Tales of the Grim Sleeper (2014)

Iets anders dan wat je op het eerste gezicht misschien zou denken. Broomfield onderscheidt zich door een praktische, ongepolijste aanpak. Simpel gezegd: documentairemaker trekt samen met cameraman de wijk in om te achterhalen hoe een vermeend seriemoordenaar ca. 25 jaar ongestoord zijn gang kon gaan. Veel straatwerk dus en weinig ruimte voor franje, maar wat hij vastlegt, liegt er niet om.

Beetje het idee van een journalist in oorlogsgebied die hoe dan ook zijn nieuws probeert te vergaren. In dit geval in een wereld waar geweldsdelicten zo'n beetje aan de orde van dag zijn, maar o wee als je je gordel vergeet. Lonnie is natuurlijk onschuldig volgens zijn vrienden, maar al snel blijken zij, en andere bekenden, allemaal wel iets eigenaardigs (een understatement) over de man te kunnen vertellen.

Daar kan ik dan stiekem soms nog om lachen. Net als om Pam en haar opgewekte houding als ze samen met Broomfield de straten afschuimt en allerlei kleurrijke typetjes tegenkomen, maar stilaan borrelt er wel een antwoord op Broomfields vraag naar boven. Slachtoffer of niet, het gaat om mensen, wat je ook van ze mag vinden, die simpelweg zijn afgeschreven. Misschien niet zo verrassend, maar wel bitter.

Het was zo'n aardige man...

Een soort Louis Theroux-achtige documentaire maar dan een tikkeltje serieuzer met een griezelige ondertoon.

Knap dat het de white boy is gelukt om in die zwarte gemeenschap door te dringen om verhalen over de grim sleeper los te peuteren.

Vraag me af of ze betaald zijn.

Hoe dan ook, het was interessant.

Ik had van tevoren eigenlijk wel het gevoel dat er iets van een whodunit-element in de seriemoordenaar-documentaire Tales of the Grim Sleeper zou zitten; dat voorgevoel werd al gelijk hard de kop ingedrukt. De docu begint al gelijk met de arrestatie van Lonnie Franklin, voor in eerste instantie tien moorden, en met de verdenking in het geval van zo'n 90 verdwijningen over een aantal decennia. The Grim Sleeper woonde en was actief in een zeer arme, criminele, verpauperde zwarte wijk, en vermoordde voornamelijk hoertjes en crackverslaafden. De vraag die de documentaire probeert te beantwoorden is: hoe heeft in hemelsnaam zoiets zo lang, zo ongestoord kunnen gebeuren? Het is inderdaad een beetje Louis Theroux-achtig, waarin de (blanke) documentairemaker met behulp van een ex-crackhoertje als gids een blik werpt in een deprimerende wereld van prostitutie, drugsverslaving en complete uitzichtloosheid. Waarin iemand als Lonnie Franklin (ondanks alle bizarre verhalen die je over hem hoort van zowel hoertjes als vrienden en bekenden) niet uit de toon valt, waar een verdwenen crackhoertje of uberhaupt een plotselinge gewelddadige dood weinig bijzonders is, en waar ook de politie zich niet voor interesseert. Vrolijk word je er niet van.

Een keiharde uithaal naar LAPD-zuid, als je hoort hoe dit allemaal mogelijk was dan gaan je nekharen recht overeind staan. Hoe kan men leven als je weet hoe en wat m.b.t. de slachtoffers. Men kreeg al in een relatief vroeg stadium concrete informatie maar deed er niks mee, daarmee is de LAPD net zo schuldig als de Grim Reepers hemzelf. Dat legt Broomfield ongegeneerd bloot in deze docu-film.

Eigenlijk is de aanpak van filmen erg vlak, een camera met microfoon in de snufferd van overlevenden en bekenden van Lonnie Franklin Jr. drukken en zo informatie te gaan vergaren. ongelooflijk wat er dan allemaal nog verteld wordt over de gast. Verwerpelijk indrukwekkend, of nog liever andersom. Het blijkt uit alles dat het leven van zwarte crackhoertjes totaal niks waard was voor LAPD. Het leven voor de straathoertjes was al moeilijk maar als zelfs de agenten ze al niet meer beschermen zijn het simpelweg sitting ducks te noemen.

Als ze dan de gast eindelijk dan te pakken hebben blijkt het ook nog eens dat de zaak tegen hem oneindig vertraagt lijkt te worden. Er lijkt geen enkel respect voor zijn slachtoffer en hun nabestaande te zijn, gelukkig dat deze docu flink de waarheid laat zien. Laten we hopen dat het mentale kwetsuren achter laat bij de verantwoordelijken.

De hamvraag is of hij wel berecht is, ter dood veroordeeld, voor alle vergrijpen die hij een ander heeft aangedaan. De man had een collectie foto's van 180 vrouwen, mijn vermoeden is dat slecht het tipje van zijn donkerzwarte sluier opgelicht is. Ongelooflijk dat deze mensen bestaan en dit jaren vol kunnen houden door geklungel en laakbaarheid door instanties.

Prima opgezette journalistiek.

Bah, echt het afvoerputje van de maatschappij hier vol nare perverse figuren.

Docu is niet geheel onaardig, maar geeft een ranzig gevoel.