Meningen

Ik had in het begin nog goede hoop, maar na een tijdje begon ik me hiermee toch te vervelen. De film straalt wel die heerlijke Franse charme uit die ik graag heb met die typische Franse dorpjes met gezellige caféetjes en marktpleintjes. Eustache weet op dat vlak wel een prima sfeerbeeld te scheppen.

Het verhaal zelf is een standaard coming-of-age waarbij Daniel van het platteland naar de stad verhuist en daarbij een ontwikkeling doormaakt naar de jong volwassenheid. Wanneer hij terugkeert naar het dorp van zijn oma blijkt dat hij plots een stuk volwassener is geworden dan zijn vriendjes.

Het minpunt van de film was toch het gebrek aan enige frivoliteit. De gemoedstoestand van Daniel was eerder die van een kasplantje dan die van een jongen die volop in ontwikkeling is. Hij gaf me niet meteen een reden om mee te gaan in zijn leven en na verloop van tijd begon ik me een beetje te vervelen met zijn leventje.

Geen al te beste kennismaking met Eustache. De sfeer weet hij wel goed neer te zetten, maar verder is het wat magertjes.

2.5*

De muziek van Michael Jackson kan ik zeker en vast smaken, maar ik ben alles behalve een kenner van zijn biografie. In dat opzicht leek het mij wel interessant om deze film een kans te geven, maar bij een biopic weet je natuurlijk nooit welke fases en kanten uit het leven van de persoon belicht worden.

Het is een biopic die Michael Jackson vooral erg positief in het daglicht plaatst door zich te focussen op de opkomst van de Jackson 5, het begin van zijn solocarrière en de problemen die hij had met zijn vader. Ik lees links en rechts hierover kritiek omdat er geen volledig beeld wordt gegeven van Michael (inclusief zijn mindere kanten), maar dan zou je natuurlijk een paar extra uren nodig hebben.

Een aantal zaken waarvan ik geen kennis had, vond ik wel interessant om mee te krijgen uit deze film, zoals de stevige brandwonde die hij aan zijn hoofd opliep en de vele ziekenhuisbezoekjes die hij pleegde bij zieke kinderen.

Voor de rest is het een degelijk gemaakte biopic waar de muziek centraal staat en het acteerwerk van Jafaar Jackson als de volwassen Michael en Juliano Krue Valdi als de jonge Michael meer dan oké zijn.

3*

Blijft een heerlijk filmpje,

Ik houd wel van het sfeertje dat de film uitstraalt. Owen Wilson die door de straten van Parijs kuiert. Misschien wordt het allemaal een beetje te romantisch opgehangen, maar ach, ik kan er wel van genieten en ik ben sowieso al een fan van films die zich in een stad afspelen.

Woody Allen weet fantasie en werkelijkheid op een heel erg leuke manier met elkaar te vermengen. Owen Wilson speelt een schrijver die worstelt met zijn nieuwe roman en daarvoor 's nachts door Parijs wandelt op zoek naar inspiratie. Hij ontmoet overleden schrijvers en kunstenaars die hem de nodige inspiratie geven. De scènes die zich afspelen in de jaren '20 zijn erg mooi en sfeervol gemaakt. De vermenging tussen fantasie en werkelijkheid levert enkele leuke momenten op, zoals Owen Wilson die het verhaal achter het schilderij van Picasso begint uit te leggen, maar ook wanneer hij erachter komt dat zijn verloofde hem bedriegt.

Owen Wilson doet het hier overigens erg prima. Eigenlijk is er niet zoveel nodig om zijn rol goed in te vullen, maar in de meeste gevallen stoor ik me wel aan Wilson en dat is nu niet het geval. Storen deed ik me wel aan Rachel McAdams en haar ouders.

4*

Een film waarbij verschillende partijen achter iets of iemand aanzitten, valt bij mij meestal wel in de smaak en Midnight Run is daar ook een voorbeeld van. Erg vermakelijk en kijkt vlot weg. Robert De Niro draagt deze film en de chemie met Grodin is prima met enkele leuke dialogen. Misschien had de speelduur iets korter gemogen, want met zijn dikke 2 uur had ik het gevoel dat het naar het einde toe iets te langdradig werd. De momenten waarbij agent Mosely steeds net te laat kwam of moest vaststellen dat zijn naam nog maar eens werd gebruikt door De Niro waren best leuk.

3*

Ondertussen was het van 2012 geleden dat ik deze Million Dollar Baby had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* overeind zou blijven. Dat is spijtig genoeg niet het geval, want er is toch wel een mankement die ervoor zorgt dat dit niet meer de topper is die ik er ooit in zag.

De rise van Maggie als bokster gaat toch wel enorm vlot. Het ene moment staat ze als een slappe vod op een boksbal te meppen en een jaar later doet ze al mee voor de wereldtitel. Wat dat betreft had ik toch wat moeite met de geloofwaardigheid van de film.

Verder is het gewoon een erg genietbare film met een erg aangrijpend slot wanneer Maggie verlamd raakt. Swank en Eastwood acteren op een erg hoog niveau. Eastwood speelt hier zowat hetzelfde personage als in Gran Torino. Hard aan de buitenkant en overkomen als een brompot, maar eigenlijk heeft hij een heel goed hart.

Ik moet er toch een half puntje van aftrekken en verlagen naar 3.5*, want het voelt toch niet meer aan als een topper die ik er vroeger in zag.

3.5*

Iny, miny, mino, mo. Who's the next motherfucker to go?

Gisteren wist ik niet goed wat opzetten tot mijn oog viel op Mindhunters. En dat bleek uiteindelijk een zeer goede keuze. Ik ben sowieso wel voor dit soort films te vinden waar een groep mensen van de buitenwereld worden afgesloten en één voor één worden gedood door iemand van de groep. Qua concept lijkt het dus heel hard op “Ten litlle Niggers” van Agatha Christie, een goed boek trouwens.

De film begon al vrij aardig met de eerste oefening, maar daarna krijgen de 7 FBI een heel andere opdracht voorgeschoteld. Ze worden op een afgelegen eiland gedropt en moeten een profiel opmaken van een psychopaat. Maar al snel loopt het behoorlijk fout en valt de eerste dode. De kracht van Mindhunters zit hem vooral in het feit dat Renny Harlin de dader de hele film lang buiten verdenking laat, tot aan het einde. De hele film lang werd er vooral gefocust op het trio Gabe-Sara-Harris. Gabe, omdat hij op het laatste nippertje nog bij het team kwam aansluiten als observator. Van Sara werd bloed onder de nagels van één van de dode gevonden en op het einde leek Harris even alles op touwtjes gezet te hebben. Het kwam dan ook als een verrassing wanneer plots blijkt dat Lucas de dader is. Qua plotwending kan dat natuurlijk wel tellen. Verder waren de kills meer dan behoorlijk. Sommige waren origineel (zoals de eerste die in gang werd gezet door de dominostenen), anderen waren dan weer erg voorspelbaar (zoals Nicole met haar sigaret).

Qua acteerprestaties zit het ook nog wel allemaal goed. Vooral LL Cool vond ik erg goed. Spijtig was natuurlijk wel de kleinere rol van Val Kilmer, want die man straalt gewoon een klasse uit dat de andere acteurs duidelijk ontbreken. De meeste van de personages zijn wel stereotype gevallen, maar daar heb ik me weinig aan geërgerd, omdat ik heel de film lang werd meegesleept in het spannend kat-en-muisspel.

Mindhunters is gewoon een spannende whodunit met de nodige kills en twists, waarmee ik een vermakelijke avond heb gehad.

4*

Paul Sheldon used to write for a living. Now, he's writing to stay alive

Met een verfilming van Stephen King kan je twee kanten uitgaan. Ofwel is hij geslaagd tot zeer geslaagd, zoals The Shining, The Shawshank, The Green Mile of 1408. Ofwel flopt hij zo ongelooflijk hard dat je medelijden krijgt met de geniale Stephen King. Benieuwd was ik dan ook in welke categorie deze zou vallen.

Uiteindelijk is Misery een geslaagde verfilming geworden zonder al te veel overschot. Het idee rond de gestoorde fan die een schrijver weet te redden en hem vervolgens dwingt om een personage weer tot leven te wekken, is knap gevonden (dankzij King uiteraard), maar het werd toch allemaal veel te voorspelbaar gebracht. Zoals in de scène waar Annie naar het dorp gaat om papier te halen, werd er wel geprobeerd om de spanning serieus te verhogen, maar door de voorspelbaarheid ervan werd het gewoon een mislukte poging. Dat Paul maar op het nippertje terug in de kamer zou raken, kon je al zien aankomen vanaf het moment dat Annie naar het dorp vertrok. Naar het einde toe werd het ook weer erg voorspelbaar, met de sheriff en Annie de gestoorde fan die uiteindelijk sterven, maar gelukkig zat het op andere vlakken dan weer wel erg goed. Qua sfeer en setting is deze film erg genietbaar en deed me vaak terugdenken aan The Shining. Daar was de sfeer natuurlijk veel intenser, maar hier kreeg ik opnieuw dat claustrofobisch gevoel, dat gevoel dat je helemaal bent afgesloten van de buitenwereld en dat er maar een kleine waterkans bestaat dat je kunt ontsnappen. Heerlijk sfeertje dat nog eens versterkt wordt door het sneeuwlandschap, dat mij overigens altijd wel weet te charmeren. Grappig ook dat het gisteren plots begon te sneeuwen toen ik naar Misery zat te kijken, maar dit even terzijde.

De cast deed het verre van slecht, maar het was James Caan die toch ietwat tegenviel. Het grootste deel van de film acteerde hij precies alsof het hem weinig kon schelen. Natuurlijk heeft hij een aanneembaar excuus dat deze rol hem serieus beperkte zijn ding te doen, maar qua expressie kon het toch een pak beter. Zeer jammer eigenlijk, want ik ken hem nochtans door een uitstekende rol uit The Godfather als Sonny. Dan bracht zijn tegenspeelster Kathy Bates het er een pak beter vanaf. Nu niet meteen een actrice die bovenaan mijn lijstje staat, maar ik had al vaker gehoord dat haar rol hier fantastisch zou zijn. Wel, dat is zeker en vast niet gelogen, want ze speelt inderdaad op een heel erg hoog niveau. In het begin dacht ik nog, dat is wel een vriendelijk vrouwtje, juist een beetje prettig gestoord, maar haar topmomenten liggen in de scènes waar ze haar driftbuien krijgt. Ze komt zo ongelooflijk angstaanjagend over, zoals in die scène waar ze plots naast het bed van Paul staat, nadat ze had ontdekt dat hij even uit de kamer was geweest. Haar opdracht was dus meer dan geslaagd en die Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol was meer dan verdiend. De rest van de cast kwam natuurlijk heel wat minder in beeld, maar de sheriff zorgde af en toe voor een leuke afwisseling, vooral in combinatie met zijn vrouw. Ook Lauren Bacall had hier een klein rolletje weten te bemachtigen, maar die was eigenlijk zo goed als verwaarloosbaar.

Ik startte mijn recensie met een negatieve noot, maar uiteindelijk werd het toch allemaal beter dankzij de sfeer en de prestatie van Kathy Bates. Dus ik zit hier te twijfelen tussen een 3* of een 3.5*, maar ik denk toch dat ik het op een 3* laat staan. En het boek van Stephen King ligt klaar in mijn kast om gelezen te worden, dus binnenkort ga ik daar ook eens een grote kuis houden.

3*

Gisteren had ik nog eens zin in iets lekker ontspannend en Miss March leek daar wel aan te voldoen. Niet dat ik zo’n hoge verwachtingen had van deze puberale komedie, maar you never know.

Het idee is op zich wel vrij leuk. En tiener raakt in coma en 4 jaar later merkt hij dat zijn vriendin het geschopt heeft tot playmate in de playboy. Eugene en Tucker besluiten om naar het playboy Mansion af te reizen, waar een jubileumfeest wordt gehouden ter ere van het magazine, in de hoop Eugene’s vriendin terug te halen. Origineel, maar ook erg hilarisch bij vlagen. De “Running Joke” van de hele film is ongetwijfeld de spastische darmen van Eugene, die na het ontwaken de controle over zijn spieren nog niet heeft teruggevonden. Wat natuurlijk lijdt tot hevige diarree op de wel meest ongelukkige momenten. Na een klein ongeval met Tucker beginnen de 2 vrienden aan hun road trip naar de Playboy mansion, dat voor aardig wat leuke momenten zorgt. De trip zelf is erg leuk en verveelt nergens, maar eens aangekomen in de villa wordt het toch weer voorspelbaar. Wanneer Eugene en Cindi elkaar na 4 jaar weer ontmoeten, is alles zonder enig probleem weer koek en ei. Natuurlijk mocht het niet ontbreken dat Eugene opnieuw in de fout ging de verkeerde trap te nemen.

Hetgeen waar ik het meest voor vreesde waren de acteurs, want zulke films staan garant voor een potje vreselijk acteerwerk. In Miss March valt het allemaal nog best mee, omdat elk personage gewoon te zot is om los te laten rondlopen. De 2 hoofdrolspelers, die overigens zelf het scenario hebben geschreven komen nog vrij goed uit de hoek. Trevor Moore’s personage Tucker mag dan wel een erg cliché personage zijn, toch wist hij me te vermaken met zijn domme fratsen. Cregger deed het ook verre van slecht, maar het was gewoon zijn personage die niet veel soeps was. De 2 lijken op vele vlakken elkaars tegenpolen, vooral op het gebied van seks, waardoor je je afvraagt wat hun vriendschap in stand houdt. De rest van de cast heb ik al gezegd, zijn gewoon te maf om waar te zijn. Bijvoorbeeld de brandweerlui die achter Tucker aan zitten, het wraakzuchtig epileptisch liefje van Tucker, Horsedick.mpeg die helemaal geen dick blijkt te hebben en de Oost-Europese lesbiennes die Eugene en Tucker een lift geven. En natuurlijk mocht Hugh Hefner himself niet ontbreken in zijn eigen villa. Zijn bijrolletje is wel begrijpelijk, maar zorgt absoluut niet voor een toegevoegde waarde.

Absoluut een leuke film voor tussendoor, maar je moet natuurlijk wel van dit soort films houden. Nergens echt hoogstaand, maar wel erg leuk voor een avondje vermaak.

3.5*

Kon me niet helemaal overtuigen. Er wordt nochtans in het begin van de film een mooie spanningsboog gecreëerd. De straten die bezaaid liggen met lijken en tanks die door de straten rijden, zorgen toch voor een zekere spanning. Vanaf het moment dat Charlie vermist wordt en Ed en Beth verstrikt raken in de bureaucratie, valt de spanning voor een groot deel toch weg. Wel mooi om te zien hoe Ed en Beth steeds meer naar elkaar toegroeien.

3*

Blijft na een herziening nog steeds een erg sterke film over de rassenhaat in de VS in de jaren 60.

De kracht van de film zit ‘m vooral in de sterrencast. Dafoe en McDormand spelen erg sterk, maar het is vooral Gene Hackman die hier de show steelt als FBI agent. Zijn tegenstrijdig karakter met die van Dafoe maakt het erg boeiend om te volgen. Ook de rollen van de locals worden prima ingevuld.

Verder is het verhaal wel vrij bekend over hoe het eraan toeging tijdens de segregatie periode, maar het wordt dan ook op een voortreffelijke manier in beeld gebracht. Toch is het de casting die deze film naar een hoger niveau tilt.

4*

Belief divides them, mystery surrounds Them, but fear changes everything

Veel van King’s verfilmingen zijn echt top en behoren tot mijn persoonlijke favorieten (zoals The Shawshank, The Shining, The Green Mile, 1408,…), maar ik kan ook makkelijk een handvol zwakkere opnoemen. Als superfan van King kan ik geen enkele verfilming links laten liggen en aangezien ik deze nog niet had gezien, werd het eens snel tijd om daar verandering in te brengen

Jammer genoeg behoort The Mist tot de categorie van de mindere King-verfilmingen, want spannend of eng vond ik hem allesbehalve. Het eerste gedeelte van de film vond ik dan nog het beste met de plotse storm die komt overwaaien en de mist die komt opsteken. Tot dan is het nog sfeervol en aangenaam om te volgen. Spijtig genoeg gaat de film vanaf dat moment enkel bergafwaarts. Darabont concentreert zich te veel op de psychologische ontwikkelingen en de interne machtsverhoudingen, waardoor de film meer en meer verzandt in oninteressant geruzie. Eerst de buurman die hem niet wil geloven en waarmee hij later ruzie krijgt, maar vooral die overgelovige dame met haar preken haalde meermaals het bloed van onder mijn nagels uit. Bovendien komt het erg ongeloofwaardig over dat zoveel mensen haar beginnen te geloven en haar steunen (zoals het offeren van die militair om de beesten weg te houden). Verder was de horror eerder flauw te noemen, want buiten de scène in de apotheek vond ik er maar weinig eng aan.

The Mist is dan ook nog eens erg voorspelbaar en ongeloofwaardig in al zijn beslissingen. Dat de groep mensen niet zouden gaan samenwerken, maar twee afzonderlijke groepen zouden vormen, kon je al van in de verte zien aankomen. Het einde tenslotte vond ik toch wat vreemd. Ik weet niet hoe het afloopt in het boek, maar dit kwam echt niet geloofwaardig over. Wie haalt het nu in zijn hoofd om 4 mensen, inclusief zijn zoon te vermoorden. De situatie was inderdaad zeer dramatisch, maar zo’n beslissing zou niemand nemen. Dan moet het ook nog eens lukken dat nog geen minuut later een troep militairen voorbij rijdt om de mensen te evacueren. Nogal slechte timing.

Dan hoop je dat de acteurs de boel nog kunnen redden maar ook daar is bitter weinig goeds te ontdekken. Vooral Marcia Gay Harden die de supergelovige vrouw speelde, irriteerde me heel de film lang. Als ze een kleine rol had gehad, zou ik me nog wel geamuseerd hebben met zo’n figuur, maar de op één na belangrijkste rol hadden ze haar nu echt niet moeten geven. Zelden ben ik gelukkiger geweest met een dode in de film als nu. De hoofdrolspeler, Thomas Jane deed het trouwens ook al niet veel beter. Hij acteerde zonder enige overtuiging, maar vooral het einde was echt huilen met de pet op. Hij probeerde om nog enige vorm van emotie te tonen toen de militairen hem voorbijreden, maar dat was gewoon ongelooflijk slecht gedaan. De rest van de cast is eigenlijk zo goed als verwaarloosbaar, maar het was wel leuk om William Sadler in deze film te zien. Het moment dat hij uitvliegt tegen die dame was echt heerlijk. Best wel een leuke acteur die het ook al goed deed in The Shawshank.

Darabont wist met The Shawshank en The Green Mile me wel serieus te overtuigen, maar hier slaat hij de bal volledig mis. Stephen King mag dan wel mijn favoriete auteur zijn, bij The Mist houd ik er toch minder goede gevoelens aan over. Ik denk niet dat ik het boek snel ga lezen, want Darabont had bij The Green Mile geen enkele aanpassing in het verhaal aangebracht, waardoor ik vrees dat het boek net dezelfde weg gaat volgen.

1.5*

Lasse Hallström lijkt me wel iemand te zijn die wel talent heeft om emotionele en zeemzoete verhalen op het witte te brengen, al was dit net iets minder dan een Hachi bijvoorbeeld.

Het verhaal van Ingemar mag dan wel een typische coming-of-age film zijn waarbij een jongen kennismaakt met verschillende facetten van het leven, die we vaak in dit soort films tegenkomen (verlies, vriendschappen, beginnende seksualiteit,...), maar Hallström weet er een mooi geheel van te maken. De apenstreken van de 2 jongens die hun zieke moeder nog verder in crisis doen storten, de vriendschap/verliefdheid tussen Ingemar en Saga, de nogal kinderlijke oom die Ingemar in huis neemt, de lokale schoonheid waar iedere man inclusief Ingemar een oogje op heeft,…

Het lijkt allemaal niet zo bijzonder, maar Hallström weet er een fijne, onschuldige en sfeervolle film van te maken. Al had ik gehoopt dat het verlies van de moeder en de hond mij harder ging raken, maar daar laat Hallstrom toch een steekje vallen. De dood van de moeder deed me niet erg veel. Waarschijnlijk omdat de moeder niet erg sympathiek wordt neergezet en de relatie tussen haar en de zonen in een moeilijke fase zit. Ook de hond hebben we iets te weinig gezien om echt een emotionele binding te krijgen. Ook daar deed het verlies van de hond me niet erg veel.

Toch een punt van kritiek dus aan het adres van Hallström, in een voor de rest prima film. De score zit ergens tussen de 3* en 3.5*, maar ik gun hem het voordeel van de twijfel.

3.5*

Stevig drama met veel geroep, gevloek en hier en daar wat meppen. Voor mij was het allemaal wat te druk met de onhandelbare tiener Steve en de rustigere momenten in de film spraken mij iets meer aan. De momenten waarop Steve aan het skateboarden is of op een winkelkarretje aan het ronddraaien is, waren erg mooi gefilmd. De sterkste scène was ongetwijfeld de karaokescène waarbij de opborrelende woede van Steve prachtig in beeld wordt genomen, maar de momenten waren iets te schaars voor de toch wel lange speelduur.

Het kleine beeldformaat valt natuurlijk meteen op. Ik had op voorhand hierover niets gelezen en ook geen trailer gezien, dus het was wel even wennen, maar ik heb niet het gevoel gehad dat het een echte meerwaarde was.

Even terzijde, toen ik Steve voor het eerst in beeld zag verschijnen, dacht ik naar Macaulay Culkin te kijken en even later deed hij de bekende schreeuw uit de badkamerscène na uit Home Alone. best grappig dat later in de film de moeder haar plastic boodschappenzak scheurt net zoals in Home Alone.

2.5*

Ongeveer een jaar geleden had ik eindelijk kennis gemaakt met Jacques Tati met een erg goede Playtime en Mon Oncle is best vergelijkbaar met Playtime.

Vooral het visuele valt bij mij opnieuw erg in de smaak. Het futuristisch huis ziet er erg stijlvol uit en Tati brengt het allemaal mooi in beeld, maar ook het eenvoudige flatgebouw waar Hulot woont, springt in het oog. De scène waar Hulot naar boven stapt naar zijn zolderkamertje is iets wat ik erg kan appreciëren van Tati. Door het wijde shot krijgen we veel details te zien wanneer Hulot naar boven gaat en geeft het een lekkere, trage, relaxte gevoel.

Qua humor kan ik begrijpen dat velen afhaken, want de grappendichtheid ligt niet meteen bijzonder hoog. Het zijn de vele kleine momentjes en details waar ik wel met plezier naar kijk. Het is ook best aan de trage kant, maar bij Tati lijkt me dat niet noodzakelijk iets slechts te zijn. Er hangt de hele film lang een aangename, rustige sfeer dat me net zoals in Playtime wel bevalt. Ook het steeds terugkerende leuke deuntje draagt bij aan die sfeer.

Tweede van Tati en hij weet me opnieuw te overtuigen, al zet ik deze wel een trapje onder Playtime.

3.5*

Na een erg goede Ratcatcher was ik wel benieuwd geraakt in het oeuvre van Lynne Ramsay en deze Morvern Callar heeft die goede lijn alvast doorgezet.

Nochtans is het een vreemde film geworden waarbij het hoofdpersonage erg vreemde keuzes maakt en die zelfs erg fout zijn. Zo laat Morvern haar vriend die zelfmoord heeft gepleegd dagenlang naast de kerstboom liggen en hakt ze hem nadien in stukken in de badkuip. Ze laat haar beste vriendin ook nog eens achter in een godsverlaten woestijn in Spanje (al lijkt haar vriendin haar achteraf makkelijk te vergeven) en steelt Morvern het manuscript van het boek van haar vriend en wordt ze op slag rijk.

Je zou verwachten dat dit iemand is waar je enorme minachting voor zou gaan krijgen, maar toch wist Movern de juiste snaar te raken bij mij en dat is vooral de verdienste van Samantha Morton. Het lijkt alsof ze bevrijd is en eens gewoon haar zin kan doen, zoals gaan feesten en op vakantie gaan en heel de film lang weet ze erg geloofwaardig te spelen.

Lynne Ramsay heeft er ook een heerlijk dromerig sfeertje in weten te brengen en met een aantal sterke scènes, zoals de discotheek-scène weet ze toch weer een goede film af te leveren, al was Ratcatcher nog een niveautje hoger.

3.5*

Typische Bresson toch weer dat lange tijd naar een hogere score aan het neigen was dan de uiteindelijke 3*.

Meestal kunnen de personages me niet echt raken in de films van Bresson, maar Mouchette is hier wel een uitzondering op. Het zware leven dat ze thuis lijdt met haar zieke moeder en haar vader als alcoholist maken het natuurlijk makkelijker om mee te leven met haar, maar daarbovenop moet ze nog allerlei vernederingen ondergaan op school. Het ritje met de botsauto’s op de kermis is dan ook het enige moment dat er een lach bij haar te zien was. Nadine Nortier doet het bovendien ook gewoon goed en weet van Mouchette een breekbaar personage te maken.

Alleen slaagt Bresson er niet in om de goede lijn van het eerste deel van de film door te trekken tot het einde. De scène waar Mouchette bij Arsène in de hut terecht komt, is erg intens waar Mouchette uiteindelijk verkracht wordt door de man, maar ik heb niet het gevoel dat de film nadien naar een climax toewerkt. De boswachter blijkt ongedeerd te zijn en geeft haar nog een veeg uit de pan voor haar aanwezigheid in de hut van Arsène. Ook de vreemde ontmoeting met de vrouw in de winkel die haar een croissant aanbiedt en de vrouw die haar een jurk geeft, geven de film niet meteen een sterk einde.

Een slechte Bresson is het zeker niet en de film heeft zeker zijn sterke punten, maar is ook wat te wisselvallig om er een topper in te zien.

3*

Mr. Deeds Goes to Town is een meer dan degelijke feelgood, die de tand des tijds nog behoorlijk heeft doorstaan. Toegegeven, soms voelen de grappen verouderd aan. Storen deed het me eigenlijk nooit.

Gary Cooper doet het uitstekend als de ietwat naïeve Longfellow Deeds en ook Jean Arthur doet het geweldig als de love interest.

Al bij al een vermakelijke film.

3,5*

Blijft een erg fijne klassieker

James Stewart steelt hier echt wel de show als Jeff Smith. In al zijn naïviteit komt hij erg sympathiek over. Vooral het contrast met de andere cynische politiekers kan niet groter zijn. Alleen de scène waarin hij de journalisten neerslaat, vond ik een nogal vreemd moment in de film. Eerst dacht ik dat het een soort droom was van Smith, maar het bleek dat dit dus wel degelijk de realiteit was. Het klopte toch niet helemaal met het beeld dat geschetst wordt van de sympathieke Mr. Smith. Soit, het is maar een klein minpuntje, want voor de rest valt er weinig aan te merken op deze film. Zelfs met het patriottisch sausje dat over de film gegoten wordt, heb ik geen enkel probleem. Misschien komt het ook omdat ik enkele jaren geleden zelf in Washington geweest ben en net zoals Mr. Smith vol bewondering naar alle monumenten gekeken heb. ook zeker en vast het vermelden waard: de geweldige rol van Jean Arthur. In het begin kwam ze niet erg sympathiek over, want net zoals de rest had ze geen hoge pet op van Mr. Smith, maar na verloop van tijd kiest ze wel zijn kant en was het heerlijk om te zien hoe zij hem steeds wist te helpen.

Leuk om deze feel-good film nog eens gezien te hebben en een verhoging naar 4*.

4*

No hay banda!

Het was ongeveer een dik anderhalf jaar geleden dat ik Mulholland Drive voor het eerst zag. Net zoals de meerderheid zat ik achteraf ook met enorm veel vraagtekens, maar dat heeft me zeker niet belet om deze film meteen een plaatsje te geven in mijn top 10. Mulholland Drive had destijds een zeer bijzondere indruk op me nagelaten en meer en meer kreeg ik het gevoel dat deze film op nummer 1 thuishoorde in mijn top 10. Tot mijn grote vreugde zond Canvas vorige week deze film uit en gisterenavond heb ik me opnieuw laten onderdompelen in dit mysterieuze meesterwerk van David Lynch.

Er zijn wel verschillende redenen waarom Mulholland Drive volgens mij als een meesterwerk mag beschouwd worden. De film zit boordevol geniale scènes (Winkies, Silencio,…), maar de meest geniale scène is misschien de openingsscène. Op zich is er niets bijzonders aan die openingsscène ( het enige wat we te zien krijgen is een rijdende auto door de nachtelijke heuvels van L.A. dat eindigt in een auto accident), maar het is zo simpel en doeltreffend dat het haast geniaal wordt. De beelden die we te zien krijgen in combinatie met de soundtrack van Badalamenti zorgen ervoor dat de toon al meteen wordt gezet voor het verdere verloop van de film.

Wat we hierna te zien krijgen, lijkt in het eerste geval op een doorsnee mysteryfilm. Een vrouw die aan geheugenverlies lijdt, probeert haar identiteit terug te vinden, maar tegelijk wordt ze gezocht voor het ontvreemden van een hoop cash geld. Eigenlijk weten we dat laatste nooit met 100 procent zekerheid, maar Lynch slaagt er wel in om ons dat te doen geloven en bouwt hierdoor een serieuze spanningsboog op. Op zich zijn de verhaallijnen relatief eenvoudig te volgen, hoewel je als kijker natuurlijk met heel wat vragen zit. Ik herinner me nog goed dat ik bij mijn eerste kijkbeurt wel met honderd en één vragen zat, maar complex wordt het pas bij de befaamde Silencio scène. Het is zonder twijfel één van de mooiste, ontroerendste en krachtigste scènes die ik ooit gezien heb, ookal is de betekenis van die scène me nog niet helemaal duidelijk. Maar ach, bij dit soort films moet je gewoon genieten van de sfeer en niet zozeer van het verhaal. Daarom is het maar al te jammer dat heel wat mensen deze film afkraken, omdat het verhaal onlogisch en te verwarrend in elkaar zit. Toegegeven, bij de eerste kijkbeurt wist ik ook niet wat ik van het laatste halfuur moest denken, maar dat heeft me zeker niet belet om van al de rest te genieten. Achteraf gezien is Mulholland Drive niet eens zo’n ingewikkelde film. Enkel het laatste halfuur is de realiteit, de rest is een soort droomwereld die Betty/Diane zelf heeft gecreëerd om haar verdriet en teleurstellingen te verwerken. Enfin, dat is mijn interpretatie.

Mulholland Drive is een film die switcht tussen droom/hallucinaties/realiteit zoals er wel meer worden gemaakt. Ik durf mezelf wel een liefhebber van dit soort films te noemen, maar Mulholland Drive weet zich met klasse te onderscheiden van gelijksoortige films. Het geniale zit hem in de personages die een totaal verschillende rol innemen tegenover Betty/Diane in het droom- en realiteitsgedeelte. Het mooiste voorbeeld hiervan is de rol van de filmregisseur Adam Kesher. Hij is de grote liefdesrivaal van Betty/Diane in de werkelijkheid en in haar droomwereld maakt ze van hem een loser. Ook de rol van de man bij Winkies is geniaal bedacht.

Ik heb het al even gehad over de openingsscène en de Silencio scène, maar eigenlijk is Mulholland Drive een aaneenschakeling van geweldige scènes. Neem nu de scène bij Winkies waarin een man vertelt over zijn nachtmerries. Net zoals die man kreeg ik bij mijn eerste kijkbeurt zowat een hartaanval. Daarnaast zijn de scènes met de klunzige moordenaar en Adam Kesher ook gewoon om te genieten. De scène waarin hij zijn vrouw betrapt, de ontmoeting met de cowboy, de onderhandeling met Castigliane. Stuk voor stuk zijn het bizarre personages, beetje typisch aan Lynch.

Die laatste bezorgt mij overigens nogal gemengde gevoelens. Met deze Mulholland Drive en Blue Velvet heeft hij fantastische films gemaakt en Twin Peaks is een meer dan prima serie. Anderzijds is Eraserhead een gedrocht van een film en zijn The Straight Story en The Elephant Man te gewoontjes. In ieder geval ga ik binnenkort proberen om Lost Highway in mijn bezit te krijgen, want blijkbaar is die film redelijk vergelijkbaar met Mulholland Drive.

Verder ook alle lof voor de prestaties van de cast. De film mag dan wel geniaal in elkaar zitten, zonder een goede cast zou het toch wat minder zijn. Gelukkig kent de film deze wel in de vorm van Naomi Watts, Laura Harring en Justin Theroux. Vooral Naomi Watts zet hier een fenomenale prestatie neer door Diane op zo’n gekwelde manier en Betty op zo’n levenslustige manier neer te zetten. Niet alleen de auditiescène was erg sterk, ook de combinatie met Laura Harring resulteert in briljante scènes. De Silencio scène is daar het mooiste voorbeeld van, zo emotioneel gebracht.

Het is een hele lap tekst geworden, maar een film zoals Mulholland Drive verdient dat dan ook. Uiteindelijk is het één van de sfeervolste films die ik ooit gezien heb. Visueel is het werkelijk een pareltje, de soundtrack van Badalamenti is subliem, het acteerwerk is van grote klasse en natuurlijk het verhaal is gewoonweg geniaal. Bij dezen mijn nieuwe #1 in de top 10.

Silencioooo

5*

Alle typische elementen van een film noir zijn aanwezig bij deze Murder, My Sweet, maar het moet toch één van de meest plotgedreven film noir zijn die ik al gezien heb. Het begint vrij basic met Marlowe die een vrouw moet opsporen, maar al snel krijgt hij een tweede opdracht waarbij hij een man moet assisteren bij een juwelenoverdracht. De ene wending volgt de andere in sneltempo op en tussendoor worden we op verschillende dwaalsporen gezet. Op zich is dat geen probleem, maar over een week herinner ik me hier nog weinig van.

Gelukkig valt er veel te genieten op vlak van sfeer en acteerprestaties. Dick Powell is voor mij nog een onbekende acteur, maar hij weet deze film wel op een erg sterke manier te dragen met zijn vlijmscherpe opmerkingen. Iemand als Humphrey Bogart had het niet perse beter gedaan. Ook de overige rollen worden prima ingevuld met Mike Mazurki met misschien wel de meeste opvallende bijrol als de sterke dommekracht Moose Malloy.

Degelijke film noir en tof om deze eens gezien te hebben, maar ik vermoed niet dat deze veel indruk ga nalaten op langere termijn.

3*

Kort en krachtige film, maar bij momenten vond ik het niet altijd even goed. Bijvoorbeeld de zelfmoord van één van de zussen was een onverwachts en akelig moment, maar echt impact op het verdere verloop heeft deze gebeurtenis niet. Niemand rept er nog een woord over na de begrafenis en op die manier wordt die gebeurtenis wat onder de mat geveegd.

Ik had vooral het gevoel dat dit een film was waarin de regisseuse zoveel mogelijk voorbeeldjes wilde laten zien (aan de Westerse filmkijker) hoe het eraan toegaat in conservatieve Turkse families.

Toch kan ik er nog een voldoende aan geven. Het acteerwerk van de 5 zussen was goed en ze kwamen erg naturel over. Vooral het jongste zusje maakte indruk, maar de film wordt dan ook vooral vanuit haar standpunt getoond.

2.5*

Het is mijn derde van Kar-Wai Wong, maar ik was nog nooit echt onder de indruk geraakt en dat is met deze My Blueberry Nights alvast veranderd.

Het is de eerste keer dat ik echt werd meegesleept door één van zijn films. Zijn stijl is enorm voelbaar van de eerste tot de laatste seconde met de vele slow motions en de warme kleuren. Vooral de scènes in het cafétje zijn wondermooi. Ik vond zijn stijl altijd wel interessant, maar hier had ik het gevoel dat het op de beste manier werd uitgevoerd die ik tot nu toe gezien had.

Ook qua verhaal pakte dit voor mij beter dan Chungking Express en In the Mood for Love (de eerdere films die ik van hem gezien had). De chemie tussen Jude Law en Norah Jones spat echt van het scherm af en hoe eenvoudig het liefdesverhaal tussen hen ook is, het pakt gewoon geweldig uit.

Wanneer Elizabeth uit New York vertrekt, krijgen we 2 aparte verhaallijnen te zien. Het tweede deel rond de verbroken relatie tussen Rachel Weisz en David Strathairn kon me meer bekoren dan de verhaallijn rond de gokkende Natalie Portman. Visueel is het tweede deel interessanter en de acteerprestaties van Weisz en Strathairn zijn erg straf. Niet dat Natalie Portman het slecht doet, maar echt bijzonder vond ik het ook niet. De verhaallijn tussen Weisz en Strathairn is natuurlijk een stuk intenser en de persoonlijke ontwikkeling van Elizabeth is hier ook een stuk interessanter.

Na twee mindere films van Kar-Wai Wong ben ik nu toch een topper tegengekomen. Benieuwd of er nog meer van hem te ontdekken valt.

4*

Speciale Western deze My Darling Clementine. Een soort die ik nog niet echt ben tegengekomen door de toevoeging van het dramagedeelte rond Clementine, maar echt onder de indruk ben ik nu ook niet.

Aanvankelijk leek het een gewone western te gaan worden die zich concentreert op de wraak van Wyatt Earp op zijn vermoorde broer. Halverwege de film krijgen we de introductie van Clementine, waardoor de richting van de film wat verandert. Wyatt Earp gaat zich bezighouden met de gebroken romance tussen Clementine en Doc, die haar verlaten heeft vanwege zijn ziekte. Op zich is het geen probleem dat deze verhaallijn wordt gecombineerd rond de wraak van Wyatt Earp, maar ik heb nergens het gevoel gekregen dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was.

Naar het einde toe wordt de verhaallijn tussen de wraak van de Earp’s op de Clantons terug opgepikt en krijgen we een erg knappe shoot-out te zien, die zeker niet zou misstaan hebben in een film van Leone. Verder zijn de cinematografie en belichting erg fraai en levert het enkele knappe scènes op in het al even prachtige Monument Valley.

3*

Deze 'My Left Foot: The Story of Christy Brown' heb ik voornamelijk de kans gegeven om nog eens iets te zien uit het oeuvre van Daniel Day-Lewis en hij stelt zeker en vast niet teleur. Het lijkt me alles behalve eenvoudig om iemand met een verlamming te spelen, maar qua geloofwaardigheid en inlevingsvermogen scoort hij wel hoog. Ook de rest van de cast is op niveau met een mooie rol die is weggelegd voor Brenda Fricker als de moeder van Christy.

Verder is het een weinig bijzondere biopic. Bij momenten wordt het een beetje saai en de humoristische momenten springen er nu ook niet meteen bovenuit, zoals wanneer ze de grap uithalen met de vrachtwagen die de steenkolen vervoert. De sterkste momenten waren die waar je als kijker je toch wat ongemakkelijker voelt, zoals de scène in het restaurant waar Christy door het rooie gaat wanneer hij verneemt dat Eileen gaat trouwen.

Geen hoogstaande biopic. Het is bij momenten wat saai verteld net zoals de flashback structuur waar weinig interessants mee gedaan wordt. Gelukkig is het acteerwerk op hoog niveau.

Kleine 3*

Pover pover….

Een horrorfilm met een nipte voldoende op Moviemeter, dus hoge verwachtingen moest ik zeker en vast niet koesteren. Maar My little eye leek me zeker en vast de moeite, omdat het Big Brother concept me altijd wel kan boeien.

Gelukkig begon de film niet met een ellenlange introductie buiten het huis, maar worden de acteurs meteen in het huis gedropt. Nu ja, dat was het eerste dat ik dacht, want het eerste half uur heeft de film niets om handen. Er wordt amper spanning gecreëerd en het huis komt helemaal niet eng over. Ik vroeg me af hoe de film in godsnaam spannend kon worden, als er niet snel één of andere psychopaat kwam binnen vallen.

Soit, het eerste deel van de film is het hardste om door te komen, maar ook wanneer je denkt dat de film op gang begint te komen, wordt het echter nooit spannend. De pakketjes met bakstenen en een revolver, de bebloede hamer in het bed en het tekstje op de spiegel geschreven zijn weinig origineel en flauw. Tot overmaat van ramp wordt de hele plot al snel duidelijk wanneer Travis in het huis komt. Dan werd het duidelijk dat het niet om een gewoon big brother spel ging die door iedere internetgebruiker kan gevolgd worden, maar wel een moordspel die door en kleine groep wordt georganiseerd. De daaropvolgende kills waren ook weer erg pover. Een kerel die is opgehangen en een vrouw die wordt gestikt met een plastic zak, het mocht heel wat luguberder voor mij. En het einde waar blijkt dat de politieagent ook in het complot zit en de moordenaar van het huis uiteindelijk zelf vermoordt, is erg voorspelbaar en cliché.

De enige die deze film nog een meerwaarde geeft is Kris Lemche. Hij was ook de enige die ik meende te herkennen en blijkbaar speelde hij ook nog in Final Destination 1 en 3. Niet dat hij een wereldacteur is, maar vergeleken met de rest mag hij voor mijn part een Oscar winnen.

1.5*

Het is bij deze mijn vierde van Ken Loach en de vorige drie scoorden allemaal een 4*. De verwachtingen waren dus best hoog en My Name is Joe heeft alles behalve ontgoocheld.

Ken Loach weet opnieuw een sterk drama te brengen over het leven aan de onderkant van de Britse samenleving. Het begin is redelijk gezapig met eenvoudige, maar realistische momentjes die erg leuk worden gebracht. Denk maar aan de voetbalmatch met de retrotruitjes, maar de ploeg van Joe moet in het blote bovenlijf spelen, omdat het andere team dezelfde truitjes heeft.

We maken kennis met Joe, die het niet getroffen heeft in zijn leven, maar wel duidelijk het hart op de juiste plaats heeft. Zijn romance met Sarah wordt op een mooie en vooral geloofwaardige manier gebracht. De twijfel die heerst bij Sarah nadat ze de ring van Joe krijgt, is zeker niet onterecht, maar de scène nadien waarin ze terug samenkomen, is één van de mooiste momentjes dan weer uit de film. Naar het einde toe krijgen we de typische Loach-climax waar de zaken beginnen te escaleren met de break-up tussen Joe en Sarah, de confrontatie tussen Joe en de McGowan-clan en de uiteindelijke zelfmoord van Liam.

Wederom een goede film van Loach. Een score van 4* zoals de andere films die ik van hem gezien heb (Kes, I, Daniel Blake en Sorry We Missed You) haalt het net niet, maar veel scheelt het toch ook niet.

3.5*

Dit was geen al te beste film van Gus Van Sant. Nochtans iemand die ik hoog inschat met geweldige films als Elephant en Good Will Hunting (beide staan op een 4.5* bij mij), maar hier raakte ik nooit echt in de film.

Bij momenten is er wel een dromerig sfeertje aanwezig door de landschappen dat ik best kan waarderen, maar verder vond ik het een weinig sfeervolle film.

Een ander probleem was het verloop van de roadtrip dat weinig boeiends te bieden had. Het eerste deel in het hotel met de jeugdbende sleepte maar aan en de zoektocht naar Mike’s moeder brengt ook geen verbetering, zoals het hele uitstapje naar Italië dat maar weinig toevoegde. Enkel de begrafenisscène waar zowel de vader van Scott als Bob worden begraven, is een leuk moment in de film. Beide worden op hetzelfde moment en op dezelfde plaats begraven, maar de ene in de rijke kring en de andere bij de zwervers.

Bovendien stoorde ik me na verloop van tijd aan de aandoening van Mike die om de haverklap in slaap valt. Ik had nergens het gevoel dat dit enige toegevoegde waarde had, waardoor het na een tijd een stoorzender werd. Het acteerwerk van River Phoenix en Keanu Reeves is behoorlijk goed, maar ik vermoed niet dat het echt gaat bijblijven op lange termijn.

Erg matige film van Van Sant. De hele roadtrip voelt doelloos aan en nergens zat er een opflakkering in.

2*

Ik had op voorhand best hoge verwachtingen bij deze Mysterious Skin, maar het is er niet helemaal uitgekomen. Het begin is wel erg goed met het mysterie rond Brian’s bloedneuzen en black-outs en Neil die wordt misbruikt door zijn pedofiele coach, wat er erg zwaar inhakt.

Een tijdje kan de film teren op het mysterieus sfeertje, maar gaandeweg verdween dat uit de film. Akari blijft een beetje te lang rond de pot draaien en die extra versnelling ontbrak. We krijgen verschillende scènes te zien tussen Neil en zijn ‘klanten’. Sommige momenten waren wel erg pijnlijk om te zien, maar ik had niet het gevoel dat de zoveelste ontmoeting nog een toegevoegde waarde was voor de film.

Langs de andere kant volgen we het verhaal rond Brian die denkt ontvoerd geweest te zijn door aliens, wat een verklaring kan zijn voor zijn bloedneuzen en black-outs. Uiteindelijk bleken het allemaal gevolgen te zijn van het verdringen van zijn herinneringen aan het misbruik door zijn baseballcoach. Achteraf gezien was de puzzel niet zo moeilijk te leggen, maar het einde maakte wel erg veel indruk met de 2 jongens die samen bij elkaar troost zoeken.

Goed begin en idem dito einde en sterk acteerwerk van vooral Gordon-Levitt, maar jammer genoeg een zwakker middenstuk.

3*

Fijne film van Jarmusch,

2e film van Jarmusch die ik gezien heb op korte tijd na ' A Night on Earth' en deze is me beter bevallen. Mystery Train bevat iets meer 'verhaal' en is coherenter.

Een echt wauw-gevoel heb ik niet na afloop, maar het is een filmpje dat lekker wegkijkt en een rustige sfeer heeft.

3,5*