Meningen

Familiedrama meets Underground Horror. Hoofdpersonage Michael heft weinig geluk in zijn leven. Een traumatisch verleden, geen werk en geen perspectief op verbetering van zijn situatie. Tot een aantrekkelijke vrouw hem een baan bezorgt als portier in een nachtclub gericht op erotisch vermaak. Toch steekt ook hier weer een addertje de kop op. De nieuwe baan blijkt risico’s met zich mee te dragen, want achter de muren van de nachtclub leven de vrouwen zich niet alleen uit in hun eigen vakgebied.

De Britse regisseur Simeon Halligan is behalve de maker van Habit ook de festivaldirecteur van het Grimmfest in Manchester. Een festival voor genrefilms uit de wereld van Horror, Cult, Fantasy en Sci Fi. Halligan is dus bepaald geen onbekende in de wereld van de horror. Hij zal een hele goede festivaldirecteur zijn. Het maken van een goede horrorfilm is andere koek.

Habit komt maar langzaam op stoom. De kijker verblijft een behoorlijke tijd met personage Michael die zijn routineuze dingen doet en die af en toe afdaalt naar een jeugdtrauma. Van spanningsopbouw en horrorsfeer is weinig sprake. De film krijgt pas positieve impulsen als een abrupte plotlijn wordt ingezet die Michael naar het redlight district voert en occultisme, geweld en bloed de film binnenstromen. Niet dat de film daarmee een grootste horror wordt. De film biedt eigenlijk weinig meer dan voorspelbare verhaalloopjes met aangenaam brute excessen en stijgt daarmee niet boven de gemiddelde horrorfilm uit.

Het acteerwerk is overigens erg goed. De personages zorgen ervoor dat de rudimentaire verhaallijn die vooral op de pijlers seks en geweld rust, het aanzien waard is. Erg jammer dat Halligan weinig gebruik maakt van de capaciteiten van zijn acteurs om zijn personages van meer laag te voorzien. De korte momenten waarop Halligan een poging doet om zijn personages dieper te analyseren, zijn te halfslachtig om de dorst naar inzicht te lessen. En dat terwijl de personages allen in het bezit zijn van een traumatische of tragische levensloop, die hun er toe heeft gebracht te kiezen voor het duister. Dat biedt toch interessante perspectieven om grondig in het verhaal in te vlechten, zou je zeggen.

Niet dus. Nu blijven die motieven oppervlakkig hangen en dienen ze slechts als legitieme kapstok die het tonen van splatter rechtvaardigt. Niet onaardig hoor, maar daar laat de film mijn inziens verdiepende mogelijkheden liggen, die aan de splatter meer intrinsiek effect had gegeven dan het pure sensationele effect dat hij nu bewerkstelligt.

Habit is een film die de kijker meeneemt in de wereld van de georganiseerde misdaad, ondergrondse cultussen en bloedige splatter-orgieën. Een visueel aangename film met een grauw uiterlijk en met goed acteerwerk. Toch worden de gebeurtenissen nooit heel opwindend, omdat de film na een geslaagde abrupte plotwisseling zijn personages helaas te veel uit het oog verliest en kiest voor de bekende horrorclichés.

Het verhaal over een moordlustige satanische sekte klinkt in de dop misschien nog aardig maar is in de uitvoering veel te wijdlopig en te omslachtig. Het verhaal is erg voorspelbaar en bezit geen enkele spanningsboog.

Als de beste scène een doorsnee nachtmerrie is van één van de personages, waarin hij als gitarist van een saaie heavy metal band bij de vertolking van het nummer met de subtiele titel “Devil’s Son” door een donkere danseres met rode laserogen wordt weggevaagd, dan zegt dat veel over de film als geheel. Die is nergens zo spannend als tijdens deze zwakzinnige nachtmerrie.

De film slaagt er niet in om met iets te komen dat boeit. Geen opzienbarend shot. Geen goeie scène. Geen opvallend dialoogje of tekstje. Geen onverwachte plotwending. Geen imposant of enigmatisch personage. De personages zijn dom, van bordkarton en niet interessant. Ook geen overtuigende jumpscares. De jumpscares zijn van een dusdanig abominabel niveau dat je nog goed moet opletten om ze als zodanig te herkennen.

Het is een duffe bende. Zelfs de ‘turbulente’ slotscènes die een miniem verrassinkje bevatten, gaan zonder enige vorm van opwinding voorbij.

Oh ja, over opwinding gesproken. Er is gelukkig afleidend naakt in de film. En best aangenaam naakt ook.

Het naakt houdt je nog een beetje op de been. Verder bevat de film niets opwekkends.

Vlotte thriller die niet imponeert door een diepgravend verhaal. Nee, daar moet de film het niet van hebben. Het verhaaltje is tamelijk simpeltjes en heeft geen ingewikkeld verloop.

Er zijn wat voorspelbare twists en wat minder voorspelbare. De laatste zouden logischerwijs een verrassende impuls in de film schieten, ware het niet dat het in deze gevallen gaat om vergezochte twists. Die doen de geloofwaardigheid van het verhaal geen goed en zijn slecht voor de inleving in de personages die al die ongeloofwaardige avonturen beleven.

Personages die overigens even ingewikkelde persoonlijkheden hebben als de ingewikkelde gelaagdheid van het verhaal. Niet erg diep, mysterieus of interessant dus.

De film wordt enigszins gered door snelheid. Er gebeurt veel. Er is veel actie. De film dendert steeds maar door zonder mogelijkheid om even te reflecteren. Na de ene actie, volgt hup meteen de andere. Het stopt gewoon niet. Veel kans om over onlogica na te denken is er dan ook niet. Je beweegt gewoon mee in de ongeloofwaardigheid.

En dat is dan toch wel weer knap gedaan.

Hai Phuong is de naamdrager van de film en werkt op het Vietnamese platteland als hardhandige deurwaarder voor een schimmige opdrachtgever. Ze kan daarbij haar achtergrond in de Oosterse vechtkunsten goed gebruiken. Als haar 10-jarige dochter wordt ontvoerd gaat ze achter de daders aan en komt terecht in Saigon waar nog wat onverwerkte losse flodders uit haar verleden op haar wachten.

Geen bijster origineel verhaal. Films over een ouder op zoek naar een ontvoerd kind zijn er meer. De inhoud kan je dan ook verder gerust vergeten. Wat in deze film telt is de actie. Het verhaal doet er niet echt toe en fungeert als kapstok om allemaal fijne actiescènes aan op te hangen. Pogingen om Hai Phuong van meer achtergrond te voorzien zijn leuk, maar voegen niets wezenlijks toe. Ook scènes die ondersteund door overdreven dramatische muziek en pathetische dialogen pogen om andere dan krijgszuchtige emoties bij de kijker op te roepen, vormen een stijlbreuk met de adrenaline verhogende sequenties en zijn eigenlijk alleen maar storend.

Achtergrond- en zijdraadjes worden ingezet in een poging om verdieping in het verhaal aan te brengen. Dat vermoed ik althans. Ze groeien echter nooit uit tot een interessante toevoeging en worden bovendien niet eens altijd helemaal uitgewerkt. Kortom, ze zijn overbodig. Neem de aanwezigheid van een politieman die een deel van de film samen met Hai Phuong optrekt. Zijn aanwezigheid had evengoed geëlimineerd kunnen worden. Het enige interessante in de film is de aanwezigheid van Hai Phuong met haar volhardende houding, haar doortastendheid en haar vechtkunst.

En vechten kan ze. Ze is snel, wervelt door het beeld en deelt rake klappen en trappen uit. De slow motion en time-lapse die regisseur Le-Van Kiet af en toe gebruikt om de gevechten nog intenser te maken zijn leuk, maar de echte intensiteit zit ‘m wat mij betreft in de snelheid van de bewegingen. In de directe actie dus. Naast de furieuze gevechten vallen de sfeergevoelige locaties, de mooie landschapsbeelden en het flitsende camerawerk op. Redenen geboeg om van een geslaagde film te spreken.

Een mooie ode aan film en een plezierig inkijkje in een filmtijdperk. Opgehangen aan 27 uren uit het leven van Eddie Mannix, crisismanager en ritselaar in dienst van Capitol Pictures en spil in het web waarvandaan alle verhalende draadjes lopen. Een leuke en geslaagde manier om een kapitaal stuk Hollywood geschiedenis ten tijde van de jaren '50 mee te beleven.
Hoewel geslaagd als vertelvorm, is de keerzijde dat de grote hoeveelheid lijntjes ook enige wanorde en springerigheid binnen het grote overkoepelende verhaal veroorzaken. En bij mij veroorzaakte dat feit bij wijlen wat onrust en een mild concentratieprobleem.
Daarbij komt dat niet elke draad even boeiend is. De draad waarin Johansson figureert is bijvoorbeeld niet sterk. Het is een saaie verhaallijn die de boel behoorlijk ophoudt. En dan vind ik mezelf nog niet eens heel kritisch. Maar dat komt weer, omdat het moeilijk is om bij de aanblik van Johansson objectief te blijven.
Andere draden zijn gelukkig wel erg de moeite waard. De ontvoering van Clooney en de carrièreswitch van cowboy Hobie zijn wat mij betreft de leukste en bij wijlen zelfs hilarisch. Erg grappig hoe de ontvoerde acteur als een volleerd deskundige met een groep intellectuelen praat over de leer van de dialectiek. Hij doet dat niet door te putten uit de droge theoretische stof waar de intellectuelen mee koketteren, maar door heel verfrissend en bijna kinderlijk te putten uit een heel scala aan anekdotes uit zijn filmleven. Erg komisch!
In “Hail Caesar!” worden een aantal films en bekende filmpersonages uit de filmhistorie nagebootst. En niet eens onverdienstelijk. We zien dansende matrozen uit “On the Town” (als ik me niet vergis), een paar echt indrukwekkende scenes uit “Spartacus”, en ballet en kauwgomkleuren bij Esther Williams. En nog veel meer moois. Het zijn visuele feestjes!
Ondanks de grappige vondsten en de snedige teksten, is de film in humoristisch opzicht niet helemaal geslaagd. Het had op veel fronten harder, absurdistischer en pittiger gemogen. Er zijn te veel mwoah-momenten.
Toch zonder meer een goeie film gezien, waar ik helaas te weinig door overdonderd of van doordrenkt raakte, om 'm te kwalificeren als fantastisch. Daarvoor bevat de film toch teveel gemakkelijk verteerbare snacks en beleefde ik 'm op te veel momenten schouderophalend. De algehele amusementswaarde is edoch zeer hoog. Al met al toch zeer genoten!

De film is gebaseerd op een geliefd scenario. Een scenario dat vaker in komedies wordt gebruikt. Men neme twee personages die heel erg van elkaar verschillen en elkaar niet erg aardig vinden en dwingt hen om een bepaalde periode met elkaar opgescheept te zitten. De uittekening van een dergelijk plot is niet moeilijk. Gedurende het grootste deel van zo'n film ergeren de beide personages zich aan elkaar. Tot grote vreugde van de kijker. Aan het eind is na hard werken en stevig afzien de toenadering een feit en is er feelgood. Zie hier in het kort het weinig verrassende en dus non-spoilerende filmverloop van Half Brothers.

De setting is leuk. Een roadtrip. Ik houd van films met een roadtrip. De twee personages die eraan deelnemen en die elkaar dus niet zo aardig vinden, zijn in beginsel uitstekend tegengesteld vorm gegeven en dat is een garantie voor veel humoristisch kabaal en grappige voorvallen. Op zich werkt dat goed. Wat mij op den duur een beetje ging tegenstaan waren de (toch wel erg) karikaturale uitwerking van de personages en de humor die in het verloop van de film minder scherp werd en herhalende trekjes begon aan te nemen.

Een verhaal met zijplotjes is er ook. Dat verhaal is niet bijster interessant of opvallend ingenieus in elkaar gezet. Wel opvallend zijn de maatschappijkritische prikjes omtrent economische vluchtelingen en uiteengerukte gezinnen die de film tussen alle commotie door uitdeelt. Op zich best indrukwekkend. Het is alleen dat de fragmenten die op de emotie spelen, zonder veel inleiding in de film zijn geplant. Ze zijn er opeens zodat het emotionele effect zo goed als nihil is.

Half Brothers is een film die gemengde gevoelens losmaakt. Fijne absurde momenten worden afgewisseld met flauwiteiten. Verder veel clichés met betrekking tot de personages en clichés verwerkt in het verhaal. Het grote pluspunt is dat de film mij op veel momenten aan het lachen kreeg. Die momenten zijn meer dan voldoende om de minpunten weg te poetsen.

Treurig.

Nu zijn romantische comedys in hun algemeenheid vaker niet dan wel plezierig om naar te kijken.

Het stramien dat zo'n genrefilm volgt is immers nooit verrassend. Het zijn films die in de verhaallijn altijd een sympathiek persoon volgen die het altijd goed bedoelt maar nooit wordt begrepen en tegen alle rede in te maken krijgen met veel humoristisch ongemak, waarna het tij keert en alles weer goed komt.

In zo'n film worden de ingrediënten die voor de goede afloop moeten zorgens al ruim van te voren aangekondigd, is alle verrassing grondig uitgebannen en is de meebeleving met het hoofdpersonage gemakkelijk en een must. Geen verrassend scenario.

Dat een romcom daarom vaak de kwalificatie matig meekrijgt is niet verwonderlijk. Het acteerwerk wordt vaak gekraakt, de onwerkelijkheid van het verhaal, de anti-humor, de voorspelbare goedkom-eindjes, de platheid van de personages enzovoort.

Soms echter, is er een elementje dat de moeite van het bekijken wel waard is. Een elementje dat een romcom beter maakt dan een willekeurige collega-romcom. Geslaagde humor kan zo'n element zijn. Een gekke variant in een verhaallijn kan zoiets zijn. Of misschien is er sprake van een oprecht gevoel in de vertelling. Iets kan maken dat de waardering voor zo'n film hoger uitvalt dan vooraf gedacht. Dat kan echt gebeuren en die uitzonderlijke afwijking zorgt dan voor een prettige kijkervaring.

Soms gebeurt dat ook niet. Er zijn vertegenwoordigers in het veld waarvan helemaal niets deugt.

In deze film is dat absoluut het geval. Daarom is dit een hele treurige romantische comedy.

Voor de goede orde. Ik kijk af en toe graag een romcom. En soms bekijk ik zelfs een matige met plezier. Dat blijkt absoluut niet uit dit aanmatigende stukje tekst, maar is wel eerlijk om te vermelden. Ben soms ook gewoon een smakeloos mens.

Een Netfilx productie over de intelligente, gevoelige en onopvallende Ellie die de gave van het geschreven woord bezit en die gave inzet om voor de minder begaafde Paul liefdesbrieven te schrijven om het hart van de mooie Aster te veroveren.

Zo luidt het niet bijster originele plot dat inderdaad sterk doet denken aan Cyrano de Bergerac. Uiteraard is de setting een andere en passeren actuele thema‘s die je in Cyrano niet tegenkomt. Toch is de basis wel erg dezelfde en is het verloop van het verhaal derhalve weinig verrassend. Nou ja, de slotscènes wijken dan wel af, maar die liggen dan weer zodanig in de lijn van de verwachting dat ook daar geen echte verrassingen worden geboden.

Regisseur Alice Wu is van Taiwanese afkomst en openlijk lesbisch. Die eigenschappen gebruikt ze in de film om van haar Cyrano een personage te maken die overeenkomt met haar eigen leefwereld. De man met de lange neus wordt een jong lesbisch meisje met een Aziatische achtergrond. Ellie is een interessant personage. Anders dan de figuren Paul en Aster, die min of meer in hun stereotiepe aanzet blijven hangen, ondergaat Ellie tenminste nog een soort ontwikkeling.

Leah Lewis, die Ellie speelt, heeft bovendien het talent om met tragikomische flair de film te voorzien van wat sprankeling. Ik vond de interacties tussen de personages verder eigenlijk nogal tammetjes en weinig boeiend. De emotie spat er bepaald niet vanaf.

De film is niet verkeerd, maar blijft binnen een veilig kader en vertoont geen gedurfde afwijkingen die echt verbazen of echt prikkelen. Geen positieve uitschieters. Geen negatieve. Het is een film die mijns inziens te vlak, te gelaten en te bedaard voortkabbelt. Geen vervelende film. Dat niet. Maar ook geen film die bijzonder veel indruk achterlaat.

In de stad Denver dreigt zich een rampenscenario voor te gaan doen. In de winter is de hooggelegen stad afgesneden van de wereld. Het is bijna winter en de whisky is bijna op. Kosten noch moeiete worden gespaard. Een enorme lading whisky is onderweg en wordt begeleid door het Amerikaanse leger, een vrouwenbeweging die strijd voor gelijke behandeling en tegen drankzucht en natuurlijk door indianen. De film is een komedie. Dat moge duidelijk zijn.

In de eerste helft is de film best aangenaam vertier. In het centrum staat legercommandant Burt Lancaster die is omringd door abstinente vrouwen die de orde en het gezag in zijn fort ondermijnen. De stoere kolonel is machteloos tegen zoveel bevalligheid. Leuke rol van Lancaster. Heel sprankelend is het verder niet. Het kabbelt voort met hier en daar een scène die een glimlach te voorschijn tovert.

Daarna verlegt de aandacht zich naar het whiskytransport. De grote grap van de film is uiteindelijk de hectiek en de chaos die ontstaan als alle groepen die geïnteresseerd zijn in de whisky met elkaar botsen. Ook dan sprankelt het amper. In plaats daarvan veel langgerekte scènes, waarvan slechts een enkeling de kwalificatie grappig verdient.

Het is dat de film een bepaalde authentieke charme heeft en enkele leuke personages, anders had ik het niet volgehouden tot het einde. Desondanks een enorme prestatie als je weet dat de film maar liefst 2 uur en 45 minuten duurt, weinig lach genereert en zeker een uur te lang is.

Tegenvallende film. Heel vervelend is trouwens dat ik na een paar dagen nog steeds dat vervelende liedje "Hallelujah Trail" in m'n hoofd heb. Ik zing het soms zelfs hardop. Hopelijk verdwijnt dat eerdaags.

Film met een hoge dosis suspense. En dan met name in de eerste helft. Een spannende opbouw met mysterieuze tintjes. Donker gefilmd, maar niet vervelend. Dingen blijven redelijk zichtbaar, maar worden net niet licht genoeg weergegeven om alle mysterie weg te nemen. Prima creepy sfeertje en een paar keer goeie schrik.

Naarmate de creaturen duidelijker in beeld verschijnen is het echter gedaan met sfeer en verrassing. Het verhaal ligt meteen open. Er wordt teveel weggegeven van het mysterie. De echte spanning en de suspense zijn per direct verdwenen. Erg jammer.

Wat overblijft is het gebruikelijke vluchtgedrag van de hoofdpersonen met bijbehorende clichématige spanningsverhogende truukjes om te film nog wat te rekken. Behalve zonde vanwege de beloftevolle eerste helft, ook eigenlijk wel vervelend.

Desondanks, goede poging.

Het werd tijd om deze klassieker na vele jaren weer eens te bekijken. Conclusie: Halloween is nog steeds een prima film. Suspensevol en spannend. Niet in de laatste plaats doordat de gebeurtenissen zich in een fantastische atmosfeer afspelen. Geen wonder eigenlijk. 't Is wel Carpenter natuurlijk.

Wat mij deze keer opviel en de andere keren helemaal niet is dat er in de film nauwelijks volwassenen te bekennen zijn. De enige volwassene die er toe doet is Donald Pleasence in zijn rol als psycholoog die jarenlang therapeutisch in de weer is geweest met killer Myers. Verder zijn het vooral jeugige personages die het verhaal maken. Prima keus. Ik moet zeggen dat ik me prima heb vermaakt met de tieners uit het slaperige Haddonfield.

De film zoomt vooral in op babysittende tieners die aan seks voor het huwelijk doen in huizen met veel ruimtelijk gazon. Gluren is eenvoudig. Voor killers met voyeuristische neigingen zijn voor deze gelegenheid her en der op de gigantische gazons bossages gepland zodat het gluren ongezien kan geschieden.

Myers schept er namelijk behagen in om zijn slachtoffers eerst uitgebreid te begluren alvorens dodelijk toe te slaan. Kom daar in de huidige slasher maar eens om. Het gegluur is hedentendage radicaal gekilled. Tegenwoordig wordt er meteen gehakt en gebeiteld. Deze film deed mij weer inzien dat een opbouw naar een kill zo gek nog niet is. En ja, het werkt misschien vertragend en het maakt een deel van de kijkers misschien ongeduldig en geïrriteerd, maar ik vind een langzame opbouw (met gegluur) naar een kill een stuk spannender dan het onbehouwen hakwerk dat in veel films van latere datum zo gewoon is geworden en in grote getale plaatsvindt.

Want een ander ding dat opvalt is dat het met het gekill in Halloween eigenlijk wel mee valt. Het aantal kills valt sowieso erg mee. De bloederigheid ook. Helemaal niet eigenlijk. Het is zelfs zo dat Myers zich niet eens altijd van een steekwapen bedient. Hij wurgt ook. Dat gewurg ziet er eerlijk gezegd weinig overtuigend uit. Beetje knullig wel. Doet iets afbreuk aan de spanning. De stekende kills, hoewel bloedeloos, maken absoluut meer indruk.

Erg shockerend is Halloween niet meer. Spannend wel, maar niet over de hele linie. Daarvoor zijn er toch iets teveel hick-ups in het verhaal. Wat echter staat als een huis is de sfeer. Die is fantastisch.

Met Myers als de personificatie van het slechte, dat ons opwacht, ons onzeker maakt, paranoia veroorzaakt en overal kan opduiken. Loerend en wachtend. Bedreigend en huiveringwekkend. Ja, dat gevoel weet Carpenter er bij de kijker met behulp van stemmig beeldmateriaal en een onvergetelijke score goed in te wrijven.

Uiteraard heeft de tand des tijds Halloween niet onberoerd gelaten. Hoewel niet meer zo shockerend en spannend als eens, is Halloween toch nog steeds lekker dreigend, sinister en sfeervol en gewoon een lekkere horrorfilm.

Het enige dat in de film enig niveau heeft, is antagonist Aunt Ethel. De heks waarvan men zegt dat zij kinderen als grondstof gebruikt voor haar zelfgemaakte snoep. Een zekere sinistere uitstraling kan haar op momenten niet worden ontzegd. Zij is het enige personage met wat allure. De andere personages hebben geen enkele uitstraling.

Het is trouwens wel vervelend dat de heks totaal niet mysterieus is. Ze is kinderlijk cliché. In dat opzicht onderscheidt zij zich totaal niet van de andere personages in de film. Daarnaast heeft ze met de andere personages gemeen dat zij niet in het bezit is van enig acteertalent.

Wat heeft de film nog meer dat boeit. Nou, veel vrouwelijk naakt. Elk vrouwelijk personage (behalve gelukkig Aunt Ethel!) komt wel eens schuddend met de borsten voorbij. Geen bijzonder mooie vrouwen overigens. Wel erg simpel. Net zo simpel als de mannelijke personages wier enige bijdragen aan de film bestaan uit hormonaal gebral en puberale acties.

Verder amateuristisch uitziende kills en slechte sfx. Zoals gezegd is het enige elementje dat enigszins de moeite van het kijken waard is Aunt Ethel zelf. En zo bijzonder is zij nu ook weer niet.

Tenzij je helemaal verslingerd bent aan halfgare puberale stonerhumor, die nergens sprankelt of origineel aanvoelt, is de film tijdverspilling. Scherpzinnige en subtiele humor is onvindbaar. Herkenbare humor ook. Zelfs de horror is spoorloos.

Het is allemaal erg slecht.

In Halloween II brokkelt de illusie dat het wonen in een suburb synoniem is aan veiligheid en geborgenheid door toedoen van Michael Myers verder af. De gemaskerde verschijning gaat weer stevig tekeer. Halloween II begint met de herhaling van de slotscènes uit de eerste film en toont daarna de herrezen Michael Myers die door de voortuinen en stille straatjes van de suburb dwaalt op zoek naar zijn favoriete moordwapen en naar meer slachtoffers. Een mythe is definitief geboren.

Halloween I liet een interessante vraag naar boven komen. Hoe menselijk is Michael Myers eigenlijk? Aan het einde van Halloween I leek Myers te beschikken over bovennatuurlijke eigenschappen. In dit vervolg spreekt Dr.Loomis (wederom fantastisch gespeeld door Donald Pleasence) zich daarover duidelijk uit. Hij beschouwt Michael Myers niet als een mens. Misschien was Myers dat ooit, maar die kwalificatie geldt niet meer. Volgens hem is Myers de verpersoonlijking van de diepste angsten die in ons zelf leven. Hij is een bovennatuurlijke personificatie van het zwarte deel van ons onderbewustzijn. Niet fijn om mee geconfronteerd te worden en heel moeilijk om te verdelgen.

De film is gewelddadiger en explicieter geworden. De tijdgeest (jaren 80) vraagt daar ook om. De regie van Rick Rosenthal wijkt verder niet veel af van die van John Carpenter. De sfeer is er. De setting is heerlijk. De film speelt zich voornamelijk af in een ziekenhuis waar ‘s nachts verbazingwekkend weinig personeel rondloopt. Om over patiënten maar te zwijgen. Die verlatenheid en de ruimtelijke begrenzing worden in de film goed gebruikt om de sfeer heerlijk duister en beklemmend maken. De psychopaat en zijn slachtoffers maken het plaatje vervolgens compleet.

Halloween II is een fijne slasher.

Na Halloween II wilden de schrijvers John Carpenter en Debra Hill alleen nog een scenario schrijven dat wel het thema Halloween belicht, maar verder geen enkele connectie met de vorige films zou hebben. Die wens werd door de studio ingewilligd en zo ontstond Halloween III: Season of the Witch. Een film die met de seriemoordenaar Michael Myers niets meer heeft te maken. De bedoeling van het schrijversduo was overigens om elk jaar een film op te leveren rondom het thema Halloween. Omdat Season of the Witch gigantisch flopte is dat plan nooit van de grond gekomen.

De titulaire verwijzing naar de beide voorgangers is wellicht niet heel slim geweest. Een dergelijke titel schept immers verwachtingen die niet worden waargemaakt. De film staat geheel los van de figuur Michael Myers en ontwikkelt een geheel eigen ‘frisse’ koers. Het verhaal schurkt zelfs behoorlijk tegen het science fiction genre aan. Als je de film los kunt zien van de Michael Myers saga is de film weliswaar nog steeds geen meesterwerk, maar is het wel goed mogelijk om de duistere sfeer, de goede splattereffecten en de koele ondersteunede synthesizerklanken te kunnen appreciëren.

Het zijn de meest indrukwekkende elementen aan de film. Maar ook met die bovenmatige elementen ontstaat niet een fijne spannende laag. Het verhaal is nogal onnozel. De personages zijn plat en houterig. Een bevredigende apotheose ontbreekt. Het is maar het beste om Halloween III als een vroege ludieke vertegenwoordiger van het splattergenre te beschouwen. Het is geen goede film maar als wonderlijk tijdsdocument is de film met veel goede wil nog enigszins vermakelijk.

Een komische film waarin de twee hoofdfiguren seksueel ontwaken en tegen probleempjes aanlopen. Een komedie dus. En wat is er dan zo komisch? Nou dat is het volgende: de seksueel ontwakende protagonist heeft dialogen met zijn penis. De penis wil maar een ding en dat is seks met een vrouw. Omdat de jongeman de enige is die zijn penis hoort praten, levert dat gekke misverstanden en doldwaze gebeurtenissen op. Ik vermoed dat de doelgroep die naar ik aanneem in dezelfde leeftijdscategorie is te vinden als de jongeman dat erg grappig vindt. Ik kon wel even in de grappigheid meegaan, maar vond de lolligheid na een paar hilarische dialogen enorm afnemen.

De film speert niet alleen op lolligheid. Er worden binnen de lolligheid ook pogingen gedaan om de zorgen en noden van pubers meer serieus te benaderen. Heel sympathiek natuurlijk. Doch die pogingen zijn niet diepzinnig genoeg en gebeuren in onvoldoende mate om de vervelende smaak van de flauwe humor weg te spoelen. Humor die vooral plat en chronisch onleuk is en waar maar geen end aan lijkt te komen.

Het acteerwerk is trouwens best ok. De mannelijke en vrouwelijke hoofdpersonen zijn bovendien niet vervelend. De invulling van de personages is overigens wel tamelijk vlak. Veel empathie ontlokken de beide protagonisten niet. Het verhaaltje is stompzinnig. De humor als gezegd erg zwak. Het is erg weinig om 102 minuten geboeid te zitten kijken. Dat lukte dan ook niet. Was derhalve opgelucht dat de endcredits inzetten.

The Handmaid‘s Tale werpt een drukkende blik op een totalitair systeem. Een systeem dat door onderwerping en strikte regels zich wil verzekeren van nakomelingen om te kunnen voortbestaan. Een systeem dat vruchtbare vrouwen eens in de maand laat verkrachten door hun bezitter in de hoop op nakomelingen. De verfilming van de roman van Margaret Atwood is van regisseur Volker Schlöndorf. Het script werd geschreven door Harold Pinter. Niet de minste namen.

Schlöndorf die bij het project werd gehaald toen de oorspronkelijke regiseur Karel Reisz afhaakte was niet tevreden met het script van Pinter. Met goedkeuring van Pinter veranderde Schlöndorf samen met schrijfster Atwood een aantal dingen in het script in de hoop daarmee wat meer betrokkenheid bij het project te voelen. Achteraf was Pinter niet blij met de veranderingen. Schlöndorf blijkbaar ook niet, want in interviews noemde hij zijn werk aan de film gewoon een opdracht.

Ondanks de weinig gepassioneerde houding van de regisseur is The Handmaid‘s Tale geen slechte film. In de film komt de sombere grondtoon van de roman goed naar voren en is de dystopische wereld goed beklemmend weergegeven. Een wereld van angst en verlatenheid. Die wereld en die gevoelens worden in de film goed, maar tegelijkertijd ook tamelijk afstandelijk gevangen.

De personages bevinden zich allemaal in een isolement. Dat geldt uiteraard voor de onderdrukte vrouwen, maar dat geldt evenzeer voor de elite. Ieder personage is eenzaam en alleen. Ieder leeft volgens een opgelegde gedragscode en doet alsof hij zich daar goed bij voelt. Het is echter duidelijk dat niemand zichzelf kan zijn en echt gelukkig is. Iedereen is simpelweg een gevangene van het totalitaire systeem. Een systeem dat grondig ingrijpt bij alles dat naar eigenzinnigheid en vrijzinnigheid riekt.

Er is seks. In de weergave van de seksuele beleving is de ware ingrijpende omvang die de dystopie heeft op het gedrag van de man en de vrouw, goed waar te nemen. Mechanisch en pijnlijk is de daad. De daad dient enkel om kinderen voort te brengen. Het is een kille procedure waarin geen plaats is voor oprechte gevoelens van lust en liefde. En zo werkt de wereld. De wereld is steriel en is ingericht met heldere principes en met een duidelijke rolverdeling die onderdrukking en ontmenselijking teweeg brengen opdat de inwoners en de vruchtbare vrouwen maar volgzaam zijn.

De steriele staat, het steriele gedrag, de onderdrukking, de ontmenselijking. Het komt in de film allemaal goed over. Maar ook tamelijk abstract. Ik had het liever wat dramatischer beleefd. Wat emotioneler. Minder zielloos. Minder beschouwend. Het verhaal bewoog zich afstandelijk langs me heen. Het raakte me amper.

Om even aan te geven waarvan ik opveerde. Soms komt achter de strenge façade van een personage heel even een mens tevoorschijn die zich hulpeloos toont, die verdrietig is, die twijfels heeft. Soms is iemand eventjes gewoon van vlees en bloed in plaats van een wezen dat in de abstractie verkeert. Opeens is er een personage dat wordt betrapt op gevoel. Daarvan laat de film te weinig zien. Mijn beleving was er bij gebaat geweest.

„Feminist bullshit“ waren de woorden die Robert Duvall voor de film overhad. Ik ben het niet met hem eens. Zo erg, was het nu ook weer niet.

Aan het einde van de jaren 60 begonnen de zware tijden voor Hammer Films. Het publiek toonde nog weinig interesse in klassieke horror. Het had genoeg van oude kastelen, kunstmatige mistflarden en rubberen monsters. Daarom probeerde Hammer Films het met andere creatieve ingevingen. Zonder veel succes. Ook met films als Hands of the Ripper keerde het succes niet terug en aan het einde van jaren 70 viel het filmdoek voor Hammer.

De verhaallijn van Hands of the Ripper klinkt op zich nog interessant. De uitwerking is dat niet. Nu staat Hammer ook niet bekend om zijn originele verhaallijnen. Hammer vertegenwoordigt een filmstijl. Een concept waarin een verhaal wordt ondergebracht. Met regisseurs als Terence Fisher en Freddie Francis en de inbreng van de grote sterren uit de stal werkte dat concept uitstekend.

In Hands of the Ripper werkt dat niet. Zonder vakbekwaam personeel is de typische stijl achter het verhaal niet onderscheidend en zelfs nauwelijks waarneembaar, zodat de nadruk erg op het verhaal ligt. En dat verhaal is gewoon niet goed uitgewerkt, slaat belachelijke richtingen in en schiet maar niet op.

De film is een slap aftreksel van andere Hammer producties. Van een stijlbreuk zoals die in de strijd om het publiek werd aangekondigd, is geen sprake. De regie is veilig en permitteert zich geen creatieve experimenten. Een sinistere sfeer is niet aanwezig. De schaarse scènes die gore bevatten, ogen erg gedateerd. Ik denk dat ze dat zelfs in 1971 al waren. Een terloopse blik op een vrouwentepel, breekt ook al geen potten. Concurrerende giallo films gingen met gore en naaktheid in die tijd al veel verder.

Van de aangename sfeer waar de Hammerfilms uit de jaren 50 en 60 zo van vervuld zijn, is in Hands of the Ripper nog nauwelijks iets overgebleven. De film heeft geen charme. Het verhaal is onnozel. De personages maken geen indruk. Het ontbreekt de film op elk vlak aan spanning.

De fascinatie van filmmakers voor het zombiegenre laat niet af. Het is opmerkelijk hoeveel zombiefilms er nog steeds verschijnen. Veelal zijn het films met veel vaart en een humoristische lading. Films waarin het bloed welig spuit. Films die soms leuk zijn om te kijken. Films zoals er vele zijn. Soms ook probeert een filmmaker een iets andere benadering. Hånteringen av Udøde is zo’n film. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Zweed John Ajvide Lindqvist die ook verantwoordelijk is voor de roman Låt den Rätte Komma In die een bijzonder goede film opleverde. Een film gebaseerd op ander werk van de auteur maakt natuurlijk nieuwsgierig.

De premisse klinkt goed. Ook de titel waarin een vraagstelling ligt besloten, is veelbelovend. Hoe gaat een rouwend persoon om met de situatie dat een overleden familielid plotseling als ondode terugkeert en op die manier het rouwproces verstoort en nog niet gesloten mentale wonden weer openrijt? Het is duidelijk dat de film geen spectaculaire survivalhorror gaat worden. Wat de film wel is? De film is een rustig en intiem drama over mensen die een enorm verlies hebben geleden en nu de zorg krijgen over de doden die zijn wedergekeerd als ondoden. Ook dat is horror. Het is alleen horror van een ander kaliber dan de gangbare zombiehorror.

Hoe intrigerend dit alles ook klinkt, de vonk sloeg niet over. In een uiterst ongehaast tempo luiert de film voort zonder iets wezenlijks met de situatie te doen. Emotionele conflicten blijven uit en horrorachtige scenario’s doen zich niet voor. Het is passiviteit en nog eens passiviteit die de film uitstraalt. Een passiviteit die zich succesvol over de personages uitstort die zich vooral stoïcijns voegen in de absurde situatie. Gelukkig is daar de uitstekende beeldspraak die in combinatie met de onderliggende muziek en een subtiel sounddesign voor een beklemmende sfeer zorgt en maakt dat de oogjes nog net niet dichtvallen.

Niet erg onder de indruk, haal ik het einde van de film en neem met een schouderophalen afscheid. Niet bijzonder opwindend. Niet bijzonder roerend. Een spannend klinkend plot wordt in verhalende zin nooit meer dan een paar spannende aanzetjes. Met visuele genoegzaamheid en een fijnzinnig sounddesign weet de film af en toe een beklemmende sfeer op te roepen. Dat is het wel. Tegenvaller.

Een verbeten marshal (Robert Taylor) die vanwege zijn hoge opsporingsquotum de bijnaam “The Hangman” heeft gekregen, is op zoek naar John Butterfield die medeplichtig is aan een overval. Als hij denkt hem in een vredig grensstadje gevonden te hebben heeft hij de medewerking van de mooie Selah (Tina Louise) nodig. Zij moet Butterfield formeel identificeren. Dat klinkt simpel maar is het niet. Selah heeft er niet zoveel zin in. Boyard ondervindt ook weerstand van de inwoners van het stadje. Butterfield is een geliefd persoon, zo blijkt.

The Hangman is een western. The Hangman is eveneens een karakterstudie in een westernentourage. Een karakterstudie die zich richt op de marshal. Boyard hanteert strikte principes en bekijkt mensen met een cynische blik. Het is zijn vaste overtuiging dat een ieder te koop is. Hij gelooft niet dat principes standhouden als er een bepaald geldbedrag tegenover staat. De film plaatst het fanatisme van Boyard in een bredere context die aantoont dat de starre overtuigingen van Boyard niet helemaal aansluiten bij de werkelijkheid. De film laat de bewegingen zien die de (anti)held aan het twijfelen brengen over zijn starre zienswijze. De starre Boyard begint zich dingen af te vragen. Over de juistheid van zijn principes. Over zijn vooringenomen blik op de mensheid. Over zijn beeld van een corrupte, verraderlijke en eenzame wereld

Ach, wie zou de waarde van zijn principes niet zien afnemen bij het kijken naar de pittige en mooie Selah. Een vrouw met veel minder levenservaring maar met een sexy uitstraling en een frisse blik. Een vrouw met de juiste uitrusting om het blinde fanatisme en de starre overtuigingen van Boyard aan het wankelen te brengen. Regisseur Curtiz maakt van zijn voorlaatste western een minimalistisch schouwspel dat boeit. Slechts enkele locaties. Een overzichtelijk aantal personages. Interessante personages. Een rechtlijnig verhaal. Fijne en puntige dialogen. Beetje humor ook. Ja, The Hangman is een prettige western.

Hannie Caulder werd geproduceerd door de (in horror gespecialiceerde) Tigon-Studio uit het Verenigd Koninkrijk. Die gerenommeerde naam is goed voor een bekende regisseur (Burt Kennedy) en voor bekende acteurs (waaronder horroricoon Christopher Lee) en is misschien ook de reden dat bij de schietpartijen ruimschoots bloed vloeit.

De leuke hoofdrol is voor Raquel Welch die vijf jaar daarvoor groots doorbrak in One Million Years B.C. (1966). Afwisselend stoïcijns, verbaal bijtend en opwindend stoer, slaat zij zich overtuigend door de film. Daarbij ondersteund door premiejager Robert Culp die haar op Karate Kid-achtige wijze de kneepjes van het scherpschuttersvak bijbrengt. Hij doet dat inclusief de filosofische kadertjes die daar natuurlijk bij horen. Ik vond het wel vermakelijk.

De drie boeven in de film zijn sadistisch ingestelde tegenstanders. Dat blijkt duidelijk uit de wrede en ongevoelige manier waarop zij hun daden volvoeren. Doordat ze gedrieën echter eveneens erg klunzig overkomen, raakt de ernst van hun wrede daden enigszins overschaduwd. De acties van de gevaarlijke heren zouden op vele momenten in een slapstick niet misstaan. Het tast hun geloofwaardigheid dusdanig aan dat ik moeite had om in de heren een heuse bedreiging te zien. Het gehalte aan slapstick is daarvoor te hoog. Hannie Caulder vediende serieuzere tegenstanders.

De film bezit een wat wilde ongecontroleerde structuur. Scènes sluiten springerig op elkaar aan en zijn gevoelsmatig niet altijd innig verbonden. In eerste instantie is dat wat irritant, maar uiteindelijk is het ook wel weer goed voor de afwisseling. Zo zit je het ene moment midden in een bloedige schietpartij om het volgende moment getrakteerd te worden op onbarmhartig melodrama of te worden overrompeld door een amusant stekelige dialoog. Het is even wennen, maar de wilde bewegingen die kriskras door diverse genres reizen, werken uiteindelijk niet vervelend.

Bovendien is er altijd nog een continue factor in de vorm de mooie Raquel Welch in een opwindende outfit. Ach ja, Hannie Caulder is eigenlijk wel een leuke film.

Romantische komedie met weinig komedie en veel drama. En romantiek natuurlijk. Dat wel.

Een mager verhaal waarin veel ernstig en onwaarschijnlijk drama is verwerkt. Eigenlijk zijn deze dramatische lijntjes niet gebruikelijk in een romantische komedie. Althans als het drama betreft dat verder gaat dan: 'iemand praat slecht over mij achter mijn rug omdat ik mijn geliefde bedonderd heb en mijn geliefde hoort dat en verbreekt de relatie. Mijn leven is ten einde. Boehoe'. Nee dit drama gaat verder en is veel ingrijpender. Het gaat hier om heuse persoonlijke trauma's, die niet van lichte aard zijn. Heuse fobieën. Probleem is dan weer dat er meteen heel veel drama is. Zoveel dat de weinige komedie, die overigens niet eens erg goed is, geheel overschaduwd wordt.

Romantiek is er wel. Braafjes sluimerend en nooit spetterend.

Eigenlijk is het allemaal erg zoetsappig. Zelfs de dramatische wendingen wekken die indruk, want ondanks hun ernst worden de trauma's lichtjes doorgesproken en passeren steeds snel. De psychische lasten hebben weinig effect op de karaktervorming van de personages. Die worden er niet diepzinniger of interessanter door. De personages nodigen niet uit tot veel inleving.

Voorspelbare en bij vlagen erg saaie film.

Het leukste uit de film zijn de personages. En dan doel ik niet op de personages van Wahlberg en Deschanel, maar op een paar uitgelichte passanten die even mogen meeacteren en vervolgens snel de dood vinden. Ze bivakkeren hier heerlijk buiten de veilige kaders die meestal worden gehanteerd bij personages die rampenfilms als deze bevolken. Je weet wel, van die stomme panikerende figuren die even kort in beeld zijn en waarvan de aanwezigheid een tweeledig doel dient. Allereerst is dat om de kijker te ergeren door dom gedrag te vertonen en ten tweede om daarna als gerechtvaardigd aas te dienen voor een bepaalde dreiging.

In deze film gaat het iets anders. Hun aanwezigheid duurt alvast langer en in die langere tijd spelen ze bovendien een aangenamere en memorabelere rol dan we gewend zijn van levend aas.

In een matige film als deze zijn het deze lichtpuntjes die je op de been houden. Verder houdt het allemaal niet over.

De aanzet tot van de film is trouwens nog wel beloftevol. Een nieuwsgierig makend en bloed belovend mysterie en een stel hoofdpersonages dat niet lekker in hun vel zit. Dat kan wat worden, toch? Kan ja, maar dat gebeurt dus niet. De psychologische aspecten blijven lekker simplistisch aan de oppervlakte hangen en worden er na enig oninteressant sudderen met behulp van een hoop platitudes snel en vaardig doorheen gejast. Tot zover de psychologische aspecten.

Het mysterie vergaat het evenzo. Zonder dat het ooit interessant is geworden, is het mysterie ook al weer snel en vaardig geëindigd. Aan het eind van de film is het bijkans ondoenlijk om een facet van het mysterie te benoemen dat intrigeert, dat angst aanjaagt, dat spannend is of dat de kijker nog helder voor ogen staat.

Geen goeie van M. Night Shyamalan.

Een weinig verrassende romantische komedie met een bovengemiddelde cast. De film serveert een boodschap van tolerantie en (zelf)acceptatie overgoten met een dikke laag suiker. Dat hoort blijkbaar nu eenmaal zo in een film die zich ten tijde van het kerstfeest afspeelt en zich bezig houdt met het wel en wee van een familie in een kleinburgerlijk stadje.

Happiest Season is een film met weinig humor. De film is heel verbeten bezig om serieuze thema‘s op een komische manier aan te spreken, maar doet dat met passief-agressieve dialogen die gewoonweg niet grappig zijn en eerder irritatie oproepen. Nee, er valt niet veel te lachen in deze film terwijl het verhaal potentie genoeg heeft voor scherpe en satirische humor. Maar nee, het is kerst, dus wordt de film volgespoten met clichématige situaties en clichématige humor.

Afgezien van de enigszins gedurfde lesbische hoofdpersonages en hun verhaallijn, biedt de film verder nergens iets opzienbarends. Zelfs de bovengemiddelde cast die bestaat uit mensen als Kristen Stewart, Mary Steenburgen en Victor Garber presteert niet geweldig. Het materiaal waaruit moet worden geput is dan ook niet groots.

Happiest Season maakte mij niet blij.

De titel van de film impliceert een gemoedstoestand die de kijker mogelijk op het verkeerde been zou kunnen zetten. De personages in de film zijn op zoek naar persoonlijk geluk, maar geluk is niet de emotie die overheerst. Geluk is het sluimerende thema in de film. Het echte thema is eerder het gebrek aan geluk. Regisseur en schrijver Todd Solondz slaagt erin om op luchtige toon de verhalen van enkele van die mensen op te tekenen. Zielige en afschuwelijke verhalen die grenzen aan het voorstelbare. En dat is bijzonder. Het is maar zelden dat een verhaal overdreven karikaturistisch is weergegeven en niet denkbaar is.

De verhaallijnen zijn indringend, interessant, afschuwelijk en absoluut humoristisch. Het acteerwerk is erg goed. Meteen vanaf het begin was ik in de ban. De eerste scène laat meteen al zien hoe mensen alleen verbaal al in staat zijn om een ander emotioneel te vernietigen. Er is in de eerste scène meteen al sprake van een frustratie die voortkomt uit een gebrek aan geluk. Heftig, hardvochtig, sneu en humoristisch. En dat is pas de eerste scène. Veel meer moois volgt als de andere personages en andere verhaallijnen worden geïntroduceerd en nog meer zwarthumoristische en psychopathologische voorvallen het licht zien.

Solondz overschrijdt met zijn film niet alleen de normale realiteitszin maar bemoeit zich op een verpletterende en beangstigende manier ook met juist dat menselijk gedrag dat maar zelden een gespreksthema of handelswijze is onder het gewone en ander volk. Althans dat vermoed en hoop ik toch. Solondz brengt in zijn film figuren bij elkaar die op hoog niveau van de norm afwijken en zich aan bizar gedrag te buiten gaan. Ondanks de humoristische onderlaag bewerkstelligt het kijken naar Happiness een pessimistisch mensbeeld.

De film werpt een indringende blik achter de kleinburgerlijke façade en openbaart daar merkwaardige driften. Happiness foltert en shockeert zijn kijkers met het tonen van die driften. Driften die de belofte van geluk inhouden en die daarom moeten worden uitgeleefd. En ja, vaak levert de uitleving ervan inderdaad een kortdurend geluksmoment op. De voeding voor die kortdurende geluksmomenten is echter van destructieve aard en draagt nooit bij aan een bestendig geluksgevoel.

Happiness is een veelzijdig en intensief drama. Een film die de thema‘s seksualiteit en eenzaamheid op een bijzondere wijze etaleert. Gruwelijk, afschuwelijk, schokkend, mensonterend. Maar ook altijd met een prettige scheut humor. En dat is maar goed ook. Met behulp van de humor zijn de helse wegen die de personages bewandelen op hun weg naar geluk, ook goed begaanbaar voor de kijker. Ik heb genoten.

Fijne kleine film, die drie jaar relatie exploreert bezien vanuit het moment dat de relatie stuk dreigt te gaan. Een fragmentarische film. Heden en stukjes verleden. Het verhaal springt heen en weer. Een hele aardige opzet die voorkomt dat de film de humor enkel haalt uit het zelfbeklag en het onbegrip van de personages in het heden.

Want hoewel uit dat gegeven hele aangename humor ontstaat, is een bombardement van bijna 80 minuten cynisme maar zelden leuk over de hele linie. Door ook te kiezen voor de lievere humor uit het gezamenlijke verleden van de personages krijgt het verhaal meer komische balans en blijft de humor fris.

De dialogen zijn leuk. Grappig, scherp en gek. De momenten uit het verleden ook. De huidige situatie laat logischerwijs een venijniger beeld zien. Die situatie is immers gebaseerd op de misère van twee verwarde en geschokte zielen. Hoewel de ondertoon tragischer is, is ook die humor erg geslaagd.

Noël Wells is springerig en grappig. Acteert naturel. Ben Schwartz kost iets meer moeite. Minder naturel en meer van de bedachtzame typering. Ook hij went uiteindelijk.

Grappige film.

Het is de bedoeling dat Jeff en Kelly samen met hun tweejarige zoon een gezellige kerst vieren. Door de komst van Jeff’s zuster Jenny die een crisis doormaakt en haar heil zoekt in alcohol en drugs is de gezelligheid soms ver te zoeken. De regisseur, schrijver en producer van Happy Christmas is Joe Swanberg, die bovendien ook nog de rol van Jeff voor zijn rekening neemt. De film heeft het over thema’s als het huwelijk, het single zijn en het nemen van verantwoordelijkheid. Happy Christmas heeft zijn goede momenten maar heeft ook veel momenten die niet erg boeien.

Aan de cast ligt het niet per se. Anna Kendrick, Melanie Lynskey en Mark Webber vullen de belangrijkste rollen in en doen dat meestentijds naar behoren. De boosdoener is het script. Of eigenlijk het ontbreken van een script. Het script van Swanberg geeft slechts het basisverhaal weer. Verder is alles onderhevig aan improvisatie van de acteurs. Die worden in hun rollen tegenover elkaar gezet zodat spontane dialogen ontstaan en niet voorziene situaties worden gecreëerd.

Het resultaat is wisselvallig. Binnen de anderhalf uur die de film duurt ontstaan scènes die humoristisch en interessant zijn. Er komen echter ook veel scènes voorbij waarbij je hartstochtelijk wenst dat een goed uitgewerkt script aan de basis van de film had gelegen. Een scène waarin Jenny zich misdraagt op een feestje werkt authentiek. Het gesprek dat Jeff en Kelly daarna voeren over Jenny’s misstap is vervolgens inhoudelijk zwak en wordt houterig en ongemakkelijk gepresenteerd.

Het verhaal is niet heel verrassend maar is op zich nog wel onderhoudend. Het euvel waar de film onder lijdt. is vooral conceptueel van aard. De leukste scènes zijn de scènes met Kendrick, Lynskey en Lena Dunham die zich met het schrijven van een erotische roman bezighouden. Ook hier klinken de dingen af en toe moeizaam, maar veel van de geïmproviseerde tekst heeft een naturelle impact en is echt grappig.

Vaker zijn de geïmproviseerde dialogen in de film helaas noch interessant, noch humoristisch. Eerder slap en ongeïnspireerd als gevolg van een vrijblijvend script. Improvisatie is een kunst die niet iedereen is gegeven. Dat feit maakt van Happy Christmas een middelmatige film.

Leuke frisse verrassing.

Aangezien het concept niet origineel is en de verhaallijn in dat kader wel heel uitdagend moet zijn om de kijker blijvend te boeien, schept dat vooraf een bepaalde vooringenomenheid die er van uitgaat dat de sleet er na een half uurtje film wel op zal zitten. Met het repeterende uitgangspunt als spil van de film is de kans dat het verrassingselement wegvalt immers groot. Het verhaal moet immers blijven vermaken en zonder voldoende inhoud en met veel herhaling van zetten, is dat lastig. Na een half uurtje constateerde ik tevreden dat van verveling of ongeboeidheid geen sprake was.

En dat is knap. Knap als er na een half uurtje film nog enige frisheid te bespeuren valt. Knap, als eenzelfde dag opnieuw beleefd, ook na de zoveelste keer nog een bron van vermaak is. Uiteraard ontkomt het verhaal niet geheel aan sleetsheid. Er zijn heus wel wat minder boeiende stukken film, maar over het geheel genomen wordt het repetitieve element toch steeds met voldoende elan en voldoende andere accenten benaderd om zijn frisse uitraling vast te houden.

De film is licht komisch. Niet van de hilarische soort. De humor zit 'm uiteraard in het timeloop principe an sich maar het gros van de humor zit 'm in de (re)acties van de vrouwelijke hoofdpersoon. Haar onbezonnen acties en haar verbale scherpte zijn leuk.

Een fris scenario heeft een frisse hoofdrol nodig. Jessica Rothe doet dat heel behoorlijk. Rebels en licht ironisch, draaft zij door de film. Goeie casting, vind ik.

Geen horror by the way. Daarvoor is de film te tam. Niet expliciet genoeg in beeld en bloed. De film draait om een mysterie en om de zoektocht naar de oplossing. Luchtige thriller, lijkt meer recht te doen als filmaanduiding.

Gelukkig is de hoofdrolspeelster zo vriendelijk om de gebeurtenissen uit de voorganger nog even samen te vatten. Dat kon geen kwaad, want die gebeurtenissen was ik eigenlijk al weer een beetje kwijt. Ik vond deel 1 hartstikke vermakelijk, maar de vergeetachtigheid zegt natuurlijk ook iets over de artistieke en historische waarde van die film.

Het vervolg bevalt goed. Ik heb me wederom goed vermaakt en zal wederom niet verbaasd zijn als de inhoud van de film over een tijdje weer een wazig stuk geheugen is. Ik hoop maar dat ze in deel 3 ook zo attent zijn om even een korte reprise van het voorafgaande te laten zien.

De film vertelt een amusant onzinverhaal dat zich heel energiek van gebeurtenis naar gebeurtenis beweegt. Waar deel 1 een zwarte humoristische versie van een slasher is, zoekt dit deel het meer in de Science Fiction. Het is humoristisch gegoochel met dimensies. Qua sfeer heeft het wel iets van Back to the Future.

De personages zijn grotendeels dezelfde. Hoofdpersonage is Jessica Rothe die de perfecte uitstraling heeft voor deze energieke productie. Chagrijnig, dynamisch en sprankelend, wervelstormt ze van de ene turbulente scène naar de andere. Fijne hoofdrol van Rothe die op het komische vlak goed uit de voeten kan. De overige personages zijn minder opvallend, maar hun karakters zijn voldoende gekleurd om als meer dan slechts filmvulsel te dienen.

Geinige film vol onzin met grappige dialogen, leuke personages, een temporijke enscenering en absurde plotwendingen, hier en daar aangedikt met een visuele overexposure aan speciale effecten.

Leuke nonsens dus.

Happy Gilmore staat te boek als de eerste succesvolle film van Adam Sandler. De film deed het financieel gezien inderdaad goed. Over het optreden van Sandler waren de meningen verdeeld. Hij werd niet voor niets genomineerd voor een raspberry award. Ik snap die nominatie. Sandler speelt in Happy Gilmore bepaald geen complex en bepaald geen sympathiek persoon. Hij speelt een eendimensionaal karakter dat door hem eveneens eendimensionaal wordt vertolkt. Hij levert absoluut een nominatiewaardige acteerprestatie.

Vervelend personage, die Happy Gilmore. Zijn personage heeft om de zoveel tijd woedeaanvallen waarvan de reden mij vaak ontging. De manier waarop hij vervolgens tekeer gaat, doet denken aan het gedrag van een klein kind. Waarschijnlijk is dat grappig, maar het werkte onaangenaam op mijn zenuwen. Net als Sandler’s personage zijn de overige personages slechts uitgerust met een simpele karaktertrek waarop de humor is afgestemd. Dat verveelt al snel. In komedies hoeven de personages natuurlijk niet erg gelaagd te zijn, maar als de humor niet veel meer voorstelt dan repeterende grappenmakerij over die ene karaktertrek, dan vind ik dat al snel niet meer grappig.

Gelukkig is er ook humor die wel bevalt. Daartoe verwijderen we ons van Sandler en de golfbaan en begeven we ons naar een andere verhaallijn die zich in een bejaardenhuis afspeelt dat zich als zorgzaam presenteert maar waar de senioren als slaven worden behandeld. Hier vindt de kijker leuke boosaardige humor die even afleidt van de veelal zenuwtergende flauwiteiten van Sandler.

Tot slot is enige relativering op zijn plaats. Niet alles dat Sandler laat zien is uitgekauwd of humorloos. Hier en daar is de man echt wel grappig. Zo vond ik de vechtpartij met tv-ster Bob Barker hilarisch. Er zijn meer van die leuke scènes. Het zijn er echter te weinig om van Happy Gilmore meer dan een middelmatige komedie te maken.

De classificatie 'horror' is overdreven. Thriller is, denk ik, beter.

Het verhaal is behoorlijk down to earth. Geen dubbele bodems of verhulde boodschappen. Gewoon een aantal inwoners van een dorpje dat jacht maakt op wat passanten. De spanning zit 'm in het spel. En dat werkt. De jager en de gejaagde. Er komt een prima sfeertje vrij. Beetje onwerkelijk, maar ook met een sluimerende spanning.

De film heeft een groezelige en naargeestige uitstraling. De lokaties, het sombere kleurgebruik en de onverzorgde en vaak stilzwijgende personages zijn daar vooral de oorzaak van. Sfeervol is het allemaal zeker.

Mooie lokaties. Een aftands en grauw dorp gevuld met inwoners van het type inteelt. Dat laatste heeft toch altijd een wat unheimische lading. Hier ook. Verder is er veel woestijnlandschap. Droog en dor met weinig kleur. Het zijn sfeerscheppende details.

Zowel jagers als gejaagden zijn niet veel meer dan gezichten. Ok, er is per personage wel wat achtergrond beschikbaar, maar die strekt niet ver en is niet erg diepgaand. Het past in het down to earth karakter van de film, dat wars is van teveel overbodige informatie.

Geen horror dus. Bij het moorden komt wel wat bloed vrij en horen we soppige geluiden. Er zijn een paar visuele effecten, die misschien geringe opwinding veroorzaken, maar veel is suggestief. Aan effecten is weinig budget opgegaan. Down to earth, weet je wel.

Aardige thriller.