noch vis. Enerzijds snap ik de kindvriendelijke insteek, maar het ziet er desondanks een beetje houterig en ongemakkelijk uit.

Uiteindelijk is dit een prima kinderfilm, waarvan ik verwacht dat het de doelgroep met gemak weet te blijven boeien. Het kijkt gemakkelijk weg, het speelduur is niet te lang en de film laat relatief weinig steekjes vallen. Heel bijzonder is het uiteindelijk allemaal niet, maar het is een charmante, waardige verfilming van het sterke bronmateriaal geworden.

3*