Meningen

Overbodig junkie-gemijmer.

Beduidend minder dan T1. Natuurlijk was het wel leuk om de originele cast 20 jaar later ouder doch niet wijzer weer in hun rol terug te zien maar de storyline hing een beetje als los zand aan elkaar. De eerste helft was daarbij behoorlijk saai maar gelukkig trok de 2e helft nog wel bij.

De muzikale omlijsting was een herinnering aan T1 maar verder niet erg uitgesproken.

Aardig maar niet meer dan dat.

Dat het op ware feiten is gebaseerd, maakt het geheel boeiend om naar te kijken. Dat de echte taggers zo ver gaan in het spel en het zo lang volhouden is uiterst bewonderenswaardig en vermakelijk. Een leuk gegeven voor een film.

Leuk om eens gezien te hebben, maar zal me verder niet bijblijven.

Voornamelijk boeiend voor mensen die verstand hebben van duiken om te kunnen begrijpen hoe moeilijk en potentieel gevaarlijk de hele operatie is.

Toch ook voor niet-ingewijde een Interessante docu die nog best spannend is door de combi van interviews met de direct betrokkenen en echte footage tijdens de operatie.

Het hele proces van begin tot eind is gefilmd waarbij de voorbereidende gesprekken toch wel het meest plastisch zijn.

Verschrikkelijk.

Found footage, semi docu stijl, bewakingscamera's etc etc, daar ben ik echt helemaal klaar mee. Het oude vrouwtje acteerde nog wel aardig waarmee de spanning er best wel in zat, maar ik heb me gestoord aan het feit dat de ziekte Alzheimer in zo'n horror film werd verwerkt. Ik vond het echt ongepast.

Snel vergeten en door naar de volgende film.

Het was zo'n aardige man...

Een soort Louis Theroux-achtige documentaire maar dan een tikkeltje serieuzer met een griezelige ondertoon.

Knap dat het de white boy is gelukt om in die zwarte gemeenschap door te dringen om verhalen over de grim sleeper los te peuteren.

Vraag me af of ze betaald zijn.

Hoe dan ook, het was interessant.

Na een hoopvol begin van de film vervalt het mysterie in een werkelijk saai en ongeloofwaardig slot. Ik denk dat er heel wat mensen op het verkeerde been zijn gebracht mede door de horrorachtige poster. Het is geen horror en uiteindelijk verzand het verhaal in een sociaal drama. Dat is op zich niet erg zolang het maar interessant wordt gebracht. Maar dat deed de film voor mij niet. De personages deden me niks en de onlogische keuzes die gemaakt werden maakten voor mij dat de hele opzet van de film een saai schouwspel werd.

Dude looks like a lady

Deze heeft me wel verrast. Een kijkje in de dagelijkse beslommeringen van een subcultuur. Het levert een uiterst vermakelijke film op over onder andere ontrouw, voorkeuren, transgenders maar vooral over vriendschap. Mooie laatste scène. Dat de film kennelijk met een Iphone is opgenomen had ik niet eens door. Het rauwe schokkerige filmen gaf de film wel extra realiteitszin.

Op een haar na niet beter dan Frozen.

Degelijke Disney waarbij de liedjes zoals gewoonlijk vervelend zijn en de niet menselijke karakters grappig.

Een kameleon en een paard met menselijke gezichtsuitdrukkingen is altijd geinig.

Het is vrolijk en kleurrijk maar zal me verder niet beklijven.

“I think I want to sleep on a bed made of your voice.”

Deel 2 zal wel tegenvallen dacht ik voor aanvang van de film maar het viel me gelukkig heel erg mee.

De grofgebekte beer was toch best aandoenlijk. Verder een sympathieke cast, geinige cameo's waaronder Leno en leuke grappen. Ik heb me vermaakt.

Een puberende tiener met issues.

Pubers. Je zou ze het liefst achter het behang willen plakken. Jeugdperikelen, rouwverwerking en het opnieuw moeten wennen aan een ouder die je al een tijd niet hebt gezien zijn de hoofdingrediënten van deze film. Het speelt zich hoofdzakelijk af op het Argentijnse platteland waar de angry young man uit de grote stad zich nu noodgedwongen moet proberen te settelen. En ook de vader moet gelet op het feit dat hij een nieuwe gezin heeft ook proberen tussen alle ruzies door een band te krijgen met zijn zoon.

Dit proces kabbelt rustig door waardoor de personages alle tijd krijgen om elkaar weer te hervinden.

Maar dat voortkabbelende proces verliep echter te traag naar mijn smaak. Ik had ook niet echt binding met de personages, maar dat kan ook komen omdat het onderwerp mij eigenlijk niet zo aansprak.

Nietszeggend en erg voorspelbaar filmpje in het genre slechte vader-dochter relatie.

Verplicht stukje misdaad, beetje boos tienergedrag, wat kat en muisspel en dan hoop je maar dat de film snel voorbij gaat. Vince Vaughn vind ik nooit leuk in komedies en ook in dit genre is het een miscast.

Snel vergeten.

Een romkom die niet bijzonder is.

Het is een vrij simpel verhaal en erg tam.

Wanneer is een relatie een relatie in de ogen van mannen.

De 3 heren speelde best aardig, de fruitvale jongen deed het ook prima. De dames in de film waren boring. Om een paar scenes kunnen glimlachen, maar meer niet.

Ik weet niet wat de doelgroep is van deze film. Mannen? Meisjes van 14? Doet er ook niet toe, wat mij betreft geen aanrader of prettige wegkijker.

Flauwe en voorspelbare grappen.

Het is zo enorm flauw en over the top, vooral de tweede helft maar toch wel vermakelijk genoeg voor een druilerige zondagmiddag.

Een soort omgekeerde Meet The Parents in die zin dat iedere foute flauwe vunzige seksistische opmerking/grap gemaakt door Sandler's personage juist wel als geslaagd overkomt bij de schoonfamilie.

Luchtige zwaarmoedigheid.

Door een vreselijke ziekte pas pas gaan nadenken wat je eigenlijk met je leven had willen doen. Het zou niet zo moeten zijn , maar zal in de regel wel vaak zo gaan. Daar gaat de film over.

De weg die de prof bewandelt wordt tragikomisch gebracht en doet qua stijl inderdaad voor een heel kort moment denken aan het briljante American Beauty. Dat niveau wordt bij lange na niet gehaald, mede door de vlakke personages die me niet veel deden.

Maar laat dat de boodschap van de film niet verpesten: geniet nu van het leven!

When there is life, there is hope

Prachtige en ontroerend biopic film over een zwaar onderwerp met hier en daar een luchtige touch.

Wat mij betreft Oscarwaardige rollen van de beide hoofdrolspelers.

Nog steeds enorm geestig. Een van de leukste comedy's uit de jaren 90.

Stiller vind ik gewoon geschikt en leuk in dit soort rollen, Dillon speeelt een lekkere foute rol en Diaz is ontwapenend leuk.

De haargel en rits scènes zijn memorabel hilarisch.

Geen post-apocalyptische film maar een pre-apocalyptische film.

Wat ga je doen als je weet dat de wereld vergaat.

Simpel concept met de nadruk op de menselijke emoties.

En het einde was ook echt een einde. Prima.

Ondergewaardeerde sci-fi comedy uit de 80's wat mij betreft.
Grappig gevonden dat je door de zonnebril de aliens kunt herkennen.
Het allergrappigst vond ik eigenlijk wel de vechtscène in de steeg die eigenlijk nèt iets te lang door ging om functioneel te zijn.

Fijne claustrofobische one-location sci-fi horror met een passende soundtrack.

De spanning zit er vanaf het begin goed in met de poolhonden. Het monster zelf is angstaanjagend en smerig maar het spannendste moment vond ik toch eigenlijk wel de scènes met de bloedtest.

Niksig.

Eens in de zo veel tijd slaat Murphy de plank flink mis. Het is dat het midcentury modern house zo mooi was, viel er toch nog wat te genieten, maar voor de rest was dit niet best.

Eén grote cliché draak met foute muziek en een omslachtig vergezocht verhaal om tot de kern te komen. De goeroe straalde niks uit en de sidekick hulp was niet grappig. Speelduur was ondanks de 90 minuten toch nog te lang.

"You can't say nigger torturing no more, you gotta say peoples of color torturing"

Zwarte droge humor.

Ondanks het zware thema vol met wanhoop zit er veel humor in.

De tragiek van de diverse personages komt prima tot uiting. Mama Is Boos, dat is duidelijk, en ze probeert op haar eigenzinnige manier schot in het onderzoek te krijgen. Intussen hebben sheriff Willoughby en Dixon (geweldige rol van Sam Rockwell trouwens die van enorme klootzak langzaamaan toch op mijn sympathie kon rekenen) ook zo hun issues.

Het is allemaal natuurlijk wat ongeloofwaardig en over de top dat dingen zonder consequenties blijven maar het is allemaal wel genietbaar.

The Lord of The Hobbit & Co.

Draken, elfen, hobbits en meer van dat fantasy gespuis is aan mij in het geheel niet besteed.

Hele volksstammen lopen er mee weg met het genre.

Ondanks dat de verhalen van de schrijver Tolkien mij persoonlijk dus in het geheel niet aanspreken is het wel interessant om te vernemen wat de geschiedenis van Tolkien zelf is geweest. Jeugd, liefde, studentenleven, passie voor talen, WO I, het komt allemaal voorbij.

Inspiratie voor zijn verhalen komen voort uit zijn fantasie en ervaringen uit zijn leven.

Maar het is bovenal een film over broederschap en kameraadschap tussen 4 vrienden. De film is traag in die zin dat het allemaal rustig en op een verhalende wijze voortkabbelt met een dito muziekscore. Op zich prettig en passend bij de film, maar als je net als ik vandaag een drukke dag achter de rug hebt gehad dan kan dat onbedoeld ook wel wat slaapverwekkend werken.

Cast Away maar dan geanimeerd

Ik hou niet persé van deze tekenstijl maar vond hem toch wel mooi in al zijn sentimentele eenvoud.

Een filosofisch sprookje wellicht waarbij het niet uitmaakt of je nu wel of niet vastzit in het leven of letterlijk op een eiland.

De krabbetjes zorgden nog een beetje voor een komische noot in de film.

Aardige film, maar niet meer dan dat.

Schaduwchoreografie

Fabelachtige cinematografie rondom een dun verhaaltje. Af en toe wat chaotisch en wat cartoonesk door het plot en de drukte in bepaalde scenes. Maar daardoor blijft de vaart er gelukkig wel in zitten. Goed gecaste personages behalve dan Charlton Heston als Mexicaan, met zijn zwarte haar en geschminkte gezicht en zonder Spaans accent, vond ik dat een niet geslaagde performance, sterker nog, het leidde mij af.

Een 80's horror filmpje zo fout dat 'ie toch best aardig is. Het is eerder grappig dan eng.

Het begint uiteraard met autopech en een afgelegen huis, nou, de rest laat zich voorspellen.

Halverwege de film is het duidelijk hoe het in elkaar steekt en dan begint de film erg lang te slepen. Het 10 kleine negertjes effect duurt dan allemaal net iets te lang.

Niet memorabel dus, maar leuk om eens gezien te hebben.

De sterrencast is indrukwekkender dan de film zelf.

Wel een vlotte misdaadfilm maar met een opeenstapeling van onlogische en toch wel ongeloofwaardige acties en beslissingen.

Aardig, maar niet meer dan dat.

Je een weg naar boven moorden...

Vincent Price schmiert er weer lekker op los in deze leuke film.

Sommige oudere films hebben nog wel eens de neiging te langdradig te zijn of te uitleggerig maar dat is niet het geval in Tower of London.

Hier zit de vaart er goed in. Geen overbodige lange dialogen maar een to the point helder verhaal met een kop en een staart.

Ik heb er van genoten.

Toch had ik de film graag in kleur gezien, mede vanwege de decors en kostuums. Zoiets als in de The Masque Of The Red Death...

Dat zou deze film voor mij nèt dat beetje extra geven.

Drugs maakt meer kapot dan je lief is.

Intrigerende film. Door te hoppen langs de diverse personages en persoonlijke verhaallijnen worden de diverse aspecten van drugs, zoals handel, gebruik, opsporen en de ellende die er uit voortkomt, duidelijk bellicht.

Het was prima te volgen mede door de afbakening van scènes middels kleurgebruik en al dan niet schokkerige cameravoering.

De lange speelduur is me niet eens opgevallen dus dat betekent dat de film mij prima heeft weten te boeien.

Die toiletscène...

...ik werd daar 20 jaar geleden zó misselijk van dat ik de film toen nooit heb afgekeken.

Maar nu is Flat Eric groot geworden en kunnen we het aan om de film eindelijk eens af te kijken.

Vlotte film met een rauw randje, een vleugje tragiek en humor met nu in retrospectief een fijn 90's sfeertje dankzij de soundtrack.

Een classic vind ik Trainspotting echter niet.

Amy ScHUMOR. Je moet er van houden.

De grove humor is in het begin nog wel grappig, maar om dat nu de hele wel erg lange speelduur voor je kiezen te krijgen begint halverwege de film bij mij wel op de zenuwen te werken.

Als ik in de tussentijd iets anders ga doen en dus met een half oog de film volg dan heeft het allemaal niet mijn aandacht vastgehouden.

Iets te plat, te lang en te saai naar mijn smaak.