Meningen

Een hele aparte horror. Het kinderboek over de Babadook is een leuk concept en leuk getekend en de naam Babadook-dook-dook bekt ook lekker.
In het begin ergerde ik me dood aan het irritante kind maar naarmate de film vorderde werd hij gaandeweg sympathieker en had ik enorm met hem te doen. Knap gedaan.
Er hing een creepy sfeer in die film met het donkere naargeestige huis en de labieler wordende moeder. Waarom de Babadook uiteindelijk gezellig in de kelder moet verblijven waar hij wormpjes krijgt te eten is me een raadsel, maar neemt niet weg dat ik me prima heb vermaakt met deze film.

Fast & Furious meet Bonnie & Clyde.

Minder vervelend dan verwacht. Het was een vermakelijke snelle rit waarbij het jonge stel erg aandoenlijk was, het leuk was om 'Mad Men Don Draper' eens in een badguy rol te zien en Kevin Spacey het altijd leuk doet in films.

Over de muziek is al veel gezegd en, mits goed gekozen, geeft het het nogal standaard verhaallijntje inderdaad net dat extra's. Al is het maar om de jeugd eens op te voeden met leuke oudere nummers.

Vermakelijke kerstfilm.

Beetje grof maar dat is juist wel fijn want vormt zo een fijne tegenhanger van al die zoetsappige familie kerst-films.

Dezelfde kerst maar met nieuwe ballen.

Een makkelijk vervolg op de eerste Bad Santa.

Waar de 1e nog verfrissend was is dit toch een beetje een herhalingsoefening geworden. Copy paste gevalletje maar met wel met een nieuw verhaal. Maar toch is het vermakelijk voor als je geen zin hebt in zoetsappige kerstfilms.

Ik zou El Royale niet op Tripadvisor aanbevelen.

Maar wel op MovieMeter. Een beetje Tarantino en Agatha Christie in de mix. Het ziet er visueel mooi uit, gepast geweld en het mysterie rond de 7 vreemdelingen wordt langzaamaan uit de doeken gedaan.

Een sterk en boeiend begin met de introductie van de personages en flashbacks over hun voorgeschiedenis. Het is genieten met de prachtige kleurrijke decors en op de achtergrond thema's uit eind jaren 60, zo ook de muziek.

Wel een beetje aan de lange kant, maar niet heel hinderlijk.

Leuke kleine pioniersportretjes.

Uit het alledaagse leven van toen gegrepen. Wat een prachtige locaties en sfeervol gefilmd.

Korte verhaaltjes met de nodige Coen Brothers humor, gevatte dialogen en de nodige boodschappen.

Mijn favorieten waren de goudzoeker (ik had niet door dat het Tom Waits was) de karavaan (love story) en de opening met Buster (cartoonesk).

Alsof je in een museum naar klassieke schilderijen zit te kijken.

Prachtige plaatjes die je meenemen naar de 18e eeuw. Alsof je er middenin zit. Maar wat een lange zit zeg! Zolang je het in 2 delen bekijkt is het overigens goed te doen. De ontwikkeling van Barry is onteressant genoeg om te volgen. Genoten van de locaties en de kostuums en make-up en de stemmige achtergrondmuziek maakt het verder af

Een aanrader in het kostuumdrama genre.

Prima mystery thriller met mijn favo acteur Vincent Price.

Film kijkt lekker weg en is opvallend vlot voor die tijd.

De stoere dames laten zich mooi niet wegjagen uit de villa. Ik was allang weggegaan!

Over zingende theepotten en pratende candelabra's dus.

Dit sprookje zag er visueel werkelijk prachtig uit vol kleur, mooie decors en kostuums maar toch miste er iets essentieels.

Namelijk chemie en uitstraling tussen de hoofdpersonen. Ik weet niet wat het is met die Emma Watson in het algemeen maar die maakt toch echt nooit indruk op me. Zwakke performance ook nu weer en ik kreeg werkelijk geen moment sympathie voor haar personage. Ook de overgang van The Beast naar vriendelijk aimabel persoon gaat iets te snel waardoor het niet helemaal lekker overkomt. De enige die nog wel mijn sympathie kon opbrengen was toch wel Luke Evan's Gaston. Een tikkeltje over the top geacteerd maar lekker aanwezig. Of de rest was gewoon te slecht dat hij er juist bovenuit sprong.

Hoe dan ook, de verpakking was mooi maar de inhoud verwaarloosbaar.

Films met Adam Sandler in de hoofdrol volgen altijd hetzelfde stramien. Een komedie over een sympathieke sullige man die uiteindelijk toch wel het meisje krijgt.

De ene keer pakt het beter uit (Don't mess with the Zohan, Click) dan de andere keer (Blended).

Deze film is toch wel geestig en eigenlijk een fijne fantasievolle familiefilm die gewoon leuk en gezellig is voor de feestdagen.

Elementjes van ground hog day en memento.

Spannend wordt het echt nergens. Het is een zogenaamde voortkabbel-film. Je blijft kijken omdat je wilt weten hoe het afloopt.

Redelijke film met de nodige mysterie en spanning met als onderliggend thema rouwverwerking. Het jochie was erg aandoenlijk.

Wel kreeg ik naar het einde toe het gevoel alsof ik keek naar iemand die met carnaval een morphsuit had aangetrokken. Dat haalde de magie een beetje uit de film.

Een echte muzikantenfilm.

Aardig verhaal wat gelukkig niet uitdraaide op een zoetsappig liefdesverhaal waar ik even bang voor was.

De film vond ik vrij traag en werd voor mij wat langdradig op een gegeven moment.

Overigens mooie uitvoering van het liedje Lost Stars door Adam Levine op het einde.

Verassend leuke film. Ik ben totaal niet bekend met Liberace en kan me die gekte ook totaal niet voorstellen.Wat een enge vent was die Liberace zeg. Wat een treurig leven ondanks die bizarre rijkdom.

Maar prima geacteerd door Douglas en Damon en wat zag Rob Lowe er heerlijk eng uit als dokter.

Politiek schaakspel in een brandhaard van jewelste.

Voor ieder land/groepering/partij geldt dat het eigen belang "first" komt en de rest "second". Dat daar slachtoffers bij vallen is dan bijzaak.

Ik denk dat de film goed weergeeft hoe hopeloos het is. Niet echt om vrolijk van te worden.

Een drama over schuldgevoelens en dat weer goed willen maken.
Ik had een plottwist verwacht waarbij zou blijken dat bv Franny vader was van Poodle maar dat bleef uit. Had het verhaal misschien wat interessanter kunnen maken. Het bleef een beetje te lang doorsukkelen op de thema's met rijkdom kan je toch niet alles kopen en een iets te opdringere vriendschap is ongemakkelijk. Open deur thema's die verder niet echt tot volle wasdom worden uitgewerkt.

Een beetje Misery taferelen dus.

De ogenschijnlijke normale charmante leraar ontpopt zich tot een griezelig persoon.

Ondanks de redelijke voorspelbaarheid is het gegeven van het opgesloten zitten in het apartement zeker spannend alhoewel het slot wat mij betreft wel wat wordt afgeraffeld.

Een feelgood seniorenfilm.

De cliché verhaallijnen liggen er dik bovenop en zijn erg voorspelbaar. Wel mooi decor door de locatieshots in India.

Het waargebeurde verhaal rondom Keane was mij volstrekt onbekend en mede daardoor is de film voor mij geslaagd.

Bizar dat je daar 10 jaar mee wegkomt.

De 50s en 60s sfeer is prachtig in beeld gebracht en zowel Amy Adams als Christoph Walz waren erg geloofwaardig in hun rol. Ik heb genoten van deze film, ook al is de Big Eyes kunst bagger.

De meeste sprookjes zijn bedrog

Of toch niet? Ik heb deze film heel lang links laten liggen omdat ik bang was voor teveel flauwekul fantasie elementen. Onterecht want het is echt een prachtige film geworden met een mooi verhaal vol met vrolijke atypische karakters met als rode draad de vader-zoon relatie. Hierdoor blijft het steeds verrast en kijk je erg uit naar hoe het verhaal afloopt. Enigszins voorspelbaar, dat wel, maar mooi gedaan.

Nee. Dit was geen succes voor mij.

Robot Baymax was best aandoenlijk maar de merkwaardige Japanse invloeden vond ik eerder storend dan dat ze überhaupt wat aan de film toevoegden. Wat was daar nu de bedoeling van?

Het Japanse manga stijltje, ik noem het maar even zo, spreekt mij niet aan. Dat maakte het uitkijken van deze film een echt lange zit. De humor was overigens ook ver te zoeken.

Dappere poging om de financiële crisis duidelijk te maken aan de filmkijker.

Ondanks de ludieke manier van filmen was het door de diarree aan financiële termen erg lastig om te volgen. Toch maakt dat het juist wel interessant. Je wilt het begrijpen, denkt dat je het eindelijk begrijpt maar uiteindelijk toch niet.

Maar dat was dan ook de opzet van de film: duidelijk maken dat juist door het sluwe handelen van de banken mensen door dat onbegrijpelijke financiele oerwoud uiteindelijk alleen maar (verder) in de shit terecht zijn gekomen.

Een boel doperwtjes op een plank en wat hangende lullen.

Mooi eiland dat Pantelleria, tegenwoordig bekend van de bootvluchtelingen.
De filmmaker wil waarschijnlijk met de parallel van de verdronken bootvluchtelingen en Harry's verdrinkingsdood een of andere statement maken. Hoe rijker en succesvol, hoe minder geïnteresseerd in andermans sores. Zoiets.
Hoe dan ook, de lowkey manier van filmen draagt bij aan de lome broeierige vakantiesfeer en zelf vond ik de dood van Harry en de afwikkeling daarvan halverwege de film best verassend.

Meer tragisch dan komisch.

Haalt het echter niet bij Magic (1978) . Die was enorm sterk. Deze film wil meer de komische kant opgaan en slaagt daar best in maar toch ook net niet.

Het uitgangspunt is natuurlijk enorm leuk maar de uitwerking slaat op sommige punten een beetje dood waardoor de film op een aantal momenten een beetje traag voortsleept.

Wel de complimenten aan acteur Bruno vanden Broecke. Een goede keus van Theo Maassen om een voor Nederlandse begrippen onbekende acteur in te huren en niet een, bijvoorbeeld Fedja van Huet ofzo, te casten. Met de keus van Bruno als leadacteur is de focus geheel gericht op Gerard en zijn buikspreekpop Billy en red hij de film als geheel.

Een soort A Quiet Place maar dan met zicht, of beter gezegd het gebrek aan zicht.

Een op zich geinig gegeven waar je een hele film wel mee kunt vullen. Een pluspunt is zeker ook dat je het monster feitelijk niet ziet. Suggestie werkt altijd sterker dan dat je uiteindelijk het monster te zien krijgt, vind ik zelf. De spanning wordt verder prima opgebouwd met het mooi gefilmde ongeluk maar kabbelt daarna een beetje door met oogdoekje op en oogdoekje af. Op een gegeven moment begint dat wat te vervelen.

"You're not an actor, you are a celebrity".

De gimmick bij deze Oscar nominatie is dat het net lijkt alsof de hele film in één take doorlopend is opgenomen.

Het verhaal zelf zet de hele pretentieuze theaterwereld een hak. Dat is op zich wel leuk om te zien. Michael Keaton was prima gecast als ex superhero en ik geloofde het meteen.

Al met al een aardige film maar m.i. geen loftuitingen 5 sterren prent. Daarvoor was het me net iets te langdradig allemaal. Een keer kijken is meer dan genoeg geweest.

Echt zo'n film waarvan je in het begin zonder voorkennis denkt:"oh nee, hier heb ik geen trek in".

Terwijl de film op de achtergrond op tv speelde merkte ik dat ik toch snel van mijn tablet opkeek en eigenlijk direct gefascineerd naar de film aan het kijken was.

Een grauwe depressieve troosteloze sfeer, personages die je raken, tragische gebeurtenissen, diverse levens noodgedwongen met elkaar verweven, het grijpt je naar je strot.

De andere kant van de Ramblas is niet zo rooskleurig....

Hij is nu op tv en bij het herzien vind ik eigenlijk dat ie een plaatsje verdient in mijn top 10.

Deprimerende bende.

Nee, ik werd er niet vrolijk van. Rauwe film over kansloze lui in Brusselse Molenbeek bendes. Marokkanen, zwarte Afrikanen, drugs, (seksueel) geweld, uitzichtloos- en machteloosheid. Dat werk.

Westside Story meets Romeo & Juliette.

Voor de hoofdpersonages kon ik geen sympathie opbrengen ook al deden ze het best aardig. Het deed me niet zoveel. Pas de laatste 10 minuten werd het ondanks de overduidelijke voorspelbaarheid best spannend.

De Brusselse politie vond ik trouwens wel knullig overkomen. Dat straalt toch geen enkele authoriteit naar die gastjes uit.

De zwarte inspecteur was ook een miscast, die leek net uit de 'Buik-Billen-Bonus' reclame van AH te zijn weggelopen.

Het leven is net een game.

Het verhaal an sich is niet bijzonder maar door de interactieve kant van de film wordt het toch een interessant en bijzondere ervaring. Je blijft, althans ik, toch weer terugggaan in het verhaal om dat je nieuwsgierig bent wat er gebeurt als je een andere keuze maakt. Zo ben je toch een hoop tijd kwijt met het kijken naar Bandersnatch en heb je als het goed is alle mogelijke eindes wel gezien.

Ik vind dit interactieve element een leuke toevoeging, maar ben bang dat het, net als 4DX films, even een leuke nieuwe manier is van film kijken maar dat het op een gegeven moment teveel een trucje wordt en dat het dan toch weer afleid van het verhaal en de filmkijkervaring.

Dit is er weer eentje in de categorie 'mad scientist/doctor creates monster'.

Het levert wat gepiel in een hersenpan op een halve freakshow aan personages.

Niet iedereen van de sterrencast komt helaas goed uit de verf en dat is best jammer.

Lugosi bijvoorbeeld als doofstomme bediende had totaal geen meerwaarde. Rathbone daarentegen was statig in zijn rol.

Over de herkomst van de 'Black Sleep' en hoe de doctor er aankomt had wel wat meer mee gedaan kunnen worden.

Niet eng of vernieuwend maar toch vermakelijk.