Meningen

Zeven keer het laatste uur. Zeven keer de laatste minuten voor het definitieve aardse einde. In zeven vertellingen komt het thema zelfmoord aan bod. Der Todesking toont personages die zijn vervreemd van het aardse bestaan en daar graag afscheid van nemen. De film toont in zeven oersaaie vertellingen het lijden dat gepaard gaat bij het sterven. De verhaaltjes zijn met kunstzinnigheid omgeven en hebben een experimenteel karakter. Onder de filmpjes hangt een repetitief dromerig muziekje dat na verloop van tijd de irritatiegrens overschrijdt.

Deprimerende filmpjes zijn het. In de visie van de regisseur waarschijnlijk toch nog niet indringend genoeg om de kijker te beroeren. Beter zeker zijn, zal ie hebben gedacht. En dus is het de kijker op geen enkel moment toegestaan het verval van het stoffelijke te vergeten. Tussen de filmpjes door kan de kijker zich derhalve vergapen aan een steeds meer in ontbinding verkerend lijk. Het is verrukkelijke poëzie. Jörg Buttgereit heet de regisseur. Eens vluchtig gekeken naar zijn oeuvre. Tja, erg bezig met de dood, zo te zien. Niet erg interessant.

Der Todesking. Ik vond er geen reet aan.

In het horrorgenre is geen gebrek aan films waarin mensen van de stad naar het platteland trekken en aldaar onaangename ervaringen hebben. Bloeddorstige sektes, prehistorische monsters en kwaadaardige hillbillies zijn zo van die gevaren die op het platteland woekeren en de stadsmens uit zijn evenwicht brengen. Het is lastig om als filmmaker met iets te komen dat enigszins oorspronkelijk is. Dat lukt regisseur en schrijver Michael Shanks met zijn film Together.

De film centreert zich op de relatie tussen een man en een vrouw. Een stel dat al een aantal jaren samen is en waarbij je je steeds afvraagt of de combinatie wel de juiste is. Passen ze eigenlijk wel bij elkaar? Vooral de vraag of ze zich wel als individu kunnen ontplooien en elkaar niet tekort doen,r rspeelt op. Dat voelt redelijk naturel aan en voor degene die in een relatie zit of heeft gezeten zijn er zeker punten van herkenning. Het voelt wat ongemakkelijk. Er is spanning.

Het ongemak is een mooie voedingsbodem voor nog meer spanning als het fantastische element de film betreedt. Een mysterieuze dreiging die zich sluipenderwijs manifesteert, een groot effect heeft op het doen en laten van met name de man en je doet afvragen wat die dreiging nu precies behelst. De film creëert een onheilspellende sfeer met de inzet van body horror aangevuld met onrustbarende momenten. Met de spanningsopbouw is niets mis. Heel prettig trouwens dat de film afziet van gemakzuchtige jump scares om snel wat schrik aan te jagen. De film slaagt er goed in om middels een aantal verontrustende gebeurtenissen een voortdurend beklemmend effect te bewerkstelligen. Dat zou een spervuur aan jump scare nooit voor elkaar hebben gekregen.

Hoewel niet alle thema’s helemaal bevredigend worden afgerond en het verhaal soms wat zwabbert, is Together een bijzonder aardige film. Een film met tragische, nachtmerrieachtige en absurde gebeurtenissen. En met een leuk koppel gespeeld door Alison Brie en Dave Franco, die in het dagelijkse leven trouwens een relatie hebben, zo las ik. Hoe interessant.

Romantische komedie is waarschijnlijk het meest voorspelbare en meest afgelebberde filmgenre. Ik geef grif toe dat ik af en toe graag eet van de fantasieloze vruchten die het genre produceert. Fantasieloos wil overigens niet zeggen dat een romantische komedie altijd een slechte film is. Ik heb in de loop der jaren veel plezier beleefd aan hersenloos gestaar naar het beeldscherm. Het is prettig om op zijn tijd geconfronteerd te worden met uitgekauwde plotlijnen en voorspelbare personages. Vele deelnemende acteurs uit het genre ben ik gaan waarderen. Veel uitgesleten paden ben ik gaan koesteren. Kortom, een heerlijk genre. Soms dan.

In Together Together zijn de hoofdrollen voor Ed Helms en Patti Harrison. Een zozo-acteur en een actrice die wel eens voorbij is gekomen in een bijrol. Geen grootheden uit het genre, wat mij betreft, maar dat geeft op zich niet. Een ieder verdient een kans. Bijzonder is trouwens dat Patti Harrison die een transvrouw is, de vrouwelijke hoofdrol speelt. Dat las ik na afloop. Tijdens het kijken was me dat helemaal niet opgevallen. Zo blijkt maar weer eens dat de kennis die je opdoet bij het kijken naar romantische komedies fenomenale proporties aan kan nemen. Behalve een fantasieloos genre is het tevens een zeer leerzaam genre.

De film dan maar. Een lullig verhaaltje over de allenstaande Ed Helms met een babywens. De draagmoeder is Harrison. De film volgt het onwaarschijnlijke duo tijdens de zwangerschap. Een periode van geluk, ongeluk, onzekerheid en zwangerschapshumor met uiteraard ingebakken de gebruikelijke tijdelijke verwijdering tussen de twee personages. Kortom, een film vol herkenbaarheid ondanks dat de relatie tussen beiden geen romantische, maar een zakelijke en vriendschappelijke is. Maakt niet uit. De complicaties waren dezelfde. Die waren even ongeloofwaardig en kunstmatig gefabriceerd als in een romantische komedie met twee geliefden.

Toch beviel de film maar matig. Beide hoofdrollen slaagden er niet in mij te hypnotiseren. Ik vond Helms eigenlijk maar een vervelend neurotisch mannetje dat op de zenuwen werkte. Harrison was wel ok, maar er bleef afstand tussen haar en mij. Ik vond haar wat kil. Ik kon me zelfs op hersenloos niveau maar matig in haar personage inleven. Gelachen heb ik dan ook niet om de zwangerschapshumor waar de film bol van staat. Gehuild heb ik niet om de feelgood momenten. Het deed me allemaal vrij weinig. Ik bleef een film lang mijn nuchtere zelf.

Together Together is een mislukte romantische komedie die er niet in slaagde mij mee te trekken in de vergetelheid.

Na de geflopte film An Enemy of the People (1978) waarin Steve McQueen een (voor hem) atypisch personage speelt, wilde hij zijn fans weer eens trakteren op een heuse McQueen-film. Dat werd Tom Horn over de gelijknamige westernheld. Een kleurrijk persoon die onder andere als Pinkerton detective en tracker werkzaam was. Het meest bekend werd Horn echter als de man die Geronimo het gevreesde opperhoofd van de Apachen tot overgave wist te bewegen. Later in zijn leven werkte hij voor de veehouders in Wyoming die hem inhuurden om hun kuddes tegen veedieven te beschermen. De film handelt over dit segment van zijn leven.
De eerste opzet van het script zag er iets anders uit dan de uiteindelijke film. Tom Horn zou een groots visueel epos moeten worden met een speelduur die enkele uren in beslag zou nemen. Filmmaatschappij First Artists was echter niet van plan het daarvoor benodigde budget vrij te maken. McQueen accepteerde knarsetandend de wijzigingen in het script die de film binnen de grenzen van het budget zouden houden en uiteindelijk deze vermagerde film zouden opleveren.
De zoektocht naar een regisseur verliep ook niet op rolletjes. McQueen wilde Don Siegel (Escape from Alcatraz (1979)), maar die wilde niet wat McQueen wilde. Hetzelfde gold voor Elliott Silverstein (A Man Called Horse (1970)). Het werd uiteindelijk James William Guercio (Electra Glide in Blue (1973)), maar hij werd al na enkele draaidagen door McQueen ontslagen. Tenslotte kreeg William Wiard de baan. Wiard had alleen tv producties geregisseerd, maar garandeerde door zijn onbekendheid met de filmwereld wel dat McQueen een flinke vinger in de productiepap bleef houden.
Ondertussen was de film op papier geslonken van een historisch epos tot een overzichtelijke film die 95 minuten zou duren. En zo geschiedde. Het resultaat is een hele aardige western. Dat vond het publiek niet. De resultaten van de box office vielen tegen. Het publiek was in die tijd niet geïnteresseerd in westerns. Helemaal niet in een western met een bedachtzame, deprimerende inslag over een held die aan het eind wordt opgehangen en zich daar niet eens heel daadkrachtig tegen teweer stelt.
Ik vond Tom Horn helemaal niet onaardig. De film is een wat ongewone western die de melancholische en grimmige westerns van de late jaren 60 eer aandoet. McQueen glorieert als de held die een tijdperk vertegenwoordigt dat voorgoed voorbij is. De mensen verhalen nog graag van de heldendaden van Tom Horn, maar met de man zelf wil men liever niets te maken hebben. Tom Horn is uit de tijd geraakt. Hij is een man die de mensen angst aanjaagt.
De film vertelt over de geboorte van het moderne Amerika. Een geboorte die samengaat met bloedvergieten en verschrikkelijke persweeën. Een periode die niet vlekkeloos verloopt en die in de film niet wordt geromantiseerd. Tom Horn heeft tijdens die overgangsperiode niet de luxe om de voorwaarden voor zijn afscheid zelf te kiezen en naar believen zijn vijanden daar mee naar toe te nemen. De Bijbelse spreuk: “Live by the sword, die by the sword”, is op hem niet van toepassing. Tom Horn is inderdaad niet het grote heldenepos zoals het ooit was bedoeld.
Tom Horn is een sombere film die zijn verhaal nuchter vertelt. De camera verleent de landschappelijke entourage, die voornamelijk bestaat uit weidse vlakten, niet alleen schittering maar ook troosteloosheid. Een teken aan de wand. Zelfs de weidsheid die vrijheid impliceert, is begrensd. Voor mannen als Tom Horn geldt die vrijheid in ieder geval niet meer.

De 10-jarige Laure is een meisje maar lijkt een jongen. De kinderen van de wijk waar Laure en haar familie zijn komen wonen, beschouwen haar ook als een jongen. Niet alleen omdat ze er uitziet als een jongen, maar ook omdat Laure zich als een jongen voordoet en zich als Michael voorstelt. De vraag waarom Laure zich als een jongen presenteert, laat regisseur en schrijver Céline Sciamma onbeantwoord. Tomboy is geen film die alles heel nauwgezet verklaard. De film grossiert niet in spraakzaamheid en bemoeit zich voornamelijk met het nauwgezet aanschouwen van Laure/Michael in haar thuissituatie en in haar relatie tot de buurtkinderen die zich met allerhande activiteiten vermaken totdat de zomervakantie voorbij is en de school weer begint.

De zomerse avonturen van Laure en haar nieuwe vrienden hebben een prettig tijdloos karakter, zoals zomervakanties dat nu eenmaal hebben. Een tijd waarin regels en verplichtingen die de rest van het jaar zo dwingend aanwezig zijn, even niet gelden. Het is ook wel logisch dat Laure deze periode gebruikt om iets uit te proberen. Haar actie lijkt dan ook meer op een speels experiment om haar grenzen te bepalen, dan op een heuse getuigenis aangaande haar genderidentiteit. Misschien wil ze inderdaad echt een jongen zijn. Of misschien wil ze gewoon meedoen met de jongens en is ze niet geïnteresseerd in meisjesdingen. Je voordoen als jongen voorkomt dan een hoop gedoe.

De film laat in ieder geval zien dat er met name bij de ouders veel verwarring ontstaat bij dergelijk gedrag. De kinderen zitten er niet echt mee, zo lijkt het. De regels en verwachtingen van de ouders zorgen voor druk. Paniek en verontwaardiging die neerdalen op Laure in dit geval. Toch is de film niet expliciet veroordelend in de richting van de ouders. Negatieve reacties zijn onderdeel van het geheel en dus heeft de film daar aandacht voor. De kijker beslist zelf hoe hij reageert. Maar toch. Hoewel de film geen uitdrukkelijk standpunt inneemt kan de film een vederlichte sturende kracht in het voordeel van Laure niet worden ontzegd.

Tomboy is een film met een zomerse vibe. Veel vrijheid blijheid. Af en toe schrijnend. De immer aanwezige dreiging dat het geheim uitkomt, zorgt voor spanning. Het acteerwerk van de jonge cast is goed, hoewel er wat momenten zijn waarin de jonge acteurs wat aarzelend en minder naturel overkomen. Niet heel erg. Tomboy is een goede film.

Het plot behoort waarschijnlijk wel tot de meest populaire plots voor een Science Fiction film. De aarde wordt door buitenaardse wezens aangevallen en de mensheid staat op instorten en lijkt verloren. Of niet? Gelukkig zijn er altijd helden die tegen alle realiteitszin in de strijd blijven aangaan.

Geen goedkoop filmpje trouwens. Gemaakt door Paramount Pictures met de bedoeling om in de bioscoop vertoond te worden, maar dat ging vanwege dat vermaledijde virus niet door. Amazon Prime Video betaalde maar liefst 200 miljoen dollar om de film op het eigen kanaal te mogen vertonen. Wat men in de film zag dat men hem bij Amazon per sé wilde hebben, is me na het kijken niet duidelijk.

Het basisidee klinkt spannend. Als mensen naar de toekomst worden geflitst om zichzelf tegen een komende catastrofe te verweren, klinkt dat als een interessante tijdreis-variant. De film is echter een overprijsde B-film die een ontzettend mager verhaal aan de kijker verkoopt en dat gebrek bedekt met groots visueel spektakel. Zach Dean die verantwoordelijk is voor het script doet eigenlijk nergens moeilijk over. Alles kan in deze film. Als de kijker zich wil vermaken, kan hij maar het beste diezelfde houding aannemen en gewoon niet teveel nadenken. Met veel welwillendheid lukt het nog net om het verhaal te slikken.

Ook de personages treden gebrekkig vormgegeven voor het voetlicht. De tekening van de personages vond ik ook erg lastig om te slikken. Ze zijn platter dan plat. Pratt speelt een vlotte joviale figuur die staat voor kameraadschap, goedhartigheid en dapperheid. Die deugden komen oppervlakkig geschetst voorbij en Pratt is dan ook een volledig oninteressante figuur. De film heeft enkele emotionele scènes met Pratt die tenenkrommend slecht (geschreven en uitgevoerd) zijn. De overige personages beklijven ook niet. J.K. Simmons is een goede acteur maar heeft hier geen onderscheidende rol. Van Yvonne Strahovski was ik ook niet erg onder de indruk. De scriptschrijver had de personages best van meer ronding en van wat humoristische bagage mogen voorzien.

Het verhaal is simplistisch en gaat moeilijke (psychologische en technische) issues geroutineerd uit de weg. De actiescènes zijn ok. De gevechten met de buitenaardse gedrochten zien er goed uit en leveren zowaar enige spanning op. Wel overduidelijk CGI, maar het creature design is prima en het set design is dat ook.

Wie weer eens een groots actiespektakel wil aanschouwen en verder geen wensen heeft, zit met deze film goed.

Een horror satire die wat strakker binnen de lijntjes kleurt dan andere door Richard Bates jr. geregisseerde films. Twee andere films (Excision (2012) en Trash Fire (2016)) ken ik van hem. Ondanks de soms fijne zwarte humor, bevielen beide films matig. Tone-Deaf is een minder buitenissige fantasie dan beide voornoemde films en die beviel mij eigenlijk prima.

De personages zijn hier geen extreem aangezette persoonlijkheden of extravagante freaks, maar gewoon stereotypen uit de oude horrorschool. De personages zijn weliswaar ietwat overtrokken, maar zijn ook bestaanbaar. De herkenbare eenvoud beviel me wel. De zwarte humor is gelukkig gebleven, maar dan iets gematigder in scherpte.

Het grote thema van de film is het generatieconflict. Problemen en misverstanden tussen de oude en de jonge garde. De regisseur zegt op het idee voor de film te zijn gekomen na de overwinning van presidentskandidaat Donald Trump in 2016. Vooral jonge kiezers kozen toen voor Hillary Clinton. De oudere kozen voor Trump.

In de periode die volgde zag Bates jr. met lede ogen aan dat het aanzien van de VS door schandalen en politiek incorrect gedrag tanende was. Een ontwikkeling die Bates jr. verontrustend genoeg vond om de pen ter hand te nemen en een satire te schrijven.

De zere plek die hij belicht is de totstandkoming van een angstgevoel. Hij kwam tot het verbijsterende inzicht dat de verschillende generaties met hun verschillende zienswijzen niet in staat zijn tot wederzijds begrip. Er is een dusdanig grote kloof van onbegrip aanwezig die gevoed door haat en nijd mogelijkerwijs ontaardt in angstaanjagende situaties. Zin of onzin? Wie weet. Het is in ieder geval een aantrekkelijk thema om een film om heen te bouwen. Aldus redeneerde Bates jr. en hij deed het.

Al dat denk- en schrijfwerk resulteert in een hele leuke film. Een simpel plotje met veel hilarische gebeurtenissen. Olive is een typische millenial die een weekendje een huis huurt van Harvey. Harvey is een Baby Boomer met een diepe afschuw voor de millenials. Wederzijds onbegrip is een feit. Regisseur en schrijver Bates jr. maakt er een satirische strijd van vol geweld, suspense en zwarte humor.

Met wat spanning en gore is de horrorkant van de film aardig ingevuld. Hetzelfde geldt voor de humor. Vooral de situation comedy werkt goed in deze film. De missers die zich voordoen als Harvey voornemens is Olive slechte dingen aan te doen en hij door amateuristische planning, klunzigheid en pech, steeds wordt gedwarsboomd, zijn kostelijk.

Prima horror. Leuke humor. Toch blijft het hier en daar wat aan de veilige kant. Wat minder correct, meer onverantwoord, prikkend en meer over the top had bij vlagen best gemogen.

Een warrige kijksessie.

Het verloop van het verhaal is in grove lijnen dan wel redelijk duidelijk, maar de film verzuimt om op kleiner vlak veel uitleg te verstrekken. De film gooit de kijker in het diepe en weigert hem een reddingsboei toe te werpen om enige verfijning in het verhaal te kunnen aanbrengen. Een achtergrondgeschiedenis wordt niet gegeven. Slechts kleine tipjes worden opgelicht. De film geeft slechts verklaringen voor het hoogstnodige. Dat kijkt lastig.

Een vervelende taak wacht. De kijker moet zelf duiding aanbrengen in de ondoorzichtige brij. En dat is ondoenlijk want de vraag naar informatie is groter dan het aanbod. De doorlekkende informatie is veel te summier, wat doet vermoeden dat de maker die informatie ook niet heeft maar als afleiding bewust kiest voor onduidelijkheid en vunzigheid. Dat heeft wel wat, zal hij gedacht hebben. Ik laat de interpretaties gewoon aan de kijker over. Lekker makkelijk.

Nu kan ik niet voor de gemidelde kijker spreken, maar ik had in ieder geval helemaal geen zin om die gemakzuchtige instelling te belonen.

De maker zorgt dus voor afleiding. Om niet teveel met het hoe en waarom bezig te zijn, volgt vanaf een bepaald moment de ene na de andere bloederige scène. Ook in de gruwelfase waarin de film na het lange en warrige begin nu terecht komt, wordt slechts het hoogstnodige verklaart. Het nut van de gruwelijkheden blijft grotendeels onduidelijk. De warrigheid blijft. Gelukkig is de smerigheid wel de moeite van het kijken waard.

Ondanks de nevelen waarin het verhaal gehuld blijft, is de film soms toch een beetje intrigerend en spannend. De personages, die er overigens weinig toe doen, overkomen gruwelijke dingen. En ook al ken je de personages amper, een gunfactor voor zoveel ellende is er niet.

Hoe loopt het af. Wie overleeft. Waartoe dient alle gruwel. Wie is toch die naakte vrouw die steeds op de deur bonst. Zomaar wat boeiende vragen die tijdens het kijken opborrelden. Er zijn er meer.

Veel antwoorden op al die boeiende vragen heb ik niet gekregen. Ik geef meteen toe. Ik heb niet erg m'n best gedaan om ze te vinden.

Een film die zich aan de zelfkant van de samenleving afspeelt. Hier vinden we Tony. Tony is een introverte en zwijgzame persoon. We volgen hem bij zijn alledaagse bezigheden. We zien zijn saaie en armzalige bestaan aan ons voorbij trekken. Heel opwindend is het allemaal niet, maar dat Tony niet helemaal spoort zien we ook.
Ik kan mij een creatie van Kees van Kooten herinneren (de Vieze Man) waarmee Tony veel overeenkomsten heeft. Onfris ogend met een vettig kapsel viel de Vieze Man voorbijgangers lastig en probeerde aansluiting met hun leefwereld te vinden, maar bereikte alleen dat mensen zich ongemakkelijk voelden en hem liever negeerden. Tony is van hetzelfde kaliber.
De film heeft veel van een sociaal realistische documentaire. Gefilmd met de handheld voor het realistische tintje. De film toont de leegte van een bestaan en is zonder franje. Er wordt weinig gesproken. De kale visuele stijl, de grijsgrauwe setting en de kille sfeer van de film weerspiegelen het wezen van Tony. Werkloos, emotieloos, zeëen van tijd, geen vrienden en grote moeite om zich op het sociale vlak te redden. Dat laatste levert trouwens een paar grappige scènes op, die tegelijkertijd ook met plaatsvervangende schaamte worden ondergaan. Gelachen heb ik wel.
Tony is een film over een seriemoordenaar. Aan de moorden wordt relatief weinig aandacht besteed. Ze gebeuren als het ware terloops. Ze worden niet dramatisch geaccentueerd. Bij een moord horen we geen spannende muziek en doet de camera geen spannende dingen. Ze horen gewoon bij de alledaagse bezigheden en worden ook op die manier behandeld. De moorden zijn geen flitsende aandachtstrekkers die onnoemelijke spanning genereren. Ze ogen nogal stuntelig en zijn in de uitvoering pijnlijk onbeholpen. Het is heel erg, maar ook hier heb ik heel af en toe even gelachen.
Tony heeft weinig of geen interactie met de rest van de wereld. De moorden duiden op een mogelijkheid om wel interactief te zijn met de wereld om hem heen. Tony veert op bij het plegen van de moorden. De emotieloze persoon schijnt zich zowaar te amuseren of zich op te winden. Aardig in dit opzicht is een scène waarin Tony samen met een lijk tv kijkt en een andere scène waarin hij samen met een lijk in bed ligt. Pas op die momenten is er sprake van natuurlijke en relaxte interactie met de omgeving. Zie hier de waarschijnlijke drijfveer voor de moorden. Mijn eigengereide verklaring. De zwijgzame en asociale Tony laat er niets over los.
Regisseur Gerard Johnson maakt een film over een seriemoordenaar die zonder grote spanningsmomenten voorbij glijdt. Zonder hoogtepunten ook. De film meandert voorbij, heeft een interessante gek als hoofdpersonage en moet het daar mee doen. Dat lukt redelijk.

Vijf lange takes leveren een mooie speelfilm en een boeiend schouwspel op. Ook nog eens redelijk spannend. Denk old school private eye, maar dan in een moderner jasje.

Een boeiend verhaal. In eerste instantie tamelijk warrig, op momenten heerlijk absurd en niet per sé chronologisch. Vijf losse componenten, die wat stuurloos ten op zichte van elkander draaien, maar die na beschouwing, door de kijker samengevoegd, totaal worden en zin hebben. Met de samenvoeging komt het begrip en ontstaat afronding. Gewoon lekker laten gebeuren.

Mooie en scherpe dialogen. Humorvol, catchy. Aardige one-liners.

Veel camerabeweging in de takes. Wisselingen van setting, van acteurs en van point of views. Het levert positieve onrust en veranderingen in sfeer op. En dat steeds met één camera. Vond het wel intrigerend en spannend.

Met een fantastische rol van Hawkes als de verrassend gelaagde private eye.

Een komedie die met een paar geslaagde komische scenes gedurende 45 minuten redelijk onderhoudend is.

De humor wordt met name gezocht in de overtreffende absurdistische trap. Van het acteerwerk tot de handeling. Alles is uitvergroot. Overdrijving, droogheid en onzinnigheid als humoristisch wapens. Heel flauw, maar het werkt leuk. Althans tot een bepaald moment.

Jammer dat het verhaaltje zo stompzinnig is. De film bestaat eigenlijk alleen maar uit een aantal losse scenes en heeft amper een plot. Als de humor is uitgewerkt, is het met de film ook gedaan en treedt de verveling in.

De lengte van de film is met 81 minuten erg kort, maar eerlijk gezegd was een nog kortere versie geen straf geweest.

Een film die zijn kruit binnen een half uur al heeft verschoten. De kills die niet heel opzienbarend zijn, vinden allemaal in dat halve uur plaats. Daarna is de kijker overgeleverd aan oninteressante personages vertolkt door slechte en middelmatige acteurs. Eén van die personages is de killer. Een man die moordt met een gezichtsbedekkend masker voor. Waarom doet die man dat, vraag je je af, als bij zijn eerste optreden zonder masker al duidelijk is dat hij de dader is. Geen idee.

Het verhaal is totaal niet boeiend. Op zich is dat niet heel erg in een film waarin flink gemoord wordt. Een mager verhaal rondom legio bloedige kills, wil niet zeggen dat de film slecht is. In het geval van deze film gaat dat niet op. Als de kills na een half uurtje op zijn is er nog veel film over dat moet worden ingevuld. Dan mag je als invulling toch een aantrekkelijk verhaal met goed uitgewerkte personages verwachten. Dat mag, maar dat gebeurt niet.

De film is ontzettend vervelend. Scènes zijn amateuristisch opgezet en de handelingen zijn lachwekkend. De invulling van de personages is belachelijk. Behalve een gierende lach over zoveel verschrikking levert de film geen enkele positieve reflex of gedachte op.

Van een comedy mag je in ieder geval verwachten dat je er om kunt lachen. Veel verder dan wat gniffelmomenten, kwam ik echter niet. De personages in de film waren erg karikaturaal. Dat kan leuk zijn, maar werkte hier erg vervelend. De gastrollen van o.a. Sandler en Seinfeld waren dat ook.

De vorm van de film (een roadtrip door New York) was eigenlijk het enige geslaagde element. Een geestig verhaal binnen dit format ontbrak echter.

Nee, het was niet goed.

German teaching tape: Die Sauerkraut ist in mein Lederhosen.
Een film van Jim Abrahams, Jerry Zucker en David Zucker. Dat betekent humor à la Airplane! (1980) en The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988). Dat betekent dat er films worden geparodieerd. Dat betekent flauwe, scherpe en absurde humor. Dat betekent lekker lachen
Top Secret biedt het inderdaad allemaal. En er is meer. De film valt vooral op door zijn optische humor. Steeds weer speelt de film met het perspectief van de kijker. Een telefoon die in de voorgrond rinkelt wordt niet kleiner als iemand vanuit de achtergrond komt aanlopen en de hoorn oppakt. Het blijft een reusachtig ding. Een oog blijft even groot als de loep die het oog vergroot, wordt weggelegd. Een station verwijdert zich van een trein in plaats van andersom. Is dat leuk? Ja, dat is om te gieren.
Zoals in bijna alle films van de makers, doet het verhaal er niet toe. De film bestaat uit bizarre en hilarische scènes die in een logische volgorde zijn geplaats en zodoende een verhaal opleveren. Je zou midden in de film kunnen vallen zonder enige kennis van het verhaal en toch kunnen gieren van de lach. De scènes staan min of meer op zich zelf.
Schitterend is de scène met Peter Cushing. Opgenomen in één take en achterwaarts afgespeeld. Knap gespeeld van de acteurs en het effect is zeer grappig. Het is een prachtscène, maar niet de leukste. De leukste scène is voor mij een scène met een zingend paard. Die scène heb ik een paar keer afgespeeld en ook na de tigste keer moest ik er weer om lachen.
Top Secret is een heerlijke komedie.

Een vermakelijke slasher van Britse bodem. De film biedt horror en coming of age en brengt dat op de typische Britse ironische toon. Ik hou daar wel van. Inhoudelijk is de film niet opzienbarend. Een bekend verhaaltje dat zich op een middelbare school afspeelt. Uiteraard passeren dan zaken als groepsvorming en pestgedrag en komen de negatieve invloeden van de sociale media voorbij. De film biedt geen verrassende eyeopeners.

Het wraakmotief van de killer ligt er ook dik op, maar wordt niet sentimenteel benaderd en dus niet emotioneel uitgebuit. Mij beviel die zakelijke Britse werkwijze goed. De killer is dik en astmatisch en niet erg angstaanjagend. Toch is hij goed voor plezierig en creatief moordwerk. En daar gaat het in een slasher vooral om. De personages zijn vervelend ofwel niet heel boeiend en zijn met deze eigenschappen uitgelezen materiaal om als slachtvee te dienen. In die zin functioneren de personages perfect.

De film is geen uitzonderlijke film maar heeft een prettige melange van drama, horror en comedy die goed bevalt. Het tempo is goed. De kills zijn het aanzien waard. En de ironische humor die de stereotiepe personages zo mogelijk nog stereotieper wegzet, is leuk. Tormented doet simpelweg wat je er van verwacht en dat leverde een genoegzame kijksessie op.

Totally Killer is een humoristische slasher aangevuld met wat science fiction in de vorm van tijdreizen. Met behulp van een tijdmachine gaat tiener Jamie 35 jaar terug in de tijd om een aantal moorden te voorkomen. Ze treft daar haar ouders en andere bekenden die uiteraard ook de tienerleeftijd hebben. De vergelijking met Back to the Future ligt voor de hand en wordt als running gag in de film ook meerdere malen benoemd. Totally Killer is zeker niet zo goed als Back to the Future, maar biedt prima vermaak.

De humor is vooral gebaseerd op de cultuurclash. De momenten waarop Jamie (afkomstig uit de jaren 20 waarin gewenst gedrag en een gewenste mening worden bejubeld en ongewenste/kritische/ongefilterde/originele meningen genadeloos worden verketterd door de mensen die weten hoe het hoort) stevig wordt geconfronteerd met de ruwe, ongecultiveerde en onfatsoenlijke jaren 80 zijn grappig uitgespeeld maar hadden geheel in lijn met het jaren 80-gevoel een stuk minder tam mogen zijn.

De horror stelt eigenlijk niet heel erg veel voor. Geen bloedige taferelen en plastisch gekill. Typisch jaren 20. De gemaskerde moordenaar is in orde, hoewel hij in de loop van de film steeds minder dreigend en angstwekkend is. Eerder wat klunzig en dat is niet echt horrorwaardig natuurlijk. Je kunt dan ook gerust stellen dat Totally Killer meer een avontuurlijke komedie is dan een horrorfilm. Totally Killer is zeker geen memorabele film, maar kijkt desondanks best leuk weg.

In het duistere sprookje La Tour de Glace weet regisseur en schrijver Lucile Hadžihalilović een uitstekende onheilspellende sfeer op te roepen. Woorden als actie en escalatie zijn niet aan de regisseur besteed. Haar films zetten in op sfeer. Op insinuatie. Op sereniteit. In La Tour de Glace neemt Hadžihalilović de kijker in alle rust mee naar de jaren 70 en naar de winterse Alpen. Het is dan en daar dat de 16-jarige Jeanne zich in de catacomben van een groot gebouw verstopt dat als filmstudio dienst doet. In de studio vinden de opnamen plaatst van het sprookje "De Sneeuwkoningin" met in de hoofdrol de filmdiva Cristina gespeeld door (de bijzonder mooie) Marion Cotillard.

Tussen beide vrouwen ontwikkelt zich langzaam een intense en ondoorzichtige vriendschappelijke relatie die wordt gekenmerkt door variabele afhankelijkheden en onduidelijke verlangens. In de eerste helft van de film neemt Hadžihalilović ruim de tijd om de personages vorm te geven en hun onderlinge verhoudingen op te bouwen. Dat gebeurt in een plotarme maar wel sterk atmosferische omgeving. En als de personages en hun onderlinge verhoudingen genoegzaam zijn ingevuld, is het in de tweede helft tijd voor plotontwikkeling.

De beelden die de camera tevoorschijn tovert zijn kil, kunstzinnig en sprookjesachtig. Vooral de scènes die (film in film) beelden van "De Sneeuwkoningin" bevatten, vallen op door hun esthetische geladenheid en hun verontrustende werking op het gemoed. Op de besneeuwde grond vallen druppels bloed. Een raaf met een exceptioneel zwart verenkleed steekt fel af tegen de maagdelijke sneeuw. Een ijskristal laat op caleidoscopische wijze het beeld in talloze stukjes uiteenvallen. En als de beelden hun werk hebben gedaan, is er de elegante, eenzame en ijskoude filmdiva Cristina, wier houding en gedrag de verontrusting in stand houdt.

Hadžihalilović legt hypnotiserende theremin klanken over de beelden, die waarschijnlijk zijn bedoeld als stimulans om je volledig te kunnen overgeven aan de zintuiglijke aantrekkingskracht van dit duistere sprookje. De theremin klanken troffen mij als een overbodige beklemtoning van de onheilspellende sfeer die de beelden an sich al voldoende veroorzaken. Ik ervaarde de klanken daardoor juist als een obstakel die een zintuigelijke onderdompeling in de weg stond. De klanken irriteerden daarnaast door hun onaangename penetrante effect op mijn teergevoelige gehoor.

La Tour de Glace slaagt er visueel uitstekend in om een duistere sfeer op te bouwen. Wat mij betreft had de film meer narratieve accentuering nodig. Ik had soms wat moeite met de concentratie. Ik ervaarde de film als een serene beeldenpracht die in alle rust voorbij glijdt zonder dat er sprake was van veel narratieve beweging. Ik had graag meer beweging ervaren. En dan de muziek. Die theremin klanken zijn dodelijke wapens. Brr. Ik vond La Tour de Glace iets teveel gevraagd.

Plaats een rij poppen in de schemerige setting van een verpauperd museumpje, zet er een spannend muziekje onder en laat vervolgens in deze setting een gekke local los op een stel verdwaalde tieners. Zie hier de weinig fantasievolle en zeer voorspelbare basis van deze film. Toch heeft het wel wat.

Poppen of wassenbeelden geven met hun overduidelijke levenloosheid altijd een suggestief signaal af dat onbehagen veroorzaakt. Zelfs in deze zwakke film, waarin kunstzinnig gearrangeerde decors en een overdaad aan spannende muziek moeten zorgen voor een (mislukte) onheilspellende ambiance, is dat het geval. De poppen storen zich niet aan die schijn van valse duisternis. Die zijn gewoon zichzelf en eng zonder de hulp van goedkope foefjes.

In het algemeen is het denkbeeld van een levenloze menselijke gedaante die tegen alle logica in toch menselijke activiteiten laat zien, natuurlijk doodeng. Die enge gedachte werkt ook in een zwakke film als deze. Want, hoe zwak de film verder ook is, als een pop heel subtiel even met de ogen draait of even nauwelijks zichtbaar het hoofd beweegt, dan is dat gewoon doodeng. De film speelt goed in op deze angst. Ik ben daar althans erg vatbaar voor, heb ik wederom gemerkt.

Met de poppen is dan ook niet veel mis. Sommige zien er angstaanjagend echt uit. Andere ogen wat goedkoper. Het enge effect dat iedere pop teweeg brengt is echter zonder uitzondering goed te noemen. Enkel een paar uitbundige poppenscènes ogen wat lachwekkend. Het zijn scènes waarin de poppen nogal overdreven doorschieten in hun beweeglijkheid. Die beweeglijkheid ziet er gekunsteld uit en doet afbreuk aan de inleving. Het subtielere bewegingswerk heeft duidelijk meer impact.

Verder vallen veel scènes op door hun toneelmatige uitstraling. De speelruimte binnen de museumsetting is klein. De speelruimte bestaat uit een paar bekrompen kamers vol poppen. Kamers die baden in het schimmige schemerlicht. Prachtig hoor, en tot op zekere hoogte onheilspellend en duister, maar als blijkt dat de speelruimte statisch is en de getoonde verhalende spijs zich steeds herhaalt, wordt sfeervol al heel snel kneuterig.

En kneuterige horror is niet goed.

Zelden zo gegierd om een film over een seriemoordenaar. Als de genre aanduiding komedie was geweest, had ik het onmiddelijk geloofd. De film zit vol komische situaties. Van een moordenaar die even op de trombone blaast en olijk aan een autoportier hangt tot een stuntelige politieagent die al chaufferende rechtdoor rijdt bij zo'n beetje iedere bocht. De film kijkt als een parodie.
Doordat de komedie alle serieus toeschijnende actie met gemak overtreft is de film niet spannend of huiveringwekkend. Geen spatje duistere sfeer te bekennen. Dat kan ook gewoon niet in deze onbedoelde persiflage op een spannende horror slasher. Zelfs de serieus klinkende voiceover is door het contrast met alle olijkheid reden voor een glimlach.
De film is in het algemeen behoorlijk traag en bestaat uit lange takes, waarin het spannende moment steeds maar wordt uitgesteld. In het filmische geheel werkt ook dit element onbedoeld kolderiek.
Ja, dat krijg je als de balans zoek is.
Wel serieus goed is de aankleding. De auto's, het uiterlijk van het stadje, de kledij, de gebruiksvoorwerpen en niet in het minst de geweldige politieapparatuur. Spot on, volgens mij.
De film is mislukt als spannend drama met horrortrekjes, maar ongelukkigerwijs goed gelukt als onbedoelde parodie.

The Town is een solide misdaad-thriller. Regisseur, hoofdrolspeler en coauteur Ben Affleck maakt van de verfilming van de roman “Prince of Thieves” van Chuck Hogan een prima film die de grenzen aftast tussen goed en kwaad en tussen loyaliteit en ontrouw.

Het verhaal is niet al te ingewikkeld maar pakkend. Het speelveld heet Boston en meer specifiek de wijk Charlestown. Een wijk waar de toekomstverwachtingen van de jeugd niet verder reiken dan een carrière in de misdaad. Een kunst die van vader op zoon wordt doorgegeven. Een erfgoed waaraan niet valt te ontkomen. Degene die dat wel probeert wordt als outcast beschouwd.

De film richt zich op de bende rondom Affleck en plaatst goed en slecht tegenover elkaar. Goed en slecht zijn relatieve begrippen. De bende pleegt bankovervallen en doet dat gemaskerd. De FBI agent die de eerzame taak heeft de bende op te rollen draagt ook een masker. Hij draagt het masker van de wet maar gedraagt zich als een manipulatieve cynicus die even gewetenloos is als Affleck. De maskers verhullen het heldere zicht. Grenzen vervagen. Wat is slecht. Wat is goed. De waarheid zit onder het masker dat wordt gedragen.

The Town is niet een film met een dynamisch actiepatroon. Het is een film die uiteraard wel de nodige actiescènes bevat, maar de focus ligt daarnaast veel meer op de karakters. Op hun onderlinge verhoudingen. De sfeer is tamelijk kil en hardvochtig. Merkwaardig is daarom het eindspel, dat weliswaar niet van spanning is ontbloot maar dat ook opeens sentimentele feelgood-trekjes toelaat. Blijkbaar moest de kijker weer eens gevoed worden met wat averechts werkend suikergoed om te voorkomen dat hij in wanhoop en met suïcidale gedachten de film zou verlaten. Voor mij deed het suikergoed afbreuk aan de fantastische sfeer en haalde het de angel uit de zorgvuldige en interessante opbouw van de psychen van de personages.

Een wazige film die softe seks combineert met softe horror.

De erotiek domineert in de film. De horror bungelt er wat bij. Er is een verhaal, maar dat is erg vaag. In het verhaal geeft een illustere onbekende die Uncle wordt genoemd feesten waarop hij in een privé setting erotische acts laat opvoeren. Na afloop worden de performers door de goede Uncle geldelijk beloond. Tussen de acts door worden we af en toe geconfronteerd met zwakzinnige horror in de vorm van een moord of een oppoppend lijk. Niet indrukwekkend.

Het whodunnit elementje wordt met een opvallende mysterieuze air in het verhaaltje gebracht alsof er een diepere boodschap of betekenis aan de film hangt. Grote onzin. Als aan het einde van de film nog een vergezocht en belachelijk stukje Science fiction wordt ingebracht is over de inhoudloosheid van de film volledige zekerheid. Het verhaaltje stelt echt niets voor. In deze film draait het om de erotiek.

Van de erotische scènes zijn de meeste smaakvol geënsceneerd. Ze zijn kleurrijk en mooi belicht. Gewoon met zorg in beeld gebracht. De goedgevormde actrices komen er goed in uit. Vooral Uschi Digard (die ik niet kende) viel me in sensuele zin erg positief op. Hulde aan de Casting Director.

De film baseert zich op de roman 'Der Trafikant‘ van Robert Seethaler en is er een gedetailleerde adaptie van. Althans dat heb ik gelezen, want het boek ligt nog steeds ongelezen op een stapeltje nog te lezen boekwerken. Centraal in film en boek staat hoofdpersonage Franz die in het Wenen van 1937 in de leer komt als verkoper in de tabakswinkel van de Joodse Otto Trsnjek. Vanuit de winkel ontspint zich een verhaal dat zich over het algemeen wat tammetjes ontwikkelt.

Otto's winkel is het gevolg van een grandioos staaltje set design en ziet er magnifiek uit. In de kleine winkel worden sigaretten, kranten, ansichtkaarten en meer van dergelijke waar verkocht. Onder de klantenkring bevindt zich de psychiater Sigmund Freud (zeer verdienstelijk gespeeld door Brono Ganz) met wie Franz een bijzondere vriendschap opbouwt.

Naast Freud die hem onderricht geeft op het gebied van de liefde, bewegen zich in de film nog twee personages voortdurend om Franz heen. Allereerst natuurlijk winkelier Otto, van wie Franz het verkopersvak leert en ten tweede de begeerlijke variétéartieste Anezka door wie Franz helemaal van de emotionele leg raakt. Wat mij vooral opviel was dat je als kijker eigenijk vrij weinig achtergrond bij de personages geserveerd krijgt. Aan het einde van de film kende ik (op Franz na) eigenlijk nog niemand erg goed.

Der Trafikant is in de eerste plaats een Coming of Age-film en beschrijft een periode in Franz' ĺeven die hij vol verbazing, onzekerheid en angst ondergaat. De film benadrukt zijn zoekende emotionele staat. Uiteraard doet de film dat door zijn belevenissen in Wenen te schetsen maar ook door van zijn dromen en fantasieën, leuke visuele hoogtepuntjes in de film te maken.

Zijn dromen zijn steevast het tegendeel van de realiteit. In zijn dromen is Franz de held die zich verheft boven de vijand. In zijn dromen geeft Franz een aanmatigende kroegbaas een knal voor zijn kop. In zijn dromen springt Franz in de bres voor het meisje dat hij aanbidt. Dromen zijn helaas bedrog.

Bedrog of niet. Tegelijkertijd zijn de dromen wel een nuchtere aanwijzing voor het inzicht van Franz om zich in zijn algemeenheid tegen gevaar te weer te stellen. Op de achtergrond van het Coming of Age verhaal, speelt natuurlijk de algehele angst voor de dreiging van de Nazis Het is immers 1937. De realiteit van alledag is dat de Nazipropaganda in Oostenrijk vaste grond onder de voeten krijgt en de positie van de Joden (en Joodse winkeliers) onder vuurl ligt.

In de film zien we dat de tabakswinkel van Otto herhaaldelijk wordt beklad met anti-joodse leuzen. Ook zien we dat de vrijheden van Joden danig worden beperkt. De realiteit is zichtbaar, maar verschuilt zich vooralsnog achter de dromerijen van Franz. Voor de kijker is de dreiging echter al een harde realiteit. Franz heeft intussen nog wat meer Coming of age-tijd nodig voordat bij hem inzichten doorbreken.

De Weense setting van de jaren 30 ziet er prachtig uit, maar is ook ongelooflijk zuiver en schoon. De film toont de straten een steegjes van Wenen zonder enige vorm van afval of smerigheid. Heel realistisch lijkt me dat niet. Wenen in 1937 oogt in dat opzicht onnatuurlijk en derhalve doet het decor van de film soms denken aan het kunstmatige decor van een toneelstuk. Het onnatuurlijk van de situatie duidt op een metaforische betekenis. Misschien verwijzen de straten zonder vuilnis naar de pure ziel van Franz ofzo. Misschien betekent het wel niets of iets geheel anders. De properheid viel me gewoon op. Meestal betekent dat dan wel iets. Ik hou het maar even op de verbeelding van de onschuldige ziel van Franz. Dat klinkt nog wel plausibel ook.

Tijdens de film moest ik regelmatig denken aan de (verfilmingen van de) boeken van John Irving. Sfeer en verteltrant komen overeen. Wel dient te worden gezegd dat films als The World according to Garp (1982) en The Hotel New Hampshire (1984) een breder verhaal met boeiender zijwegen, interessanter gepsychologiseer en intrigerender karakterontwikkelingen bieden en mij daarom beter bevielen. Deze film doet het best redelijk, maar biedt eigenlijk iets te weinig.

Een in beginsel leuke frisse horror comedy die met wat inzakmomentjes niet over de hele volle lengte steeds even leuk en fris is. Af en toe is het even doorbijten.

De twee vrouwelijke hoofdpersonages zijn vrolijk en fruitig aanwezig. Gewapend met een dosis nonchalence en charmante onverschilligheid zijn zij verantwoordelijk voor de meest verschrikkelijke daden. We zien prettig ogende kills en niets ontziend egocentrisme, die gepresenteerd met een portie fijne humor leiden tot een aantal hilarische scènes en grappige dialogen. Leuk.

De film is vooral luchtig en komisch van aard, maar houdt dat zoals reeds gezegd niet over de hele linie vol. De regisseur kiest ervoor om op momenten het pad van de komische horror te verlaten. Hiervoor in de plaats wordt de kijker geconfronteerd met saai en voorspelbaar drama als opeens allerhande standaard highschool verwikkelingen zonodig moeten plaatsvinden. De uitwerking op de film is snelheidsbeperkend, banaal en non-komisch.

Het waarom is onduidelijk. Het is afleidende en miskleunende dramatiek, die alleen lijkt te dienen om de filmlengte op peil te houden. Slechte keus. Het verstoort de boel. Waarom niet gewoon doorgaan met originele kills en humor. Waarom scherpte en vaart inwisselen voor saai drama. Daar begrijp ik dus niets van.

Gelukkig pakt de film de lijn van kill en komedie op weg naar de finale weer op, zodat de slotscènes weer een hogere amusementswaarde opleveren. De nare dramatische bijsmaak wordt er helaas niet volledig mee weggespoeld.

Een exploitatiefilm als deze kan heel leuk zijn. Vaak zijn de actiescènes en effecten de moeite waard, hebben wacky personages hilarische dialogen en doen domme dingen, is er seksisme (lekker fout) en is het monster heel genietbaar. Zulke dingen maken een exploitatiefilm leuk om te ondergaan.

In deze film valt dat wat tegen. De actiescènes zijn belachelijk maar wel amusant en dat is voor een film als deze ok. De personages zijn behoorlijk wacky. Ook ok dus. Tegenvallend zijn vooral haai en humor.

De haai is overduidelijk een CGI product. Op zich niet erg, maar deze haai was zelfs voor exploitatie begrippen een zeer slecht gefabriceerd monster. Het beest ziet er niet uit. Daar verliest de film een deel van de lol.

Een ander puntje is de doeltreffendheid van de haai als angstaanjagende belager. In de film speelt een andere dreiging een grotere rol dan de haai. Dat is niet goed. Die andere dreiging krijgt dermate veel aandacht dat de haai regelmatig uit het oog wordt verloren. De haai zwemt er maar wat bij of is zelfs tijden niet meer in beeld. Soms vergeet je het beest zelfs. Jammer. De haai zou natuurlijk de grootste bron van de fun moeten zijn. Gemiste kans.

De dialogen en komische situaties dan. Vaak zijn die dingen goed te doen in films als deze als de meligheid eenmaal is overgeslagen op de kijker. Hier wil het niet goed lukken met de meligheid en dan valt de humor al snel tegen. Veel humor heb ik niet langs zien komen. Dat wil zeggen, ik zag en hoorde veel wacky rednecks die zichtbaar hele grappige dingen deden en komische gesprekjes voerden. Nogal humorloos en vermoeiend, vond ik het. De rest van de film deed me ook niet veel.

Niet leuk. Wel een prachtige filmtitel.

1.5*-2.0*

Train Dreams is de goed gelukte filmadaptie van het boek “Novelle Train Dreams” van de auteur Denis Johnson. Regisseur Clint Bentley maakt een epische en tegelijkertijd vrij strakke film. De film vertelt het levensverhaal van de weesjongen Robert Grainer en focust zich daarin op het leven van de volwassen Robert dat zich ergens in de eerste helft van de 20e eeuw afspeelt. Het verhaal wordt af en toe vluchtig doorsneden met wat jeugdherinneringen die veelal verklarend zijn voor gedrag en stemming van de volwassen Robert.

De film vertelt van een leven vol traumatische gebeurtenissen. Een hard leven met schaarse momenten van geluk en veel momenten van ellende. De film toont een harde realiteit die hevig contrasteert met de kalme stem van de voice-over en een score van zachte pianoklanken. Ik was blij met de verzachtende omstandigheden.

Fijne rol van Joel Edgerton als de zwijgzame protagonist die in zijn levensonderhoud voorziet als houthakker en als arbeider bij de aanleg van de spoorweg. Het is zwaar werk dat door Bentley in rustige welhaast contemplatieve beelden is gegoten. De camera hanteert een smal, bijna vierkant format en maakt herhaaldelijk gebruik van lange takes die ruimte bieden aan een gebeurtenis om zich op het gemak te voltrekken. Erg rustgevend en erg sfeervol.

Een simpele maar ook intrigerende man, die Robert. Zijn werktuigen zijn de zaag en de bijl. Hij heeft zijn hele leven nog nooit een geweer afgevuurd. Hij heeft nog nooit een telefoon in handen gehad. Hij heeft zelfs nog nooit de zee gezien hoewel hij er vaak bij in de buurt komt. Hij is aan de oppervlakte een harde en verbeten man. Diep van binnen heeft hij echter een zacht hart dat in schril contrast staat met zijn ruwe omgeving en zijn bittere levenservaringen.

Train Dreams is een goede film over de vergankelijkheid van het leven en over agressief en kwaadwillend gedrag tegen mens en natuur. Rustig gefilmd en tot contemplatie uitnodigend. Met fijn acteerwerk van Edgerton en Felicity Jones. Ondanks zijn epische kwaliteiten is de film in zijn vertelwijze soms net iets te rechttoe rechtaan maar echt storend is dat niet. Ik heb van de film genoten.

De film begint met een heerlijk lome scène die erg doet denken aan de geweldige openingsscène van Once Upon a Time in the West. De opening van de film laat een aantal mannen zien die in een stoffig treinstation in afwachting zijn van de trein met daarin John Wayne en de mooie Ann Margaret. Mooi geënsceneerd. Prachtig gefotografeerd.

Het cinematografische oog van William H. Glothier heeft ook na de opening een belangrijk aandeel in de film. De camera zorgt ervoor dat deze western die inhoudelijk niet veel brengt, toch blijft hangen als een western die boven het gemiddelde uitsteekt. De sfeervolle manier waarop in de film het landschap wordt gevangen en de mannen daarin worden vastgelegd is oogstrelend. Clothier was overigens bij maar liefst 30 films van John Wayne betrokken. The Train Robbers was zijn laatste klus.

Naast de degelijke regie van Burt Kennedy en de mooie cinematografie heeft de film ook nog eens een prima bezetting. Ann Margaret, Rod Tayler en Ben Johnson in het goede kamp en aan de andere kant de koele Ricardo Montalban als goed geklede mysterieuze bad guy.

En dan heb je natuurlijk nog de ster van de film, John Wayne. Tja. Ik ben nooit zo idolaat van meneer Wayne geweest. Ik heb gewoon geen klik met de acteur Wayne. In deze film lukte het met Wayne, die uiteraard de stoere held speelt maar zich af en toe ook kwetsbaar toont, redelijk goed.

The Train Robbers is een prima western met een weinig opwindend verhaal maar met genoeg andere plusjes die de film onderhoudend maken. Eén plusje heb ik nog niet genoemd. Het scenario van regisseur Kennedy biedt ruimte voor veel luchtige fragmenten, die de bijpersonages wat extra speelruimte geven om zich daarmee iets meer status te verwerven dan als simpele sidekick van John Wayne. En dat werkt prettig.

Trainwreck is geen grappige film. De humor is ver te zoeken. Met de beste wil van de wereld konden er tijdens het kijken ternauwernood een paar voorzichtige gniffels af. Voor een komedie die maar liefst twee uur duurt is dat natuurlijk veel te weinig.

Personages die niet echt leuk zijn. Situaties die niet echt leuk zijn. Dialogen die niet spitsvondig of geestig zijn. Een verhaal dat van cliché naar cliché hopt. Ja hoor, de film heeft het allemaal.

De beoogde humor zit waarschijnlijk in de grofheid, de platheid en de herkenbaarheid van de situaties. Mits, goed gebracht kunnen deze dingen ook best grappig werken. Maar met een script dat geen scherpte en finesse bevat is dat gewoonweg een onmogelijkheid. En als het zwakke script ook nog eens ongeloofwaardig wordt uitgevoerd door een gemankeerd collectief van acteurs, dan is alle hoop verloren.

De positieve uitzondering geldt Colin Quinn als de vader. De enige acteur die wel met overtuiging een personage weet neer te zetten en een punchline weet af te leveren.

In deze film waren dat bijzonder opvallende verschijnselen. Het zegt genoeg.

Een smoezelige bijdrage aan het slashergenre van de Mexicaan Pedro Galindo III. De decoratieve naam van de regisseur bood op voorhand weinig hoop op iets moois. En dat klopte helemaal. Bagger is het. De rivalen Nacho en Mauricio gaan samen met een stel vriendinnen en vrienden naar de bossen om daar op een beer te jagen die vijf toeristen zou hebben gedood. Uiteraard stuiten ze daar niet op een beer maar op iets geheel anders en wel op een doorgedraaide Vietnam veteraan die denkt dat de Vietnamoorlog nog steeds aan de gang is. Generlei uitleg wordt verder verstrekt. Dat de man zich niet in Vietnam maar in Mexico bevindt is op zijn minst erg merkwaardig. Hoe is dit mogelijk. Ik hunker naar uitleg. Pedro Galindo III heeft daar schijt aan.

Trampa Infernal verloopt precies zoals je je dat na het lezen van de beschrijving voorstelt. De beide helden banjeren met veel lawaai samen met hun gevolg door de bossen en worden uiteraard steeds minder talrijk. De decimering van de groep wordt erg oninteressant gepresemnteerd. Onderwijl schakelt de film om de zoveel tijd over naar twee vrolijke dames die zich in bikini overgeven aan een luchtig spelletje strandtennis. "Laten we op een leuke manier de tijd doden terwijl de rest van ons groepje daadwerkelijk wordt gedood", zullen ze hebben gedacht. Een wezenlijke bijdrage aan de film leveren de dames niet. Ik werd er wanhopig van. "Doe iets wezenlijks". "Trek dan tenminste je bikini uit', dacht ik nog. "Dat is wezenlijk genoeg voor me". Mijn pleidooien waren tevergeefs.

De dreiging dan. Hoe zit het met de angstaanjagenheid van de Vietnam veteraan. Hij kwam me heel erg bekend voor en het kostte enige denktijd voor ik het wist. Hij is het evenbeeld van Sammy Hagar. Misschien ken je Sammy Hagar wel. Een heavy metal muzikant met een markante haardos die in de jaren 70 en 80 stevig aan de weg timmerde. Best een ruig mannetje maar niet iemand die in een Mexicaans woud een stel tieners afslacht. Hagar als killer kun je niet serieus nemen. Maar goed, ik heb wel even smakelijk kunnen lachen.

Trampa Infernal biedt geen spanning. De film biedt geen originele ideeën. Geen indrukwekkende kills. De film heeft ook een afschuwelijk sounddesign. De woorden onstuimig en lawaaiig dekken de lading goed. En uiteraard is het acteerniveau belabberd zoals verwacht. Gelukkig is de ellende na 80 minuten met een klap voorbij en gaan de overgebleven jagers naar huis. Pff, dit was erg. Erg.

Best leuk.

Overduidelijk low budget, met een simpel maar wel aanstekelijk verhaaltje.

Het acteerwerk houdt niet over, maar de hoofdpersonages zijn dermate lief en sympathiek dat dit feit niet heel zwaar weegt. Het plezier dat beide hoofdrollen uitstralen is gewoon zo innemend dat een al te kritische blik trouwens ongepast aanvoelt.

Leuke beelden ook, met veel couleur locale als decor. Heel sfeervol. Het geeft de film een extra prettige glans.

De rocky/bluesy score is fantastisch. Past precies bij de vrolijke en luchtige toon van de film.

Zonder meer een heel charmant filmpje.

Zoals hierboven al opgemerkt, is de algehele waardering voor dit leuke werkje laag.

Volkomen onbegrijpelijk.

Film met een goed en interessant gegeven. Leuke en fascinerende ingrediënten als kunstmatige intelligentie, menselijke gevoelens en controverses, vervat in een spannende sci-fi. Klinkt als lekker vermaak vol actie en snedige dialoog. Dat maakt nieuwsgierig. Hoge verwachtingen zogezegd.

Verwachtingen die niet worden waargemaakt. Het viel allemaal wat tegen. De film mist schwung en neemt zichzelf te serieus.

Het acteren is erg vlak en klinisch. Er is amper ruimte voor emoties. En als er wel met emotie wordt geacteerd, dan is de emotie zo overdreven dat ie niet echt aanvoelt.

De settings bestaan voornamelijk uit steriele laboratoria badend in koele kleuren. In combinatie met het klinische spel van de acteurs is een kille en afstandelijke sfeer snel gecreëerd. Enige betrokkenheid met verhaal of personage, is dan ook ver te zoeken.

Het verhaal mist een relativerende knipoog. Waarschijnlijk is het gebrek aan een relativerende factor de belangrijkste reden dat de intrige nooit bijster boeiend of spannend wordt.

Het bereiken van de end credits was voor mij eigenlijk het meest emotionele en intrigerende moment van de film.