Unsere Mütter, Unsere Väter (2013)

Een van de beste Duitse miniseries van de laatste jaren . Een prachtig verhaal , goede acteurs adembenemende locaties en werkelijk schitterende special effects de film is geen minuut te lang en kijkt heerlijk weg. Ook het nodige drama en soap zit in het verhaal , de 5 vrienden die gevolgd worden hebben elk hun eigen verhaal en elk hun eigen kijk op de oorlog. Ik vond het personage van de goede broer echt goed en van de Duitse jood die op deportatie ging.

Schitterende sets en uitmuntend acteerwerk, maar het script is helaas belabberd geschreven. De Duitsers verwerken hun oorlogsverleden kennelijk graag door het te zien vanuit elk oorlogscliché denkbaar. Helemaal tenenkrommend zijn die 'oscarwinnende' momentjes waarin de acteurs even moeten schitteren met melodramatische dialogen over de zinloosheid van de oorlog. Daarnaast hangt het script aan elkaar van krankzinnige toevalligheden en half uitgewerkte ideetjes. Zo jammer, want qua sfeer en stijl wordt er hier iets bovengemiddeld moois neergezet. Hier had waarschijnlijk een meesterwerk ingezeten als er iets meer gelaagde keuzes gemaakt waren in het script.

Ik hoor wel vaker de kritiek dat er nogal veel toevaligheden in deze serie zitten. Zelf heb ik mij hier niet aan gestoord. Ik vond het een prachtige serie die de oorlog eens liet zien vanuit de gewone Duitser i.p.v. altijd uit het standpunt van de machtshebbers of de geallieerde soldaat. De personages werden ook goed neergezet.

Ondertussen heb ik deze serie al 3 keer bekeken. Zo zie je maar: de gewone man is in veel gevallen gewoon maar een pion en dat schetst deze serie heel goed.

Geweldige duitse miniserie over de lotgevallen van vijf vrienden tijdens de tweede wereldoorlog. Kan zich makkelijk meten met het beste dat op dit gebied is gemaakt; plotlijnen, akteerwerk, cameravoering en muziek- alles is tot in de puntjes verzorgd. Eén en ander komt op emotioneel niveau daarnaast ook nog eens behoorlijk heftig binnen. Kortom, indrukwekkend.

Mooie serie, maar nu ik hem na jaren weer eens terugzag stoorde ik me toch vrij vaak aan het plot, vooral de geforceerde ontmoetingen tussen de hoofdpersonen. Ik snap best dat het een dramaserie is, en de ontmoetingen spelen ook een belangrijke rol in de character arcs, maar het is allemaal net te bizar en ongeloofwaardig. Honderden kilometers oorlogsfront en miljoenen soldaten in Oost-Europa, maar toch komen deze vijf elkaar, niet een keer maar keer op keer, weer tegen? De ontmoeting tussen Viktor en Friedhelm is nog het meest ongeloofwaardig van allemaal.

Verder qua sfeer en acteerwerk toch een goede serie die een (veel) minder bekend perspectief uit Tweede Wereldoorlog laat zien. Jammer van het plot, anders had het inderdaad een meesterwerk kunnen zijn.

Een erg mooie serie. Mooi uitgangspunt ook met die vijf vrienden. Met de momenten dat hun wegen vervolgens kruisen tijdens de oorlog. Soms wel iets te toevallig maar dat moet je als kijker maar voor lief nemen. Er zitten echt wel een aantal scènes in die diepe indruk maken. Wat ik zelf ook wel "mooi" vond was dat ze niet alle vijf de oorlog overleefd hebben. Daar had het aanvankelijk wel alle schijn van. Enige puntje van kritiek is dat ik de serie wat clean vond overkomen. Had wat grauwer gemogen.

Eens. Daar zag je een hele mooie karakter ontwikkeling. Wellicht mede door de houding van zijn vader?.

Al heel wat indrukwekkende series/films zijn er gemaakt over WO2 en toch weet men hier opnieuw de trede hoger te leggen, genieten van de bij tijd en wijle afschuwelijke beelden is raar gezegd maar dat men dus de juiste snaar weet te raken zegt genoeg. 5 reedten!

Unsere Mütter, Unsere Väter is een ijzersterke miniserie over een groep van 5 Duitse vrienden die de Tweede Wereldoorlog allen op eigen wijze in gaan en daar allemaal veranderen door de ellende die ze meemaken. Het is even wennen om dit vanuit Duits perspectief te bekijken, want je wenst natuurlijk dat ze allemaal afgeknald worden als veroorzakers van deze 6 jaar wereldwijd leed. Maar je krijgt toch tijdens het kijken wel sympathie voor allen omdat je begrijpt hoe ze waren en wat ze meemaken. Wilhelm is een overtuigd soldaat, maar eindigde als deserteur. Zijn broer Friedhelm moest niks van oorlog hebben en eindigde als een brute killer. Greta probeerde de oorlog ver van haar vandaan te houden en haar aandeel te leveren door met de juiste mannen aan te pappen, maar sterft voor het vuurpeloton van haar eigen volk. Charlotte is verliefd op Wilhelm, maar ziet als verpleegster aan het front dat gevoel veranderen. Victor is een Jood die ironisch genoeg wel de oorlog overleeft en 2 van zijn Duitse vrienden niet. Dit soort tegenstrijdigheden vind ik wel sterk uitgebeeld.

Buiten dat zit er duidelijk budget en productiewaarde in de drie afleveringen, want het ziet en klinkt heel overtuigend. Waarom dan toch niet de volle score? Het plot rommelt af en toe, waarbij de vijf elkaar wel heel geregeld treffen en dat is echt vergezocht. Zeker dat slot met de partizanenvrouw of het absolute einde in het café vond ik wel heel Hollywoodiaans. Ook hebben een aantal van hen wel enorm veel geluk in een hoop situaties tijdens de oorlog. En misschien hadden de gruwelen nog wat beter in beeld gebracht kunnen worden, maar dat is een detail. Aflevering 1 en 2 vind ik veruit het beste, aflevering 3 laat qua geloofwaardigheid dus wel echt steken vallen. Laat duidelijk zijn dat dit wel echt ontzettend goed is en iedereen met interesse in WO II zou het moeten zien.

4*

Dit zou verplicht moeten worden in scholen om te bekijken tijdens de lessen geschiedenis. Zodat de jeugd de zinloosheid en wreedheid van oorlog beseft.

Even een wat geschiedkundige vraag ertussen:

- Helemaal op het eind duikt Lilja, de Joodse verpleegster die door Charlie verraden wordt in de eerste aflevering, terug op in een leidinggevende functie in het Russische leger. Hoe waarschijnlijk is het dat een Joodse vrouw in het Russische leger toen zo'n functie kon bekleden, gezien het antisemitisme toen in Rusland toch ook al welig tierde? Plus het feit dat zij een vrouw was?
- Je hoort in de laatste aflevering, nadat ze de munitietrein hebben gestopt, de leider van de Poolse Partizanen zeggen dat "Joden al net zo erg zijn als de communisten en de Russen", maar waren de verzetsgroepen onder de noemer 'Partizanen' niet voornamelijk zelf communistisch? In België was het Partizanenleger ('Onafhankelijkheidsfront') bv. gesticht op initiatief van de Kommunistische Partij van België. Maar misschien was dat niet per sé overal het geval...

Meer dan prima miniserie die een ander en gematigder beeld van bepaalde Duitsers laat zien.

Op innemende wijze worden vijf uiteenlopende lichtelijke naive personages gebracht aan het begin van de oorlog, zeker van het feit voor de kerst weer thuis te zijn. De verschillende verhaallijnen boeien allemaal en zijn ronduit intelligent te noemen. Tevens de verandering van personages, waar Wilhelm de kadaverdiscipline heeft die aan Friedhelm ontbreekt kantelt dat op mooie wijze. Alle problemen waar Viktor en Greta zich insteken zijn ook exemplarisch voor die tijd. Tevens ook best wel weer goed bedacht dat Greta zich voornamelijk verliest in de zucht naar roem en dat dit eerder haar ondergang wordt dan de hulp aan Viktor.

Minpunt van de serie is toch wel dat het merendeel van de personages erg braaf overkomt of gewoon hun werk doet. Afgezien van de machtswellusteling Dorn en SD wraakengel Hiemer lijken alle Duitsers op het eerste oog brave broeders, terwijl er natuurlijk toch veel meer gebeurt is. Dat je vijf personages hebt die alle vijf erg braaf blijven, geen sympathieën blijken te hebben of over de schreef gaan is tot daar aan toe. Neem nu het voorbeeld dat de Russen het verlaten hospitaal binnen vallen en alle gewonden meteen doodschieten en zich niet minder snel aan de twee achtergebleven zusters vergrijpen, dat zien we bij de Duitsers nergens terug. Daar tegen over staat dat Wilhelm met de grootst mogelijk moeite een gevangene executeert en Friedhelm aan het touw moet trekken om de partizanen op te hangen. Het 'gedwongene', 'we konden niet anders' druipt eraf...Ik zeg niet dat de twee broers zich hadden moeten vergrijpen aan dingen maar om hen heen had wel veel meer kunnen gebeuren aan wreedheid, afstomping en roof- en moordzuchtig gedrag.

Desalniettemin geeft het een mooi beeld van een aantal mensen aan de Duitse kant van begin tot het einde, ook al is de achtergrond subtiel opgepoetst als je het mij vraag om niet teveel een oude wonde open te rijten. De oorlogsscenes zien er bijzonder goed uit, er wordt prima geacteerd, vooral Bruch en Shilling zie je in het gezicht ouder en anders worden, en het verhaal wordt prima afgerond in de kroeg. Wel jammer dat de glazen die gepakt worden erg schoon zijn terwijl het halve pand in puin ligt. Desondanks, een mooie serie, zeer de moeite waard om eens te kijken.

Geweldige serie, die wel het beeld van de 'schone' Wehrmacht nogal in stand houdt. Zelfs al schieten de broers enkele krijgsgevangenen neer, ze doen het met de grootste tegenzin en komen verder uiterst sympathiek over. Wilhelm als de trouwe Duitse officier die bewust van zijn taak manmoedig zijn troepen leidt, Friedhelm juist als de onschuldige boekenwurm die aan het front niets te zoeken heeft. Ik heb daar verder niet zo veel op tegen want ik kijk altijd liever vanuit het Duitse perspectief dan het Geallieerde, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen er even vrolijk van wordt.

Dat is altijd het lastige met dit soort films. Je leert je echt verplaatsen in mensen, gaat ze sympathiek vinden en misschien zelfs heldhaftig terwijl ze objectief gezien veel ellende hebben aangericht.

Desondanks 5 sterren.