Il Sorpasso (1962)

Slechts 5 stemmen hier?

Deze film verdient een veel groter publiek.

Eindelijk eens een roadmovie waarbij er ook daadwerkelijk veel scènes zich afspelen in de auto, op de weg. De hele film is een aaneenschakeling van de worsteling van een verlegen puber en een charismatische praatjesmaker. Deze combinatie leidt tot vele hilarische situaties onderweg. De film heeft een onnoemelijk hoog tempo.

Toch is er een serieuze onderlaag in deze film aanwezig. Kun je jezelf veranderen en voel je jezelf daar dan beter onder of moet je gewoon accepteren wie je bent? En welke levensstijl is nou de juiste? Aan beide levensstijlen zitten voordelen en nadelen. Gedurende deze film worden deze steeds duidelijker onderstreept aan de hand van contexten die zich onderweg voordoen. Humor neemt een essentiële plaats in deze film in, het weet onderhuids toch drama op te roepen.

Maar het is vooral genieten geblazen tijdens deze film, bereid je voor op een charmeur die iedereen weet in te pakken, waardoor er soms ongemakkelijke situaties ontstaan of juist hele losse situaties in kringen waar je het niet van verwacht. Muziek is alom aanwezig en er wordt ook volop gedanst. Geen neo - realisme in deze film, maar met al dat gepraat wel heerlijk Italiaans en sfeervol.

Het einde, daar moet je zelf over oordelen. bij mij, kwam het echter aan als een donderslag bij heldere hemel . Dit had ik nooit verwacht. de film krijgt nog een filosofische lading mee. Zo `n wilde levensstijl is niet alleen maar leuk. Maar ironisch genoeg heeft de jongen wel de 2 mooiste dagen van zijn leven achter de rug. In ieder geval, een beetje pendelen tussen de 2 uiteenlopende levensstijlen in lijkt mij het beste! Een dikverdiende 4* Kom op Italië - liefhebbers, jullie zijn aan zet.

Heerlijke film: zomers, typisch Italiaans, schitterende beelden en prachtige muziek uit begin jaren 60 (Quando Quando Quando, St Tropez Twist).
Prachtig een platenspeler in de auto (zo'n eentje waar je de singles inschuift).
Maar ook een sfeer die langzamerhand serieuzer wordt (uitbundige komedie wordt het zowiso nergens) als ook de levensgenieter niet alles voor elkaar blijkt te hebben.
En een schitterende jonge Jean-Louis Trintignant die gedurende twee dagen uit z'n studiesleur wordt gehaald.
Doet af en toe wat denken aan La Dolce Vita maar dan met gewone mensen.
En regisseur Dino Risi laat uiteindelijk zijn cynisme toch de overwinnaar zijn.
Meesterwerkje!

Overgewaardeerd. Het ADHD-gedrag van Vittorio Gassman begint op d'n duur op je zenuwen te werken. Jammer ook dat Catherine Spaak maar een mini-rolletje heeft. Een enorme tegenvaller.

Bruno wordt hierboven een aantal keer irritant (even samengevat) genoemd, w.m.b. niet geheel ten onrechte. Uiteindelijk is dat wat mij betreft geen probleem omdat in de tweede helft van de film duidelijk wordt wat voor rasopportunist hij is. Het is eigenlijk een loser zonder geld, gescheiden, geen contact met zijn dochter, geen perspectief. Zijn machogedrag wordt volledig ontkracht in scenes waarin zijn ex-vrouw te kennen geeft hem te zien als een kind, zijn dochter hem ziet als niet meer dan een grappig mannetje (en al een ander vader figuur heeft gevonden) of op het feestje waar men hem kent en nog geld (of een dienst) van hem tegoed heeft (en hij na afloop ook nog op zijn bek geslagen wordt). Tuurlijk, er gaat een bepaalde vrijheid-blijheid uit van zijn personage. Als je oppervlakkig kijkt, word je jaloers op de open auto in dat heerlijke Italiaanse landschap. Als je wat beter kijkt zie je het triestige van de inhaalacties in plaats van het geestige en is het onbeschofte gedrag niet meer heerlijk recht voor zijn raap, maar niet meer dan vervelend klieren. Gedrag dat ontstaan lijkt uit een soort schreeuw van onmacht jezelf staande te kunnen houden in de maatschappij. Bruno, al over de helft van zijn leven, ziet er nog goed uit (maar hoelang nog). En ja, kan ook nog goed op zijn handen staan. Maar dit soort nutteloze competenties lijken de enige te zijn die hij bezit. Hij wordt door vrouwen alleen maar afgewezen en heeft daar niet zoveel profijt van. Soms levert zijn vrijgevochten houding wel aanzien op zoals uiteindelijk bij Roberto (en eerder ook bij zijn familie), maar de mensen die hem echt lijken te kennen, hebben er al lang doorheen geprikt. Precies dezelfde ontwikkeling die je als kijker doormaakt.

Roberto is zijn (nogal opzichtige trouwens) tegenpool. Hij verbaast en ergert zich maar uiteindelijk geeft hij zich er toch wel aan over. Hij kent hem immers nog maar een dag en heeft nog niet de ontwikkeling door kunnen maken waarover ik sprak, ook omdat hij ergens wel meer wil dan wat de toekomst nu voor hem in petto lijkt te hebben. Hij stevent af op een uitgestippeld leven die lijkt op dat van die vervelende neef. Hij staat aan het begin van een nu al niet verkroppen sleur. Ergens in het midden van de twee levensopvattingen uitkomen zou mooi zijn. De regisseur laat dat niet toe. Waarom hij kiest voor het ergste alternatief, weet ik niet helemaal. Wellicht wilde hij keihard afrekenen met (des)illusies. Dit sombere eind plaatst het wel in een ander perspectief, want ondanks al dat ik schreef was het luchtig. Maar nu eigenlijk in een klap niet meer.

Vond om een lang verhaal kort te maken de personages dus juist interessant om te volgen, ondanks (of eigenlijk dankzij) hun tekortkomingen. Vooral omdat het verpakt wordt in een fraaie roadmovie vol interessante ontmoetingen. Het is een heerlijke tocht. Zo'n tocht waarvan je er misschien zelf eens wat vaker een van zou moeten maken. Maar niet ten koste van alles. 4 sterren.

Leuke frisse Italiaanse komedie, met een heerlijk zomers sfeertje. Het personage Bruno wordt erg goed neergezet. Het is typisch zo'n persoon, die van de buitenkant het perfecte leven lijkt te hebben en barst van het zelfvertrouwen, maar in werkelijkheid toch een stuk onzekerder is.

Zijn tegenpool Roberto wordt al net zo goed gespeeld en samen vormen ze een leuk duo. De manier waarop het echte leven van beide mannen in de film wordt blootgelegd is zeer sterk gedaan en de boodschap vond ik ook erg goed. Tussendoor kijkt het allemaal heerlijk weg en vooral de stukjes waarbij beide mannen in de auto op de weg zitten zijn echt heel leuk om naar te kijken. Met dank ook aan de vrolijke claxon van de auto.

Het trieste einde, zet je dan wel weer even heel hard op de grond en sloeg er bij toch wel even hard in. Wel is het nogmaals een bevestiging van de sterke boodschap die Il Sorpasso uitdraagt. Fijne film hoor, fris, zomers en met erg leuke humor en personages. Een echte aanrader wat mij betreft.

4,0*

Heerlijke zomerse road movie over twee botsende karakters die een paar dagen met elkaar optrekken. Gassman is bepaald niet mijn favoriete acteur maar hier is hij perfect gecast als de levensgenieter met bravoure. Trintignant is ook prima als zijn tegenpool. Il Sorpasso begint al meteen goed met beelden van een scheurende sportwagen die onder jazzy tonen door lege Romeinse straten rijdt, en eigenlijk zakt het geen moment in. De film heeft vaart en humor, maar onder de luchtige toon gaat ook het nodige drama schuil. De film lijkt in het begin als thema Pluk de Dag! te hebben, maar die vrolijke levensles wordt hoe langer hoe meer onderuit gehaald.

Twee contrasterende persoonlijkheden trekken een dagje met elkaar op. De ene is extravert, roekeloos en impulsief; de andere introvert, voorzichtig en plichtbewust. In een Lancia Aurelio rijden ze door een land in volle heropbloei. Geleidelijk aan zie je Roberto's gedrag veranderen onder invloed van Bruno. De sfeer is meestal zomers en luchtig, al zit er ook een grimmig kantje aan, bijvoorbeeld in de confrontatie met Roberto's conservatieve plattelandsfamilie. Het eerste inhaalmaneuver is een voorafschaduwing van de tragische afloop.

Openluchtopnames zijn gecombineerd met close-ups van een stilstaande auto voor een scherm. Hier en daar is een dummy of een body double gebruikt. Italiaanse hits en vrolijke danspasjes uit die periode worden onderbroken door kleine ruzies. Het is een mooi tijdsbeeld van het moderne en jachtige leven dat toen opgang maakte, met z'n mooie en lelijke kanten.

Schitterende karakterstudie en maatschappelijk sfeer- en tijdsbeeld.
De hoofdrollen worden ingevuld door Jean-Louis Trintignant, als de bedeesde student zonder veel levenservaring, en Vittoria Gassman als de flamboyante playboy en mooiprater.
Onder de vele mooie scènes in de film is deze waarin Robert zich als vijfde wiel aan de wagen voelt bij zijn eigen famileleden terwijl de hen onbekende Bruno onmiddellijk charmeert - en dit op meerdere vlakken - representatief voor het verhaal..
Maar aan alles is een keerzijde.... Terwijl de minder goede kanten van Bruno tot uiting komen, doet Roberto er niet goed aan hem al te veel te bewonderen en te willen volgen...
Mooie film passend in de galerij van de indrukmakende Italiaanse cinema van begin jaren 60.
Film evenwel die oneindig veel dankt aan de prachtige vertolkingen. Steelt Gassman de show en zorgt voor de komische noot, Trintignant is minstens even goed in zijn soberheid.

Prachtige roadmovie/comedy die meteen ook een mooi tijdsdocument is van Rome en omstreken begin jaren ‘60. Aan het begin van de film zien we Vittorio het Sint-Pietersplein opdraaien in zijn auto: er is nauwelijks een mens te zien en er staan wat auto’s geparkeerd. Héél andere tijden dus. Los daarvan is het een commedia die geen blad voor de mond neemt en met humor allerlei taboes doorbreekt (lijkt het mij). Overspel, familiegeheimen, de weg naar succes, de zin van het leven, het plukken van de dag … het zit er allemaal in. Het is ook en vooral een film over toch wel een klassenmaatschappij en een reflectie over de verhoudingen daarin. Vittorio Gassman lijkt geslaagd in het leven met zijn flamboyante stijl, naar het einde toe blijkt hij in het dagelijks leven buschauffeur te zijn (wat niet aansluit bij wat hij uitstraalt) en duiken zijn frustraties meer en meer op. Jean-Louis Trintignant bevindt zich ergens aan het andere spectrum - ernstig bezig met de studies en een saai leven - en beweegt zich meer en meer toe naar de stijl van Vittorio. Het einde is verrassend en zou nadien - net als de hele film - een inspiratie vormen voor counterculture cultmovie Born To Be Wild.

Dino Risi’s “Il Sorpasso” wordt vaak geprezen als een klassieker binnen de Italiaanse komedie, maar als je door de nostalgie en het charmante Romeinse landschap heen kijkt, blijft er een film over die niet altijd even geslaagd is.

Het verhaal volgt Bruno (Vittorio Gassman), een luidruchtige, zorgeloze playboy, en de timide rechtenstudent Roberto (Jean-Louis Trintignant) tijdens een impulsieve roadtrip door Italië. Wat begint als een luchtige tocht vol ontmoetingen en situatieschetsen, ontwikkelt zich tot een diepere reflectie op generatieconflicten en de leegte van Bruno’s hedonistische levensstijl.

Hoewel Gassman met zijn vertolking probeert humor toe te voegen, heb ik zijn personage soms als overdreven en irritant ervaren, wat de humor minder effectief maakt. Trintignant speelt zijn rol meer ingetogen, maar zijn karakter blijft te vlak om echt mee te kunnen leven. Ondanks de goede zwart-wit-cinematografie en treffende sfeer, voelt de film langdradig aan en zijn niet alle grappen geslaagd.

Kortom, "Il Sorpasso" is een onevenwichtige roadmovie die af en toe enige charme uitstraalt, maar mij niet kon overtuigen. Velen zijn evenwel enthousiaster.

De fraaie beelden van een nagenoeg verlaten Rome en de soundtrack (met name het aanstekelijke 'Guarda como dondolo') zijn schaarse hoogtepunten in deze overigens teleurstellende film. Dat teleurstellende zit met name in de twee hoofdpersonages. Bruno is zo ontzettend druk en irritant dat hij mij al snel tegen begon te staan. Roberto is dan weer zo saai en nietszeggend dat zijn personage geen enkele indruk maakt. Hun belevenissen zijn verder ook niet dusdanig interessant dat zij erg weten te boeien. Ondanks het behoorlijke tempo begon de film mij al relatief snel te vervelen. Het einde van de film vond ik bovendien wat uit de toon vallen en niet echt passend bij de rest van de film.

Bij dit warme zomerse weer past een idem dito Italiaanse film wel. De zomerse sfeer en het plezier spatten van het scherm af en het is duidelijk dat de cast er veel plezier in had.

Die cast bestaat uit 2 hoofdrolspelers die qua karakter niet meer elkaars tegenpolen kunnen zijn. Roberto als de verlegen, introverte student en Bruno als de typische Italiaanse macho. Het contrast tussen de twee persoonlijkheden leveren genoeg leuke momenten om de film te dragen. Het zijn natuurlijk twee stereotypes, maar Vittorio Gassman en Jean-Louis Trintignant doen het wel met veel overtuiging en er zit een goede vibe tussen de twee mannen.

Ik dacht op voorhand dat de film zich meer zou afspelen in de stad Rome, maar het is daarentegen meer een roadtrip geworden en dat is wel een goede keuze gebleken. Veel van de film speelt zich af in de auto waar Bruno en Roberto rondtoeren op het Italiaanse platteland. Het enige minpuntje was het voortdurende claxonneren van Bruno dat na een tijdje begint te enerveren.

Het einde is op zijn zachtst gezegd een opvallende keuze van Dino Risi. De film ademt de hele speelduur lang een aangename feelgood sfeer uit en het einde waar Roberto om het leven komt bij het auto ongeluk is wel erg cynisch. Zeker omdat Roberto naar het einde toe zich meer onbevangen ging opstellen en contact ging opzoeken met het meisje waar hij een oogje op heeft.

Leuke film die vooral gekenmerkt wordt door de sfeer en de goede acteerprestaties.

3.5*