Il Sorpasso (1962)

Dino Risi’s “Il Sorpasso” wordt vaak geprezen als een klassieker binnen de Italiaanse komedie, maar als je door de nostalgie en het charmante Romeinse landschap heen kijkt, blijft er een film over die niet altijd even geslaagd is.

Het verhaal volgt Bruno (Vittorio Gassman), een luidruchtige, zorgeloze playboy, en de timide rechtenstudent Roberto (Jean-Louis Trintignant) tijdens een impulsieve roadtrip door Italië. Wat begint als een luchtige tocht vol ontmoetingen en situatieschetsen, ontwikkelt zich tot een diepere reflectie op generatieconflicten en de leegte van Bruno’s hedonistische levensstijl.

Hoewel Gassman met zijn vertolking probeert humor toe te voegen, heb ik zijn personage soms als overdreven en irritant ervaren, wat de humor minder effectief maakt. Trintignant speelt zijn rol meer ingetogen, maar zijn karakter blijft te vlak om echt mee te kunnen leven. Ondanks de goede zwart-wit-cinematografie en treffende sfeer, voelt de film langdradig aan en zijn niet alle grappen geslaagd.

Kortom, "Il Sorpasso" is een onevenwichtige roadmovie die af en toe enige charme uitstraalt, maar mij niet kon overtuigen. Velen zijn evenwel enthousiaster.

Bij de ene film is de traagheid enorm vermoeiend. Hier is het hoofdpersonage Bruno enorm vermoeiend. Hij is zo'n opdringerig persoontje dat overloopt van zelfvertrouwen. Helemaal het tegenovergestelde van Roberto. Een saai, verlegen studentje dat op sleeptouw wordt genomen door Bruno. Van mij had het catastrofale einde niet gemoeten. Eigenlijk ook het enige moment dat Bruno zijn tetter dichthield

3*

De fraaie beelden van een nagenoeg verlaten Rome en de soundtrack (met name het aanstekelijke 'Guarda como dondolo') zijn schaarse hoogtepunten in deze overigens teleurstellende film. Dat teleurstellende zit met name in de twee hoofdpersonages. Bruno is zo ontzettend druk en irritant dat hij mij al snel tegen begon te staan. Roberto is dan weer zo saai en nietszeggend dat zijn personage geen enkele indruk maakt. Hun belevenissen zijn verder ook niet dusdanig interessant dat zij erg weten te boeien. Ondanks het behoorlijke tempo begon de film mij al relatief snel te vervelen. Het einde van de film vond ik bovendien wat uit de toon vallen en niet echt passend bij de rest van de film.

Bij dit warme zomerse weer past een idem dito Italiaanse film wel. De zomerse sfeer en het plezier spatten van het scherm af en het is duidelijk dat de cast er veel plezier in had.

Die cast bestaat uit 2 hoofdrolspelers die qua karakter niet meer elkaars tegenpolen kunnen zijn. Roberto als de verlegen, introverte student en Bruno als de typische Italiaanse macho. Het contrast tussen de twee persoonlijkheden leveren genoeg leuke momenten om de film te dragen. Het zijn natuurlijk twee stereotypes, maar Vittorio Gassman en Jean-Louis Trintignant doen het wel met veel overtuiging en er zit een goede vibe tussen de twee mannen.

Ik dacht op voorhand dat de film zich meer zou afspelen in de stad Rome, maar het is daarentegen meer een roadtrip geworden en dat is wel een goede keuze gebleken. Veel van de film speelt zich af in de auto waar Bruno en Roberto rondtoeren op het Italiaanse platteland. Het enige minpuntje was het voortdurende claxonneren van Bruno dat na een tijdje begint te enerveren.

Het einde is op zijn zachtst gezegd een opvallende keuze van Dino Risi. De film ademt de hele speelduur lang een aangename feelgood sfeer uit en het einde waar Roberto om het leven komt bij het auto ongeluk is wel erg cynisch. Zeker omdat Roberto naar het einde toe zich meer onbevangen ging opstellen en contact ging opzoeken met het meisje waar hij een oogje op heeft.

Leuke film die vooral gekenmerkt wordt door de sfeer en de goede acteerprestaties.

3.5*