Logboek

The Lord of the Rings: The Return of the King

BAM! Net voor het nieuwe jaar even de trilogy van The Lord of the Rings bekeken en ik moet zeggen dat dit voor mij de beste The Lord of the Rings film is, tenminste ik vind dit de beste van de top 3, maar waarom?

The Lord of the Rings: The Return of the King heeft bijna alles in zich wat je een wow gevoel kan geven. Ondanks alle clichématige scenes (frodo die de ring in het lava moet gooien, we weten allemaal dat hij dan toch nog weer tegengehouden word). De bijna nutteloze liefde scenes op het eind, hadden er van mij part uitgeknipt mogen worden, liefde was iets voor het eerste deel van de trilogy, die was zacht, informatief en opbouwend. Het tweede deel was natuurlijk het begin van de oorlog, de aanval op helm’s deep en de informatie dat we krijgen hoe ‘sterk’ de legers van mordor zijn.

The Lord of the Rings: The Return of the King laat alles zien. Het uiteindelijke doel om de ring te slopen, de grote gevechten met het leger van de orks en uiteraard de uitkomsten van de liefdes verhalen. Toch is The Lord of the Rings: The Return of the King niet helemaal wat ik er van verwacht had. Ik had verwacht dat de strijd Minas Tirith iets uitgebreider was, in ieder geval met een beter WOW! Effect dan dat Helm’s deep dat afgaf maar, dat kwam maar niet. Het gevecht in Minas Tirith geeft dit effect minder af, het is weldegelijk een gaaf gevecht, maar er is geen WOW meer in mijn lichaam door het gevecht..

Toch vond ik dit derde deel het leukste van de drie. De ontknoping is gaaf in elkaar gezet door Peter Jackson en we hebben dan toch echt wel even wat kijkvoer, met welgeteld 3 uur en nog wat minuten (Netflix). Ik zal toegeven dat ik eindelijk bij een LOTR film heb dat ik hem helemaal uitkijk, zonder mijn concentratie kwijt te raken, dat is altijd fijn!

Jackson geeft dit keer niet de natuur van Nieuw-Zeeland weer inzicht, het zijn nu meer de duistere scenes waar ik al een langere tijd op wachtte maar, die waren nergens te bekennen. Ik zit toch eigenlijk wel ontiegelijk erg te twijfelen want, deze film kent meer clichés en dergelijke dan zijn voorgangers, als ik het zo zie. Toch geeft deze film voor mij wel een fijner gevoel in mijn lichaam, en dat WOW! Gevoel had ik constant, en niet door dat ene gevecht.


Nou goed, het verhaal is eigenlijk best simpel en best kort uit te leggen. We volgen uiteraard weer de verschillende mensen. Smeagol met Frodo en Sam en dan is de rest ook bij elkaar gekomen. Sam komt er achter wat Smeagol van plan is en wil er voor zorgen dat Frodo altijd veilig zou zijn. Frodo gelooft smeagol meer dan Sam en stuurt Sam weg, wat een domme fout blijkt te zijn.

De rest vecht voor de vrijheid van Minas Tirith, en vecht vooral tegen de orks. Hier is eigenlijk niet veel aan toe te voegen buiten alles om. Het gevecht had zeker wel zijn gave scenes, Roham die komt Minas Tirith te hulp schieten, was wel een gaaf beeld. Prachtig hoe de olifanten er in zijn gestopt. Goed, ze maken allemaal wel iets mee. Aragorn die een leger geesten (?) mee neemt om tegen de orks te vechten, Frodo met sam tegen een paar orks en een spin maar, daar blijft het meer en deels wel bij.

Afijn, ik houd het even iets korter aangezien ik vuurwerk ga afsteken. Allemaal alvast een fijn 2017, The Lord of the Rings: The Return of the King was sowieso een leuke afsluiter voor 2016, en ben benieuwd wat 2017 ons gaat brengen in de film industrie!

4.5*

The Accountant

Helaas is dit ook een film waarvan ik zeg: “hij had anders gemogen”. The Accountant kent zeker zijn sterke kanten, zo zitten de actiescenes toch heerlijk in elkaar gevlochten. Strakke actiescenes kunnen helaas nog niet een film redden. The Accountant stond als mogelijke film die een inslaghaal maakte op mijn top 10 van 2016 lijstje, helaas heeft hij dat niet gered, daar is hij voor mijn gevoel gewoon te slecht voor.

Ik zou toch helaas deze film niet ‘de topper van 2016’ willen noemen, wat ik voor ogen had. Het plot en de trailer onthullen juist net de mooiste momenten uit de film, dat je vrijwel genoodzaakt werd hem te kijken. Alles zag er clean uit, de film was (dankzij Affleck) vaak erg duister en hij schoot (bij de actie scenes) lekker door. Toch zijn de stille momenten, het langdradig verhaal en af en toe de uitwerking van sommige scenes nou niet Je van het.

In The Accountant volgen we Affleck, een autistische man die als accountant werkt, eerst voor criminele organisaties en toen voor een robot fabriek. Wanneer de vriend van de baas van de robot fabriek vermoord word (Dat is nog eens een klote zin) word Affleck ontslagen door de baas, hij komt erachter dat het niet pluis is.. Wanneer zijn buren worden gegijzeld, soort van, schiet Affleck de twee gijzelnemers dood. Hij gaat achter de criminele organisatie aan en zorgt ervoor dat deze uitgeschakeld word.

Ik moet zeggen dat ik dit geen toppertje vond, ik heb er ook niet echt al te veel over te zeggen. Actie scenes (zoals gezegd) werden mooi uitgewerkt, bloed werd er mooi bij toegevoegd maar, voor de rest vond ik het wel welletjes. Affleck acteerde fijn, Kendrick minder. Voor de rest zorgt het nogal onlogisch verhaal op een clichématig eind waar ik van schrok. Nee, niet de film die ik had verwacht… Erg jammer!! Een mogelijke mening voor deze film komt er maar moeilijk uit.

3.0*

The Lord of the Rings: The Two Towers

Ik heb eindelijk dit tweede deel van de trilogy af weten te maken en ik moet zeggen, ik heb me uitstekend weten te vermaken. Hoewel ik over het eerste deel niet echt te spreken was, weinig gebeuren en erg veel informatie is dit deel juist het tegenovergestelde.

Je kunt merken dat Peter Jackson meer pit in de film wil laten komen, het eerste deel koos hij er meer voor om je informatie te verschaffen. Grove introducties van de hoofdpersonen (smeagol viel daar niet onder, je maakt wel kennis met hem), veel informatie over de ring en dan vooral zijn krachten en het doel van de ring. De legers, groepen mensen als de elfen, hobbits, orks en dwergen (zijn nog wel meer) waardoor je weet wat iedereen doet en ook waarvoor ze staan.

Het is zeker niet de eerste film (voornamelijk ook deel 1) dat Peter Jackson het mooie natuur van Nieuw-Zeeland eens onder de loep neemt. Vooral het eerste uurtje word je veel meegenomen naar shots die vooral de natuur tot zich nemen, denkend aan de achtervolging van aragon ( en de rest ) en de orks, om de twee hobbits weer terug te krijgen waar Jackson vooral hoge shots nam. Je zag dan de drie rennen over de gebergte die hij hoog in lucht schoot, de achtergrond was daardoor mooi zichtbaar (omgeving vooral) dat je meer met een wow-gevoel naar de omgeving zat te kijken dan dat je de drie mannen volgde.

Ook in The Lord of the Rings: The Two Towers zijn er veel verhoudingen met elkaar. Zo word in dit tweede deel wel een overspel aan actie gemaakt, waar ze in het eerste deel vooral de opbouw lieten zien (voorbereidingen) is in dit deel het gevolg. Vooral het grote gevecht met Helms Deep laat dat goed zien. Hier in deze film word gekozen om de tegenstanders (moror etc.) meer in beeld te brengen. We volgen de twee hobbits Frodo en zijn vriend niet meer zo veel, die waren dan wel bezig in het woud, we volgden meer Aragon met Legolas en Gimli en hun gevechten tegen de orks dan dat we Sam met Frodo volgden en het verloop van de ring. Hierdoor werden de twee meer naar achteren geduwd en kwamen ze nauwelijks in de schijnwerpers te staan.

Wel volgende we dit keer Smeagol meer. Of je nou kunt zeggen dat je veel wijzer werd dan deel 1 over dit figuur kun je niet totaal bevestigen, Smeagol is en blijft een karakter wat een beetje weggedrukt naar achteren is. In deze film had Smeagol weer last van zijn Mind-twist, wat door de ring is gecreëerd. Hij leid de jongens door de bossen heen, hij zorgt er voor dat zijn kwade gedachten weg gaan maar, die komen aan het einde weer terug, met een open eind notabene.

En in deze film kwam de personage Treebeard ook in voor, ik denk dat het een van mijn lieveling karakters is. Zware stem, gave looks en mooi in beeld geplaatst door Peter dat je ook niet aan deze wezens kan ergen. De heersen van het woud vond ik een leuke creatie, buiten de orks ‘generalen’ om.

Ik vond het verhaal in The Lord of the Rings: The Two Towers leuk bedacht en uitgewerkt. We volgen het zelfde groepje weer. Pippin en (ben de naam van de ander vergeten) .. worden ontvoerd door de orks. Na een groot gevecht worden deze twee meegenomen. Wanneer hun gevlucht zijn komen hun aan bij de Treebeard die hun vervolgens mee neemt door de film heen in het woud. Er word weinig aandacht aan besteed alleen dat we weten dat Treebeard zich nu ook mengden in de oorlog. Frodo en Sam zijn ondertussen nog steeds onderweg om de ring te vernietigen in de vulkaan bij Mordor. Smeagol brengt ze soms in gevaar maar, ze komen er wel. Mocht smeagol ze niet verraden in de volgende film. De twee jongens kwamen trouwens nog wel eventjes een beetje in gevaar. Toen er weer zo’n zwarte ruiter naar hun opzoek was, dit keer per draak (?). Dit was niet echt een spektakel waardoor de film niet echt bijzonder werd.

Het verhaal draait meer om het gevecht in Helms Deep, waar Aragon, Legolas en Gimli zich bevinden om een bepaalde koning te beschermen. Tijdens het grote gevecht in Helms Deep (voorafgaand eigenlijk) zien we dat de Elfen zich weer mengen tussen de mensen, ze trekken weer samen te strijden. Ik vond dat wel erg gaaf want de Elfen zijn voor mij de gaafste elites in deze film, gaaf wapen, cool gekleed en mooie gevechten.

Hoewel het grote gevecht bijna een uur duurde, meetellend het aankomend marcheren, het gevecht en het eind vond ik het niet langdradig. Er word wel zoveel vreugd (dankzij de acteurs merendeels) in gestoken, de shots zagen er goed uit en de film knalde lekker door dat ik me bijna niet kon vervelen. Ik denk dat dit voor velen een misstap is, zo’n groot gevecht. Mij boeide het niet zoveel ik vond de film fijn weg kijken. En ik vond de verhouding drama – actie – verhaal leuk, al werd het verhaal niet echt doorgetrokken maar eerder voorbereid en uitgewerkt voor het einde. Ik kan niet zeggen dat ik deze film BETER vond dan deel 1 maar, slechter ook zeker niet. Denk dat ik ze beiden een gelijke cijfer geef.

4.0*

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring

Zoo, dat is alweer een tijdje geleden dat ik The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring eens aangezet heb, denk wel een jaartje of 6 dat ik deze niet meer gezien heb. Aangezien ik nu vakantie heb wil ik mijn kostbare tijd gebruiken (buiten de feestdagen om) om eens de grote films te kijken. Denk hier bij aan de The Lord of the Rings, Schindler’s List etc. Ik begin maar bij The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, de allereerste uit de The Lord of the Rings franchise en zeker de moeite waard.

Ik denk dat The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring vaak wegvalt bij mensen (qua concentratie) door het grote opbouwend verhaal wat erin gestopt zit. Mijn moeder vind deze films bijvoorbeeld verschrikkelijk en kijkt ze niet, het is geen verhaal mens. Ik daar in tegen ben juist iemand die ook van films houd met een goed verhaal en daar voldoet The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (en de andere twee) goed aan.

Ik kan me nog goed herinneren dat er een bepaalde LOTR film is waarbij er veel actie in zit, ik kan het ook fout hebben maar zoiets dacht ik wel te kunnen herinneren, veldslagen bedoel ik daar dan mee. In The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring komen we vooral veel te weten achter het verhaal van de ring, de ring waar alle films overgaat. Met hier en daar wat actie stukken is deze film buiten dat vaak mild. Wanneer de actie eenmaal aangebroken is, is er ook wel degelijk actie. Hoofden die afgehakt worden, pijlen die in de lichamen vast zitten en ga zo maar door. Dan kun je ook wel zien dat Peter Jackson zeker met deze film van veel markten thuis is.

We beginnen de film aardig ruw, je word gelijk al in hevige veldslagen gegooid waar de middel-earth bevolking tegen de kwade Sauron vecht. Wanneer een dappere soldaat de vingers van Saudor afhakt en zo bij de ring kan komen (deze vervolgens meeneemt) maakt hij hem niet kapot. Hij neemt hem juist mee. De ring komt terecht bij Gollum die hem voor een aantal jaar bewaakt.

Er is dus een lichte introductie met Gollum gemaakt die naar mijn inzicht in deze film minder tot niet aan het spreken kwam. Je krijgt een kleine uitleg over Gollum maar daar blijft het ook bij. En na de introductie van Gollum kom je snel terecht bij Bilbo. Bilbo is op een dag jarig, hij is 111 jaar oud geworden. Wanneer Gandalf bij hem opzoek komt word Bilbo naar de elfen gestuurd, zonder de ring. Gandalf vertrouwd de ring aan Frodo toe, die hem zou moeten bewaken.

Wanneer er bij de kwade geest (oog des doods?) Mordor een roeping komt om de ring terug te vinden, Bilbo heeft de ring te lang bewaart en nu willen de duistere krachten de ring terug stuurt de duisternis 5 krijgers op weg naar Frodo, Bilbo heeft tenslotte de ring niet meer. Ik noemde persoonlijk deze vijf ruiters ‘The Dark Five’ en dit vond ik toch wel de (tot nu toe) samen met de orcs gaafste uitziende wezens (creaties) uit de LOTR franchise. Er komt weer een hele actie scene aan van de hobbits die tenslotte zelf nog moeten vluchten voor deze krijgers, Gandalf was nergens te bekennen dus ze moesten het zelf tijdelijk maar even oplossen.

Wanneer het groepje bij elkaar gekomen is maken ze het besluit de ring te vernietigen bij het smeedvuur van Sauros. Op hun pad worden ze veel tegen gehouden door Mordor die graag samen met die andere tovenaar (best schamend dat ik zijn naam niet weet) de ring in handen willen hebben. Tegen heel wat gevechten tegen de Orcs (en een super orc waarbij de kop er zo afgehakt werd) hebben ze de strijd gewonnen.

Ik moet zeggen dat dit een heerlijk begin was voor de LOTR franchise, en ik graag uitkijk naar de rest. Ik heb me wel drie uur vermaakt, en dat is prima te doen. Toch plaats ik nu een cijfer dat achteraf misschien verschuift met de andere drie delen om het verhaal rond te krijgen.

Deze fantastische creatie van Peter Jackson brengt je graag mee naar de verzorgde natuur in Nieuw-Zeeland wat uiteraard een plaatje is voor deze film, de middle-earth gevoel spat er van af en je verzakt lekker nog eens wat verder in je stoel om te kunnen genieten van de film. Enkele minpunten zijn natuurlijk ook wel aanwezig, de plotselinge overgang van Galadriel onder het gesprek met Frodo vond ik minder. Ook de speciale effecten in de gehele film laten soms iets van zich teweeg.

Ik moet zeggen dat dit een speciale franchise is die zelfs mij nog wel weg kan drukken in de stoel. De spectaculaire gevechten (en er zijn er genoeg) die niet al te soft zijn raken zelf jou bijna. Daarbij word je (in een best simpel verhaal, als je het volgt) mee gesleurd met de film en dan kun je er toch heerlijk van genieten. Al om al een erg leuk start van de franchise en hij laat een stempel achter dat je de volgende ook graag weer wilt zien, misschien iets voor nu? JA! Toch zou ik een cijfer moeten geven waar ik me fijn bij voel, en deze film was een leuk begin maar, ik denk dat er een betere in de drie thuiszit.

4.0*

Rise of the Guardians

Het is zo dat Rise of the Guardians nu al een tijd op mijn Kijk-lijst staat waar, nog zo’n 3000 films op staan, we hebben nog tijd genoeg, haha! Ik heb alleen wel een nadeel, ik heb de film via een gratis code (actie bij M en M’s) gekeken bij Videoland maar wat een verschrikkelijke aanbieder is dat. Wat ik vooral zag is dat de apps een verschrikkelijke werking hebben. Zo heb ik zelf voornamelijk ondervonden dat de app op de PlayStation maar voor de helft werkt, en hij constant na een minuut weer bij moet laden (kabel verbinding), en Netflix liep gewoon vloeiend door. Erg storend voor het film kijken.

Nu zouden de problemen bij Videoland geen rol mogen spelen bij mijn uiteindelijke cijfer, toch vind ik dit voor de filmkijker een misstap van Videoland. Je begint ongeïnteresseerd te raken in een film, of het nou deze film is of een film uit je top 10, het blijft kloten. Nu wist Rise of the Guardians uit zich zelf makkelijk je interesse toch vast te houden, ik vond het persoonlijk een leuke film over de vijf wereld legendes.

De vijf legendes komen met de feestdagen altijd naar voren. De leden van deze legendes zijn: de kerstman, Klaas Vaak, de tanden fee , de paashaas en in deze film dan ook Jack Frost. Hoewel ik toch in bijvoorbeeld de film: The Santa Clause 3: The Escape Clause (2006) Jack Frost weg gedrukt zag worden als de foute gast. Hij zat er dan wel niet bij eerst, en kwam later in de film bij de legendes, hij kwam er wel bij.

Persoonlijk ken ik nog niet echt het verhaal achter de legendes. De kerstman dan net weer wel maar de heren Jack Frost en Klaas Vaak waren mij altijd een raadsel. Nu ik weet (best logisch) dat Jack FROST een personage is die het ijs beheerst kom je wel steeds bij de krachten van de personages (een soort Marvel/DC gevoel met Batman etc.) en ken je ook na een tijdje al hun mogelijkheden, wat ze doen en sommigen waar ze voor staan (bij Jack Frost is dit mij nog steeds niet duidelijk).

Rise of the Guardians heeft een prima verhaallijn. We volgen op het eerst het ontstaan van Jack Frost, tenminste toen hij achter zijn krachten kwam. Daarna vliegen we snel door naar dit tijdperk, en worden we snel geïntroduceerd met de vijf legendes en dat ene maanmannetje de heerser hier van is, best makkelijk maar leuk bedacht. Er is iets aparts aan de hand op de wereld, er heersen wat zwarte vlagen. Dit is de personage Git (gitzwart) en hij wil de kinderen in een grote nachtmerrie zien leven. Wanneer ze tegen Git vechten (en Klaas vaak uiteindelijk tijdelijk uitgeschakeld is) moeten ze er voor zorgen dat ze Git kunnen uitschakelen.

Git zorgt er voor dat de kinderen niet meer in de legendes geloven. Eerst de tanden fee door alle hulpjes te vangen en op te sluiten, daarna de paashaas door alle paaseieren de breken en te verstoppen en toen de kerstman. Een bepaald lichtje zorgt ervoor dat ze weer op sterkte komen. Wanneer er een ‘mega’ gevecht ontstaat tussen de vijf legendes en Git word Git op een best wel simpele wijze uitgeschakeld is de film ook zo klaar.

Ik moet zeggen dat ik me wel vermaakt heb (ondanks de technische storingen). Het is niet echt een typische Kerstfilm wat ik wel eerst dag, hij is leuk om eens te kijken en de feel-good kerst gedachtes zijn er wel maar, niet zo veel.

3.5*

Busanhaeng

BAM! Oef, dit Zuid-Koreaanse Actie/horror filmpje zit er lekker ingeramd. Ja, ik kreeg vaak tips om eens dit soort Aziatische films te gaan kijken, ze zijn vaak veel duister, spannender maar ook gewoon enger. Wat ik wel heb gemerkt in mijn ‘loopbaan’ van de Aziatische films is dat ze wel veel aandacht op punten aan het leggen zijn. Ook Sang-ho Yeon laat die overduidelijk zien dat hij echt een topper wou neerzetten. Je kunt zien hoeveel tijd er is gestoken aan de make-up, misschien vinden sommigen (of velen) de make-up verschrikkelijk, ik niet! Ik vind de ‘zombies’ (mutanten) er echt super gaaf uit zien en ze gaven ook een bepaalde angst af waardoor ik toch wel dubbel moest slikken.

Hoewel de film niet echt spannend word (had het hiervoor over een algemene beaming) blijft de film wel lekker en, hij gaat razend snel door. Zoals mijn kameraad ook al zei: “ik vind het eerder een actie dan echt een Horror/Thriller” en dat laat de film ook zeker goed merken, het straalt er bijna van af. De film is lekker bloederig, zo zien we ze in Hollywood zeker niet. Ook zijn de meeste scenes zo mooi actie gerelateerd dat je haast wel moet denken dat het gewoon een over bloederige actie film is.

Ik kan nu wel zeggen dat (onder andere deze film dankzij Sang-ho Yeon) ik meer mee getrokken word de Aziatische markt op. Ik was voorheen een groot Hollywood fan maar die films zijn te standaard, worden puur gemaakt om geld te rekken en stellen vrij weinig voor. Ik heb nu al twee titels waarvan ik erg onder de indruk door ben gekomen beiden van de Aziatische markt. Dat is dan wel deze film maar ook het duo van de The Raid films die het toch laten merken dat ze daar in Azië niet bang zijn om een prachtig werkje neer te zetten. Morgen als het weer wat vroeger op de dag is zal ik maar eens wat gaan rond snuffelen, misschien kan ik nog wel betere titels vinden.

In deze film krijg je een bijna twee uur durige survival te zien waarbij de zombies erg gaaf bewogen, de geluidseffecten waren prachtig en het acteerwerk was ook prima. Het is niet dat ik de rest van de cast slecht vond acteren maar, de zombies deden alles zoals mijn lieveling zombies doen, oké deze rennen dat vind ik dan weer klote maar, de uitstraling en het geheel van de mutanten in de film is gewoonweg gaaf.

We hebben een kleine break gehouden in deze film, waren laatst op een zaterdag al tweeëntwintig aan het kijken en hebben hem toen afgezet, kameraad moest weg. Vanavond dan toch verder gekeken maar of je daar spijt van moet hebben is totaal niet het geval. De film blijft fresh in je geheugen zitten waardoor je makkelijk de draad weer oppakt (het verhaal is dan ook weer niet zo ingewikkeld of spannend).

Zoals ik al zei: het verhaal in Busanhaeng is simpel. Het verhaal word best wel simpel weggelegd en het is duidelijk te merken dat hier niet al teveel aandacht aan word geschonken. We beginnen vrij vroeg, Yoo Gong gaat met zijn dochter een trein te binnen. Wanneer er een (het lijkt wel een ziek) meisje de trein snel inspringt en de trein wegrijd lijken de passagiers vrijwel niks op te merken. De uitbraak van het virus ontstaat erg vroeg in de film. Het meisje, wat muteert zorgt ervoor dat een conductrice ook geïnfecteerd werd. Nou ja, 1 + 1 = 2 , 2 + 2 = 4 dus je kunt vrijwel goed berekenen hoe de uitbraak zich verder werkt, alles verdubbelt zich nog een keer.

Men verstopt zich, en hopen op een veilig thuishaven, eentje waar het veilig is. Terwijl de film doordendert, de passagiers zich verdedigen en de zombies zich steeds meer weten te verspreiden komt de trein uiteindelijk bij een perron aan. Eenmaal binnen gereden zien ze vrijwel direct dat er een aantal medeburgers wanhopig op het raam kloppen en slaan. Het is een enkele seconden dat ook daar geconstateerd word dat er zombies rondlopen.

Ze krijgen het bericht dat er bij een bepaalde stad militairen op de passagiers wachten. Eenmaal aangekomen is het wel erg stil op het perron, tijdens het volgen van de veiligheidsroute en bijna beneden aangekomen staat ze iets te wachten, alle soldaten zijn ook zombie geworden en dat vond ik er echt wel bruut uitzien.. Tijdens het vluchten raken er een paar mensen (en ook het dochtertje van Yoo Gong) vast te zitten op de plee van coupe 13. Yoo Gong en twee anderen besluiten ze te helpen. Met heel wat gevechten verder komen ze er aan en redden de mensen.

Wanneer ze bijna (denk ik) bij Busan zijn word de weg versperd door wagons. Ze moeten wel met iets anders vertrekken. Wanneer Yoo Gong als enigste overblijft en in zijn hand word gebeten springt hij van de trein: hij werd er ook 1. Yoo Gong dochertje en een andere vrouw blijven over en komen veilig aan in Busan.

Ja, ik vond Busanhaeng gaaf. De film kent zeker een plek in mijn top 10 2016 en blijft er voor altijd staan. Zeker een aanrader voor de mede zombie fans, Aziatisch is nog niet zo erg . Ondanks de wat minpunten en het (toch na een tijdje) langdradige scenes haalt de film niet de volle punten op, ik ben erg tevreden en heb genoten maar, met een wisselvallig verhaal zou het wel wat beter worden. Ja het concept is de trein maar wat variatie zou ik ook wel waarderen!

4.0*

The Santa Clause 3: The Escape Clause

Zo dat was dan de laatste film uit de The Santa Clause trilogy. Toch vind ik dit de minste uit deze reeks. Hoe de eerste The Santa Clause film redelijk origineel was, ik kende deze nog niet en ik weet en ken ook geen voorgangers, maar dit derde deel deed het er toch erg van onder. Hoe de eerste (zoals net verteld) een origineel verhaal heeft lijkt het erop alsof Michael Lembeck en Warner Bros er echt een derde deel uit wouden trekken waardoor er een te gehaaste, totaal saai en trage derde film uit kwam.

Helaas, de voor mij leukste kerstmannen in de films: Tim Allen heeft meegewerkt aan dit project, ben er erg van geschrokken dat ze dit nog door hebben gezet. De film kende geen pit, er was niets spectaculairs aan.. Ja, er waren weldegelijk ‘leuke’ scenes maar echt lachen doe je niet meer. Waar het eerste deel nog een familie prettige film was, is dit derde deel flink gezakt op niveau en klasse.

Over Elizabeth Mitchell is er niet veel te klagen ( ). Zoals ik al zei vind ik het jammer dat Tim Allen heeft mee gewerkt aan The Santa Clause 3: The Escape Clause, een nare titel voor in zijn biografie. Ik heb me persoonlijk het meest geïrriteerd aan Martin Short, hij speelt de personage: Jack Frost. Nee, echt waar, bah! Verschrikkelijk vond ik hem.

Het verhaal was redelijk. We beginnen bij Mrs. Santa die voor de klas staan. Die koters willen wel eens wat spannends, een ander stof of ‘verhaal’ zoals je het ook kan beamen. Mrs. Santa verteld het verhaal van de periode dat ze zwanger is, vlak voor kerst. Wanneer het legendarische team of hoe je het noemt, bij elkaar komt besluiten ze dat Jack Frost bij de kerstman mee moet.

Jack Frost is niet slim, dat is de duivel bij kerst. Wanneer de kerstman wegvliegt en hij de familieleden op gaat halen begint het gezeur met Jack Frost. Hij zorgt er voor dat hij bij de magische snowglobe collectie komt van de Kerstman, wanneer de J. Frost deze bal te pakken krijgt neemt hij de rol van kerstman over en zorgt voor totale chaos (deze chaos is het bekend maken van de geheime locatie). Wanneer kerstman weer heel simpel terug in zijn vak komt, komt het baby’tje ook en eindigt de film langzaam.

Nee, ik ben zeker niet gecharmeerd van dit derde deel. Erg laag niveau filmpje die ik niet kon waarderen noch leuk vinden. Dikke mislukking!

1.0*

Deck the Halls

Het werd weer eens tijd voor een Kerstfilm. Dit keer stond Deck the Halls op het programma. Ik heb persoonlijk deze film al een zeer lange tijd op het oog, leek me altijd een erg leuke film dus ik verheugde me erop om deze te kunnen zien. Ook wou mijn moeder graag een film kijken dus ik dacht: waarom ook niet? Gelijk even Deck the Halls aangezet, en ik moet zeggen.. Hij was prima te doen .

Nee, Deck the Halls is zeker niet een jeugdsentimentele film voor mij zoals Home Alone maar, de film heeft mij prima doen vermaken, altijd goed! Deck the Halls kent zeker zo zijn grappen, al had ik me de film totaal anders voorgesteld, hij was leuk. De film deed me af en toe iets denken aan Christmas Vacation (1989), qua versieringen dan!

Hoewel Deck the Halls gewoon zichzelf is gebleven voegde de film eigenlijk niet echt iets vernieuwends aan, bij de Kerstcollectie aan films op de wereld. Ja oké, de film had zo echt een ‘uniek’ concept (eigenlijk durf ik het niet uniek te noemen) maar, het was niet zoals vele kerstfilms, reizen naar de kerstman op de noordpool o.i.d. nee, het was nu ook echt puur gericht op verlichtingen.

Het verhaal was leuk. Steve doet jaarlijks een traditie met zijn familie, dit is de totale kerstviering. Wanneer Buddy komt wonen lopen de gemoederen soms iets op met de twee. Wanneer de dochters van Buddy erachter komen dat hun huis niet op een Google Earth variant staat. Buddy is van plan zijn huis herkenbaar te maken en wil zijn huis zoveel licht laten afgeven dat ze het vanuit de ruimte kunnen zien.

Steve is daar fel op tegen. Hij was altijd de ‘Christmas Guy’ maar, nu Buddy dat word, word Steven een beetje jaloers. Hij zet alles op alles om het huis kerstlicht-vrij te maken al gaat dat niet altijd even goed. Zo heeft Buddy altijd wel iets om het werkend te krijgen. Wanneer het uit de hand dreigt te lopen gaan de vrouwen van beiden heren weg, ze zetten alles op alles om de vrouwen terug te krijgen en zorgen er zo voor dat het huis te zien is in de ruimte.

Het is allemaal wel wat simpel maar, ook wel weer erg leuk. Ook de kleine stukjes zoals het in de fik laten gaan van alle kerstbomen van Steve dankzij Buddy enz. is leuk bedacht, kleine grapjes voor kleine gegrinnik.

Deck the Halls was een prima kerstfilm en ik heb me prima vermaakt. Ondanks het verhaal/concept wat hier en daar van zich af liet weten was de film verder leuk. Zeker het kijken waard rond de kerstdagen!

3.0*

Central Intelligence

Dwayne Johnson en Kevin Hart spelen samen een grote rol in Central Intelligence maar, de twee konden mij nou niet bepaald continu vermaken. In Central Intelligence volgen we twee oud-school genoten. Eentje heel populair (Hart) en een dikke die continu gepest word (Johnson).

Ik vond Central Intelligence nou niet bepaald spannend. Het is echt een overdreven clichématige Hollywood komedie die mij meer doet denken aan een vluggerdje dan dat er daadwerkelijk een doeleinde aan verbonden is.

Ik schrok erg van het acteerwerk van Johnson. Gaan de weg kon je meer van zijn gezicht aflezen dat hij alles letterlijk opzegt dan dat hij het acterend doet. Ik vond Hart in deze film wel leuk, het waren beiden helaas geen toppertjes maar, heb regelmatig gelachen (vooral om Hart).

Buiten de gehele cliché film zat ook nog een verhaal. Johnson is vroeger gepest op school, hij werd zoal naakt midden op de dansvloer gegooid. Hart helpt hem een handje en we vliegen snel alweer verder in de tijd. Wanneer Hart als boekhouder in zijn kantoor zit word hij toegevoegd door een vreemde. Het is Bob Stone (johnson). Johnson gaat tijdelijk met Hart om en zorgt voor vertrouwen bij hart, wanneer de CIA op de deur klopt word de gehele film onduidelijk.

Johnson blijkt zijn maatje Phil vermoord te hebben, maar ook weer niet. Uiteindelijk bleek Phil alles te faken. De CIA gaat achter Johnson aan, en zeggen dat hij slecht is. Maar Johnson verteld dat de CIA slecht is en zo ging het maar door. Je word nooit duidelijk verteld wat er gebeurd.

Het blijkt dat ze een transactiecode nodig hadden om een bepaalde misdadiger te pakken. Op het eind blijkt Phil de grote misdadiger te zijn, en alles ontrafeld zich vanzelf en de film eindigt snel.

Central Intelligence was me een film wel, echt vermaakt heb ik me niet. Kon er af en toe om lachen maar de film was in een geheel te cliché en niks vernieuwends. Jammer.

2.0*

Out of Reach

Seagal begint nu toch wat eentonig te worden. Ik vind Seagal een prima acteur, hij zegt vrij weinig en zijn actie scenes zijn altijd toppie. Toch vond ik Out of Reach niet echt bepaald leuk en één van de mindere Seagal films. Daarom is deze mening ook aan de kortere kant.

De film heeft een erg simpel verhaal Seagal is zoals altijd een ex-militair en zit weer eens bij één of ander geheime dienst. Wanneer zijn Pen vriendin gekidnapt word door een Turkse bende gaat hij de ontvoerders achterna om zijn penvriendinnetje terug te halen.

Ik heb niet zoveel te vertellen over de film Out of Reach. Een doorsnee Seagal film die op geen enkel vlak echt spannend werd. Hij heeft zeker betere films, dat is echt zonde. En na alle misgeschoten kogels overwint seagal toch waardoor zijn pen vriendin weer vrij komt. Geen vernieuwing en vooral een eentonige film zorgt voor een ongezellig film avontuur waarbij je te snel afgeleid word. Een no-go en Seagal daalt in zijn kwaliteit.

1.0*

Nackt unter Wölfen

Weer een sterke film van Duitse makerlei. Ik ben erg onder de indruk van de Duitse WWII films, de Duitsers zijn erg sterk in het verfilmen van gebeurtenissen in de oorlog. Zij hebben misschien meer informatie over alles maar ik weet het niet. Uiteraard zijn mijn top 10 nummer 1 en 2: Der Untergang (2004) & Unsere Mütter, Unsere Väter (2013) echt toppers maar, Das Boot (1981) is ook geen slechte film (en ik mis sowieso nog een paar toppers). Ook Nackt unter Wölfen mag worden afgestreept want, dit was zeker geen slechte film!

Nackt unter Wölfen geeft onder andere een goed beeld van een concentratiekamp. Grauw, kill en vol met stress moet je er maar in zien te leven, wat niet altijd even gemakkelijk is. Hoewel de film dan geen groot oorlog film is, meer een pure drama film, kent de film zeker zijn beelden. Ook de daden van de Duitsers word mooi in beeld gebracht.

De film laat de concentratiekamp Buchenwald zien in zijn nabije bevrijding, een levensloop van onze hoofdrolspeler en een klein verzetsleger. Dit concentratiekamp was opgezet in 1937 en bevrijd op 11 april 1945, kort voordat ook hele nazi-Duitsland viel. Buchenwald ligt bij Weimar in de deelstaat Thüringen en telde op het eind maar liefst 21.000 gevangenen. Het nagaan dat de Duitsers hier in 1937 al mee bezig waren was blijkbaar geen waarschuwing voor de omliggende landen.

Natuurlijk is Buchenwald niets in vergelijking met Auschwitz maar, ook in dit concentratiekamp zijn genoeg gruwelijkheden gebeurd. Er is mooi in beeld gebracht dat de Duitsers natuurlijk de opperhand hadden tegenover de Joden, door gemene streken zoals het weggooien van een hoofddeksel die, de gedetineerde vervolgens moest pakken maar het was op een terrein waar ze niet mogen komen, hij word dus doodgeschoten.

Het verhaal is wat dat betreft mooi. We volgen Florian Stetter als een joodse man in deze film. Hij word afgevoerd naar Buchenwald als gevangenen binnen gevoerd en je ziet een heel mooi beeld hoe de joden binnen gevoerd werden. Uitkleden, desinfecteren en kaal knippen om luis te voorkomen. Al gauw komt Florian bij het verzetsleger.

Wanneer er weer een clubje mensen binnenkomen komt Florian erachter dat 1 van de gedetineerden een kind in een koffer mee neemt. Wanneer de gevangen de baby voor zich zelf houden en de Duitsers dit ontdekken worden velen gestraft.

Martelingen, ondervragingen en meer gaan vervolgens door en met veel verdriet moeten ze de baby bij zich houden voor eigen veiligheid. Op het eind was het nog wel mooi, wanneer de Amerikanen er bijna zijn willen de Duitsers misschien alle gedetineerden nog snel vermoorden. Het verzetsleger blijkt ook wapens tot hun beschikking te hebben en zet alles af om een tegen aanval te kunnen beginnen, dat zag er wel mooi uit!

Ik vond de film leuk, was niet al te saai, sommige momenten werden traag maar daar bleef het bij. Met mooie shots, goed verhaal (waargebeurd, Bruno Apitz heeft de roman Nackt unter Wölfen geschreven en het voor het eerst verfilmd) en een prima concept. Zeker geen slechte WWII film en voor de geïnteresseerden zeker een aanrader om te kijken. Pas op voor het opzoeken op wikipedia, gruwelijke foto’s staan daar op!

3.5*

Miracle on 34th Street

Ik moet toch wel als eerste zeggen, deze film is te lief. De film klopt in verhouding totaal niet met elkaar, het ene gaat zeker niet mee met het ander waardoor je toch soms met een al te groot vraagteken rond blijft kijken en de film toch niet echt duidelijker word. Goed, nu dat er even uit is.

Miracle on 34th Street is een gezellige en vrolijke kerstfilm, dat zeker. Hoewel de film dan niet helemaal fijn in elkaar steekt, kun je met een warm en gezellig gevoel nog wel kijken naar Miracle on 34th Street. Het vredelievendheid waar Kerstmis voor staat komt zeker omhoog in deze film. De film brengt zo zijn vrolijke momenten maar heeft ook zeker zijn dieptepunten (drama gevoelig).

Het verhaal is zeker leuk. Kriss Kingler doet zich voor als kerstman, wanneer hij de normale kerst man betrapt op alcohol gebruik maakt hij er een notitie van en meld dit bij de leidinggevende. Wanneer de huidige kerstman neergaat word Kriss gevraagd als kerstman voor het jaarlijkse Kerst Parade in New York. Kriss gaat akkoord en groeit hierdoor uit tot de grootste Kerstman van New York.

Wanneer hij achterna word gezeten door de oude kerstman en hij deze vervolgens een tik op zijn smoel verkoopt (wat uiteraard niet echt raak was) moet Kirss naar een gesloten instelling omdat hij al geestelijk gestoord aan word gezien. Onder de hoorzitting moeten ze zorgen dat Kriss weer vrij komt en dan verder kan als Kerstman (wat hij echt blijkt te zijn volgens mij).

Dat bedoel ik heel erg met de eerste alinea te zeggen: de rechtzaak trekt het gehele verhaal uit een en dat is echt zonde. Ook het neppe gedoe dat heel New York vol staat om Kriss te vertegenwoordigen is natuurlijk iets te veel.

Over het algemeen (buiten alle minpunten om) was de film prima te doen. Je zat niet naar iets langdradigs te kijken daar was ik al blij genoeg mee. De film is van zichzelf origineel, ook al is er een voorganger, maar het is zeker geen toppertje.

2.5*

The Night Before

Dan toch eindelijk de film gekeken waar ik al een langere tijd naar uit keek. The Night Before kwam begin dit jaar uit, na kerstmis en dat vond ik zonde want, ik had deze erg graag toen al willen zien. Na een jaar lang wachten heb ik deze (om alvast in de kerst stemming te raken) maar even aangezet en, ik heb me uitstekend vermaakt met de film The Night Before.

Ik moet zeggen dat ik mij uitstekend heb vermaakt met de film. De film heeft een vlotte doorgang, vond het eigenlijk op geen enkel moment echt saai of langdradig worden. Daarbij was het komische gedeelte van de film prima en de soundtracks met onder andere: Kanye West - Runaway“ en andere leuke (best recente) nummers. Het enigste waar ik mij echt aan kon ergen was dat de grappen van Seth nooit veranderen. Het is continu grapjes met drugs, alcohol en seks. Dat laatste is dan juist niet erg.

Voor de rest is The Night Before een prima film. Seth, Joseph Gordon-Levitt en Anthony Mackie hebben prima hun rol weg gezet en waren leuk om te zien acteren. De film is dan wel niet helemaal een ‘pure’ kerst film, het concept van het verhaal (thema) valt wel fijn in de kerst gedachtes.

Het verhaal was leuk.Drie vrienden kwamen elk jaar bij elkaar met kerstavond, gezellig met z’n drieën feesten. Dit jaar hadden ze besloten een eind aan het herhalend feestje te maken, en wouden dit keer er weer gezellig op uit. Al sinds heel lang geleden wouden de drie heren naar het notenkraker feest maar, de kaarten hiervoor waren ontiegelijk moeilijk om te vinden. Joseph vind drie kaartjes, hij pikt ze eerder gezegd en ze gaan met hun drieën naar het notenkraker feest.

Seth kreeg van zijn vrouwtje drugs mee om voor het laatste te mogen gebruiken op hun ‘laatste’ kerstavond met z’n drieën. Dit gaat natuurlijk totaal mis, zo denkt hij dat een kerststalletje met daarin beelden echt tegen hem praten, kotst hij in de kerk en maakt een filmpje over dat hij kinderen haat. Joseph had het druk met andere dingen. Hij wou graag terug keren bij zijn geliefde Diana. En zingt daarna samen met Miley Cyrus een duet en vraagt Diana ten huwelijk, wat ze helemaal niet wilt. Anthony had het druk met zijn sport leven, veel fans en vaak fotos. Hij krijg het voor elkaar dat er een dame mee gaat naar de WC en wanneer ze het met elkaar doen word er nog geroepen ”Nu moet je kakken!” en ga zo maar door met die ongein.

Zoals al verteld vond ik de herhalende Drugs en alcohol grappen iets te veel in het zelfde jasje zitten zoals in zijn vorige films waardoor er in het acteerwerk van Seth geen vernieuwing zit. Voor de rest was de film aardig leuk en heb ik een leuke film avond gehad (alleen jammer dat Miley Cyrus er ook in zat)

3.5*

Krampus

Om in de stemming te komen heb ik pas geleden de film “The Nightmare before Christmas (1993)“ alvast gezien, een onder andere Kerst gerelateerde film. Toch vind ik dat Krampus de eerste echte kerst film van 2016 voor mij is. The Nightmare before Christmas (1993) vond ik nou niet echt kerst waardig, en Krampus heerst dat sfeertje wel.

Toch vind ik dat Krampus zeker geen toppertje is. Ik heb bijvoorbeeld ook “A Christmas Horror Story (2015)“ en “Black Christmas (1974)“ gezien die vielen allemaal een beetje in het zelfde schuitje. Allen niet eng, een bepaald kerst sfeer waar je wel een beetje bang van word maar toch stiekem erg leuk.

Ik weet niet veel over de mythe van Krampus. Nu heb ik hier en daar wat opgezocht en daaruit blijkt gewoon dat Amerika het weer fout heeft. Krampus word in Amerika voor gedaan als het monster dat je komt opzoeken als je geen kerstbrief maakt voor de Kerstman, althans, in zo’n richting gaat het op. Ik wil daarom deze zin (die ik snel even van Wikipedia afsnoep) laten lezen: De Krampus is een beestachtige demon uit de folklore van de Alpen-regio's. Het woord komt van het Oudhoogduitse woord voor klauw: Krampen. De Krampus is in de Alpen-regio de metgezel van Sinterklaas. Hij komt voor in onder andere Oostenrijk, Hongarije, Slovenië, Kroatië, Italië en Tsjechië.. Krampus is dus een Sinterklaas mythe, waaruit de Kerstman vrij weinig iets mee te maken heeft. Samen met Zwarte Piet straft Krampus de stoute kinderen tijdens het sinterklaas feest.

Deze film verteld een leuk verhaal. Twee familie komen bij elkaar tijdens het kerstfeest. Max, maakt een kerstbrief voor de Kerstman. Tijdens het kerst diner komen zijn irritante klote nichtjes achter het briefje en vertellen het hard op voor aan de tafel. Wanneer Max woedend word verscheurt hij het briefje en gooit deze vervolgens naar buiten, Natuurvervuiling! Krampus word gewekt en teistert het dorpje (stad) waar Max woont. Om te overleven vechten ze met ze allen tegen de kwade speeltjes/wezens die Krampus met zich mee neemt.

Zoals op het eind ook te zien is, is dat de stoute kinderen die Krampus mee genomen heeft in een sneeuwglobe terecht komen. Waar ze dus voor altijd vast blijven zitten.

Ik vond de film wel geinig, leuk concept en uitwerking was ook prima. Ik moet zeggen dat ik geen voorstander was van de horror Kerst films, kerst moet vrolijk zijn. Nu ik deze heb gezien vond ik het toch erg leuk en kom op, een horror kerst film is eigenlijk ook gewoon lachen. Krampus heeft me vermaakt maar, werkt zichzelf niet echt naar top niveau waardoor de film soms blijft haken en hij zelf op het eind ietwat langdradig werd. Dat was zonde.

3.0*

Enemy at the Gates

Na de erge tegenvaller van gisteren “Morgan (2016)“ ben ik vandaag maar verder gegaan met deze film en wat was het toch een ontiegelijk fijne film, niet de beste WOII film maar, hij was prima! Nee, deze film is geen Der Untergang (2004) en zeker nu met het Russisch perspectief is het al helemaal een verschil met Saving Private Ryan (1998). Toch volgt deze film de andere twee genoemde wel op de hielen, maar zelf vond ik Stalingrad (1993) / Stalingrad (2013) net een tikkeltje beter (op sommige vlakken uiteraard).

Door mijn Metal (muziek) obsessie vergeleek ik de film altijd met de metal band “At the Gates - Wikipedia - nl.wikipedia.org“. Toen ik deze film dus telkens langs zag gaan wou ik hem maar niet aandrukken, best onlogisch: Ik dacht dat het de metal band was. Na een tijdje drong het rustig binnen dat Netflix geen muziek streamt maar films, toch maar aangezet, haha! Die zaterdagmiddag nooit de film afgekeken en er dus maar voor gezorgd dat ik hem gisteren weer opnieuw bekeek en heb hem net afgerond. Veel stukken kwamen me weer bekend voor, ik wou geen risico lopen dus was blij met mijn keus om hem helemaal vanaf het begin te kijken.

Het begin van de film, Vasili Zajtsev leert jagen van zijn opa, en red een bepaalde leider in de tweede wereld oorlog van 5 Duitse soldaten met een goeie precisie. Hij word gepromoveerd naar de Sniper Divisie waar hij als Russische sniper de Duitsers mag verslaan. De Duitsers zijn daar natuurlijk niet van gediend en Erwin Koning wil Vasili Zajtsev uitschakelen. In gevecht met elkaar vallen verschillende doden. Toch wint Vasili Zajtsev en hij word de held van Rusland.

De begin scene dat ze van de boot afstappen komt mij toch zo rete bekend voor. Volgens mij had ik zo’n precieze scene ook gespeeld in een ‘Call of Duty’ game genaamd: “Call of Duty: United Offensive - Wikipedia - nl.wikipedia.org“. Dit weet ik niet meer zeker omdat deze weer eens in een HD versie uitkwam op de PlayStation 3 maar, de scene komt mij echt heel erg bekend voor van een spelletje, kan natuurlijk ook anders zijn.

Uiteraard is dit Non-Fictie verhaal goed en mooi uitgewerkt, je kunt wederom de gruwel daden van het Derde Rijk zien. Neem bijvoorbeeld Sascha die opgehangen word door Erwin Koning omdat deze de Duitsers verraden had. Bij het zien van deze scene zat ik uiteraard ook met open mond te kijken want Jean-Jacques Annaud laat dit behoorlijk duidelijk zien in de film, weer eens iets nieuws.

Ook laat de film de dagen van het rode leger zien. Velen weten het niet, mensen die zich er niet in verdiepen of niet geïnteresseerd in zijn maar, het rode leger was soms nog harder dan het derde rijk. Wat het derde rijk heeft gedaan was niet bij het eigen leger, althans ik hoop niet dat het derde rijk zijn eigen mannen heeft vergast in gaskamers (zou er anders niet raar van staan te kijken), het rode leger was natuurlijk totaal anders. Wat deze film ook erg goed laat zien is dat er een machine geweer met een groepje Russische soldaten klaar achter een stenen muur zitten als er een bepaalde divisie richting de Duitsers rennen. Wanneer de Russen door hebben dat de Duitsers op die positie te sterk waren en terug probeerden te trekken werden ze wel door hun eigen land dood geschoten. Je moest en zal vechten, dit laat het mooie propaganda deel van Jozef Stalin ook goed zien. Jozef Stalin was voor de Russen ‘de’ leider, en iedereen kon zijn kont likken. Deed je dat nou niet, dan was je een landverrader, en werd je dood geschoten.

Nu heb ik vandaag weer van iemand anders gehoord dat het in de eerste wereld oorlog erger aan toe ging, was de oorlog voorbij dan vermoorde de Russen je wel bij je eigen huis, mocht je het land hebben verraden. Of ik dit nou geloof weet ik niet.

Of Vasili Zajtsev , of de Finse sluipschutter Simo Häyhä nu de beste sluipschutter ooit op de aardbodem was zal me een worst wezen. Deze film was te gek en ik vond dat het concept uitstekend was. Heb me prima vermaakt op sommige scenes na, die te traag of saai waren. Nee, Enemy at the Gates is geen topper, ik heb wel prima genoten.

4.0*

Morgan

Zoekend naar een film voor de Firday Night Movie Night waren we gestuit op Morgan wat, op het eerste oog er uitstekend uitzag maar achteraf was de film toch donders slecht. De film heeft geen toevoegende waarde en komt eigenlijk op niks uit. De film is gebaseerd op een slecht verhaal en de uitwerking laat dat ook wel zien, die was ook niet al te goed.

Dat de film “Morgan” zich aan de wensen overlaat is duidelijk te merken aan de start van de film, de film kent geen power nog feelings waardoor je eigenlijk al bij de beginnende minuten op instorten staat, traag, saai en zonder spektakel dendert Morgan voort.

Ik heb eigenlijk niet al te veel te vertellen over de film “Morgan”. De gehele film vond ik gewoon saai, het verhaal onder andere ook. De film verteld een verhaal wat erg leek op de film Ex Machina (2015) die mij wel erg beviel. Het concept van deze film is gewoon erg slecht en ik heb me totaal NIET vermaakt, slechte beginner voor de maand december, jammer!

0.5*