Meningen

Spionagefilms zullen waarschijnlijk nooit echt iets voor mij worden. Meestal wordt er geprobeerd om de kijker de hele speelduur lang bezig te houden met een complex plotje en is het meeste daarvan na een paar dagen al vergeten.

Ook hier steekt het plot complex in elkaar, maar het is alvast boeiend genoeg voor de hele speelduur waarbij Leamas een pion op een schaakbord is die alle richtingen uit kan. Toch zal dit hele verhaaltje binnenkort bij mij voor een groot stuk uit het geheugen zijn. Daarvoor is het allemaal niet memorabel genoeg.

Daarom heb ik me toch vooral bezig gehouden met alles er rond. Richard Burton zet hier een heel erg sterke prestatie neer. Met zijn doorleefde indruk en zijn erg cynische houding geeft hij een stevige impuls aan de film. De film ziet er ook stijlvol uit die prachtige in zwart-wit is geschoten.

3*

Bij deze kan ik nog eens een film van mijn Hitchcock-lijstje schrappen en het is een oerdegelijke geworden.

Stage Fright is op zicht niet heel erg spannend, al zitten er wel een paar spannende momenten in waar Eve haar dekmantel als dienstmeisje Doris probeert te verbergen voor inspecteur Smith. Het is een film die vooral een goed script heeft dat draait rond de valse flash-back die we in het begin te zien krijgen. Wat mij betreft een geslaagde zet van Hitchcock om zo de kijker op het verkeerde been te zetten dat Johnny niets met de moord te maken heeft.

Marlene Dietrich is hier erg goed op dreef als de zelfingenomen zangeres en Alastair Sim heeft ook een erg leuke rol als de vader van Eve die op een humoristische manier zijn dochter meehelpt in het onderzoek.

Logischerwijze gaat deze Stage Fright nergens in de toplijstjes van Hitchcock staan, maar toch is dit oerdegelijk materiaal van Hitchcock.

3*

Het was weer een tijd geleden dat ik nog iets van John Ford had gezien en meestal scoren zijn films niet echt hoog bij mij, maar dit is een erg vermakelijke western geworden.

Het is vooral een erg vlotte western. De introductie van de verschillende personages voordat ze plaatsnemen in de koets neemt niet al te veel tijd in beslag en vanaf dan zit er mooi tempo in dat ik vaak mis bij westerns. Het is door de nodige dosis humor en het goede samenspel van de personages dat het vlot aanvoelt. Vooral de dronken dokter zorgt voor leuke momenten, maar ieder personage heeft zo zijn of haar toevoeging. De chemie tussen John Wayne en Claire Trevor bijvoorbeeld is erg sterk en voelt nergens geforceerd aan. Enkel Buck is zo’n personage die hier en daar wat irritatie opwekt met zijn overdreven gedoe.

Niet dat dit een western is die bol staat van de schietpartijen. Eigenlijk is er maar eentje die het vermelden waard is, maar het is dan ook één van een erg hoog niveau. De manier waarop John Ford het gevecht tussen de bende op de rijdende koets en de indianen in beeld heeft gebracht, is van een erg hoog niveau. Enkel de shoot-out tussen Ringo Kid en de Plummer gebroeders is niet de kers op de taart die de film verdient. De opbouw daarnaar toe is wel eentje waar de spanning mooi wordt opgebouwd, maar de shoot-out zelf is er eentje vol suggestiviteit.

Toch wel aangenaam verrast door deze western die vlot en vermakelijk is en een sterke achtervolgingscène heeft.

3.5*

Heerlijke Wilder opnieuw

Met deze Stalag 17 ben ik reeds bij mijn 11e Wilder aanbeland en misschien is deze na Some Like it Hot wel het beste wat ik van hem gezien heb. Het is geweldig om te zien hoe Wilder verschillende genres weet te combineren. Een echte oorlogsfilm kan je het niet echt noemen, want daarvoor is het te luchtig en te komisch, maar de hele setting van het gevangenenkamp is wel perfect om het hele verhaal te laten afspelen.

Stalag 17 heeft dan meer weh van een spionagethriller met een heerlijk komisch laagje erbovenop. Wilder weet alle clues op de juiste momenten prijs te geven. Eerst houdt hij de kijker een tijd lang in het ongewisse wie de verrader is en hoe hij erin slaagt om de informatie door te spelen naar Feldwebel Schulz. Eens we weten hoe de informatie doorgespeeld wordt, is het nog aftasten wie de verrader is en hoe de andere gevangenen hem kunnen ontmaskeren. Wat dat betreft is het heerlijk gedaan door Wilder door alles mooi te spreiden en hiermee de spanning op te bouwen tot de climax met de ontsnapping van Dunbar en Sefton.

Ik lees links en rechts kritiek op het personage van Animal, maar daar heb ik mee eerlijk gezegd niet echt aan gestoord. Oké, soms kan hij nogal overdreven uit de hoek komen, maar samen met zijn maatje Harry Shapiro zorgt hij voor leuke momenten. ook de scène met Marko the Mailman was erg hilarisch. Ook de rest van de cast is gewoon erg lekker op dreef. Sowieso is het erg leuk om vrij veel personages aan het werk te zien die allen hun toegevoegde waarde hebben.

Een dikke 4* en dan ga ik eens nadenken waar ik deze in het lijstje van Wilder ga plaatsen.

4*

Stevige oorlogsfilm. Na het vakantietripje in Italië krijgen we een aantal lange en vooral bloederige gevechtsscènes te zien waarbij afgeschoten ledematen overal verspreid liggen. De aanval op het fabrieksgebouw is er eentje die knap in beeld is gebracht en ook de aanval op de Russische tanks is er ééntje die er bovenuit steekt.

Toch heeft de film me niet echt weten te raken. Er wordt geprobeerd om vanuit het Duitse perspectief hun soldaten toch wat menselijkheid mee te geven. Het Russische jongetje moet gespaard blijven van het vuurpeloton (wat uiteindelijk niet lukt), de Russische vrouw moet beschermd worden en mag niet verkracht worden,… maar al bij al blijven het gewoon cliché personages zonder echte diepgang waar nauwelijks een band mee gecreëerd wordt.

Niettemin is het wel een degelijke oorlogsfilm vanwege enkele stevige scènes en de ontbering van de kou waar de soldaten aan worden blootgesteld.

3*

Soms heb je van die films waar de bedoelingen goed zijn, maar de uitwerking gewoon te plat is. Deze La Stanza del Figlio is daar zo’n voorbeeld van.

Het onderwerp over verlies van een dierbare en het rouwproces daarvan is iets wat vaker voorkomt in films, maar het moet toch één van de minste in deze soort zijn die ik ben tegengekomen. Op geen enkel moment heb ik echt kunnen meeleven met het gezin die Andrea heeft verloren.

Het acteerwerk van de hele cast is gewoon ondermaats en vooral Nanni Moretti die de rol van de vader speelt, acteert als een slappe vod. De scènes waar hij de sessies houdt met zijn patiënten hadden zijn personage wat meer diepgang kunnen geven, maar op geen enkel moment weet hij te overtuigen.

Ook de scène waar een gevecht uitbreekt op de basketbalwedstrijd van de dochter is niet alleen tenenkrommend slecht gebracht, maar ook onbegrijpelijk in het geheel. Op geen enkel moment liet de dochter echt haar gevoelens spreken en plots begon ze verschillende mensen vanuit het niets in elkaar te slaan. Als ze in de scènes daarvoor reeds haar frustraties en opborrelende woede had getoond, had ik deze scène nog kunnen begrijpen, maar nu helemaal niet.

Jammer maar helaas. Op geen enkel moment heb ik kunnen meeleven met het verdriet van de familie. Daarvoor is de hele film te veel volgens het boekje en zijn de acteerprestaties ver onder de maat.

1.5*

Dit is toch weer een erg vermakelijke film van Paul Verhoeven. Het is een mengelmoes van sciencefiction - actie - satirische komedie met een romantisch sausje erover heen en het werkt erg goed.

Het eerste deel focust vooral op de romantisering van de oorlog, want de jongeren gaan het liefst van al in dienst. Met de leuke commercials wordt er dan ook opgeroepen om met zoveel mogelijk ten oorlog te gaan. Het voelt aanvankelijk ook erg highschool aan met de nodige liefdesperikelen en de ruzie tussen Rico en zijn ouders om in het leger te gaan.

De satire op het militarisme ligt er dik op en de acteurs zijn eigenlijk B-acteurs die er eigenlijk alleen maar een perfect voorkomen moeten hebben en dat onderscheidt de film van vele andere films in het genre. De insecten zien er bovendien ook nog eens geweldig uit en ook de effecten zien er meer dan degelijk uit.

Erg vermakelijk dus. Ik zet deze boven Robocop, maar nog net iets onder Total Recall.

3.5*

Erg fijn filmpje dat zowel grappig, ontroerend, confronterend als ongemakkelijk is. Tom McCarthy weet op ieder moment de juiste snaar te raken. Of het nu Olivia is die tot tweemaal toe Fin bijna omver rijdt of de ongemakkelijke momenten als Fin voor de zoveelste keer geconfronteerd wordt met zijn lengte,... iedere keer weet McCarthy het juiste te doen. Nooit te veel drama of overdreven komisch. De film heeft ook best een aangename, lome sfeer waarin alles plaatsvindt. Het stationsdepot is erg afgelegen en buiten de babbelzieke Joe met zijn koffie/foodtruck en een paar voorbijgangers zien we niemand in de buurt komen van het stationsdepot en ook in het dorp gaat het er rustig aan toe.

Erg fijne en prima uitgebalanceerde film.

3.5*

The name's Lonnegan! Doyle Lonnegan! You're gonna remember that name or you're gonna get yourself a new game! You follow?

Ergens in september maakte ik voor het eerst kennis met regisseur George Roy Hill en het duo Redford - Newman dankzij de film Butch Cassidy and The Sundance Kid. Ik was vrijwel meteen onder de indruk van die film, maar vooral van dat geweldig duo Redford - Newman. The Sting heeft een tijdje op zich laten wachten, maar gelukkig heb ik hem dit weekend eindelijk kunnen aanschouwen en ik heb er echt van genoten.

Het begint eigenlijk al met dat heerlijk deuntje dat we in de intro te horen krijgen. Ik weet niet hoe vaak dat deuntje nog terugkeerde in de film, maar hij bleef wel heel de tijd in mijn hoofd afspelen. Het is nog maar de tweede film van Hill die ik heb gezien en daar zou toch verandering in moeten komen, want sfeer scheppen kan hij echt wel. De ’30 worden hier erg mooi neergezet en de decors zoals de gokhal zien er prachtig uit. Ook op gebied van het verhaal valt er heel wat plezier te beleven. Ik ben sowieso wel te vinden voor films waar grote oplichterijen op touw worden gezet ( Oceans Eleven vind ik ook zo’n geweldige film) en deze film weet dat dan ook nog eens op een erg vermakelijke manier te brengen. Het einde is misschien niet zo’n grote verrassing meer, want het was al van in het begin duidelijk dat Lonnegan op één of andere manier zou worden opgelicht. Alleen de manier waarop ze de Sting gingen afwerken was nog de vraag, maar eigenlijk doet dat helemaal geen afbreuk aan de film want er wordt gewoon heerlijk opgebouwd naar de grote slag. Één van de hoogtepunten van de film is zonder enige twijfel het pokerspel op de trein, maar ook het trucje in het begin van de film mag zeker niet vergeten worden.

Natuurlijk zou The Sting niet helemaal hetzelfde zijn zonder het geweldig duo Robert Redford en Paul Newman. In Butch Cassidy and The Sundance Kid vond ik ze allebei fantastisch spelen en hier doen ze dat nog eens over. Alhoewel, ze doen het als duo toch minder dan in Butch Cassidy and The Sundance Kid waar het samenspel tussen de twee beter was. Als duo komen ze duidelijk minder goed uit de verf, maar dat houdt hen niet tegen om afzonderlijk geweldige prestaties neer te zetten. De jongere Robert Redford doet dat op een guitige en speelse wijze en Paul Newman doet dat op een rustigere manier als het brein achter de Sting. Redford steekt er toch bovenuit net zoals in die andere film, omdat hij nu eenmaal het vaakst in beeld is. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar hij deed me vaak denken aan Brad Pitt. Paul Newman mag dan wel iets meer op de achtergrond acteren, toch heeft hij ook zijn moment de gloire wanneer hij het pokerspel moet spelen tegen Lonnegan. Echt heerlijk om te zien hoe hij als zatlap binnenkomt en dan ook nog eens weet te winnen door op een meesterlijke wijze vals te spelen. Schitterende acteerprestaties van die twee, maar er is nog één iemand die zeker niet hoeft onder te doen. Robert Shaw zet hier ook een uitmuntende prestatie neer als de criminele bankdirecteur Doyle Lonnegan. Hij is prima gecast voor deze rol, want hij heeft echt de smoel om zulke rol te spelen. Voor de rest worden alle bijrolletjes naar behoren ingevuld, maar het is duidelijk dat deze drie mannen de show stelen.

The Sting is een zalige film geworden zoals ik wel had verwacht nadat ik Butch Cassidy and The Sundance Kid had gezien. Het einde waar de slag wordt binnengehaald mag dan wel geen grote verrassing meer zijn, de sfeer, de opbouw en de geweldige prestaties van Newman, Redford en Shaw maken er een uitstekende film van. Toch vind ik Butch Cassidy and The Sundance Kid net een tikkeltje beter.

4.5*

Degelijk filmpje van Park Chan-wook, maar iets bijzonders heb ik niet echt opgemerkt. De film steunt vooral op het mysterieus voorkomen van oom Charlie en zijn onbekend verleden. Het houdt de kijker wel een tijdje zoet, maar de hele ontrafeling van zijn mysterieus verleden biedt weinig nieuws onder de zon (de oom heeft duidelijk psychische problemen, heeft als kind gruwelijke feiten gepleegd door zijn jonger broertje levend te begraven en vermoordt zijn broer om contact te kunnen hebben met zijn nichtje).

Het grootste euvel van deze film is de matige acteerprestatie van Matthew Goode. Op geen enkel moment was ik echt in de ban van zijn personage en hij is er niet in geslaagd om het niveau van de film op te tillen. Dergelijke personages zijn gebaat bij acteurs die hun personage een psychopatisch randje kunnen bezorgen waar je als kijker schrik van krijgt, maar dat had ik op geen enkel moment bij Matthew Goode. Alhoewel, de scène waar hij afstapt op de telefooncel waar de tante van India staat, weet hij wel iets beangstigend uit te stralen, maar dat was ook het enige moment.

Park heeft er anderzijds wel een erg verzorgde en visueel knappe film van gemaakt, maar jammer dat de film op bepaalde punten tekort schiet, want anders was dit een topper geweest.

Kleine 3*

Some People Tell Lies. Others Live Them

Geregeld neem ik een film op enkel en alleen voor de cast en dat was bij deze Stone dus het geval. Ik had eerlijk gezegd geen enkel idee waar het precies over ging, maar een cast met Robert De Niro, Edward Norton en Milla Jovovich moet toch een goede film opleveren?

En die stelling mag bij deze onmiddellijk geschrapt worden, want John Curran levert het perfecte bewijs dat grote namen niet garant staan voor een goede film. Het verhaal op zich rond de manipulatie van De Niro is gewoon niet interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Het eerste gedeelte van de film is niet meer dan wat saaie praatjes tussen Norton en De Niro, maar wanneer je denkt dat de film op gang begint te komen, valt het toch ook zwaar tegen. Ik denk niet dat ik de enige ben, maar ik had alleszins meer van die “psychologische spelletjes” verwacht. Nergens wordt er echt een hoogtepunt bereikt in de affaire tussen De Niro en Jovovich, want daarvoor was die seksscène veel te voorspelbaar en te clichématig. Bovendien kwam het me allemaal veel te ongeloofwaardig en geforceerd over. Het verhaal heeft veel te weinig om handen en daardoor begin je op den duur te ergeren aan alle bijzaken, zoals de radiostem die steeds over God en dergelijke begint te praten en Norton die de spirituele toer opgaat. Soms kan een goed einde nog veel redden, maar die was er nu ook niet meteen te bespeuren. Het einde waar De Niro in zijn kantoor zit, geeft eigenlijk mijn gevoel bij deze film perfect weer. Gewoon leeg, gevoelloos.

Het verhaal is teleurstellend op elk vlak en daarom is het onbegrijpelijk dat deze acteurs zich hebben geëngageerd voor zo’n project. Ik heb al even aangehaald dat de cast de enige reden was om deze film te zien, maar die stellen tegen mijn verwachtingen allemaal teleur. Oké, Robert De Niro is duidelijk niet meer de acteur die hij is geweest, maar dit moet wel één van zijn zwakste rollen ooit geweest zijn en zeker de zwakste die ik van hem tot nu toe gezien heb. In Limitless vond ik hem ook al niet zo bijzonder, maar hier heeft hij het probleem dat hij zich niet kan wegsteken achter het verhaal. Datzelfde geldt ook voor Edward Norton, want dit moet toch ook het zwakste zijn dat ik van hem heb gezien. Vooral de dialogen met De Niro waren van een zeer laag niveau en dat overdreven accent doet ook meer slecht dan goed. Best wel jammer, want ik ken Norton enkel door zijn geniale prestaties in American History X, Fight Club en 25th Hour. Nu moet er spijtig genoeg deze wanprestatie aan dat rijtje toegevoegd worden. De derde reden om deze film te zien, Milla Jovovich, bracht het er een tikkeltje beter vanaf dan de twee heren, maar ook van haar heb ik al betere dingen gezien. in The Fifth Element vond ik haar echt geweldig en haar rol in de Resident Evil reeks mag ook niet onderschat worden, maar deze hoort daar zeker en vast niet bij. En zoals hier al werd opgemerkt mocht ze haar kleren beter aanhouden.

Veel positiefs valt er over Stone niet te vertellen, al heb ik een nachtje zitten zoeken naar een positief punt. Het verhaal is veel te zwak, ongeloofwaardig en boeit op geen enkel moment. Zelfs De Niro, Norton en Jovovich kunnen deze film niet redden, maar ze worden natuurlijk niet geholpen door het verhaal.

1*

Mijn 3e Felinni die ik ondertussen gezien heb, maar nog steeds heb ik niets gezien waar ik onder de indruk van ben. Over het algemeen liggen Italiaanse films me niet echt en Felinni weet ook niet echt iets boeiends te brengen. Het is een erg rechttoe-rechtaan verhaal waarbij Gelsomina verkocht wordt aan Zampanò en samen rondtrekken om steeds weer hetzelfde kunstje op te voeren. De personages zijn te dik aangezet. Zampanò als woeste brulaap is geen pleziertje om naar te kijken en Gelsomina is ook erg vervelend met haar overdreven gezichtsuitdrukkingen. De scène met de koorddanser is het enige lichtpuntje in deze film. Fellini zal bij mij een tijdje aan de kant blijven.

1.5*

Stevige thriller. Het is een film geworden die vooral het verschil maakt met een sterke spanningsopbouw. Vanaf het begin bekroop me dat naargeestige onderhuidse gevoel dat ik altijd wel kan appreciëren. De setting van het dorpje, de vreemde bewoners,...het draagt allemaal bij aan dat akelige gevoel en zeker wanneer de werkmannen het koppel op stang beginnen jagen met het ophangen van hun kat.

Ik vroeg me wel af welke richting de film verder zou inslaan en waar de boel effectief zou gaan escaleren. Peckinpah weet er dan ook een sterk slot aan te breien met eerst de verkrachtingsscène en daarna het kat-en-muisspel met de dorpelingen die de pedofiel komen halen. Het laatste halfuur is dan ook van een hoog niveau waar de spanning geen moment inzakt.

3.5*

Behalve On the Waterfront, Apocalypse Now en uiteraard The Godfather had ik van Marlon Brando nog niets gezien. Dringend tijd dus om mij wat bij te werken in het oeuvre van één van de grootste acteurs van Amerika.

En het is Marlon Brando die deze film weet recht te trekken. Hij weet zijn personage Stanley op een erg energieke wijze neer te zetten en zijn uitbarstingen zijn geweldig om te zien. Dit werd terecht gezien als zijn grote doorbraakfilm. Met zijn tegenspeelster Vivien Leigh had ik iets meer problemen. Echt overtuigen deed ze mij niet en vaak vond ik het overkomen als overacting, waardoor ik de voeling miste met haar personage Blanche.

Het is een echte dialoogfilm geworden, maar dat hoeft bij mij niet noodzakelijk iets negatiefs te zijn. Die andere verfilming van Tennessee Williams, Cat on a Hot Tin Roof vond ik wel een topper in het genre. Het mysterieuze verhaal rond het personage van Blanche houdt de film nog eventjes op de been, maar echt meeslepend is de tragiek rond het leven van Blanche niet echt. Dankzij de sterke prestatie van Brando komt deze film nog net op een voldoende uit.

2.5*

Een komedie zou ik deze Stroszek nu niet meteen noemen, maar eerder een tragisch verhaal over een onbeholpen figuur die samen met een vriendin en zijn buurman iets van zijn leven probeert te maken in Amerika. Al heb ik wel moeten lachen met de veiling van de stacaravan en wanneer Bruno en Scheitz na hun overval gewoon naar de supermarkt aan de overkant van de straat gaan.

Het is vanaf de aankomst van het drietal in Amerika dat de film echt begint los te komen. Aanvankelijk lijkt alles goed te verlopen met de nieuwe baantjes die Bruno en Eva hebben kunnen krijgen, maar uiteindelijk is hun leven niet beter als die in Duitsland. Eva moet zich terug laten prostitueren om aan geld te komen en verlaat ze zelfs Bruno. Ook de stacaravan wordt in beslag genomen, waardoor Bruno en Scheitz helemaal aan de grond zitten. Ik had het wel te doen met de twee mannen die zich op geen enkel moment konden behelpen in het Engels. Op die manier wordt de American Dream door Herzog als een illusie voorgesteld.

Tijdens het kijken had ik ook meer het gevoel dat ik naar een documentaire aan het kijken was dan naar een speelfilm. Ergens zal het ook te maken hebben met het acteerwerk van vooral Bruno S. Want het lijkt zo’n figuur die recht van het straat gehaald is en geen typische acteur is. Ook Scheitz zet een apart maar leuke bijrol neer als de oude buurman van Bruno, evenals Eva als de vriendin van Bruno die als enige kan communiceren in het Engels en daardoor belangrijk is voor de twee mannen.

Ik wist niet op voorhand wat te verwachten van deze Stroszek, maar het is een zeer goede meevaller geworden. Voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het lijkt me zo eentje die bij een volgende kijkbeurt hoger kan eindigen.

3.5*

Erg sobere en rustige film. Niet dat deze film echt in mijn straatje ligt, maar ik heb nog best kunnen genieten van het eerste deel met de jonge Yu en Yoseke. De stiltes tussen de twee jonge scholieren was best mooi op sommige momenten en de manier waarop ze rond elkaar blijven draaien is ook realistisch voor twee tieners. De scène waar ze voor het eerst kussen en Yoseke wegloopt, is dan ook de mooiste scène van de film wat mij betreft.

Het tweede deel dat zich 17 jaar later afspeelt, doet het minder voor mij. Visueel waren de scènes aan het water ook mooier en het einde kan me ook niet echt overtuigen met Yoseke die in het ziekenhuis belandt door een messteek en Yu die komt fluisteren dat ze van hem houdt. Echt bijzonder vond ik het tweede deel met de volwassen Yu en Yoseke niet meteen.

Dit is niet helemaal mijn ding, maar er kan nog wel een 3* aan uitdelen.

3*

Erg fascinerend,

Ik moet eerlijk toegeven dat de verwachtingen hooggespannen waren, maar Fargeat weet het zeker waar te maken. Visueel is The Substance geweldig. Het kleurgebruik en het camerawerk zorgen ervoor dat je als het ware gehypnotiseerd raakt. Vanaf het begin werd ik volledig in de film getrokken om er 2 uur en 20 minuten later terug uit te komen. Qua stijl had ik regelmatig het gevoel naar een kruising te kijken van Kubrick/Aranofsky.

Het uitgangspunt is dan ook erg interessant waarbij een actrice op leeftijd een jongere versie van haarzelf wilt creëren. Door het toedienen van 'the substance' komt er een jongere/mooiere versie van haarzelf, maar er moet een balans gevonden worden tussen beide versies. Ergens is het natuurlijk voorspelbaar dat die jongere versie de bovenhand neemt en de originele (oudere) versie buitenspel probeert te zetten. Op zich is dit helemaal geen probleem, maar het einde waarbij een 3e versie gecreëerd wordt, nl. het monster, is wat mij betreft ver over the top en had iets subtieler kunnen aangepakt worden.

Ik moest ook wel regelmatig denken aan Black Swan, waarbij 2 personen eigenlijk 1 identiteit zijn of proberen te zijn. Je voelt wel dat Fargeat haar heeft laten inspireren door heel wat andere werken, maar uiteindelijk is dit een gewoonweg een fascinerende zit geworden die gedurende de hele speelduur mijn adem heeft afgenomen.

4.5*

Het is ondertussen bijna 13 jaar geleden dat ik deze Sucker Punch gezien heb en gezien de score van 4* die ik eraan gegeven heb, was ik waarschijnlijk wel onder de indruk van deze film.

En na deze herziening ben ik dat nog steeds, want het is een geweldige achtbaanrit geworden. Vanaf de eerste scène wordt je meegezogen in het visuele spektakel om er 2 uur later weer uit te komen. De eerste scène zet meteen de toon voor de rest van de film met een heerlijk sfeertje dat Zack Snyder weet te creëren. Qua verhaal is het erg eenvoudig en rechtlijnig om te volgen. Sommige regisseurs zouden nogal makkelijk in de val trappen om het allemaal moeilijker in elkaar te steken, maar daar laat Snyder zich niet aan vangen. De 'dansscènes' van Baby Doll zijn visueel erg fraai. Niet dat we erg spectaculaire dingen te zien krijgen, maar aangezien het telkens korte scènes zijn, past dit perfect in het geheel.

Die Baby Doll wordt dan ook nog eens prima neergezet door de beeldschone Emily Browning. Ze weet haar momenten tussen het bange, verlegen meisje en de quasi superheldin in haar fantasiewereld geweldig af te wisselen. Maar ook de rest van de cast met al het vrouwelijk geweld is gewoon prima op dreef.

De score van 2.93* die Sucker Punch momenteel heeft is m.i. onterecht, want het is een erg vermakelijke film voor de volle 2 uur.

4*

Sullivan's Travels heeft een leuke roadmovie gehalte en het tempo ligt behoorlijk hoog. Veel grappen voelen wel erg verouderd aan en vooral de scène met de tekenfilm irriteerde me behoorlijk.

3*

Dit was weer zo’n film die al geruime tijd op mijn to-see lijst stond en met hoge verwachtingen bovendien. Ik moet zeggen dat die moeiteloos zijn ingelost, want het is toch een bijzondere en vooral unieke film geworden. Ik kan niet meteen een andere film voor de geest halen die hierop lijkt.

Het begint al meteen erg sterk met de man die de zandheuvel beklimt. Visueel ziet het er prachtig uit waardoor je meteen in de film getrokken wordt en de onheilspellende muziek heeft ook nog eens een sfeerverhogende factor. Vooral op visueel vlak is dit een erg fraaie film en zeker de momenten waarop het zand naar beneden stort, zijn zeer de moeite waard. Die onheilspellende muziek die terugkeert van zodra een gedeelte van de berg instort, maakte er ook nog eens een erg spannende film van.

Men zal uit deze film ook best veel symboliek kunnen halen, wat me zelden interesseert in films, maar in dit geval werkt het wel door de absurde setting van de zandput dat een beklemmend gevoel geeft. De repetitieve en zinloze taken die men dagelijks moet doen, worden hier prachtig uitgebeeld door het scheppen van het zand. Ook het verhaal van Sisyphus komt hier ruim aan bod, maar het is toch vooral de man die zijn lot accepteert dat de zandput zijn nieuw leven is en niet meer probeert te vluchten dat de film boeiend maakt.

Visueel een erg mooie film met een interessant verhaal dat ook nog eens op een sterke manier wordt gedragen door de 2 hoofdrolspelers. Aanvankelijk dacht ik dat de acteerprestaties minder belangrijk gingen worden in deze film, maar gaandeweg weten ze beide op een overtuigende manier en met de juiste emoties hun rollen neer te zetten. Ook de vele close-ups van hun bezwete en met zand bedekte gezichten waren geweldig om te zien.

Dikke 4*

Sunset Blvd. behoort niet tot mijn absolute favoriete films van Billy Wilder, maar een schande is dat zeker en vast niet, want zijn oeuvre is best indrukwekkend. Ik heb me opnieuw best vermaakt met deze film en in de eerste plaats is dat de verdienste van Gloria Swanson. Ze zet hier een erg indrukwekkende prestatie neer als een vergeten actrice die zich nog steeds wanhopig vastklampt aan haar vergane glorieperiode van de stomme film. Vooral de trapscène waarbij ze een illusie beleeft dat ze de grote ster in een film is, is erg sterk en wat mij betreft ook het hoogtepunt uit de film. Ook William Holden doet het voortreffelijk en ook zijn voice-over vind ik hier een meerwaarde (wat me overigens in de meeste gevallen wel stoort) met zijn cynische toon.

Wilder weet ook een heerlijk donkere sfeer te creëren dat perfect past in het verhaal. De sfeer wordt al meteen gezet met de openingsscène waarin we Joe zien drijven in het zwembad. Ook wanneer hij aankomt aan het landhuis van Norma Desmond nadat hij autopech heeft gehad, wordt er een duistere sfeer gecreëerd die de hele tijd blijft hangen. Alleen heb ik het gevoel dat in het middenstuk de film bij momenten een beetje inzakt, maar Wilder weet op het einde wel sterk te herpakken.

3.5*

Meteen vanaf de openingsscène waar de verteller de kijker meeneemt op de Suzhou rivier weet je dat dit geen doorsnee film gaat worden. Op visueel vlak heeft Ye Lou er echt een fraaie film van gemaakt mede door het bijzondere camerawerk met o.a. de point-of-view shots van de verteller. De setting rond de rivier en het industriële Shanghai zien er erg grauw en troosteloos uit, wat een bijzonder contrast oplevert met het romantisch verhaal die we voorgeschoteld krijgen.

Het verhaal zelf heeft veel weg van Vertigo waarbij een man zijn obsessie voor een vrouw die verdwenen is, gaat projecteren op een andere vrouw die op haar lijkt. Al voelt dit wel een stuk fantasievoller aan, want Ye Lou lijkt toch eerder te suggereren dat de verteller nooit een relatie heeft gehad met Meimei en dat het eerder een verhaal is over een verliefd koppel die hij heeft opgevangen langs de rivier en de rest er zelf bij gefantaseerd heeft.

Bijzondere film in ieder geval door de combinatie van het romantisch verhaal, het visuele, de fantasierijke touch en de verteller die nooit in beeld komt en het verhaal beleeft.

3.5*

The Sweet Hereafter is een film waar een bijzondere sfeer over hangt. Het voelt erg droevig aan, maar het voelt ook heel sereen aan. Je zou mogen verwachten dat er grote ruzies ontstaan tussen de verschillende families, zeker een personage als Billy zou een heethoofd kunnen zijn, maar ook hij probeert op een rustige manier de familie van Nicole te overtuigen om de zaak te laten rusten. Het is wel mooi dat deze film zich op een rustige manier weet te ontplooien zonder grote drama's aan vast te hangen. Zelfs de buschauffeur wordt niets kwalijk genomen door de andere families naar mijn aanvoelen. Het was gewoon het lot waarbij er geen schuldige treft.

De relatie tussen de advocaat (die overigens erg sterk wordt neergezet door Ian Holm) en zijn drugsverslaafde dochter geeft de film toch dat tikkeltje extra, waardoor zijn motieven om de families te helpen bij de rechtszaak sterker naar voor komen. Toch komt de film bij mij niet hoger dan een 3.5*. Daarvoor heeft de film mij net niet voldoende weten te raken. De sfeer die rond de film hangt, gesteund door de mooie besneeuwde landschappen die extra rustgevend zijn, kan me wel bekoren. Toch miste ik iets om echt een beklijvende indruk achter te laten.

3.5*

Als er nog geen tegenovergesteld begrip bestaat voor een feel-good film, dan mag het van mij gerust Sweet Smell of Success genoemd worden. Het moet wel één van de meest cynische films zijn die ik al gezien heb en van enige menselijkheid is maar weinig te bespeuren, maar ik heb me er wel mee vermaakt. De rokerige nachtclubs, het donkere straatbeeld van New York van de '50s, de jazzmuziek, de smerige riooljournalistiek waar de hele film vol van zit,... qua sfeer is dit één van de betere film noirs die ik al gezien heb. Ik ben niet de grootste fan van het genre, omdat het plot vaak nogal onnodig ingewikkeld in elkaar zit. Deze film heeft daar minder last van, maar toch moet de aandacht erbij gehouden worden bij de rotvaart aan dialogen die voorbij komen.

De acteerprestaties zijn hier van een erg hoog niveau. Tony Curtis doet het geweldig als de gluiperige persagent die zijn eigen moeder nog zou verkopen voor een sappige roddel. In ieder geval, ik houd wel van dit soort cynische types in films. Ook Burt Lancaster acteert hier op een erg hoog niveau en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik hem de betere van de 2 vind. De manier waarop hij de rol neerzet van de egoïstische, arrogante columnist JJ Hunsecker is geweldig om te zien. Misschien is dit wel de meest memorabele prestatie die ik van Lancaster tot nu toe gezien heb.

Sterke film noir die je nu niet meteen moet bekijken als je met een goed gevoel naar een film wilt kijken. De zwartgalligheid spat van het scherm af waarbij iedereen op het einde verliest, maar het is er wel eentje die de moeite waard is.

4*