Meningen

Blijft een erg fijne film,

Ik meen me te herinneren dat dit de eerste film was met Jennifer Lawrence die ik gezien had (The Hunger Games had ik pas later gezien) en ik was onmiddellijk fan van haar. Bij deze herziening weet ik weer waarom ik zo’n fan ben geworden. Ze weet met erg veel overtuiging haar toch wel bijzonder personage vorm te geven. Haar personage Tiffany is erg mysterieus, licht ontvlambaar waardoor je nooit weet hoe ze gaat reageren en natuurlijk erg sexy. De chemie tussen haar en Bradley Cooper is bovendien ook van een hoog niveau.

Het eerste deel is een beetje aftasten waar de film nu juist naartoe wil gaan, maar vanaf het moment dat Lawrence en Cooper elkaar ontmoeten wordt het wel een stuk duidelijker. Op zich is het een eenvoudige romantische film met de nodige komische noot, waarbij een man zijn geliefde wil terugwinnen, maar ondertussen verliefd wordt op iemand anders. Eenvoudig, maar het wordt erg leuk uitgewerkt (met o.a de danscompetitie) zonder te melig te worden. Ik had nooit het gevoel naar een typisch stroperige romcom te kijken. Ook de stukjes met de Niro en zijn football obsessie waren leuk om te volgen.

4*

Ik zou mezelf absoluut geen musical liefhebber noemen en na het zien van deze film is dat ook niet meteen veranderd, maar Singin' in the Rain is een film die je als filmliefhebber toch eens moet gezien hebben.

Uiteindelijk is het best een vermakelijke, vlotte en vrolijke film geworden, maar het is niet de verwachte naam Gene Kelly die hier de show steelt. Die eer is weggelegd voor zowel Debbie Reynolds als Jean Hagen. Niet dat Gene Kelly het hier slecht doet, maar de rollen van de 2 dames zijn gewoon interessanter. Debbie Reynolds is hier erg charmant in haar rol van Kathy Shelden die de stem van Lina Lamont moet inzingen. Die Lina Lamont wordt prima neergezet door Jean Hagen op een erg irritante manier, maar het past natuurlijk perfect in het plaatje.

De liedjes zelf boeide mij erg weinig. Ik had niet meteen het gevoel dat de liedjes iets te maken hadden met het verhaal of op zijn minst ondersteunend waren. Misschien had ik dan wel met meer interesse naar de liedjes gekeken en geluisterd. Wel fijn dat de film over 'film maken' gaat met de intrede van de film met sprekende acteurs.

3*

Hetgeen erg opvalt bij deze A Single Man zijn de visuele trucjes die Tom Ford voortdurend bovenhaalt en eerlijk gezegd, het werkt wel. Wanneer George zich beter in zijn vel voelt, worden de scènes kleurvoller en wanneer hij zich depressief voelt, wordt het allemaal wat grauwer. Ook het zwart-wit voor flashbacks en slow-motions worden een aantal keren ingezet. Vooral het spelen met de kleuren werkt wel wat mij betreft om de gemoedstoestand van George extra te benadrukken.

Verder is het een film die klein wordt gehouden en draait rond de rauw van George voor zijn overleden partner. Sommige stukjes zijn wat aan de saaie kant (de scène in de bank), maar de dialogen tussen George en Kenny zijn erg sterk, net zoals die tussen George en de Spaanse man. Er hangt telkens een erotische spanning in de lucht waarbij ik toch regelmatig op het puntje van mijn stoel zat.

Toch kan ik er niet meer dan 3* aan geven. Op één of andere manier wist het mij te weinig te raken. Het einde waar George sterft aan een hartaanval liet me toch wat onverschillig.

3*

Ik was al een tijdje benieuwd of de hype rond deze Sinners terecht was en met Halloween deze vrijdag was het geen beter moment om hierover een oordeel te vellen.

Ik had hier en daar reeds gelezen dat de film vergelijkingen vertoond met From Dusk till Dawn (een film die ik met 4.5* beoordeeld heb), maar aan dat niveau komt Sinners niet. De hele setting rond het zuiden van Amerika in de jaren 30 en de insteek van de bluesmuziek kan me nochtans wel charmeren. Het zorgt ervoor dat Sinners een eigen smoel krijgt. Alleen wordt er te veel tijd verloren in de opbouw en de karakteruitdieping.

De tweeling Smoke en Stack komen terug naar de plaats waar ze opgegroeid zijn om er een juke joint op te starten. De opbouw is net iets te saai en het duurt een poosje voordat we kennismaken met de vampieren. Gelukkig maakt het tweede gedeelte van de film wel veel goed, maar het dak gaat er niet helemaal af zoals in From Dusk till Dawn (er zit ook nog een leuke knipoog in naar The Thing wanneer het groepje overlevenden knoflook moeten eten om te bewijzen dat ze geen vampieren zijn). Het einde voelt jammer genoeg geforceerd aan waarbij Smoke nog een aantal leden van de Klan afknalt, om er toch nog een bepaalde boodschap in te steken.

Over het algemeen is het wel een degelijke film, maar de verwachtingen lagen toch wat hoger.

3*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog iets van Brian De Palma had gezien en eigenlijk wel een kleine schande dat ik deze Sisters nog niet gezien had, want een Hitchcockiaanse thriller bezorgt mij altijd veel filmplezier.

De verwijzingen naar Hitchcock’s oeuvre zijn talrijk, maar De Palma weet het gewoon op een hoog niveau te brengen. De hele opbouw rond Danielle die de man naar haar appartement meebrengt na een tv-show is redelijk gezapig, maar net daardoor is de ontluiking van Danielle’s gespleten persoonlijkheid des te sterker.

Vanaf het moment dat de buurvrouw alles heeft opgemerkt vanaf de overkant van de straat, krijgen we een thriller voorgeschoteld waarbij je toch continu op het puntje van je stoel blijft zitten. Het moment waarop Grace op de zetel gaat zitten waar het lijk verstopt zit, is zo’n heerlijk Hitchcock moment, maar de typische split-screens van De Palma zijn ook een echte meerwaarde hier. De scènes die zich afspelen in het appartementsgebouw worden zo nog extra spannend gebracht en zeker wanneer de agenten nogal neerbuigend en traag te werk gaan terwijl de man van Danielle het lijk aan het wegwerken is.

De verdere speurtocht van Grace blijft best spannend en boeiend, alleen is de twist rond Danielle’s Siamese tweelingzus die de dominante helft bleek te zijn, geen verrassing. Gelukkig krijgen we een nog erg sterk slot dat zich afspeelt in de kliniek. Ook het eindshot waarbij de detective vanuit de elektriciteitsmast neerkijkt op de sofa waar het lijk verstopt zit, is een erg leuke afsluiter.

Brian de Palma in de regiestoel, muziek van Bernard Herrmann en een vrouw die een moord ziet gepleegd worden in een appartement aan de overkant. Meer is er voor mij niet nodig om er een erg geslaagde thriller van te maken.

4*

The Sixth Sense is weer zo'n typische film die ik ooit eens in mijn jeugd had gezien en sindsdien steeds aan mijn aandacht ontglipt is. Ik moet toegeven dat deze nog steeds terecht een klassieker is, want de film staat als een huis. Zelfs wanneer je het einde kent, is het een film die de hele speelduur boeiend is en dat is voornamelijk te danken aan de opbouw die ijzersterk is. We zijn toch al bijna een uur ver vooraleer we echt kennismaken met de gave van Cole, maar ondertussen werd er wel al een mooie spanningsboog opgebouwd. Nadien volgen er verschillende schrikmomenten, die wat mij betreft perfect in deze film passen. Nergens gaan de schrikmomenten er over, maar blijft het in de lijn van een psychologische thriller. Al blijft het natuurlijk wel vreemd dat het heel lang duurt vooraleer Crowe beseft dat hij dood is. Ergens had het beter geweest dat hij het wel wist, maar al lang vrede mee had genomen. Het resultaat voor de kijker zou hetzelfde geweest zijn, maar het zou wel iets geloofwaardiger overkomen.

Een terechte klassiekere die ik na veel te lange tijd nog eens herzien heb en me beter is bevallen dan op voorhand gedacht.

4*

Het is ondertussen mijn vierde van Bergman en dit is toch wel de betere die ik tot nu toe van hem gezien heb. Niet dat ik er een meesterwerk in gezien heb, maar naar Bergmans normen heb ik bij momenten zelfs ‘plezier’ gehad.

Ik had me opnieuw opgemaakt aan een vrij moeilijk te doorgronden film, maar eigenlijk viel het best mee. Natuurlijk kan je er zoveel uit halen als je wilt en meerdere lagen in ontdekken, maar de thema’s en de basis van de film zijn niet al te moeilijk te doorgronden. Niet dat de thema’s rond de dood, zin van het leven, geloof, e.d. me echt interesseren, maar het is in ieder geval beter dan naar een film zitten staren waar je weinig van begrijpt.

Het zijn vooral de personages en de acteurs die me voor het eerst aanspreken in een Bergman. Het voelde aan als een roadtrip waarbij verschillende personages samenkomen in hun tocht om aan de pest te ontsnappen. Max von Sydow die als ridder oog in oog komt te staan met de dood doet het erg goed. De andere ridder Jöns die met zijn cynische houding een sterke toevoeging is aan de film. Het acteurskoppel met de energieke Jof die luchtigheid en humor eraan toevoegt en de dood die een interessant personage is die gedurende de hele film om de hoek loert. De scène waarin hij de boom omzaagt en zo Raval ombrengt, is een erg sterke scène, maar evengoed met de biechtscène en de schaakspelletjes weet hij indruk te maken.

Ook visueel vind ik het beter dan de andere films die ik van Bergman gezien heb. Het is allemaal minder statisch en een aantal shots maken indruk, zoals het eindshot waarin de personages al dansend de dood tegemoet gaan, maar ook de processie met de geselaars is er eentje die indruk maakt.

Eindelijk een Bergman waar ik iets mee kan. Een aantal scènes steken er bovenuit en de personages en acteurs kunnen me bekoren.

3.5*

Stevig drama dat er serieus inhakt en vooral de scènes bij Liam thuis zijn bijzonder pijnlijk om te zien, waarbij hij als een stuk vuil in de kelder wordt gedumpt. De scènes in de instelling komen realistisch over, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien met het zoveelste opstootje tussen de gasten. De ingetogenere momenten konden mij veel harder raken, zoals wanneer Liam uithuilt bij Pauline en nadien zijn verliefdheid voor haar toegeeft. Naar het einde toe wordt het zelfs nog grimmiger met de moordtocht van Liam waarbij hij eerst Momo en nadien zijn ouders scalpeert.

3*

Richard linklater heeft me al aardig wat filmplezier bezorgt, maar bij deze Slacker moest ik bij momenten toch stevig op de tanden bijten om de film door te komen.

De overgangen naar de verschillende personages die we volgen, zijn telkens vlotjes gedaan. We volgen telkens een bepaalde persoon die iemand anders kruist, waarop de film verder gaat met het nieuw personage. Alleen had ik het na een halfuurtje wel gezien. De meeste van de gesprekken worden nooit boeiend en geen enkel van de personages slaagt erin om iets extra’s aan de film toe te voegen. Het zijn voornamelijk rare snuiters die we volgen die blijkbaar heel de dag werkloos rondhangen.

Nee, dit was het niet. Linklater slaagt er wel in om een leuk sfeertje in de film te brengen, maar niets van dit alles blijft hangen. Enkel de scène in het begin van de film waar een vrouw in het midden van de straat ligt en geen enkele van de omstaanders haar echt te hulp schiet (behalve dat een man haar boodschappen opraapt), was wel een leuk absurd momentje.

2*

Voor mij was het toch een ietwat verrassende film, daar ik meer een echte thriller had verwacht in het genre van Double Indemnity (oplichten van de verzekeringen e.d.). In ieder geval, de omschrijving op deze site deed me vermoeden dat we meer in die richting gingen, maar uiteindelijk blijkt het een amusante kat-en-muisspel tussen 2 mannen.

De openingsscène is het doolhof was al meteen een leuke opener en ook de hele setting van het huis met alle rekwisieten geeft de film een leuke sfeer. Vooral de eerste 2 plot twists pakken goed uit en vooral dat Michael Caine de rechercheur bleek te zijn, was een erg leuke wending. Aangezien we hem daarvoor neergeschoten zagen worden door Laurence Olivier, was het niet bij me opgekomen dat hij vermomd zou kunnen zijn. De derde plottwist pakt dan minder goed uit, omdat we er toch vanuit gaan dat alles wat we zien niet echt is. Dat Caine de vriendin van Olivier niet had vermoord, kwam dus allesbehalve aan als een verrassing.

In ieder geval een amusante film om eens gezien te hebben. Niet meteen de ideale film voor een herziening, want dan kan de speelduur hier toch wat parten spelen.

3.5*

Ik kan dit soort van werkjes op geregelde momenten erg waarderen. Smoke heeft een gezapig, soms sloom tempo, maar Wayne Wang weet het verrassend genoeg de volledige speelduur erg boeiend te houden met de verschillende verhaallijnen die verteld worden.

Het begint met de erg leuke vriendschap die ontstaat tussen Paul en 'Rashid' en eindigt met Auggie die een Kerstverhaal vertelt aan Paul (sowieso een pluspunt dat dit verhaal nog nagespeeld wordt als de aftiteling loopt). Tussendoor krijgen we nog een erg mooi verhaal voorgeschoteld waarbij 'Rashid' toenadering zoekt met zijn vader. Niet dat het allemaal zo spectaculair of ingenieus in elkaar zit, maar je voelt aan alles dat deze film met enorm veel liefde is gemaakt.

In dergelijke films krijgen de acteurs alle ruimte om hun ding te doen en dat doen ze hier dan ook erg goed. Leuk om de nog iets jongere Harold Perrineau hier aan het werk te zien en samen met William Hurt leveren ze een aantal mooie scènes af, maar ook in combinatie met Forest Whitaker krijgen we erg mooie en ontroerende scènes te zien.

Als ik niet wist wie de regisseur was, zou ik gedacht hebben dat dit een film van Jarmusch was. Heel erg gelijkaardige stijl. Van Wayne Wang heb ik nooit eerder iets gezien en hij lijkt me ook weinig bekende films gemaakt te hebben, wat op zich wel jammer is. In ieder geval heeft hij hiermee wel een fraaie film afgeleverd.

4*

Snarveien

De beste manier om een gure herfstavond in oktober door te brengen, is volgens mij gewoon een lekker horrorfilmpje op te zetten. Een tijdje geleden had ik deze Noorse horrorfilm opgenomen en gisterenavond bekeken.

Snarveien of Detour is eigenlijk zoals verwacht een standaardhorrorfilm, zoals we ze al vaker hebben gezien. Een koppeltje raakt ’s nachts door heel wat pech verzeild in middle of nowhere en dan beginnen natuurlijk de grote problemen. Als je die ene zin leest, zullen meteen tal van horrorfilms in je gedachten opkomen en dat is eigenlijk een zeer spijtige zaak. Vele horrorfilms weten zich niet meer van elkaar te onderscheiden en wat maakt het nu nog uit welke film je ziet. In sommige gevallen kan het nog wel eens goed meevallen, doordat de film gewoon erg spannend en luguber is, maar dat is hier niet echt het geval. Het eerste deel is best nog genietbaar met al die camera’s die in dat bos geplaatst zijn en op dat moment weet je nog absoluut niet wat er aan de hand is. Voor de rest verzandt de film naargelang de speelduur vordert in meer en meer gezapige clichés zoals de gestoorde familie die om de één of andere reden mensen gevangen houdt. Ja, wat was nu eigenlijk het motief van de familie om dat koppeltje en dat ander meisje op te sluiten? Ach soit, niet dat ik me eraan geërgerd heb, maar wel aan het feit dat hij zo voorspelbaar is. Dat die agent plots ook tot de familie behoort, kwam al helemaal niet meer aan als een verrassing.

Een Scandinavische film betekent dus ook Scandinavische acteurs en daar ben ik absoluut niet in thuis. Het zou me ook verbazen dat iemand die acteurs zou kennen, want hier op de site lijken ze voor de rest vrij onbestaand. Of het nu bekende of onbekende, goede of slechte acteurs waren, maakte voor mij na een tijdje al niet meer uit, want dat Noorse taaltje is op zich erg leuk om aan te horen. Niet dat ik iets heb met Scandinavische landen, maar die talen klinken gewoon erg mooi. Vooral wanneer Bosse begon te brullen aan dat tankstation was geweldig om te horen. Zoals ik al zei waren de acteurs grote onbekende, maar eigenlijk valt daar weinig of niets op aan te merken. Elke acteur doet gewoon zijn ding en ze slagen erin om niet irritant over te komen, zoals wel vaker het geval is bij dit genre.

Ik ben vrij negatief begonnen aan mijn recensie, maar op de één of andere manier slaagt Snarveien erin om best nog vermakelijk te zijn. Misschien komt dat doordat ik met niet al te hoge verwachtingen naar zo’n film kijk of doordat de cast nog redelijk goed meeviel, maar als ik alles bij elkaar optel kan ik niet meer dan een nipte voldoende geven.

2.5*

Ik kon me nog maar weinig herinneren van deze Snatch, behalve dat Brad Pitt met andere zigeuners in een woonwagenpark woonden. Aangezien in deze film destijds een 4* gaf was het nog eens tijd om te zien of het zijn status kon behouden.

En dat is meer dan het geval, want het is voor de volle 100 minuten echt genieten geblazen. Het tempo ligt ontzettend hoog en de hilarische situaties en dito introducties van geweldige personages volgen elkaar in sneltempo op. Eigenlijk heeft het geen zin om het allemaal op te noemen, want na verloop van tijd valt het niet meer bij te houden. Van overdaad had ik bij deze allerminst last.

Toch een aantal zaken die ik blijkbaar reeds vergeten was van mijn eerste kijkbeurt en echt wel de moeite waard zijn: De voice-over van Statham is erg sterk en voegt echt iets toe aan het geheel (ook zijn sarcastische opmerkingen blijven goud waard), het trio Vincent-Sol-Tyrone is hilarisch en de mislukte overval op het gokkantoor is één van de hoogtepunten en Brad Pitt is ook heerlijk op dreef als boksende zigeuner met een onbegrijpbaar accent.

Eigenlijk hoeft er niet meer over gezegd te worden dan dat het 100 minuten puur genieten is. Werkelijk iedere opmerking, situatie of personage is geslaagd en niets of niemand valt uit de toon. Misschien verdient deze wel een verhoging naar 4.5*, maar dat houd ik misschien voor een volgende herziening die hopelijk sneller komt.

4*

Voor een film met een behoorlijk hoge score (op weinig stemmen weliswaar) vind ik dit een erg makkelijk gemaakt dramaatje. So-won weet zich wel van soortgelijke films te onderscheiden door te focussen op de relatie tussen de vader en dochter die gruwelijk mishandeld werd i.p.v. op het zoeken naar de dader (hij werd ook meteen gevonden).

Op zich kan dit wel interessant zijn, maar het schoentje wringt bij de uitwerking van het dramagedeelte. Het wordt allemaal wat te mierzoet gebracht met de vader die terug het contact met zijn dochter probeert te herstellen door in een pak te gaan kruipen van haar favoriete tekenfilmfiguur. Het is nergens echt speciaal en ook wat te magertjes om als kapstok voor de film te dienen. Het moment waar ze alle tekeningen ziet hangen op het raam van de winkel vond ik dan nog het mooiste moment.

Matig dramaatje dat iets te veel dertien in een dozijn aanvoelt.

2.5*

Knappe Nederlandse oorlogsfilm dat na bijna 50 jaar nog zeker mag gezien worden. Ik wist niet helemaal wat ik er van mocht verwachten, maar aangezien Paul Verhoeven hier de regisseur is, is het geen verrassing dat het geen zwaar oorlogsdrama is geworden.

Er zit behoorlijk wat humor in de film en dan vooral in het eerste deel. Het begin waar de jongens nog student zijn en de oorlog als een groot avontuur zien, is best leuk gedaan. Tussen de bombardementen door krijgen we een aantal grappige scènes te zien zoals de 1 april grap met het vrijend koppeltje in het hooi of de dronken mannen die arriveren aan het schip.

De film verandert na verloop van tijd in een soort van spionagethriller dat aanvankelijk erg goed leek te worden. Het hele plot rond Erik en Guus die in het verzet gaan en Robbie die gedwongen wordt om te collaboreren, leek goed te gaan werken, maar de laatste 30-45 minuten worden redelijk rommelig gebracht. Verschillende gebeurtenissen worden nogal snel afgeraffeld, waardoor de impact van sommige zaken ontbrak. Bijvoorbeeld wanneer Robbie wordt neergeschoten door Guus, die op zijn beurt de dood vindt onder de guillotine. Zulke zaken worden hier erg snel afgehandeld en dat terwijl het wel cruciale personages waren in het verhaal. Ook de fase waar Erik bommen gaat droppen als piloot wordt maar kortelings aangehaald, terwijl het mij toch een belangrijke fase lijkt te zijn voor Erik.

Over het algemeen zijn het wel de positieve punten van de film die me zullen bijblijven, maar als de laatste 45 minuten beter waren uitgewerkt, zat er zeker een hoge score in.

3.5*

Na Zerkalo wist ik dat ook deze Solyaris geen eenvoudige film zou worden om te doorgronden. Hoewel de muur tussen mij en deze film iets minder dik is als bij Zerkalo, heb ik me toch bijna 3 uur lang zitten afvragen waar ik naar aan het kijken was.

Meer dan een man die in een ruimtestation hallucinaties krijgt over zijn overleden vrouw en haar gaandeweg als een echte persoon begint te behandelen, heb ik er niet in gezien. Voor de kijkers die graag filosoferen over levensvragen en allerhande, kunnen hier best aan hun trekken komen. Voor de anderen rest er een lange zit.

De aankomst op het ruimtestation begint best mysterieus en wekte toch wat interesse op. We hadden immers een erg taai begin opzitten op aarde (die hele autoscène komt toch erg vreemd voorbij in deze film). Jammer genoeg zakt de film verder in op het ruimtestation en de vormgeving is bovendien ook nog eens erg saai. Buiten wat filosofische dialogen valt er weinig te zien. Ik vermoed dat Tarkovsky echt niets voor mij is.

1.5*

Leuke film en voorlopig de beste die ik van Kitano gezien heb, maar echt veel geluk heb ik met zijn films nog niet gehad. Ik weet niet of het zo bedoeld was om de Yakuza op de hak te nemen, maar ze komen toch erg amateuristisch over en dat levert wel enkele leuke scènes op, zoals wanneer één van die jonge mannen een andere man neersteekt of de man aan de hijskraan die na een eerste keer kopje onder nog blijft leven.

Het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer de groep zich gaat schuilhouden op het strand. We krijgen een aantal heerlijke scènes te zien, zoals wanneer 2 van de mannen blikjes van elkaars hoofd afschieten en Murakawa tussenbeide komt en een spelletje Russische roulette begint. Eigenlijk is het wel erg amusant om al het kinderachtig gedoe en de vele spelletjes te zien van de bende.

Ook de camerashots zijn mooi en gedurende het verblijf op het strand hangt er een heerlijke sfeer over de film. Een aantal dingen zijn me niet helemaal duidelijk, zoals waarom Murakawa zelfmoord wilde plegen en de vrouw maar op het midden van de weg blijft staan. In ieder geval is het een vermakelijke film geworden.

3.5*

Bij dit warme zomerse weer past een idem dito Italiaanse film wel. De zomerse sfeer en het plezier spatten van het scherm af en het is duidelijk dat de cast er veel plezier in had.

Die cast bestaat uit 2 hoofdrolspelers die qua karakter niet meer elkaars tegenpolen kunnen zijn. Roberto als de verlegen, introverte student en Bruno als de typische Italiaanse macho. Het contrast tussen de twee persoonlijkheden leveren genoeg leuke momenten om de film te dragen. Het zijn natuurlijk twee stereotypes, maar Vittorio Gassman en Jean-Louis Trintignant doen het wel met veel overtuiging en er zit een goede vibe tussen de twee mannen.

Ik dacht op voorhand dat de film zich meer zou afspelen in de stad Rome, maar het is daarentegen meer een roadtrip geworden en dat is wel een goede keuze gebleken. Veel van de film speelt zich af in de auto waar Bruno en Roberto rondtoeren op het Italiaanse platteland. Het enige minpuntje was het voortdurende claxonneren van Bruno dat na een tijdje begint te enerveren.

Het einde is op zijn zachtst gezegd een opvallende keuze van Dino Risi. De film ademt de hele speelduur lang een aangename feelgood sfeer uit en het einde waar Roberto om het leven komt bij het auto ongeluk is wel erg cynisch. Zeker omdat Roberto naar het einde toe zich meer onbevangen ging opstellen en contact ging opzoeken met het meisje waar hij een oogje op heeft.

Leuke film die vooral gekenmerkt wordt door de sfeer en de goede acteerprestaties.

3.5*

Ken Loach maakt opnieuw indruk met dit sterk drama dat net zoals I, Daniel Blake een hard beeld schetst over mensen (in dit geval een gezin) die zich aan de onderkant van de maatschappij bevinden. Dit soort drama's kunnen me vaak bekoren waarbij de goedzakken steeds kopje onder worden geduwd, terwijl ze er nochtans alles aan doen om te overleven.

Loach haalt het onderste uit de kan met een vrij eenvoudig verhaaltje, maar de manier waarop de hele situatie escaleert, is sterk gedaan. Het gezin krijgt erg veel sympathie, want ze werken er keihard voor, maar krijgen de ene klap na de andere te verduren. In het begin heerst er nog hoop door de nieuwe job van de vader, maar al gauw blijkt dit een loodzware job te zijn met een verschrikkelijke baas en het gezin komt meer en meer in de problemen door de uitputting.

We zien ook weer die typische Britse grauwheid terug en de film zit vol onvriendelijke mensen aan wie de vader pakjes moet bezorgen. In dat opzicht is het niet de meest vrolijke film, maar Loach weet ook een paar keer de gevoelige snaar te raken, zoals de vader die samen met zijn dochter op pad gaat om pakjes te bezorgen. Het einde bezorgde me een krop in de keel met de vader die zwaar gewond is geraakt, maar toch besluit om te gaan werken.

Ken Loach weet me opnieuw erg te overtuigen. Het is geen film die je moet bekijken als je er een goed gevoel aan wilt overhouden, maar het is zeker en vast de moeite waard.

4*

Kore-eda heeft me al twee keer kunnen bekoren met Aruitemo Aruitemo en Nobody Knows, maar dit vind ik toch wat minder.

Nochtans is het uitgangspunt rond de babywissel wel interessant gebracht, doordat het de vraag stelt of het mogelijk is voor de ouders om hun niet-biologische kind na 6 jaar opvoeding te kunnen afstaan. Kore-eda brengt dit allemaal op een zeer ingetogen manier, zoals de twee andere films die ik van hem heb gezien, maar hier vond ik dat er iets meer pit in had gemogen. Ik vond het bij momenten iets te ingetogen, terwijl je toch zou verwachten dat zo’n gebeurtenis voor conflictsituaties zou zorgen. Enkel wanneer de vader van het ander kindje Ryota een klap in zijn gezicht geeft na zijn voorstel om beide kinderen op te voeden, was zo’n moment waarvan ik meer zou verwachten in de film.

Ook het contrast tussen de twee gezinnen is nogal clichématig uitgewerkt. Langs de ene kant hebben we de hardwerkende, gefortuneerde vader die geen tijd heeft om met zijn zoon door te brengen. Langs de andere kant zien we een gezin waar de 3 kinderen wel op de eerste plaats komen, maar die het moeten stellen met iets minder rijkdom. In verschillende scènes laat Kore-eda zien dat het toch fijner vertoeven is bij het minder rijke gezin wanneer de twee jongens bij hun biologische ouders gaan wonen, maar het is allemaal iets te clichématig gebracht.

Iets mindere film van Kore-eda. Bij de twee andere films die ik van hem gezien heb, kon ik erg meeleven met de personages en het verhaal, maar dat gevoel had ik hier niet.

2.5*

Erg goede Malle

Na Au Revoir les Enfants en Ascenseur pour l'Échafaud is dit opnieuw een erg goede Malle die ik te zien krijg. Ik weet nog niet precies wat de stijl van Malle is, want dit is weer iets helemaal anders dan de genoemde films. Ook My Dinner with Andre, dewelke ik minder overtuigend vond, is een compleet ander soort film.

Het eerste deel van de film is erg leuk om te volgen. De ontluikende puberteit van Laurent en alles wat daarbij hoort, levert enkele toffe scènes op. Het geld collecteren voor de gewonde soldaten, het stelen van een muziekplaat, de kwajongensstreken die hij met zijn broers uithaalt, het plagen van het huishoudpersoneel, de scène in de club,... Het is allemaal erg leuk om te volgen.

Wanneer Laurent naar het kuuroord gaat met zijn moeder verandert de toon van de film. Laurent ontdekt nog wel volop zijn puberteit en laat zijn oog vallen op 2 meisjes, maar het wordt wel allemaal net iets serieuzer. Wanneer Laurent en zijn moeder een kamer voor hun alleen hebben, voel je dat er een erg sterke aantrekkingskracht tussen hen aanwezig is. De incest scène mag dan misschien wel controversieel zijn, maar ik had niet het gevoel dat dit gemaakt was om puur te choqueren. Het past wel in het geheel van de film waarbij Laurent zijn seksualiteit ontdekt en Clara geen intimiteit meer heeft in haar huwelijk. Ook de stijlvolle en 'brave' manier waarop Malle het in beeld brengt, maakt dat het zeker niet vulgair overkomt.

Fraaie film weer van Malle en net zoals bij Ascenseur pour l'Échafaud is er weer een heerlijke jazz soundtrack aanwezig dat een mooie toegevoegde waarde is.

4*

Knappe film van Mikhail Kalatozov

De The Cranes Are Flying was de eerste film van Kalatozov die ik gezien had en daar liet hij al zien op cinematografisch vlak mooie films te kunnen maken en dat doet hij hier nog beter. De hele speelduur lang zitten we kort op de huid van de personages, waardoor ik van de eerste minuut meteen in de film gezogen werd. De camera lijkt ook vaak te zweven en vooral het openingsshot in het hotel dat eindigt in het zwembad is prachtig gedaan, maar ook de shots van de boer die het suikerriet aan het kappen is, zijn prachtig gedaan.

Qua verhaal valt er ook genoeg te beleven en vooral de eerste 2 verhalen konden mij erg bekoren. Het eerste deel speelt zich voornamelijk af in een club met uiterst sfeervolle scènes. We zien een prostituee met één van de Amerikaanse mannen naar huis gaan, waar haar vriend dan haar beroep ontdekt. De manier waarop dit eerste deel afsluit met de man die ronddwaalt in de sloppenwijken om het contrast aan te tonen met alle luxe in het uitgaansleven is prachtig gedaan.

Ook bij het tweede verhaal van de boer zat ik nog erg geboeid te kijken. Vooral omdat het cinematografisch een pareltje is en de manier waarop de wanhoop van de man zo intens gebracht wordt. Ook de 2 andere verhalen hadden nog sterke momenten, vooral de scène waarin de schutter besluit om niet te schieten in het derde verhaal en de bominslagen in het vierde verhaal maakten indruk op mij.

Fraaie film van Kalatozov die vooral op cinematografisch vlak erg indrukwekkend is. Als ik het puur op de inhoud zou moeten beoordelen, zou ik waarschijnlijk geen 4* aan geven, maar Soy Cuba is een erg leuke kijkervaring geworden.

4*

Na zoveel jaren heb ik deze nog eens herbekeken, omdat ik nog eens zin had in een puur vermakelijke actiefilm. En vermakelijk is Speed nog steeds en qua vlotheid zullen er weinig films veel beter doen. Het eerste stuk in de liften was ik eerlijk gezegd al vergeten na al die jaren, maar het is gewoon een perfecte opener. De muziek is zeer aanwezig, maar is heel erg goed en pas perfect in deze achtbaanrit. Het enige minpuntje vond ik Sandra Bullock die niet echt kon overtuigen. Dennis Hopper daarentegen is wel heerlijk op dreef als de bad guy, al had ik het gevoel op sommige momenten dat hij meer aanwezig mocht zijn. Reeves doet het meer dan behoorlijk, maar ik ben hem meer gaan waarderen met zijn latere films.

Wat mij betreft blijft de status van Speed nog steeds overeind.

4*

Fijne herziening gehad met deze oerdegelijke Hitchcock. Ik kon me er niets van herinneren van de eerste kijkbeurt en misschien maar goed ook, want het is zeker een voordeel om de twist op het einde niet te kennen.

Het hele verhaal draait rond de vraag wie het personage van Gregory Peck nu eigenlijk is en wat er gebeurd is met de echte dokter Edwardes. de hele opbouw zit goed in elkaar en de suspense wordt steeds verhoogd naar het einde toe. Vooral de droomscène in Dali-stijl steekt er stevig bovenuit, maar ook de scènes in het hotel en bij Dr. Brulov worden spannend gebracht.

Qua acteerwerk is het toch vooral Ingrid Bergman die hier de meubelen redt. Het is altijd leuk om haar bezig te zien, want ze is een erg fijne actrice met een leuke uitstraling. Gregory Peck vond ik na verloop van tijd een beetje tegenvallen met het voortdurend flauwvallen. De bijrol van Checkov is er wel eentje om te onthouden. Als ik een typische psychiater zou moeten omschrijven, zou hij eruit zien zoals hem.

Goede Hitchcock, maar nu niet meteen eentje uit zijn bovenste lade. Daarvoor is het iets te gemiddeld qua niveau.

3.5*

De ontvoeringfilm. Het is een subgenre waar ze de plank al eens durven misslaan, maar wat mij betreft mag deze Spoorloos perfect als blauwdruk dienen voor dit subgenre.

De kracht zit hem er vooral in dat George Sluizer veel aan de verbeelding van de kijker overlaat. Hoe Saskia precies werd ontvoerd en wat er nadien met haar gebeurd is, krijgen we pas op en einde te zien. Ook qua sfeer weet Sluizer het perfect aan te pakken, want het contrast met het zwoele vakantiesfeertje en ontvoering geeft een erg naar sfeertje. Bovendien zet de erg sterke openingsscène in de tunnel al meteen de toon van de film met een beklemmende sfeer.

Dit soort films vallen of staan met de badguy/ontvoerder en dat is in deze film met het personage Raymond Lenorme erg geslaagd. Misschien is hij een wat typisch personage met zijn uiterst normaal voorkomen en als de typische vriendelijke vader, maar Bernard-Pierre Donnadieu weet zijn personage wel een sterk Psychopathisch en beangstigend randje te bezorgen. Vooral de scène waar hij op het terras naast het tafeltje van Rex en Lieneke gaat zitten, bezorgde me koude rillingen, maar ook de manier waarop hij op een zeer rustige en rationele manier Rex opzoekt en hem alles vertelt, is erg sterk gedaan. Het einde is ook nog eens perfect met Rex die hetzelfde lot ondergaat als Saskia en levend begraven wordt en de camera die nadien nog even over de grond zweeft waar Raymond en zijn gezin vertoeven.

Sterke film en misschien wel één van de betere in dit genre. De opbouw is erg verzorgd, de sfeer zit erg goed en de ontvoerder is prima gecast.

4*

Spionagefilms zullen waarschijnlijk nooit echt iets voor mij worden. Meestal wordt er geprobeerd om de kijker de hele speelduur lang bezig te houden met een complex plotje en is het meeste daarvan na een paar dagen al vergeten.

Ook hier steekt het plot complex in elkaar, maar het is alvast boeiend genoeg voor de hele speelduur waarbij Leamas een pion op een schaakbord is die alle richtingen uit kan. Toch zal dit hele verhaaltje binnenkort bij mij voor een groot stuk uit het geheugen zijn. Daarvoor is het allemaal niet memorabel genoeg.

Daarom heb ik me toch vooral bezig gehouden met alles er rond. Richard Burton zet hier een heel erg sterke prestatie neer. Met zijn doorleefde indruk en zijn erg cynische houding geeft hij een stevige impuls aan de film. De film ziet er ook stijlvol uit die prachtige in zwart-wit is geschoten.

3*

Heerlijke Wilder opnieuw

Met deze Stalag 17 ben ik reeds bij mijn 11e Wilder aanbeland en misschien is deze na Some Like it Hot wel het beste wat ik van hem gezien heb. Het is geweldig om te zien hoe Wilder verschillende genres weet te combineren. Een echte oorlogsfilm kan je het niet echt noemen, want daarvoor is het te luchtig en te komisch, maar de hele setting van het gevangenenkamp is wel perfect om het hele verhaal te laten afspelen.

Stalag 17 heeft dan meer weh van een spionagethriller met een heerlijk komisch laagje erbovenop. Wilder weet alle clues op de juiste momenten prijs te geven. Eerst houdt hij de kijker een tijd lang in het ongewisse wie de verrader is en hoe hij erin slaagt om de informatie door te spelen naar Feldwebel Schulz. Eens we weten hoe de informatie doorgespeeld wordt, is het nog aftasten wie de verrader is en hoe de andere gevangenen hem kunnen ontmaskeren. Wat dat betreft is het heerlijk gedaan door Wilder door alles mooi te spreiden en hiermee de spanning op te bouwen tot de climax met de ontsnapping van Dunbar en Sefton.

Ik lees links en rechts kritiek op het personage van Animal, maar daar heb ik mee eerlijk gezegd niet echt aan gestoord. Oké, soms kan hij nogal overdreven uit de hoek komen, maar samen met zijn maatje Harry Shapiro zorgt hij voor leuke momenten. ook de scène met Marko the Mailman was erg hilarisch. Ook de rest van de cast is gewoon erg lekker op dreef. Sowieso is het erg leuk om vrij veel personages aan het werk te zien die allen hun toegevoegde waarde hebben.

Een dikke 4* en dan ga ik eens nadenken waar ik deze in het lijstje van Wilder ga plaatsen.

4*

Stevige oorlogsfilm. Na het vakantietripje in Italië krijgen we een aantal lange en vooral bloederige gevechtsscènes te zien waarbij afgeschoten ledematen overal verspreid liggen. De aanval op het fabrieksgebouw is er eentje die knap in beeld is gebracht en ook de aanval op de Russische tanks is er ééntje die er bovenuit steekt.

Toch heeft de film me niet echt weten te raken. Er wordt geprobeerd om vanuit het Duitse perspectief hun soldaten toch wat menselijkheid mee te geven. Het Russische jongetje moet gespaard blijven van het vuurpeloton (wat uiteindelijk niet lukt), de Russische vrouw moet beschermd worden en mag niet verkracht worden,… maar al bij al blijven het gewoon cliché personages zonder echte diepgang waar nauwelijks een band mee gecreëerd wordt.

Niettemin is het wel een degelijke oorlogsfilm vanwege enkele stevige scènes en de ontbering van de kou waar de soldaten aan worden blootgesteld.

3*

Dit is toch weer een erg vermakelijke film van Paul Verhoeven. Het is een mengelmoes van sciencefiction - actie - satirische komedie met een romantisch sausje erover heen en het werkt erg goed.

Het eerste deel focust vooral op de romantisering van de oorlog, want de jongeren gaan het liefst van al in dienst. Met de leuke commercials wordt er dan ook opgeroepen om met zoveel mogelijk ten oorlog te gaan. Het voelt aanvankelijk ook erg highschool aan met de nodige liefdesperikelen en de ruzie tussen Rico en zijn ouders om in het leger te gaan.

De satire op het militarisme ligt er dik op en de acteurs zijn eigenlijk B-acteurs die er eigenlijk alleen maar een perfect voorkomen moeten hebben en dat onderscheidt de film van vele andere films in het genre. De insecten zien er bovendien ook nog eens geweldig uit en ook de effecten zien er meer dan degelijk uit.

Erg vermakelijk dus. Ik zet deze boven Robocop, maar nog net iets onder Total Recall.

3.5*

Erg fijn filmpje dat zowel grappig, ontroerend, confronterend als ongemakkelijk is. Tom McCarthy weet op ieder moment de juiste snaar te raken. Of het nu Olivia is die tot tweemaal toe Fin bijna omver rijdt of de ongemakkelijke momenten als Fin voor de zoveelste keer geconfronteerd wordt met zijn lengte,... iedere keer weet McCarthy het juiste te doen. Nooit te veel drama of overdreven komisch. De film heeft ook best een aangename, lome sfeer waarin alles plaatsvindt. Het stationsdepot is erg afgelegen en buiten de babbelzieke Joe met zijn koffie/foodtruck en een paar voorbijgangers zien we niemand in de buurt komen van het stationsdepot en ook in het dorp gaat het er rustig aan toe.

Erg fijne en prima uitgebalanceerde film.

3.5*