Meningen

Men in Black met ondoden. Zo kun je R.I.P.D. in een notendop omschrijven. Een turbulente spokenjacht die bol staat van de speciale effecten met twee contrasterende personages voor de humoristische ondertoon en een actierijk verhaal dat weinig origineel is.

De personages halen het niet bij de personages uit de overduidelijke inspiratiebron met de naam "Men in Black" De beide cops zijn dan wel contrasterend, maar in tegenstelling tot de cops in Men in Black tamelijk vlak en niet heel interessant. Ryan Reynolds en Jeff Bridges spelen onderkoelde actiefiguren zonder emotionele diepte zodat de constructie van de karakters binnen vijf minuten al geen geheimen meer bevat.

In een film die een voorspelbaar verloop heeft en die bijna alleen bestaat uit een aaneenschakeling van actie en speciale effecten, is het juist leuk als de personages iets meer hebben te bieden dan banale dialogen die eigenlijk niet bijzonder humoristisch zijn. Erg grappig is het allemaal niet. Wel geslaagd is de running gag die geënt is op het gegeven dat een ondode er in de menselijke wereld anders uitziet dan voor zijn dood. Helaas wordt deze grap te lang uitgebuit. Aan het einde van de film is de lol er wel af.

De verschijning van Jeff Bridges als antieke westernheld die de ene na de andere botte opmerking plaats, biedt gelukkig nog enig soelaas. Van Ryan Reynolds die een film onder lang alle omstandigheden dezelfde gelaatsuitdrukking hanteert en geen opvallend leuke oneliners heeft, moet de film het niet hebben.

R.I.P.D. is een simpele blockbuster. Het verhaal is vlak. De personages zijn stereotiep, saai en oninteressant. De speciale effecten zijn aardig. De creaturen die tot leven worden geroepen zijn nogal fantasieloos. De humor houdt niet over. Het tempo zit er goed in en de actie is ok. Ik heb me niet verveeld, maar had na afloop wel een gevoel van teleurstelling.

Het duurt even voordat er wat schot in de film komt. Het duurt even voordat bodyhorror, bloed en actie zich in het verhaal mengen. Pas dan wordt de film enigszins spannend en wordt de sfeer wat duister en onheilspellend. Als het eenmaal zover is, voelt het goed, maar het duurt zo lang.

Voordat het vuur wordt aangestoken, moeten we eerst de oninteressante personages beter leren kennen. Zoals de goedhartige en pionierende arts die op hoofdpersonage en stoeipoes Marilyn Chambers een nieuwe methode van plastische chirurgie uitprobeert om haar afgrijselijke brandwonden, opgelopen bij een motorongeluk, weg te werken. Of zoals haar treurige vriend die zich schuldig voelt omdat hij de verongelukte motor bereed. En zo zijn er meer personages die er eigenlijk niet erg toe doen maar die veel aandacht en ruimte krijgen. Zonde van het celluloid. Ze maken amper indruk. Bij het schrijven van dit stukje zijn de meeste al verworden tot vage vlekken aan de rand van m’n geheugen.

Vreemd genoeg komen we van het enige interessante personage maar weinig te weten. Ik heb het over stoeipoes Marilyn Chambers. Zij ontwaakt met een bloeddorstige inborst uit de operatie en verandert van meelijwekkend verkeersslachtoffer in een roofdier. Een interessant gegeven en tevens de verhalende as van de film. Is het dan niet vreemd dat we van haar personage helemaal niets te weten komen, terwijl personages als de goede dokter en de saaie vriend bijkans binnenste buiten worden gekeerd en aan karaktervorming mogen doen? Ja, dat is vreemd en storend bovendien.

De film is gemaakt met een klein budget en dat is zichtbaar. De film is minimalistisch van opzet. Zelfs als de hel helemaal losbarst en het aanzien van de wereld pandemische vormen aanneemt, zijn de scènes nog steeds rustig van aard en bescheiden van omvang. Een enkele hysterische massascène daargelaten, wordt de kleinschalige, duistere en verontrustende wereld rondom Marilyn nooit verlaten. Dat had best vaker gemogen.

Verder zijn nog vermeldenswaard de unheimische score en het opvallende camerawerk. Regisseur Cronenberg gebruikt de camera op een nogal non-conformistisch wijze. Zeker voor die tijd, lijkt me. Veel bodyhorror wordt gewoon frontaal getoond. De klinische camera registreert bloed, kots en gore zonder poespas en doet confronterend en shockerend werk.

En zo is 'Rabid' vermakelijke horrorpulp, maar niet geweldig en iets te lang.

Drie losse vertellingen die ineengevlochten een prima film opleveren.

De film grossiert in bizarre personages. Prachtig. De castingdirector heeft uitzonderlijk werk verricht en produceert een heerlijk zootje aan menselijke bizarriteiten. De vreemde karakters worden fantastisch vormgegeven. De harmonisering met het absurde en bijzondere script pakt onwaarschijnlijk goed uit.

De vertellingen hebben een sprookjesachtig omhulsel, maar zijn in de kern allesbehalve zoet en lief. Eerder rauw en hard.

De verteltrant is helaas nogal klinisch en beschouwend. De verhalen worden zonder veel opsmuk en zonder veel emotionele beleving geserveerd. Er is daardoor weinig klik met de karakters. Een minpunt.

De cinematografie is hoogstaand. De camera levert magnifiek werk.

De sprookjesachtige landschappen en de Middeleeuwse Italiaanse architectuur vormen dan ook een prachtig sfeervol decor.

Prachtige cinema, maar zo zielloos.

Een origineel plot. Een man die binnen een bepaalde radius alles doodt zonder daarvoor iets te hoeven doen. Zonder het überhaupt te willen. Herinneringen aan zijn verleden heeft hij niet. Hij ontmoet een vrouw die niet vatbaar is voor zijn ongewenste krachten. Ook zij heeft geen herinneringen aan haar verleden. Samen gaan ze op onderzoek uit en proberen daarbij geen mensenlevens in gevaar te brengen.
Intrigerend idee van het Canadese schrijvers- en regisseursduo Caroline Labrèche en Steeve Léonard, maar is het voldoende om een hele film mee te vullen? Zeker wel. De situatie maakt nieuwsgierig. De zoektocht is intrigerend. Heel hectisch gaat het er overigens niet aan toe. Rustig en tamelijk ongehaast is het tempo. De verlaten landschappen waarin de film zich afspeelt en waarin je kilometers kunt afleggen zonder iemand tegen te komen, onderschrijven het rustige tempo. Een aardige bijkomstigheid is dat de desolate decors een ongemakkelijk gevoel voeden en een mysterieuze sfeer versterken.
Door spontaan optredende flashbacks bij de protagonisten komen in de loop steeds meer brokstukjes uit het verleden boven. De flashbacks voorzien de protagonisten en de kijker van informatie en houden de spanningsboog op peil. Ze verlevendigen de film. Hier en daar herken ik zelfs wat humor dat aan de verlevendiging bijdraagt. Alles gaat dus goed. Alles gaat goed tot het moment dat het slenterende tempo opeens wordt opgevoerd. Met de opgevoerde snelheid gaat meteen de onheilspellende sfeer verloren.
De verhaallijnen worden afgeraffeld. Hierdoor gaat de emotionele bom die onder de verrassende twist ligt niet behoorlijk af. De film houdt niet consequent en doordacht vast aan zijn nauwgezette kaders, maar gaat nogal slordig om met de afwikkeling van zijn verhaallijnen. De prettige cadans is verdwenen. Teveel ontwikkelingen volgen elkaar in een te korte tijdsduur op. De finesse waarmee het verhaal tot de kijker kwam, wordt uit het oog verloren. Spijtig.
Radius is een film met een origineel uitgangspunt en een mysterieuze sfeer. Het prettige tempo wordt op een bepaald moment opgeschaald waardoor de verhaallijnen onbevredigend worden afgehandeld en de sfeer naar de kloten wordt geholpen. In tegenstelling tot veel andere films waarbij je je afvraagt waarom ze in hemelsnaam zo lang moeten duren, zou ik een langere speelduur van deze film hebben toegejuicht.

Kena en Ziki zijn twee jonge vrouwen afkomstig uit verschillende sociale lagen van de Keniaanse samenleving. Zij raken verliefd. Vervelend is dat de vaders politieke tegenstanders zijn en dat vriendschappelijke omgang met iemand uit het andere kamp niet wenselijk is. Nog vervelender is het feit dat homoseksualiteit in Kenia is verboden.

De film was trouwens ook lange tijd verboden in Kenia. Dat verbod werd opgeheven. Niet omdat de censuur op films die de lesbische liefde propageren opeens werd opgeheven, maar omdat de film op talrijke filmfestivals over de gehele wereld met veel succes werd getoond. En wel met zoveel succes dat hij werd genoemd als mogelijke Keniaanse inzending voor de Oscars. Om ingezonden te worden moet een film echter in eigen land worden vertoond. En dat kon dus niet. Regisseur Wanuri Kahiu spande een rechtszaak aan tegen de Keniaanse overheid en won. De film draaide gedurende zeven dagen in het land voor volle zalen. De nominatie ging jammer genoeg niet door. Het land besloot Supa Modo (2018) in te zenden. Die film haalde de eindronde niet.

Rafiki is geen erg verrassende film. Het verhaal is niet bepaald een explosie van creativiteit. Twee vrouwen ontmoetten elkaar, raken nader tot elkaar en verliefd en worden geconfronteerd met tegenslag. Geen overdonderend plot. Toch is Rafiki een leuke film. De film sprankelt. De film is dynamisch. Het kleurgebruik is fel. De personages zijn fris en levendig. Ook is het interessant om eens een kijkje te nemen in het maatschappelijke leven in Nairobi.

Het acteerwerk is goed te noemen. Althans dat van de twee hoofdpersonen. Enigszins verwonderlijk is dat wel omdat Samantha Mugatsia die de rol van Kena speelt geen enkele acteerervaring heeft. Sheila Munyiva als Ziki heeft die ervaring wel. Beide actrices spelen hun rol heel naturel en overtuigend. In de tweede lijn gaat het er bij de meeste acteurs een stuk houteriger aan toe.

Rafiki is in dramatisch opzicht geen erg subtiele film en geen erg originele film. Rafiki is wel een erg plezierige film. Een kleurige film. Een film met twee charismatische hoofdrollen. Wat mij betreft genoeg pluspunten om de film tot een prima film te maken. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt.

Italiaanse sekskomedie die hier als drama wordt gekenschetst. Hoewel de film in bijna alle opzichten van dramatische kwaliteit is, klopt de affichering komedie/drama beter.

De hoofdrolspeelster Gloria Guida schijnt een redelijk bekende actrice te zijn die zich in allerhande Italiaanse sekskomedies bloot geeft. Dat doet zij in deze film ook. Ze doet dat zelfs vrij vaak. En het feit dat ze er heel fraai uitziet. is in dat geval mooi meegenomen.

De acteerkunsten in deze film laten te wensen over. Niemand onderscheidt zich door enig talent op dat vlak. Dat mevrouw Guida nochthans een behoorlijke filmcarièrre heeft opgebouwd, heeft dan ook te maken met andere talenten.

Behalve de blote hoogtepunten is deze film het aanzien verder absoluut niet waard. Het verhaal is zo mager als een lat en is enkel bedacht als excuus om mevrouw Guida uit de kleren te krijgen. De hoeveelheid geslaagde komedie is nul. Ik heb althans geen geslaagde grap of succesvol humoristisch moment geobserveerd.

Dramatisch. Hm, zo gek is de genreaanduiding dus toch niet.

Paul is een computernerd die zijn tijd liever doorbrengt met zijn zelfgebouwde supercomputer dan met zijn verloofde Gwen. Dan wordt hij door de duivelse magiër Mestema uitgedaagd om het tegen hem op te nemen. De prijs die er te winnen valt is de door Mestema ontvoerde Gwen. De film volgt Paul die in zeven segmenten die zich steeds in een andere fantasiewereld afspelen, de strijd aangaat met allerhande monsters. Science meets Swords & Sorcery.

Het is best leuk om Paul te volgen op zijn reis door zeven fantasiewerelden. De zeven segmenten zijn elk door een andere regisseur gemaakt, duren niet erg lang en variëren onderling voldoende om geamuseerd te blijven kijken. Zo treffen we Paul aan die de strijd aangaat met een stopmotion Golem, vecht tegen Zulu krijgers en een ontmoeting heeft met Jack the Ripper. Ook zien we hem blootgesteld aan de verleidingen van een paar schaars geklede vrouwen en zien we hem bij een concert van de heavy metal band W.A.S.P.

De regisseurs die verantwoordelijk zijn voor de inhoud van Ragewar zijn overigens niet de meest gerenommeerde regisseurs. De segmenten zijn van mensen als David Allen (Puppet Master II (1990)), Ted Nicolaou (Subspecies (1991)) en Charles Band (The Creeps (1997)). In Ragwar regisseren ze filmpjes van de B-garnituur. Rommelige regie. Slechte effecten. Geen geweldig acteerwerk. Eigenlijk is Ragwar een stompzinnige film met oninteressante personages. Een film zonder heuse spanning.

Toch is ie leuk. Trashappeal is ruimschoots aanwezig en de filmpjes zitten vol maffe ideeën en gebeurtenissen. Het stompzinnigste en daardoor misschien wel het leukste aan de film zijn de dialogen. Mestema: “Say the word and it ends!” waarop Paul zegt: ”The word is forget it!” Of deze: "I reject your reality and substitute my own”. Lachen, joh!

In de jaren 90 kon je niet om John Grisham heen. Niet alleen werden zijn romans veelvuldig gekocht (en gelezen, vermoed ik), ook waren er de talloze verfilmingen van de romans die draaiden om de rechtsgang en juridische gevechten. The Rainmaker is de vijfde verfilming van een Grishamboek. De film was niet erg succesvol in de bioscopen en doet wel wat denken aan het succesvolle The Firm (1993), die de eerste filmadaptie was. Evenals in The Firm staat in The Rainmaker een advocaat centraal die nog aan het begin van zijn carrière staat. En evenals in The Firm moet de onervaren advocaat een juridische strijd voeren tegen een machtige tegenstander en moet hij er natuurlijk voor zorgen dat het recht zegeviert.

The Rainmaker is een heuse crowdpleaser. Als een arm gezin met een tragisch verlies wordt geconfronteerd en samen met een jonge, onervaren en empatisch ingestelde advocaat de strijd aanbindt tegen een grote verzekeringsmaatschappij, dan is het wel duidelijk waar de sympathie van de kijker ligt. Mocht de kijker nog twijfels hebben over de partij aan wie hij zijn sympathie toebedeelt, dan zal de weerzinwekkend optredende Jon Voigt die de verzekeringsmaatschappij vertegenwoordigt, de kijker definitief naar de kant van de jonge advocaat en het arme gezin duwen.

Het verhaal is vrij simpele en houdt zich bezig met de aloude strijd tussen goed en kwaad. Voor enige diepgang is geen plaats in deze film. Hoewel er wat lichte aanzetjes zijn die er even op duiden. Even worden er vraagtekens geplaatst bij de legaliteit van de middelen die beide advocaten toepassen. Het is slechts even. Geen zorg. Het thema blijft verder onaangeroerd. Het doel heiligt blijkbaar altijd de middelen als je een sympathieke jongeling bent die door Voigt met valse trucs wordt bestookt. Ok. Dan weten we dat ook weer. Hou het simpel. Een schemergebied bestaat in deze film niet. Goed is soms wel erg goed. Twijfelachtige omgang met de rechtsgang is in handen van de goede partij een goed middel. In handen van de slechte partij niet. En tenslotte is alles dat de slechte partij onderneemt altijd heel slecht.

Ondanks de wat simpele verhaallijn en de wat simpele belijning van de personages is The Rainman een hele vermakelijke film. Regisseur Francis Ford Coppola zet het verhaal zodanig neer dat je als kijker betrokken raakt en wil weten of en hoe de valse Voigt van zijn voetstuk wordt gestoten. En dat is knap van Coppola. Het antwoord is vanaf de eerste minuut immers al duidelijk. Prima cast ook. De invulling van de rollen wordt gewoon goed uitgespeeld. Matt Damon is een overtuigende idealist waarvoor je wel sympathie moet koesteren. Danny DeVito zorgt voor de luchtigheid. En aan de gladde Jon Voigt heb je meteen een hekel. Lekker simpel en overzichtelijk.

The Rainmaker vertelt een simpel en voorspelbaar verhaal en doet dat met uitgesleten karakters. En toch is de conclusie dat The Rainmaker een spannende en zeer vermakelijke film is. Hier spreekt de klasse van Coppola zullen we maar zeggen.

Hoewel A Rainy Day in New York niet tot de beste films van Woody Allen behoort, is ie beter dan veel ander recent werk van Allen. Dat ligt voornamelijk daaraan dat Allen ervoor kiest om geen nieuwe wegen in te slaan maar gewoon prettig teruggrijpt op zijn oude routine.

New York en Woody Allen. De jas past als gegoten. Met een overeenstemmende liefdevolle en nostalgische blik vertoeft de film in oude hotels, rijdt een stukje met de koets door Central Park, verenigt zich met de gestaag vallende regen en luistert genietend naar jazz. De omlijsting voor het verhaal is betoverend. De film speelt in de huidige tijd, maar heeft de sfeer van een Allenfilm van 30 jaar geleden.

Een nostalgische film. Een charmante film. Een herkenbare film. Een elitaire neuroot (Timothée Chalamet) met een dromerige blik en een slungelig uiterlijk, heeft ondanks zijn talent, geld en opleiding, moeite om zijn plek in het leven te vinden en lummelt maar wat rond. Een personage dat niet ongewoon is in de filmgeschiedenis van de filmmaker. De film lummelt samen met hem rond of volgt zijn energiekere vriendin Ashleigh (Elle Fanning) bij haar spontane belevenissen in hetzelfde regenachtige New York. En dat is best aangenaam.

A Rainy Day in New York is een film zonder duidelijke rode draad. Veel meer registreert de film op een regenachtige dag een boel bizarre ontmoetingen en gekke gebeurtenissen. Leuke ontmoetingen. Leuke gebeurtenissen. Veel passanten hebben geringe speeltijd en zijn karikaturaal vorm gegeven. Die fastfood-karakterisering bevalt prima. Met name de passanten die uit de filmbranche stammen, zijn erg karikaturaal bezig met het eigen ego en amoureuze verwikkelingen. Jonge en oude mannen die hun pijlen op de aantrekkelijke maar piepjonge en kleingeestige Ashleigh richten. De scènes zijn komisch en dubieus tegelijk. De link naar de beschuldigingen met betrekking tot Woody Allen is snel gelegd. Ik praat niks goed, maar kan de zelfspot wel waarderen.

Weinig diepte bij de personages. Die zijn leuk, charmant en intrigerend, maar blijven oppervlakkig. Veel meer diepte en aandacht is er voor de dialogen. Aangename oneliners. Scherpe replieken. Amusante observaties. Grappige filosofietjes. Te midden van de warme nostalgische atmosfeer zorgen de dialogen voor nuchterheid en dienen als opkikkertjes opdat de kijker zich niet geheel laat opslokken door allerhande zoete mijmeringen waartoe de film zo verleidelijk uitnodigt.

A Rainy Day in New York doet denken aan een klassieke Woody Allen. Alleen iets charmanter maar met dezelfde zelfgenoegzaamheid. Ook met een prettige nostalgische sfeer en fijne dialogen. Leuk!

Wisselvallige horror die korte spannende momenten heel snel afwisselt met langdurige momenten van saai gebabbel en oninteressant geruzie tussen vlakke personages. En dat betekent veel slecht drama vertolkt door middelmatige acteurs. Niet boeiend en killing voor de vaart van het verhaal en voor de algehele sfeer en spanning.

De film trapt af met een weinig spectaculair begin. Een wazige opstart waarin het kwaad wordt geïntroduceerd. Een stukje gore zorgt voor leven in de brouwerij. De opening eindigt lichtelijk shocking.

Na dit hoopvolle einde van de opening zakt de film in. Er volgt een stroef en weinig opwindend middendeel bestaande uit veel gepraat. De karakters worden oppervlakkig ingevuld. De onderlinge verhoudingen worden duidelijk. En meer van die dingen. De film zoekt af en toe de horror op, maar is daarnaast verder niet erg interessant. De film vergeet hier echt een fijne duistere sfeer te creëren. Met weinig momenten van spanning en veel geleuter lukt dat natuurlijk ook nooit.

Dan opeens uit het niets, een heel behoorlijke apotheose van een klein half uur met fijne sfx, prima kills en goeie spanning. Hier verdient de film met recht de classificatie horror. Het gebeurt allemaal erg laat, maar is wel even erg lekker. Zo jammer dat het voorspel zo matig is en daarmee uiteindelijk ook de film.

Duidelijk geïnspireerd door David Lynch fabriceert regisseur Calvin Reeder een film vol surrealistische scènes die je als kijker het beste kunt bekijken met inzet van al je geestelijke buigzaamheid en fantasie. Zonder die hulpmiddelen is er geen reet aan, want zonder die hulpmiddelen is de spirituele trip van Reeder maar op weinig momenten te volgen. Zelfs met hulpmiddelen is de zoektocht naar begrip soms tevergeefs. Als kijker heb je het moeilijk, maar als kijker heb je het ook erg leuk.

In het begin van de film is het surrealisme nog afwezig. De scènes kloppen met de normale wereldse waarneming. En dan is het er opeens. Opeens gedragen de personages zich ietwat merkwaardig. Opeens zijn handelingen niet meer het gevolg van de rede. Opeens ziet de wereld er iets anders uit. Het verhaal speelt zich opeens af in een vreemdsoortig universum waar de dingen net even anders gaan en net even anders worden beleefd. Opeens worden talrijke warrige flashbacks, abstracte visioenen en bloederige belevenissen van hoofdpersonage ‘Rambler’ in het verhaal ingebed. Onwerkelijke en bizarre hersenspinsels die worden vertaald en weergegeven in prachtige beelden. Rauw en surrealistisch.

Een rode draad is in de mix aan visioenen, tijdsprongen, inktzwarte humor en heftige splatterscènes moeilijk te vinden. Logica ontbreekt. Vraagtekens zijn er des te meer. Duidelijk is dat de film een roadtrip laat zien die langs merkwaardige stops en vreemdsoortige personages voert. Stops die haltes lijken op de weg naar de hel. En personages die zonder uitzondering uit de kelders van een gekkengesticht lijken te zijn geplukt.

Dermot Mulroney houdt stand in deze ongeordende en onvoorspelbare (onder)wereld. Als rambler ondergaat hij zijn noodlot. Schouderophalend en emotieloos sjokt hij voort. De reden waarom blijft duister. Het antwoord komt echter. Op het eind. Een duidelijk antwoord voor de rambler. Het geeft hem gemoedsrust. Voor de kijker ligt dat anders. Die is minder stoicijns en emotieloos. Die zit op dat moment nog middenin in de verwerkingsfase.

'The Rambler' is een prachtfilm en een prachtpersonage.

Een romantische komedie waarin veel wordt gepraat. Gefilmd in zwart-wit laat regisseur en schrijver Andrea Bagney een liefdesgeschiedenis passeren die berust op toevalligheden. Het verhaal is lichtvoetig van toon en zet de titulaire vrouw centraal die stevig in het leven staat maar door een toevallige ontmoeting met een man twijfel krijgt over de stevigheid van haar bestaan. Ramona is een aardige film maar mist ondanks het vele gebabbel af en toe wat realiteitszin en heeft bovendien niet veel diepgang.

De twijfel loopt niet parallel met hoofdbrekens en gevoelens van zwaarmoedigheid of angst. De existentiële vragen die Ramona zichzelf stelt gaan gepaard met een lichtvoetigheid die geen gelijke tred houdt met de realiteit. Een beetje meer diepgang en zeker wat meer ernst had de conflictsituatie met het eigen ego en met het ego van de naasten goed gedaan. De manier waarop de conflicten (als je daar al van kunt spreken) in de film worden gehanteerd, gebeurt wel erg nonchalant en gemakkelijk.

De zwart-wit modus wordt verlaten als Ramona die een beginnend actrice is, een screentest doet of een filmopname maakt. In die scènes gaat de film meteen goed los. Felle kleuren maken duidelijk dat Ramona op die momenten dicht bij haar ware aard is, vermoed ik. Een kleurrijk persoon die haar kleur alleen voor de camera kan bekennen. Zoiets zal het zijn. Het zijn vermakelijke intermezzo’s die erg contrasteren met de kleurloze rest van de film, waarin Ramona schijnbare moeite heeft om kleur te bekennen. Leuk gedaan.

De dialogen zijn op zich vemakelijk genoeg. Ze zijn vaak conflictueus, gaan gepaard met woordgrappen en schieten van het ene onderwerp naar het andere. Ook het camerawerk bevalt. De liefde van de maakster voor de stad Madrid is onmiskenbaar. In prachtige sfeervolle beelden worden mooie hoekjes en gebouwen van de stad gevangen. Ze zijn erg fraai ingebed in de film.

Ramona is een aardige film. Charmant, beetje grappig en een leuke hoofdrol van Lourdes Hernández. Inhoudelijk niet altijd even pakkend en soms wat zoetjes. Het had van mij wel iets spicier en confronterender gemogen. Al met al, geen slecht speelfilmdebuut van Andrea Bagney.

The Rare Breed is niet de laatste bijdrage van James Stewart aan het westerngenre. De film is wel één van zijn laatste stuiptrekkingen op het westernvlak. In zijn rol als veedrijver op leeftijd die heel energiek met zijn blote handen stieren vangt, komt hij niet helemaal uit de verf. Gelukkig wordt zijn kwieke personage heel bewust met ouderdom en ervarenheid ingekleurd. Goed voor de authenticiteit. Dat scheelt.

Duidelijk is echter wel dat zijn periode als krachtige held voorbij is. Het verhaal draait daar ook niet omheen en dat voelt toch wat spijtig. Met regisseur Andrew V. McLaglen draaide Stewart hierna nog het fijne Bandolero! (1968). Daarin komt Stewart veel beter tot zijn recht. In totaal maakte McLaglen met Stewart drie westerns. The Rare Breed is wat mij betreft de minste van de drie.

The Rare Breed is geen film met veel schietende actie. Ook geen film die een spannende strijd tussen goed en kwaad weergeeft en eindigt met een klassieke shootout. Uiteraard bevinden zich in de film wel een paar schurken en bevindt Stewart zich soms in een benarde situatie, maar heel opwindend zijn die scènes niet. Het is een brave film. Een rustig voortkabbelende film.

De film draait voornamelijk om James Stewart, twee dames en een stier. Veel scènes zouden in een screwball komedie niet misstaan en voelen zelfs wat knus aan. Dat is niet kitscherig bedoeld. Dat kan ook niet als het wilde Schotse personage opduikt waaraan Brian Keith heel luidruchtig gestalte geeft. Het is gewoon dat de film gezellig suddert en maar weinig opwinding veroorzaakt.

Toch is de film best vermakelijk. Stewart is natuurlijk altijd ok. De scènes met Maureen O’Hara en Brian Keith zijn leuk. Bovendien trakteert McLaglen de kijker op een prachtig landschappelijk decor dat afwisselend vriendelijk en vijandig oogt. De tijd passeert op aangename wijze. Na afloop voelde ik mij niet verzadigd maar ook niet ontevreden.

This holiday season, the real Santa Claus is coming to town.

De omlijsting van de film is best ok. Prachtige plaatjes van de besneeuwde Finse natuur. Een afgezonderd stuk Finland, waar ruwe mannen jagen en het harde leven leven. Ruwe lui die niet vies zijn van wat vlees en bloed. De omstandigheden zijn erg sfeerbepalend voor verhaal en film.

Goeie sfeer trouwens. Niet bepaald suikerachtig en kerstmisachtig, maar duister en grimmig. Het verhaal is in beginsel best spannend en maakt nieuwsgierig. Er is mysterie met toefjes horror. Er is een prima dreiging ook. Duister en gemeen en op leeftijd. Grappig wel. En ja, als je dit allemaal zo opschrijft, klinkt het wel als een redelijk goede film eigenlijk. En het is ook wel aardig, hoor, maar de film slaagt er niet in om met alle bovengenoemde elementen een film lang te boeien.

De ontwikkeling van het verhaal intrigeert al snel niet meer. Na een half uurtje loopt het verhaal vast in veel van hetzelfde. De vaart is er wat uit en het verlangen naar de finale neemt toe. Er is vuurwerk nodig.

Een ander storend elementje is de jonge hoofdrol. Als het joch zich een beetje op de vlakte houdt, gaat het nog wel, maar in het laatste halve uur kent het manneke zijn plaats niet. Onbeschaamd loopt hij door het beeld met zijn eigenwijze smoel en maakt van een film voor volwassenen opeens een jeugdfilm. Een brave en jolige finale is het resultaat. Weinig duister. Weinig grimmig. Het brutale en eigenwijze jongetje saves natuurlijk the day. Het finale deel was mij te kinderlijk.

Na afloop van de film overheerst een gevoel van onvrede. Wel heb ik iets geleerd. Ik weet nu het antwoord op de vraag hoe het toch mogelijk is dat de kerstman op zoveel plekken tegelijk kan zijn om een ieder tijdig te voorzien van zijn cadeautje. Heel fijn om te weten.

De Russische horrorcinema zal de meeste filmliefhebbers vrij onbekend voorkomen. Ik reken mij zelf ook tot de onwetenden. Daarom maar eens een Russische horrorfilm opgezocht, waarvan de inhoud (met trefwoorden als 'sekte‘, 'nachtmerrie’ en 'slaaplaboratorium‘) me wel aansprak.

Ik begin positief. Visueel is de film een prima film. Enkele mooie sfeervolle beelden vormen samen met een fraaie duistere setting de positieve punten van de film. Verder is het niets. Van enige aansprekende handeling is geen sprake. Het verhaal verloopt springerig en warrig en slaagt er goed in om te voorkomt dat de film ooit spannend wordt. De dialogen zijn doods en grotendeels onzinnig. Voorspelbare (en dus ineffectieve) jumpscares lossen elkaar af. Wat een ellende!

Terwijl zich voor mijn ogen opeens wat vervelende surrealistische beelden ontrollen, vraag ik me ernstig af wat nu eigenlijk de zin is van deze film. Waar gaat het in hemelsnaam over. De hele grote lijn heb ik nog aardig in de smiezen, maar de finesses (die er ongetwijfeld zijn) ontgaan me volledig. Ze interesseren me trouwens ook totaal niet. De vele blikken op de klok zeggen me twee dingen. 1. Ik verveel en erger me. 2. De tijd gaat erg langzaam voorbij. Beide constateringen zijn geen prettige constateringen. Zelden zo blij geweest met end credits.

De eerste van regisseur Lynne Ramsay. Gedraaid met jonge amateurs. Prachtfilm.

In het centrum van de film vinden we de 12-jarige James, die met zijn familie in een achterstandswijk in Glasgow leeft. Meteen in het begin is de kijker getuige van een verschrikkelijke gebeurtenis. Een gebeurtenis die de jonge James geheim houdt. Het wordt een geheim dat zijn schaduw werpt over het vervolg van de film en het personage James laag geeft, maar hem ook ongrijpbaar maakt.

Het leven is keihard. Het is ieder voor zich. Het geheim waar James mee leeft, legt die confronterende waarheid genadeloos bloot. James heeft niemand.

Zijn alcoholische vader en oververmoeide moeder hebben zo hun eigen problemen. Ze worstelen ieder op hun eigen manier om financieel het hoofd boven water te kunnen houden. Met het restant van hun aandacht proberen ze hun relatie levensvatbaar te houden. Andere familie lijkt er niet te zijn. Van hulp uit pedagogische hoek is ook geen sprake. James is moederziel alleen.

Dat valt voor een 12-jarige niet mee. James verkeert in de levensfase van bewustwording. Van coming of age. Het is de fase waarin je je familie sowieso al als merkwaardig en schaamtevol ervaart. Het is de fase waarin je je afvraagt of je misschien ooit te vondeling bent gelegd. De fase waarin je de spannende ontdekking doet dat meisjes borsten hebben. Een tijd vol nieuwe ervaringen en veel onzekerheid. En dan is er te midden van al die turbulentie steeds maar dat drukkende geheim en los daarvan de indringende romantische wens om te ontsnappen uit de dagelijkse uitzichtloze grauwheid.

Glasgow in de jaren 70. De film speelt zich voornamelijk af in een haveloze woonwijk. De setting is deprimerend. Een vervuild kanaal met daarachter gelijkvormige sociale woningbouw met veel te kleine woningen in een buurt die is vergeven van zwerfafval en wemelt van de ratten. De achtergrond (die eigenlijk de voorgrond is) is prominent en expressief aanwezig. De film heeft krachtige beelden.

In Ratcatcher gebeurt niet veel. Althans niet aan de oppervlakte. Het leven is zwaar en men leeft van dag tot dag in dezelfde zwaarmoedige sleur. Grote en kleine gebeurtenissen ondergaat men schijnbaar gelaten. Onder de oppervlakte is echter veel aan de hand. De zielenroerselen van de personages zijn vooral zichtbaar in de beelden. Soms zijn die hard realistisch en woedend, soms ook surrealistisch en zachtmoedig van aard. De beeldspraak ontroert, schokt en verbijsterd.

Het is een intense film. Een prachtig sociaal drama. De jeugdige hoofdrol is overigens fantastisch.

Italiaanse exploitatie van heel laag niveau.

In een post apocalyptische wereld hebben gemuteerde ratten trek in mensenvlees. Het hoe en waarom wordt getoond in deze slechte film. Goedkoop geproduceerde rommel is het.

Slecht acteerwerk. Uiteraard. Slechte dialogen. Uiteraard. Geen spanning. Uiteraard. De ratten die de angstfactor zijn in deze film, zien er niet bedreigend uit. Zelfs niet als ze bedreigen.

De personages zijn van bordkarton en oerdom. De vrouwelijke personages gillen daarnaast ook nog eens met een enorm volume. Ze doen dat vaak en meestal om niets. Het is erg irritant.

De sfx zijn matig. Hier en daar een aardig stukje gore. Doch, vaker niet gelukt dan wel. Matig. Matig.

Het verhaal is serieus bedoeld, dus zonder knipoog en stelt niets voor. Het script zal weinig pagina's hebben geteld. Veel meer dan geren en gedraaf in een aftands pakhuis is het eigenlijk niet. Wel een prima lokatie overigens. Een lokatie die zich goed leent voor horror. Benauwend en sfeervol. Helaas worden die kwaliteiten van de lokatie in deze film amper benut.

Tenslotte nog even de belachelijke twist aan het einde vermelden. Die is zo onzinnig dat het einde waarschijnlijk het enige onderdeel van de film is die zal beklijven.

Langdradig en zonder pit.

Film die bestaat uit live beelden van de gehackte smartphone, laptop en gameconsole van het aantrekkelijke vrouwelijke slachtoffer. De voyeuristische beelden sloffen in slakkengang voorbij. Er gebeurt niet veel. Het gevoel van ongemak en dreiging dat de maker waarschijnlijk beoogt over te brengen is slechts af en toe lichtjes aanwezig.

Toch is het wel intrigerend om te zien dat de digitale wereld van de leuke hoofdrolspeelster zo open en bloot te kijk staat. Het is eveneens intrigerend om te zien dat die open blik in die besloten en veilig geachte digitale wereld heel gemakkelijk misbruikt kan worden en zelfs een opstapje kan zijn naar een onveilig gevoel en dreigende situatie in de non-virtuele wereld. Geen echte eye-opener natuurlijk, maar dankzij de vormgeving van deze film komt die boodschap prima over. Kaal en zonder gemoraliseer. Vooral dat laatste vind ik prettig.

De film is niet spannend. De heikele situatie waarin de gestalkte vrouw terecht komt, vertaalt zich niet naar eenzelfde gevoel bij de kijker. Een gevoel van angst en dreiging wil niet echt binnendringen. Een beetje logisch is dat wel. We zien op de beelden geen hele spannende dingen voorbij komen. Er is veel herhaling te zien van dagelijkse routines. Dat duurt en duurt. En hoewel Ashley Benson die als slachtoffer alle beeldtijd opeist er goed uitziet, kan dat niet voorkomen dat de film langdradig aanvoelt. Geen sterk punt voor een film van slechts 80 minuten.

De film mist actie. 't Is te nietszeggend. 't Is uit balans. De film treuzelt en hakkelt maar door en vergeet er wat pit in te douwen. Zoals wat ouderwets hakwerk om de sleur te doorbreken bijvoorbeeld.

Rattlesnake is een film uit het rijtje waarmee Netflix ook dit jaar aan de griezelbehoefte van de kijkers probeert te voldoen. Ik zag een paar films uit dat rijtje. Ze zijn kwalitatief erg wisselvallig. Tot nu toe heb ik geen hele grootse film gespot. Het blijft bij een enkele redelijke. Rattlesnake behoort wat mij betreft tot de mindere uit de rij.

Zak Hilditch heet de regisseur. Van hem staat al een tijdje de film 1922 (2017) geparkeerd om bekeken te worden. Met wisselende waarderingen op de site zat daar al geen haast achter. Na het zien van Rattlesnake, is de zin om die film te gaan bekijken niet bepaald gegroeid. Ik laat 1922 nog maar even sudderen.

Het verhaal in Rattlesnake is op zich helemaal niet verkeerd en bevat een groot potentieel aan spanning. Een tijdsgebonden pact met de duivel klinkt in ieder geval als spannend materiaal om mee te werken. Het komt er alleen niet uit.

Hoofdrol Carmen Ejogo loopt het grootste deel van de film in vertwijfeling rond. Heel begrijpelijk als je opeens een schuld bij de afvallige engel hebt uitstaan. Een schuld die bij zonsondergang moet zijn ingelost. Wie zou dan niet radeloos rondlopen? Ik wel. Vanuit het perspectief van de kijker is dat dolende gedrag echter niet spannend. Bij een pact met de afvallige verwacht ik intense confrontaties en intense dreiging. Ik verwacht een hevige innerlijke strijd. Ik verwacht ook meer actie. Meer handeling. Geen van die zaken komt tot ontwikkeling.

Er zijn wat halfslachtige ingrepen om de dolende sleur te doorbreken. Af en toe poppen er ongure figuren op, die Ejogoaan herinneren aan haar pact en aan de tijd die haar nog rest. Een poging om de film te voorzien van spanning en dreiging. Goed plan van Hilditch.

Het werkt niet. Het gebeurt allemaal niet subtiel genoeg. De plots opduikende figuren verhevigen met hun opzichtige optredens de spanning niet. Wel bespeur je bij de figuren vaagjes een soort hopeloze tragiek.

Hé! Da's interessant! Wordt het eindelijk een beetje leuk. Nee dus. De film besteedt er verder geen aandacht aan. Aandacht daarvoor leek me nu juist een probaat middel om spanning te genereren. Wie zijn zij? Ook slachtoffers? Aan de tragische uitstraling zou je zeggen van wel. Dat leuke lijntje blijft helaas liggen en wordt als onbelangrijk afgedaan.

Eigenlijk is de enige vraag die spanning genereert en de film overeind houdt de vraag of Ejogo zich aan het pact houdt of niet. Is er een uitweg? De weg naar het antwoord voert heel lichtjes langs een morele afweging met een interne worsteling, maar ook die spanningsfactor passeert veel te gemakkelijk en heeft weinig spannende consequenties.

Dat is trouwens ook niet de bedoeling, zo blijkt. Ik was best bereid om even wat langer stil te staan bij de interne worsteling. Carmen Ejogo had daar echter niet zo veel zin in. Zij kon niet wachten om in een staat van vertwijfeling heel snel door te lopen. Tja. En dan loop je maar weer mee.

Edgar Allen Poe behoort ongetwijfeld tot de groten onder de Amerikaanse schrijvers met betrekking tot het misdaad- en horrorgenre. Zijn verhalen worden nog steeds goed gelezen en zijn nog steeds de inspiratiebron voor filmmakers. In Raven’s Hollow plaatst regisseur en schrijver Christopher Hatton de jonge cadet Poe in een luguber moordmysterie dat hem veel voer voor zijn latere schrijfwerk zal opleveren.

Hatton strooit in het fictieve verhaal niet heel subtiel met verwijzingen naar werk van Poe. De meest opzichtige is natuurlijk de naam Raven, die verwijst naar het gedicht The Raven uit 1845. Een ander voorbeeld is de naam Usher, zoals de naam luidt van een belangrijk personage in de film. Ook de dialogen zijn doorspekt met frases uit Poe’s werk. Ze doen de film geen goed. Ze klinken eerder onbeholpen dan dat ze verheffend werken.

De sfeer die over de film hamgt is heerlijk duister. Heerlijk somber. Het kale landschap is immer gehuld in nevelen en wordt gedomineerd door grauwe kleuren. Simpel maar effectief voor de juiste sfeerschepping. Het is een setting waarin de geringste verontrustende gebeurtenis al een huiveringwekkende impact heeft. Visueel is de film een prettig schouwspel.

De film heeft meer te bieden dan sfeer alleen. De bodycount is aanzienlijk en de moorden zijn behoorlijk bruut, hoewel veel van de bloeddorst zich net buiten bereik van de camera afspeelt. Dat had van mij wel wat explicieter gemogen. Verder bevat de film nog wat creepy shots en wat jumpscares. Beide zijn best ok.

En zo is Raven’s Hollow een interessante en onderhoudende film maar geen grootste film. Daarvoor is het verhaal net iets te simnpel, zijn de personages net iets te oppervlakkig uitgewerkt en klinken de dialogen net iets te gekunsteld.

Redelijk drama dat af en toe wat geforceerd overkomt. Er zijn net iets te veel toevalligheden die twee verhaallijnen aaneen rijgen. Net te veel momenten waarop een dramatische gebeurtenis comfortabel en gladjes aansluit bij een andere gebeurtenis. Verlossing is steeds nabij en dat haalt de spanning uit de film.

Op zich is het verhaal interessant genoeg. Personages met wat inhoud, die het moeilijk hebben. Drama zat. Op momenten wel wat zoet uitgewerkt.

Het acteerwerk houdt niet over. In sommige gevallen oogt dat wel erg amateuristisch. Momenten van (heftige) emotie komen daardoor niet goed binnen.

Met een iets beter script dat de plotwendingen natuurlijker laat verlopen, zou de film goed geholpen zijn geweest. Nu hangt er teveel gemakzucht over de film.

Niet onaardig.

Goede film die zich baseert op een griezelig Indiaans volksverhaal. Het vraatzuchtige sprookje blijkt zeer geschikt om het filmhistorische thema van het kannibalisme te verbreden met de kijk van het hoofdpersonage dat een geheel eigen reden heeft om zich niet aan welk vlees dan ook tegoed te doen.

Een hybride film. De film is een western, een survival-horror en een cynische comedy. Al die diverse genre invloeden zouden gemakkelijk een onevenwichtig geheel op kunnen leveren. Het zou in de film dan al snel kunnen draaien om excessieve uitspattingen binnen die genres, met als gevolg dat belangrijke zaken als verhaal, acteerwerk en sfeer eronder lijden. Dat gebeurt gelukkig niet. De regisseur zit er strak in.

Regisseur Antonia Bird zet juist stevig in op verhaal en sfeer en creëert daarmee een stabiel klankbord met ruimte voor alle oprispingen uit de diverse genres. Geen genre overheerst zodat de kern van het verhaal, zijnde de noodlottige strijd tussen twee personages, centraal blijft staan.

Aan de ene kant is dat een acceptabel acterende Guy Pearce. Ik ben geen fan van Pearce, maar Pearce geeft zijn personage best goed gestalte. Het schuldgevoel en het lijden dat hem de gehele film omkleedt zet hij heel tastbaar neer.

Aan de andere kant een fijn acterende Robert Carlyle. Hij is het duivelse hoogtepunt van de film. Een amoreel manipulatief monster. En erg geloofwaardig.

De hoofdpersonages strijden niet enkel tegen elkaar, maar ook tegen zichzelf. De persoonlijke strijd krijgt zeker zoveel aandacht. Het innerlijke gevecht dat bepaalt in hoeverre zij nog autonoom beslissen over vleselijke lust dan wel slaaf zijn van kannibalistische zucht, is boeiend. In die innerlijke strijd wordt de drang naar overlevings en zelfbehoud gekoppeld aan ethisch normbesef. Het geeft de film wat extra laag.

Ravenous overtuigt verder met prachtlocaties, een prachtscore en zeer aangename bijpersonages.

Een heftige opening geeft meteen al de typering van de film aan. Veel gore en een dosis humor. Zowel met de gore als met de humor zit het verder ook wel goed. De effecten zijn echt fantastisch.

Tussen de vlezigheid en de humor door loopt wat uitgerekt drama. Lange dialogen, toneelmatige interacties en saaie huiselijke scènes. Ze nemen veel tijd in beslag en dat doet de sterke punten van de film geen goed. De film wordt er iets te lang en te slepend door. De spanningsboog breekt er te vaak door af en het duurt vervolgens weer even voor de boog weer strak staat. Toch wel een concentratiebreker en een ergerlijk dingetje.

De uitsmijter is top en het hoogtepunt van de film. Die slotscènes mogen er zijn, hoor. Hierin volop bloed, vlees en humor. En gelukkig nu eens niet doorsneden met onnodige dialoog of overbodige dramatische interactie. Het is puur genieten.

De film wordt bevolkt door aangenaam markante personages, waarbij Re-animator Herbert West de absolute kroon spant. Hij is een verrukkelijke kille gek. De motorische en verbale gelijkenissen met het karakter Norman Bates zijn trouwens opvallend.

Ook opvallend is de leuke score van Richard Band, die zich erg liet inspireren door de muziek uit Psycho.

Bernard Herrmann? Bates? Het lijkt me een veilige aanname dat er op z'n minst sprake is van een kleine hommage. Leuk wel, en de film heeft er op het originele vlak geen last van.

Azar Nafisi is literatuurdocent Engels, was woonachtig in de VS en keert in augustus 1979 terug naar Iran. Na de val van de sjah wil zij bijdragen aan de revolutie en aan de universiteit Engelse literatuur doceren. Omdat bepaalde boeken in de ban worden gedaan en zij zich onvoldoende conformeert aan de nieuwe wetten, wordt het doceren haar onmogelijk gemaakt. Ze geeft niet op en start met een zevental vrouwelijke studenten in het geheim een boekenclub waar de verboden literatuur alsnog wordt behandeld.

De film vertelt van twintig jaar uit het leven van Azar Nafisi. De film schildert de politieke ontwikkelingen in Iran vanaf 1979, besteedt aandacht aan de studenten van de club en verweeft in het verhaal vier grote literaire werken die elk bepalend zijn voor een hoofdstuk in de film. Die opzet betekent een wisselwerking tussen realiteit en fictie. Tussen de harde werkelijkheid van het bestaan in een terreurregime en individuele dromen, fantasieën en wensen. Een verhaal over onderdrukking en de strijd tegen de dictatuur. Een universeel verhaal dat wordt belichaamd door de persoon van Azar Nafisi.

De literatuur van F. Scott Fitzgerald, Vladimir Nabokov, Henry James en Jane Austen biedt de onderdrukte vrouwen hoop en een gevoel van veiligheid. Fictieve karakters die in fictieve werelden rondlopen bieden de vrouwen verlichting en een gevoel van vrijheid. Bovendien worden de vrouwen door zich in te leven in die fictieve karakters gedwongen om over hun eigen noodlottige situatie na te denken. In de hoofden van de vrouwen vatten mogelijkheden post. Mogelijkheden die wel of niet tot beslissingen leiden. Wel of niet leven met die onderdrukkende mannen. Je wel of niet onderwerpen aan de heersende religie. Wel of niet naar het vrije buitenland vluchten.

De scènes waarin de vrouwen tezamen zijn, zijn sterke scènes. De camera dicht op de huid. Op de gezichten zijn de gevoelens af te lezen. Depressie, gedrevenheid, trauma, wanhoop, hoop, gelukzalige fantasieën. Allemaal dingen waaraan de geweldige actrices gestalte geven. Geweldige actrices die overigens allen Iraanse ballingen zijn. Vrouwen dus die als geen ander het dagelijkse gevecht aangingen met onderdrukking, minachting en de angst om opgepakt te worden. Sommige van de vrouwen hebben zelfs verhoren van de zedenpolitie ondergaan. En dat ging niet met zachte hand gepaard. Misschien komt het daardoor dat het acteerwerk nogal intens is. Althans zo kwam het op mij over.

Reading Lolita in Tehran geeft een mooie boodschap af. De kracht van literatuur als wapen tegen de dictatuur. De overlevingskracht van de verbeelding te midden van een geestvijandige werkelijkheid. De film doet dat niet heel diepzinnig en stipt in de meeste gevallen de dingen slechts aan, maar de boodschap is in ieder geval duidelijk. Duidelijk genoeg om mij op te winden over de ongelooflijke bekrompenheid, bruutheid, gewelddadigheid en het stompzinnige fanatisme van de makers en volgers van de dictatuur.

Al in de openingsscène wordt duidelijk dat Ready or Not een rechttoe-rechtaan thriller/horrorfilm is die alles ondergeschikt maakt aan een klopjacht in de sfeervolle setting van een oud landhuis, bewoond door een excentrieke familie.

De inkleuring van de personages gebeurt met kleine brokjes tot het niveau waarop iemand een empathisch gevoel oproept bij de kijker. Aardig of onaardig. Leuk of niet leuk. Vals of niet vals. Het zijn simpele karaktertrekken en gemakkelijk te duiden acties die de personages karakteriseren. In een film waar de nadruk op de jacht ligt is dat overigens niet erg.

Een zeer onderhoudende film. Een bloederige en humoristische wedloop die licht verteerbaar en met vaart is geregisseerd. Goed werk van regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett van wie ik ook de film Devil’s Due zag. Een film die ik als slecht beoordeelde. De verwachtingen voor Ready or Not waren op voorhand laag. Maar die negatieve insteek bleek volkomen onterecht.

Met een aangenaam hoofdpersonage dat als bruid en prooi dient. Het vleesgeworden cliché van het hulpeloze meisje. Natuurlijk met blond haar. Het meisje doet het woord cliché absoluut geen eer aan. Met veel pit en humor bewijst zij wel iets meer inhoud te hebben. Een prima likable hoofdpersonage.

Lekkere locatie. Het oude landhuis is een labyrintisch stelsel met spaarzaam verlichte gangen en kamers, verborgen deuren en geheime panelen. De setting werkt op momenten beklemmend en onmiskenbaar sluipt er wat spanning binnen. Hetzelfde wordt bereikt met de familiaire terugblikken die door de film heen zijn geweven. De retro beelden die met een onzuivere kleurstelling worden weergegeven, roepen een ongemakkelijk gevoel op. Leuke effectieve trucjes zijn het.

Leuke humor ook. Van de zwartgallige soort en heerlijk absurd. Zelfs de gore ontbreekt niet. Ik zag ergens de term fun-splatter voorbijkomen. Die term doet zeker recht aan de tweede helft van de film als het lekker los gaat met het grafische en bloedige geweld.

De mengeling van spanning en zwarte humor zorgt voor onbezorgd genieten. Echt bloedstollend spannend is de film trouwens op geen moment. Het zijn slechts spannende prikjes. Echt serieus grappig is de film trouwens wel.

Over een groepsrondreis die twee joodse neven ondernemen en die langs het joodse verleden van Polen leidt. A Real Pain bemoeit zich niet alleen met de verwerking van allerhande historische verschrikkingen, maar houdt zich veel meer bezig met hedendaagse perikelen. Dat gebeurt met drama. Dat gebeurt met humor.

De spil van het verhaal wordt gevormd door de twee neven die hun roots in Polen hebben liggen maar daar zelf nooit hebben gewoond. Twee uitgesproken karakters die niet erg op elkaar lijken maar het goed met elkaar kunnen vinden. David (Jesse Eisenberg) is een neurotische en introverte jongeman met een gezin en een goedbetaalde baan. Hij is gesetteld en tevreden. Zijn neef Benjamin (Kieran Culkin) is zonder gezin en zonder baan. Hij is juist erg extravert en gemakkelijk in staat de mensen om zijn vinger te winden. Even gemakkelijk geeft hij op een ongenuanceerde manier blijk van zijn innerlijke ontevredenheid en schrikt hij mensen af.

Hun gedeelde afstamming is het fundament waarop het verhaal is gebaseerd in een film die is geregisseerd en geschreven door Jesse Eisenberg. Eisenberg doet het in een rustig tempo. Heel bedaard en tamelijk subtiel legt de film een pijn bloot die zich diep in de zielen van beide neven heeft genesteld. Schrijver Eisenberg laat het innerlijke leed niet slechts in subtiele aanwijzingen zien. De innerlijke spanning ontlaadt zich af en toe door toedoen van Benjamin behoorlijk heftig.

Muziek van Chopin begeleidt het geheel. Soms iets te nadrukkelijk naar mijn smaak waardoor sommige scènes een wat opgelegd sentimenteel smaakje krijgen. Over het algemeen weet Eisenberg de tragiek echter heel gepast weer te geven. De bedrukte gezichten bij het bezoek aan het concentratiekamp Majdanek en de voorzichtige toenadering tussen beide neven na een onenigheid zijn daar mooie voorbeelden van. Het klinkt misschien allemaal serieus en zwaar maar dat valt erg mee. Het fijnzinnige gevoel voor humor dat overal in de film opduikt, werkt verlichtend.

Ook de personages zijn over het algemeen niet al te zwaar op de hand. Culkin doet het goed als Benjamin. Zijn personage fluctueert tussen innemend en afstotend. Culkin weet zowel de warme als de kille kant van zijn personage goed vorm te geven. Eisenberg is een uitstekende aanvulling met zijn personage dat zelf worstelingen heeft en met neurotische ingetogenheid steeds de uitgelaten drift van Benjamin voor zichzelf en voor anderen probeert te verontschuldigen.

A Real Pain is een gevoelige tragikomische film die verhaalt van de omgang met emotionele littekens en emotionele diepten en uiteindelijk concludeert dat het niet het lijden op zich is dat het onderscheid tussen mensen maakt, maar dat het onderscheid wordt gemaakt door de manier waarop het leed wordt gedragen. Die conclusie zou overigens zomaar kunnen slaan op de film Treasure (2024), die ik kort geleden heb bekeken. Ook een film over een rondreis door Polen met een tragikomische ondertoon en zeker het bekijken waard als A Real Pain je is bevallen.

Een heel fascinerend gegeven wordt om zeep geholpen in deze waardeloze film.

Het verhaal is slecht uitgewerkt. Het wordt nooit spannend of meeslepend. Het kat-en-muisspel komt niet uit de verf. Geen suspense! Geen goed uitgespeeld mysterie! Niets van dat!

Het acteerwerk is benedenmaats.

Om de kijker geboeid te houden worden de erotische registers enigszins opengetrokken. Ook hier teleurstelling, want (ook nu) slecht geacteerd en bovendien immer keurig gekleed.

De clou van de film is verrassend maar tegelijkertijd zo simplistisch dat het belachelijk is.

Tja, die Hauer gooit z'n naam aardig te grabbel met zijn verschijning in dit gedrocht.

Rear Window is een film die heel nauwgezet en met oog voor detail is geënsceneerd. De eerste 10 minuten van de film maken dat al duidelijk als de camera de binnenplaats van een appartementencomplex binnendraait en de kijker op schitterende wijze de uitgangssituatie, de plaats van handeling en de personages laat ervaren.

James Stewart is met een gebroken been in het gips aan een rolstoel gekluisterd. Hij is gedwongen om wekenlang in zijn appartement door te brengen. Slaapproblemen en verveling leiden ertoe dat hij zijn buren in de andere flats begint te observeren. De vensters waarnaar hij gluurt, vertonen gelijkenis met een tv-scherm. Achter de vensters speelt zich een keur aan huiselijke taferelen af die de vergelijking met een tv-programma glansrijk kunnen doorstaan. Stewart kijkt naar alle vormen van entertainment die op de tv beschikbaar zijn. Drama, misdaad, komedie, romantiek. Door hem toont de film inkijkjes in de levens van andere mensen met al hun indiscreties en zwakheden. Stewart zapt er lustig op los. “We've become a race of Peeping Toms”, zegt zijn hulp Stella. En ze heeft een punt.

Rear Window is spannend. De film heeft een klein speelveld. Stewart’s appartement functioneert als een soortement controlekamer. Het is de enige ruimte waar de kijker zich lijfelijk bevindt. De kijker is evenals Stewart gebonden aan het appartement en bekijkt de gebeurtenissen evenals Stewart vanaf een veilige afstand. Hij beleeft het verboden plezier van de voyeur mee. Hij voelt het speelse en nonchalante element ervan. Hij voelt ook dat geleidelijk iets anders wordt toegevoegd. Dat het gluren serieuzer en obsessiever wordt. Hij voelt een onheilspellend randje gloren. Hij voelt hoe beklemming de film binnensluipt.

Hitschcock speelt op een virtuoze manier met subjectieve invalshoeken en begrensde perspectieven, met het twijfelachtige plezier van voyeurisme en met het dilemma van de ooggetuige die vanwege zijn lichamelijke conditie is veroordeeld om een onmachtige toeschouwer te zijn. Al die elementen leveren spanning en suspense op. Rear Window is in de eerste plaats een thriller.

Rear Window is daarnaast ook een komedie. De film heeft een luchtige grondtoon. Veel dialogen zijn puntig en hilarisch. De dialogen die Stewart met zijn hulp voert zijn heerlijk stekelig. Die met zijn vriendin Grace Kelly prettig knipogend. Sommige gebeurtenissen die Stewart observeert zijn verontrustend. Sommige zijn echter bijzonder grappig. De mix van luchtig en spannend werkt relativerend. Rear Window is een film van enerverende fijnzinnigheden en geestige bijkomstigheden. Een film van spanning en van hilariteit. Een fijne combinatie.

Heerlijke film.

Het gelijknamige boek is een nagelbijtend werk waarin de mysterieuze accenten zich in de ziel van de lezer invreten en de spanning doen opbloeien. De film daarentegen is (evenals voorgaande regel) vooral dramatisch aangezet en ontbeert daardoor de spanning en suspense die in het boek wel voelbaar zijn.

Het filmverhaal is natuurlijk boeiend genoeg. De mysterieuze factor ontbreekt zeker niet. 't Is alleen dusdanig dramatisch in scène gezet, dat spanning en mysterie erdoor geïnfecteerd raken.

De motiveringen voor de handelingen van de personages verdwijnen onder een laag dramatische stof, die maakt dat hun gedrag onduidelijk en ongrijpbaar wordt. Op zich werkt dat even prima, maar niet als het daar vervolgens bij blijft en er onvoldoende verhelderende stapjes volgen.

De motieven blijven te ondergedompeld in het drama en ondervinden te weinig verduidelijking. En dat is jammer, want volgens mij ligt de kern van de suspense en de spanning in dit verhaal juist in het geleidelijk verduidelijken van de achterliggende gedragsmotieven. Die kern ondervindt hier te weinig ontwikkeling.

De personages blijven vooral keurig hangen in hun getypcaste rol en doen hun dramatische ding. Zo is de één voortdurend opvliegend of nors en is een ander voortdurend zichtbaar boosaardig. Op die manier dus. De personages genereren op die manier weinig spanning en emotie. Ze zijn bovendien niet heel interessant.

Het acteerwerk wordt alom geroemd. Ik vond het nogal theatraal. De onzekere houding en het zielige gekijk van Fontaine wekte bij mij weinig gevoel van spanning op. Ook geen andere empatische oprisping, vrees ik. Olivier is degelijk en afstandelijk. Maar ook met maniertjes.

De enige die enige ingetogenheid betracht is Judith Anderson die in haar rol als hoofd van de huishouding een paar onheilspellende impulsen in de film brengt. Haar inbreng is helaas aan de kleine kant.

De filmsetting in een sfeervol kasteelachtig landhuis is trouwens schitterend.

Een magnifiek onderwerp voor een biopic. Een enigmatische schrijver die een controversiële roman schreef, daarmee de cultstatus bereikte en kort daarna de schrijverspen neerlegde. Salinger was een eigenaardige man die de neiging had om het leven van de mensen die hem na stonden en hem met de beste intenties benaderden, erg moeilijk te maken. Een levendig gegeven voor een film.

Regisseur Danny Strong (ook verantwoordelijk voor het draaiboek) baseert zich op de biografie "J.D. Salinger: A Life" van Kenneth Slawenski. In een recensie van dat werk, las ik dat Slawenski het leven van Salinger nogal feitelijk beschrijft. Dat doet de film ook. De film houdt zich afzijdig van sappige feitjes en gebeurtenissen, die het leven van Salinger ook tekenden. De film vertelt het verhaal overzichtelijk chronologisch, vermeldt wat algemeenheden en laat het daarbij .

Een voorbeeld van onvermelde sappigheid dan maar. In zijn werk houdt Salinger zich bezig met gevoelige jonge mensen die vervreemd zijn van de maatschappij. In het echte leven had hij eveneens veel belangstelling voor jonge mensen en wel in het bijzonder voor jonge tienermeisjes. Sappigheden als deze vind je in de film niet of slechts als een terloopse komma terug. Ze hebben geen enkele impact in het filmverhaal.

De film is een nogal nuchtere aangelegenheid. De film spreekt wel over gevoelens en trauma’s, maar laat daar op beeld weinig van zien.Nicholas Hault maakt van Salinger dan wel een charmante verschijning maar tegelijkertijd ook een hele deugdzame. De film toont een tamelijk saaie invulling van een enigmatische schrijver. Zijn creatie doet geen recht aan een man die zich nooit liet compromitteren en die weigerde om zijn verhalen te veranderen om ze gemakkelijk gepubliceerd te krijgen. Salinger’s karakter genereert geen emotie. Geen spanning.

Rebel in the Rye is een film die op safe speelt. Een film die weliswaar wat inzicht verschaft in de persoon Salinger, maar daarbij evenveel jeu biedt als een encyclopedish artikel in Wikipedia zou doen. Het is heel informatief, maar er zit niet veel leven in.